Decyzja o dziecku

[fomica]

Jaki był wasz, powiedzmy, "stan psychiczny" przed decyzją o pierwszym dziecku? Chodzi mi o to czy to była euforia: chcę, chcę, muszę mieć!! czy raczej spokojna wyważona decyzja - bo to już ten czas i nalezy już o dziecku pomyśleć.
U mnie brakuje tego "chcenia", jest stabilność, pare lat stazu małżeńskiego, niezła sytuacja finansowa i poczucie, że właściwie to lepszego momentu może już nie być (lata lecą). Czy to wystarczy? Czy miałyście takie wyraźne pragnienie? Mam mętlik w głowie.

[hrabina_murzyna]

To za mało. Mi się włączyło chcę, chcę, muszę, bo się uduszę. Jakiś miesiąc temu mi się włączyło i zobaczymy

[tosterowa]

Absolutnie miałam "chcę, muszę", inaczej bym w ciązę nie zaszła

[gagunia]

Miałam poczucie, że właśnie tego chcę. Nagle zauważać zaczęłam małe dzieci, kobiety w ciąży. Czułam, że to ten czas.

[izabellaz1]

U mnie czysta kalkulacja.

[echtom]

U mnie czysty spontan - jak będzie, to będzie.

[nanuk24]

Pierwsze mi tak jakos samo wpadlo bez mojej wiedzy i zgody
Po szesciu latach nagle zapragnelam miec drugie "teraz, natychmiast"

[jo-asiunka]

Dwa razy bardzo, bardzo chciałam

[lalkaika]

fomica napisał:

>M
> am mętlik w głowie"


to daj sobie spokoj.
co to za decyzja jak masz metlik

[szironna]

nie miałam chcicy, była rozmowa, wspólna decyzja. natomiast wiedziałam że dziecka chcę, gdybym nie chciała - na pewno nie dałabym się namówić. zbyt poważna decyzja.

[majenkir]

fomica napisał:
> jest stabilność, pare lat stazu małżeńskiego, niezła sytuacja finansowa i poczucie, że właściwie to lepszego momentu może już nie być (lata lecą). Czy to wystarczy?

Wystarczy. Jestes mezczyzna?

[fomica]

Jestem kobietą, ale parę lat temu przy zakładaniu konta coś źle kliknęłam i teraz zawsze jest "fomica napisał", a nie wiem jak to zmienić

[fantasmagoria07]

Jestem mamą od 4 lat! Decyzja była przez mnie przemyslana, ale wynikała z chłodnej kalkulacji. Właśnie na zasadzie "latka lecą"!
Nie czułam czegoś na kształt instynktu macierzyńskiego. Nie spoglądałam z tęsknotą na matki z wózkami. Mimo, że wiedziałam że jestem w ciąży, gdy słowa te wypowiedział ginekolog - zamiast radości czułam przerażenie!
Po urodzeniu córki zaczęła się równia pochyła w dół. Choroby dziecka, nieporozumienia małżeńskie, rozwód...
Kocham moje dziecko nad życie! nie zmieniłabym biegu wydarzeń, ale uważam że nie każda kobieta powinna mieć dzieci!
Ja na następnego dziecka mieć nie będę! Na pewno!
Jeśli chcecie je mieć musi być to wasza świadoma decyzja ( Twoja i męża ). I trzeba uświadomić sobie, że dziecko to nie rozkoszny bobas z reklamy Gerbera!!! Czy na pewno chesz wywrócić swoje życie do góry nogami?!
Dobrze to przemyśl!

[gladys_g]

Był ten właściwy chop, było gdzie mieszkać, praca, koty, minęło się trzydziestkę i do kompletu zaczęło brakować jeszcze jednej osoby w domu. No i jest.

[kasia191273]

była euforia, determinacja i pewność, że właśnie tego chcę

przy drugim niczego z powyższych, jedynie myśl, że może tak będzie jednak lepiej...

