Czy starać się o drugie dziecko?

[belcia1]

Pomóżcie! Jestem mamą 5 letniego Kamilka. Przez kilka lat namawiałam męża na drugie dziecko, w końcu ,, teoretycznie" się zgodził, ale z łaską i zastrzeżeniem, że on tego nie chce! Nie czuje potrzeby posiadania drugiego, ma już 38 lat itp. Nie wiem, co robić, straciłam pewność siebie, bo jego awersja do drugiego dzicka odbiera mi chęć jego posiadania.
Z drugiej strony w tym roku skończę 35 lat i zastanawiam się jeszcze, czy 6 lat różnicy między dziećmi to nie za dużo.... Gdyby postawa męża była inna, pewnie nie miałabym takich dylematów, ale z drugiej strony zasiał we mnie poczucie lęku......

[wuika]

To chce, czy nie chce? Bo to jest kluczowe, jak się zgodził, to pewnie tylko dlatego, żebyś przestała marudzić Jak nie chce, to bym się nie decydowała na drugie dziecko.

[kklekss]

Musisz sama zdecydować , ale fajnie jest mieć rodzeństwo dla synka.

[wuika]

Posiadanie dziecka to nie jest decyzja jednej osoby - nie może sama sobie zdecydować, bo ryzykuje, że sama z dziećmi zostanie. Jakieś chore podejście do sprawy.

[aneta-skarpeta]

ja bym sie na Twoim miejsxu nie decydowala, decyzja ma byc wsolna i rownie radosna dla obojga- na sile nic dobrego z tego nie wyjdzie

[nutka07]

Ja bymsie nie decydowala w takiej sytuacji, no chyba ze widzisz siebie w tym wszystkim z drugim dzieckiem. Swoja droga zachowanie meza idiotyczne.

[mamaporazpierwszy]

Ja też bym nie szalała z drugim. Mój chciał drugie, a i tak teraz marudzi, że starsza już śpi w nocy i że jakby była jedynaczką, to mógłby pospać. To jest zabawne, zwłaszcza dlatego, że jego wstanie w nocy= obróceniu na drugi bok. Ale jakby to powiedział facet, który zarzekał się, że nie chce drugiego, inaczej bym to odbierała.

[tomojnowynick]

przy takim nastawieniu męża raczej nie ryzykowałabym

[sinusoidaa]

No to ja pojadę z grubej rury Mam obecnie 38 lat, na stanie 16-letnią córkę i 9-miesięcznego synka) I przez długie lata było mi dobrze z jednym samodzielnym samoobsługowym dzieckiem. Aż do pewnego momentu, kiedy zapragnęłam drugiego. Mój mąż też był sceptycznie nastawiony, ale bardziej chodziło tu o finanse, ze do tej pory mieliśmy stabilną sytuację, ze dziecku trzeba zapewnić wykształcenie i kupę innych rzeczy, a to kosztuje, że choroby, że nieprzespane noce itp. Ale koniec konców łaski nie robił i po mniej wiecej roku od tamtych rozmów byłam w ciąży
Co do różnicy wiekowej między dziećmi. Już 4 lata różnicy to sporo, jesli ma się na uwadze wspólne zabawy dzieci, wspólnych znajomych itp. Wiem, co mówie, bo sama mam siostrę starszą o 4 lata. I przez całe młodzieńcze życie nie mogłyśmy się dogadać. U mnie to jest dopiero różnica. Jakby nie patrzeć, mam dwójkę jedynaków

[ewelsia]

Mając takiego męża to dałabym sobie spokój z tym drugim dzieckiem.

[joanna_poz]

Przez kilka lat namawiałam męża na dr
> ugie dziecko, w końcu ,, teoretycznie" się zgodził, ale z łaską i zastrzeżeniem
> , że on tego nie chce!

mamy znajomych, gdzie ona naciskała na posiadanie drugiego dziecko, a on - podobnie jak Twój mąż - na odczepnego w końcu się zgodził, z zastrzeżeniem, że tak właściwie nie chce.

no i mają to drugie dziecko, on je niby kocha, ale w praktyce robi wszystko, aby poświęcić mu jak najmniej czasu, a i zdarza mu się palnąć, że fajniej byłoby mieć jedynaka, jak my, bo przynajmniej mieliby święty spokoj. przykre

[matsuda]

nie każdy pragnie mieć gromadkę dzieci, niektórzy w ogóle nie mają takiego parcia. Mąż nie chce i jako Ci o tym komunikuje, że dawcą nasienia może być, ale ojcem już nie i Ty się jeszcze zastanawiasz?!

