ostani bastion życia przed dziećmi- macie?

[marychna31]

Macie coś, w czym się okopałyście?
zainspirowała mnie ta reklama:
www.edziecko.pl/rodzice/1,102740,13124199,Hit_sieci__macierzynstwo_wedlug_Fiata__Prawdziwe_.html
Sama reklama podoba mi się i trochę mi dała do myślenia, ze ja poddałam już chyba ostatnie bastiony...

[shellerka]

dzisiaj zakopałam ostatni

[joa66]

Tak, podróże w pojedynkę

[guderianka]

jasne, ale kanapa ciągle biała, a pani pięknie umalowana ona chyba w życiu syfu nie widziała

ja nie mam poczucia humoru bo nie też to nie śmieszy-jestem zażenowana

[marychna31]

a czemu akurat zażenowana?
(bo to, że nie śmieszy jestem w stanie zrozumieć)

[guderianka]

nie wiem-myślę o sobie i innych kobietach i mi wstyd , ze kobieta może w taki sposób przedstawiać macierzyństwo

[lusitania2]

ostatni bastion?
A po co, skoro pierwsza linia okopów, czyli ojciec dzieciom doskonale sobie radzi z odpieraniem ich ataków na mnie?

[moofka]

swietna jest

[mal_kontentka]

oj tak

[nutka07]

Mnie sie bardzo podoba i fajny ma bit


Ja jestem matka ktora w takim chaosie, wlacza muze na fula, czesto hip hop i jedzie dalej, swiat nie istnieje
Sama moglabym tam wystapic

[nutka07]

Ona mi Lynette Scavo przypomina z 'Gotowych na Wszystko'

[szmytka1]

mnie też, to byla moja pierwsza myśl jak ją zobaczyłam

[nanuk24]

Mnie juz nic nie zostalo

A reklama mi sie podoba

[nangaparbat3]

Co myślą - czują - dzieci, słysząc to?

[aneta-skarpeta]

spokojnie, dzieci jakoś przezyją taki teledysk

ps. nasz syn miał dzisiaj szlaban na kompa. Uznał w związku z tym, że tata dał mu ten szlaban po to, żeby sobie zrobić przyjemnosc, bo tylko sadysta czystej krwi dałby taką karę

po jakimś czasie poprosiłam syna, aby zaniosł do babci ( po sąsiedzku) tobołek jakiś szmatek- ręczniki etc, zawinełam to w poszewkę na kołdrę

spotkali się syn i mąż w drzwiach ( mąz wracał) i pyta sie syna
- gdzie idziesz?
- spakowałem laptopa i się wyprowadzam
- no nareszcie

i to im oczyściło atmosferę, bo ich to strasznie rozbawiło

choc pewnie moznabyłoby to rozłozyc na czynniki pierwsze i dopatrywać się w tym chęci opuszczenia gniada przez syna w wieku lat 11 jako sygnał patologii emocjonalnej w rodzinie

[nangaparbat3]

Porównujesz dziecko 11letnie z takim na przykład 3-4 latkiem, który rozumie wszystko i jednocześnie prawie nic.
Jestem coraz bardziej przekonana, że tabu dotyczące negatywnych emocji wobec najsłabszych w społeczności - dzieci i starców - miało głęboki sens.

[wioskowy_glupek]

LOL no i na pewno ten 5 latek cokolwiek zrozumie z tego teledysku i na pewno będzie miał traumę i pretensję...

Sorry Nanga ale po tym jak usilnie broniłaś rodziców 13 latki która sama chciała iść do domu dziecka, sądziłam że już nic mnie nie zdziwi... A jednak...
Nie rozumiem jak jednocześnie można mieć taką schizę na punkcie uczuć 4 latka, który kompletnie nic nie zrozumie z tej reklamy i nie będzie miał jej za złe i kompletnie lekceważyć uczucia 13 latki, która nie chce mieszkać z patologicznymi rodzicami...

Sama reklama jest beznadziejna, ponieważ jest po prostu za długa, poza tym tak właściwie za cholerę nie wiadomo co ma niby reklamować. Piosenka natomiast i rapująca matka, jako powiedzmy kampania społeczna - rewelacyjna Dawno się tak nie uśmiałam.

[aneta-skarpeta]

mysle, że stanowczo przesadzasz
po 1. 3-4 latki nie bedą tego nałogowo oglądać, nawet jak obejrzą nie bardzo skumają o co chodzi

[nangaparbat3]

Mnie chodzi o to, że w przestrzeni publicznej jest coraz więcej deklaracji "nie lubię dzieci", "dzieci mi przeszkadzają, męczą mnie, złoszczą, mam dość". Myślę, że całkiem sporo tych komunikatów może do dzieci docierać, właśnie do dzieci na tyle małych, że "coś" rozumieją - i to "coś" to że są niechciane i niemile widziane, bez zrozumienia - bo niby skąd u parolatka? - że to dotyczy tylko niektórych dorosłych, że to żart, hiperbolizacja etc. Pojedyncza reklama to drobiazg - wiele negatywnych wypowiedzi to problem.
Kiedy moje dziecko miało około 8 miesięcy sama dla siebie napisałam wierszyk o wykończonej matce i rozpierającym się w wózku niemowlaku (zaczynał się: siedzi dzidziuś w swym powozie, matka ciągnie, już nie może; dzidziuś się w powozie kiwa, matka ciągnie ledwo żywa"), a wcześniej inny ("ta nasza Wisia to tylko cysia, tylko sika, tylko rzyga i kupy robi..." - to było do takiej wesołej melodii) - ale owszem, to były moje osobiste obscena, na mój uzytek, moje prywatne odreagowanie i raczej nie deklamowałam tego córce.
Myślę, że różne zwyczaje nakazujące dobre mówienie o dzieciach, chwalenie i zachwycanie się, całe to śmieszne ciumcianie starych ciotek jest uzyteczne i po prostu sprzyja rozwojowi dzieci, i myślę też, że świat z którego coraz częściej docierają komunikaty "nie lubię dzieci", "nie chcę dzieci", "dzieci przeszkadzają, męczą, złoszczą" a nawet "dzieci śmierdzą i w ogóle są obrzydliwe", niekoniecznie dobrze na nie wpływa.