[agaja5b]

W moim przypadku pierwsza ciąża wynikła ot tak po prostu miesiąc po ślubie, oboje uznaliśmy wtedy bez jakichś głębszych dyskusji,że to naturalna kolej rzeczy po współżyciu bez zabezpieczenia. Cieszyłam się ale tak raczej spokojnie, potem niestety poroniłam. To wydarzenie spowodowało, że zapragnęłam dziecka już, teraz i natychmiast. Myslę że często tak bywa, jest to pewnie jakiś syndrom kobiety, która poroniła, rodzaj rekompensaty za rozbudzone nadzieje i instynkty. Mimo tego myślę, że nie do końca wiedziałam na co się decyduję i jak bardzo zmieni to moje życie. W trzecią ciążę zaszłam już bardzo świadomie, z równie wielkiego pragnienia posiadania kolejnego dziecka. Cieszyłam sie bardzo, ale los sprawił mi taką niespodziankę, że to macierzyństwo było od początku dużo trudniejsze ze względu na chorobę dziecka, o której sie dowiedziałam w ciąży. Przeżyłam i chwile załamania i poczucia po co mi to było, może za bardzo chciałam itp, ale na szczęście się pozbierałam i teraz jest dobrze. Mam dwie córki, które kocham i cieszę się że je mam, chociaż bywało ciężko i nie wszystkiego sie spodziewałam.

[i_love_my_babies]

było na zasadzie: "popróbujmy, może się uda" no i zaszłąm w ciążę w noc poślubną))

ale nie zastanawiałam się: czy mogę, czy jestem gotowa, czy damy sobie radę - załozyłam że przez 9 m-cy zdążę się przygotować psychicznie do roli, jak mnie będzie czekać - postawiliśmy raczej na spontaniczność w tej kwestii

[czar_bajry]

O kiedyś ( tzn przed pierwszą ciążą) to ja zupełnie zdrowa psychicznie byłam, potem to już niekoniecznie

[ylunia78]

Byłam na etapie"chcę,chcę,chcę....koniecznie chcę....Wszyscy już mają dzieci tylko nie ja.... "Żadnej kalkulacji,żadnych przemysleń "typu latka" lecą.Chcialam od zawsze,a potem okazało się,że to nie takie"hop-siup".Na szczęście wreszcie mi się udało i mam.Nawet dwójkę
Z drugim było po 2latach od urodzenia pierwszego"niech się dzieje wola Boża"....

[ewcia-k26]

Jak już kilka osób wspomniało, wychowanie dziecka to nie prosta sprawa. Ja zawsze marzyłam o dzieciach. W pierwszą ciążę zaszłam 2 lata po ślubie mając 22 lata. Wszystko było wyliczone. W maju koniec szkoły, w 01 sierpnia poród, w październiku obrona. Tak bardzo pragnęłam syna, że nie mogłam czekać dłużej. Zawsze myśleliśmy o drugim dziecku. Zdecydowaliśmy się dopiero, gdy syn miał 2,8. To on namawiał nas. Mi wydawało się za wcześnie. Jednak, gdy słyszałam kilka razy dziennie "kupcie mi siostrę", zapragnęłam być znów w ciąży. Tak bardzo zazdrościłam kobietka z brzuszkiem, patrzyłam ze wzruszeniem na inne maluchy. W 2 miesiące zaszłam w drugą ciążę. Byłam najszczęśliwsza na świecie. Każda decyzja o dziecku była obustronna. Mąż w obu przypadkach był gotów pierwszy. Ja czekałam, aż "kiedyś chcę" zmieni się w "chcę teraz bardzo". Życzę tobie prawdziwego pragnienia. Będzie łatwiej przejść trudne chwile.