[joanna_poz]

> nie każdy pragnie mieć gromadkę dzieci, niektórzy w ogóle nie mają takiego parcia

nie to jest dla mnie przykre. jak najbardziej to rozumiem, sama mam jedno dziecko i żadnego parcia na drugie.

przyre jest dla mnie podejście mojego znajomego wobec sytuacji, która już zaistniała - dziecko jest - a jemu zdarza się palnąć, że lepiej by było, jakby go nie było. no ale tak bywa jak się pewne decyzje podejmuje pod przymusem.

[matsuda]

mnie zastanawia jedno: niektórym łatwiej jest urodzić kolejne dziecko niż np. wziąć kredyt na 100lat- jedno i drugie przecież pozostanie po nas. O dziecko jest łatwiej, nie trzeba nikomu udowadniać, że się podoła?

[onoma-topeja]

moj maz tez byl namawiany i to przy dwojce dzieci,na oba zgodzil sie z laski a dzis nie widzi swiata bez nich.
faceci tacy sa,dla nich zawsze jest nieodpowiedni moment.

[atowlasnieja]

Sama piszesz, że mąż się zgodził jedynie dlatego żebyś wreszcie przestała mu truć. On nie chce dziecka. Chce żebyś mu dała w końcu spokój.

[viewiorka]

Trudno doradzić, bo nie wiem jak zareaguje mąż na dziecko po jego urodzeniu. Jeśli istnieje ryzyko ( a w tym przypadku istnieje), że po urodzeniu nie będzie go kochał, będzie odtrącał i traktował jako zło konieczne - nie zdecydowałabym się.

[daga_j]

Ja myślę, że może mąż odmawia z wygody i przyzwyczajenia do takiego życia jakie macie. Ale jeśli jest dobrym zaangażowanym tatą dla syna to i drugie pokocha. I to pewnie od razu, i będzie mu głupio, że nie chciał Jeśli generalnie się zgadza i generalnie jest dobrym tatą to podejrzewam, że wiadomość o ciąży go jednak ucieszy i będzie dobrze, a i Ty poczujesz się spełniona. Jak poczekasz jeszcze kilka lat to dopiero będziesz się bała zajść w ciążę a rozżalenie, że nie zdecydowałaś się teraz mogłoby być duże.

[matsuda]

te zdolności przewidywania przyszłości to rodzinne czy wyuczone? Grać w totka czy jeszcze poczekać?

[daga_j]

No wiesz, napisałam jej jak uważam, ona zna swojego męża i jeśli spełnia on te warunki, które napisałam, to naprawdę jest duża szansa, że ucieszy się z drugiego dziecka. Przecież nie w jednej rodzinie zdarzają się nieplanowane nawet ciąże i to u ludzi, którzy nie chcieli, a potem co? - większość przypadków jednak nie wyobraża sobie potem życia bez tego dziecka.
Jeśli facet normalnie kocha i zajmuje się jednym swoim dzieckiem to będzie to robił i z drugim.

[wuika]

Pewnie, od razu niech sobie trojaczki machnie - pierwsze kocha, kilka następnych też.

[kosmitka06]

Będąc na Twoim miejscu chyba bym się nie zdecydowała
A co jeżeli (odpukać) już po urodzeniu dziecka od go odtrąci? Każde niepowodzenie będzie odbijało się na dziecku?
Możesz co prawda zobaczyć na przykładzie pierwszego dziecka... czy chciał Go bardzo, jakie są relacje między nimi, itp.

Ja też kiedyś marzyłam że będę miała jedno swoje dziecko a drugie (w przyszłości zaadoptuję). W jednej rozmowie z mężem usłyszałam że on nie jest pewien A wiem że decydując się na taki krok trzeba być pewnym w 100%. Żal było by mi patrzeć gdyby się okazało że mój m np., faworyzuje nasze dziecko a to adoptowane jest zawsze tym drugim.
Liczę jeszcze po cichu że kiedyś go przekonam ale nie tak na siłę, tylko w sposób że sam to poczuje.
Pozdrawiam

[a_gurk]

Daj sobie spokój. Lepiej zainwestuj w siebie. Dziecko podchowane, czas zacząć na nowo cieszyć się życiem.

[mama-magda76]

A ja bym się jednak zdecydowała...
Jak można nie kochać własnego dziecka, nawet, gdy wcześniej
nie planowało się by przyszło na świat...?
Mam niemalże identyczną sytuację jak autorka postu;
mam 35 lat, syn 8 lat i bardzo chcę mieć drugie dziecko i tak samo bardzo wierzę i ufam, iż mój mąż pokocha je i będzie tak samo wspaniałym ojcem jak teraz. Wiem to!
Zwyczajnie boi się podjąć taka decyzję...
Powodzenia dla wszystkich starających się o drugie dziecię

[atowlasnieja]

nie pojmujesz bo ty chcesz dziecka. Pewnie nie rozumiesz nawet jak można dziecka dziecka nie chcieć.

Ja planuję już nie mieć więcej dzieci i każdą nawet najdelikatniejszą uwagę że może by tak jeście jakieś śłodziuchne dzidzi odczuwam jak ostry atak na moją postawę.

[mama-magda76]

Prawdą jest jednak to, że każde małżeństwo jest inne i nie ma utartej reguły co należy a czego nie...

[drinkit]

> Jak można nie kochać własnego dziecka, nawet, gdy wcześniej
> nie planowało się by przyszło na świat...?


Yyyy... a co z alimenciarzami?

[wuika]

Normalnie, są ludzie, którym guziczek 'miłość rodzicielska' nie włącza się automatem. Powiem Ci więcej - są ludzie, którym nawet ten guziczek się włączy, a pretensje o powód powstania tej miłości i tak będą mieli. Bo jeśli pan nie chce, to nie chce. Nawet, jeśli pokocha to dziecko i w ogóle będzie między nim a dzieckiem wszystko ładnie-pięknie, to między nim, a matką nieszczególnie - bo to tak, jakby go wrabiała w dziecko.

[makurokurosek]

na twoim miejscu nie zdecydowałabym się. Po pierwsze ani ty ani twój mąż nie jesteście już młodzi, po drugie i najważniejsze jest to decyzja dwojga ludzi a nie decyzja wymuszona na drugiej osobie. Tak jak i sama nie chciałabym być zmuszana do macierzyństwa tak i uważam że nie należy nikogo zmuszać do ojcostwa

[kropkacom]

Jeśli dla męża tak ważne jest nie posiadanie drugiego dziecka to się w to nie pakuj. Smutne ale lepiej się asekurować w tym temacie.

[mama-magda76]

Mąż odejdzie?
Przestanie kochać?
Wyrzuci żonę z domu?

Znam osobiście małżeństwa z problemem takim, jak autorka postu i...
faceci świata za maleństwem nie widzą... (to oczywiście żadna reguła
ale tak się bardzo często zdarza)...

[wuika]

Może odejść, może udać się na emigrację wewnętrzną, może olać rodzinę lub znaleźć sobie nową. Tego nie wiesz - może się stać dowolne cokolwiek i to nawet, jeśli tego dziecka by chciał szczerze, bo przecież życie czasem różnie się układa. Nie zagwarantujesz sobie tego, że jeśli facet chce dziecka, to w życiu od Ciebie nie odejdzie, czy przestanie kochać, ale tutaj masz sytuację, kiedy jedna osoba chce niejako wymusić ojcostwo na drugiej osobie. I jak w normalnym życiu, kiedy postępujesz fair, może się okazać, że druga strona nie do końca będzie tak postępować, tak tutaj autorka wątku na własne życzenie postawi się w sytuacji, kiedy na dzień dobry to ona nie będzie w porządku. Jaką ma wtedy gwarancję, że cała reszta się ułoży? No chyba jednak mniejszą, niż jak postąpi z mężem tak, jak należy.