[18_lipcowa1]

od niechcenia se w myslach rzuciłam ' no dooobra, niech se bedzie''

[deela]

o k...! jestem w ciązy! panie doktorze a który to tydzień? 9? o k...!
tak to byłoz pierwszym dzieckiem
drugie decyzja wywazona podjeta a ja tuz przed planowanym zaplodnieniem jak na zamowienie dostalam istnego wścieku macicy

[mama_kotula]

Cytat
ja tuz przed planowanym zaplodnieniem jak na zamowienie dostalam istnego wścieku macicy


Oooo, to dokładnie tak, jak ja przed trzecim. Wściek macicy i kompletne odwalenie na głowę, chodziłam nieprzytomna.
Przy pierwszym też miałam coś w rodzaju chcę chcę chcę, przy drugim w ogóle nic nie miałam, bo nie miałam czasu

[kunnegunnda]

wystarczy to co opisalas- ja w sumie to bylam przerazona jak bylam w pierwszej, planowanej ciazy- a potem sie wszystko ułozylo.
druga ciaza podobnie - zaplanowana, zero euforii.
dzieciaki przecudowne

[panna_z_pieskiem]

Wiedziałam, ze lata lecą, a z moim charakterem i skłonnoscią do podejscia Scarlet o'Hara "pomyślę o tym jutro" nigdy się nie zdecyduję. Dlatego tez przestalismy się zabezpieczac, ale nie celowalismy. Raczej "uwazalismy" w TE dni, zeby jednak nie. Ale liczylismy się z tym, ze kiedys pewnie zaskoczymy. I zaskoczylismy po 3 latach. I to bylo super. Nie wiem co to znaczy lęk przed ciązą, ale i nie wiem co to znaczy wscielizna macicy, ze juz, teraz, natychmiast. Zawsze marzylam o takiej "kontrolowanej wpadce" i tak bylo. Z następnym pewnie tez tak zrobimy

[lilly_about]

Długi czas twierdziłam, że dziecko tuz przed trzydziestką. Zmieniło mi się nagle. Pomyslałam: dlaczego nie teraz? Mąż już od slubu wspominał o dziecku.

[koza_w_rajtuzach]

U mnie było "chcę, chcę mieć, nie wytrzymam, muszę mieć dziecko"

[aleks-ok]

U mnie zupełna kalkulacja, właściwie nastawienie że "nie chcę być osoba bezdzietna a mam 30lat". Rzeczywistośc okazała się bardzo pozytywna-ciąża bezproblemowa, syn fantastyczny, odmłodziłam się o dobre kilka lat, mam wiecej wolnego czasu, uprawiam więcej sportu-no dobra przed ciążą pracowałam jak szalona ponad 300 h/tydzień

[zalotka6]

Mając 25 lat przeżywam podobny dylemat do twojego. Czasem wydaje mi się, że chcę dziecka, że jestem gotowa, w końcu czemu nie... że już czas, że mam ustabilizowane życie, wspaniałego męża. W planowaniu dziecka przeraża mnie świadomość nieustannej opieki nad maluchem, zaspokajania jego ciągłych potrzeb. Prowadzimy z mężem dość wygodne życie, chodzimy do pracy, wracamy z niej, wylegujemy się na kanapie, oglądamy wspólnie filmy, chodzimy na spacery, czasem gdzieś wyjedziemy itp Trudno mi świadomie zrezygnować z tego spokoju. Boję się, że gdy przyjdzie dziecko na świat wszystko zmieni się na gorsze... (Chyba jestem straszną egoistką Są też momenty, gdy myślę, że budzi się we mnie coś jak instynkt macierzyński, który jednak szybko gaśnie z uwagi na strach przed utratą pracy. Hm... sama nie wiem

[marzeka1]

Ciśnienia "muszę mieć" nigdy nie miałam, raczej "teraz juz można i warto (chyba?)"- gdy 5 lat po ślubie ułozyły się sprawy z mieszkaniem i pracą, zdecydowaliśmy się; drugi raz - też kalkulacja, " o to będą 4 lata różnicy, w sam raz". I tak mam 2 dzieci, czego nigdy nie żałowałam.