[makurokurosek]

Może odejść,może nie zajmować się dzieckiem i odsunąć się od żony, może też nie mieć siły ani wyrozumiałości do wychowania małego dziecka jak by nie było ma już 38 lat, czyli jak malec się urodzi będzie czterdziestoletnim facetem. Bądźmy szczerzy z wiekiem człowiek staje się coraz bardziej egoistyczny i zgnuśniały

[mama-magda76]

Tak, masz rację...!
Święta prawda!
...ale odwróćmy też sytuację.

Upraszczając bardzo:
Mąż nie chce - żona ustępuje.
Żona chce - mąż nie ustępuje.

???

Ciężka sytuacja, prawdziwe życie...

[mantha]

Nie zdecydowalabym sie, za duze ryzyko, ze drugie dziecko w jakikolwiek sposob odczuje ze bylo nie do konca chciane przez tatuśka i pozamiatane.
sama mam dwoje rodzenstwa i wlasnie dlatego, paradoksalnie, swiadomie zdecydowalam sie na tylko jedno dziecko, rozwazania za i przeciw zajely nam mnostwo czasu i byla to najtrudniejsza decyzja w naszym zyciu.

[mamakrzysia4]

ze względu na męża nie starałabym się

Czy starać się o drugie dziecko?

[mama-magda76]

...to ja chyba jestem niepoprawną optymistką (nie czytać naiwną), wierzę, że wszystko będzie dobrze...

[izabellaz1]

To po co się go w ogóle pytałaś, skoro nie uznajesz odpowiedzi odmownej?

[mama-magda76]

Zastanawia mnie dlaczego wszystkie kobiety bronią argumentów i podejścia MĘŻA a żadna nie stanie po stronie ŻONY?
Naprawdę tak myślicie kochane emamy )

[lacitadelle]

To nie chodzi o zdanie męża i żony, ale o kwestię tego, że dziecko powinno mieć dwoje rodziców. Gdyby mąż chciał dziecko, żona nie chciała, to te same osoby stałyby po stronie męża.

Inaczej - nie należy i nie da się zmuszać do bycia rodzicem, niezależnie czy kobiety, czy mężczyzny.

oczywiście walnęłam byka

[lacitadelle]

Zawsze się zakręcę, miało być:

To nie chodzi o zdanie męża i żony, ale o kwestię tego, że dziecko powinno mieć
dwoje rodziców. Gdyby mąż chciał dziecko, żona nie chciała, to te same osoby, które w tym wątku stoją po stronie męża, stałyby po stronie żony

[princess_yo_yo]

a wiec wyobraz sobie sytuacje w ktorej maz chce dziecka a zona nie, rozumiem ze w tej sytuacji zgodnie z wczesniejszymi wypowiedziami uwazalabys ze zdanie zony nie ma znaczenia.

[nutka07]

mama-magda76 napisała:

> Zastanawia mnie dlaczego wszystkie kobiety bronią argumentów i podejścia MĘŻA a
> żadna nie stanie po stronie ŻONY?
> Naprawdę tak myślicie kochane emamy )

Jak chce sie partnera potraktowac jako dawce spermy to trzeba liczyc sie z konsekwencjami.
W takiej sytuacji nie ma miejsca na kompromis. Obie strony powinny chciec.

[lolinka2]

kochana, ja ci tego dziecka
a) nie zrobię
b) nie wychowam
c) nie utrzymam

obawiam się, że do złego źródła się po radę zwróciłaś. Takie kwestie się z mężem (nie na forum z innymi matkami) ustala...

[anias29]

no a przed ślubem nie rozmawialiście o tym, jak wyobrażacie sobie wspólne założenie rodziny?
ja jestem z mężem "umówiona" na jedno dziecko i jak by mi teraz wyskoczył, że chciałby drugie, to miałabym ciężki orzech do zgryzienia

[lacitadelle]

My byliśmy umówieni na co najmniej dwójkę z perspektywami na więcej, ale po urodzeniu pierwszego ja przez rok byłam pewna, że absolutnie nigdy więcej, mąż miał inne zdanie, ale nie naciskał i nie przypominał przedślubnych ustaleń, tylko spokojnie czekał. W sumie się doczekał (będzie różnica 3 lata), ale sądzę, że gdyby niechęć do kolejnego dziecka we mnie pozostała, to on by to zrozumiał.

[hanalui]

anias29 napisała:
> no a przed ślubem nie rozmawialiście o tym, jak wyobrażacie sobie wspólne założ
> enie rodziny?

Mojemu sie marzylo conajmniej 3-4 chlopczykow, przy czym ja wybijalam mu to z glowy racjonalnymi powodami, bo nawet na jednego nie mialam ochoty.
Po czasie w koncu zdecydowalismy ze moze jednego. Pierwszy sie nie urodzil kiedy mezowi marzyly sie nastepne, niestety po urodzeniu pierwszego szybko mu przeszla ochota na dalsza 2-3 i chwala mu za to .
Tak wiec ustalenie przed i po oraz biezaca rzeczywistosc moze weryfikowac poglady, marzenia i ustalenia

[zuzuua]

u nas drugie dopiero po 4.5 roku. wcześniej - do 2 lata po pierwszym - ja nie chciałam, bo to pierwsze dało mi do wiwatu - żywe dziecko, nie usiedzi ani chwili, niejadek, wstawała w nocy do 2.5 rż. jak poszła do przedszkola to 1 rok były ciągłe choroby. a potem mi się "zachciało", mężowi jakoś też. wiedziałam, że nie chce mieć tylko 1 dziecka, min. 2 max. 3.
sama jestem jedynaczką i może moim rodzicom było łatwo, ale mnie raczej nie będzie. mimo wszystko rodzice nie młodnieją, tylko się starzeją. powoli zaczynają chorować. wszystko będzie na mojej głowie. mąż niby żyje dobrze z teściową, ale trochę jak z dowcipów o teściowej. patrząc na moich dziadków którzy razem się pochorowali - jedno w jednym szpitalu, drugie w drugim na innym końcu warszawy i szary człowieku objedź to pracując i jeszcze nie prowadząc samochodu.
po drugie zawsze chciałam mieć rodzinne obiady, święta w liczniejszym gronie itd. a jak "świętować" jak jest mama, tata i ja??

lacitadelle

[mama-magda76]

Masz rację, co prawda to prawda...

[belcia1]

Dzieki Dziewczyny za odpowiedzi. Tak, wiem, że to zgoda wymuszona i dlatego mnie nie cieszy. Mąż nie za bardzo zajmuje się naszym jedynym dzieckiem,chociaż bardzo go kocha i pewnie tym drugim ja też w większości bym się musiała zajmować. Tak bardzo bym chciała,żeby Kamilek miał rodzeństwo, zwłasza, że coraz częściej jest smutny, nie chce się sam bawić, tęskni do towarzystwa dzieci, którego raczej nie mamy. Wiekszość Waszych odpowiedzi sugeruje zaprzestanie nagabywanie męża. Trudno się z tym pogodzić, ale łaska Męża, który w końcu sucho powiedział mi, ,,jestem do Twojej dyspozycji" mnie nie cieszy...Jetsem załamana.

[tempera_tura]

Nie demonizuj. To nie jest powod do załamania. Masz dziecko, skieruj swoją energię na organizacje mu zycia. Z mężczyznami jak krowami, pewnie pewnego dnia zmieni zdanie. Gdyby mnie mąż "wkopał" w dziecko mimo iż wie że nie chce................... Oj cięzko by z nim było

[matsuda]

Kamilka na pewnio nie załamie załamana mama, huk z dzieciakiem już żyjącym jak się chce wiecej !!!!

[mrs.solis]

Prosciej bedzie zapraszac jakichs chlopcow do domu zeby sie z nimi pobawil. POza tym jak ty sobie wyobrazasz zabawy 5 latka z niemowlakiem? Poki drugie dziecko bedzie zdolne do jako takiej zabawy czyli w wieku ok. 3 lat twoj syn bedzie mial 8 lat i zdecydowanie 3 letnia siostrzyczka nie bedzie dla niego zadna towarzyszka zabaw (to oczywiscie bierzesz pod uwage,ze zamiast drugiego chlopca mozesz miec dziewczynke).