[wioskowy_glupek]

Nanga nie zgadzam się z tobą bo po pierwsze, to ludzie którzy nie lubią dzieci wcale im tego nie mówią ani nie dają tego odczuć. Wiem po sobie, dzieci mi przeszkadzają nie lubię ich, co nie znaczy że strzelam do nich z wiatrówki straszę je czy przeganiam. Nie po prostu z nimi nie przebywam
Po drugie jestem pewna że 4 latek ani tej reklamy nie obejrzy ani nie zrozumie. A nawet gdyby obejrzał to co tam jest takiego złego ? Że posłucha że matka jest zmęczona ? Bo góra tyle z tego zrozumie.... No jest i co nie ma prawa ?


> Myślę, że różne zwyczaje nakazujące dobre mówienie o dzieciach, chwalenie i zac
> hwycanie się, całe to śmieszne ciumcianie starych ciotek jest uzyteczne i po pr
> ostu sprzyja rozwojowi dzieci,

A ja myślę że to jest co najmniej dziwne. Dlaczego niby mam się zachwycać cudzym dzieckiem ? Każdy jest inny ja się np. zachwycam szczeniaczkami, dzieci nie są dla mnie słodkie z urzędu. Owszem jedne są fajne inne nie. Co nie znaczy że powiem koleżance czy jej dziecku że jest ono brzydkie albo rozwydrzone, nie po prostu przemilczę. Ale nie mam też obowiązku się nim zachwycać. To jest właśnie szkodliwy pierwszy krok do wychowania bezstresowego.

> ocierają komunikaty "nie lubię dzieci", "nie chcę dzieci", "dzieci przeszkadzaj
> ą, męczą, złoszczą" a nawet "dzieci śmierdzą i w ogóle są obrzydliwe", niekonie
> cznie dobrze na nie wpływa.

W ogóle nie wpływa bo te komunikaty nie są przeznaczone dla dzieci tylko puszczane w przestrzeni publicznej.

[moofka]

A ja myślę że to jest co najmniej dziwne. Dlaczego niby mam się zachwycać cudzym dzieckiem ? Każdy jest inny ja się np. zachwycam szczeniaczkami, dzieci nie są dla mnie słodkie z urzędu. Owszem jedne są fajne inne nie. Co nie znaczy że powiem koleżance czy jej dziecku że jest ono brzydkie albo rozwydrzone, nie po prostu przemilczę. Ale nie mam też obowiązku się nim zachwycać. To jest właśnie szkodliwy pierwszy krok do wychowania bezstresowego.

mnie tam dzieci zachwycaja glownie moje
i kilkoro innych - ale i tu jestem powsciagliwa w zachwytach
ponapawam sie z usmiechem i tyle
zazwyczaj dzieci lubie, bo to fajne istoty sa
szczere wdzieczne i mile
rozwydrzonych bachorow znam malo
wiecej tych ktorym odrobina rozpieszczenia by dobrze zrobila
rozpieszczone dzieci tez sa fajne, wzruszajace

a filmik wcale nie jest o nieznosnych bachorach
ani ani
jest o tym, jak trudno byc matka i ile wyrzeczen i pracy to wymaga
czy ona tez dzieci na sniadanie zjada?
moj dzien tez sie kreci wokol dzieci - obudzic nakarmic wyszykowac odebrac pogadac nakarmic oprac ubrac znow nakarmic zawiezc na zajecia uspic i tak wkolo i pewnie jeszcze z kilkanascie lat
samochod tez mam duzy na te okolicznosc

[aneta-skarpeta]

powiem tak, moja mama nigdy nie była ciumciająca, z duza potrzebą swojego bastionu- teraz widze, że wyprzedzała epokę;D

ale mimo, że nie była taka rozczulająca sie, ciucmciajaca i ceniaca wygody zycia to nas bardzo kochała i dawała nam to odczuc- nie czulismy się odrzuceni, niechciani- po prostu bylismy wychowywani tak, że jestesmy całym sercem kochani, bylismy całym jej zyciem, ale mama czasem jest nami zmeczona.czasami- czyli nie zawsze

i tez jak siegam pamięcią nie roztkliwiała sie nad dziecmi zbytnio, a juz na pewno nie nad obcymi.

relacje z mama mam rewelacyjne

[nangaparbat3]

Ale to nie dotyczy mamy, tylko traktowanie dzieci w sferze publicznej, zupełnie inna kwestia.

[aneta-skarpeta]

ale wydaje mi się, że przesadzasz

kiedys dzieciom było wolno znacznie mniej, nikt sie nie przejmował czy dziecku smutno, czy mu przykro, czy się boi- ma byc tak jak rodzic kazał i koniec

oczywiscie to uogólnienie, ale raczej nikt sie z dziecmi nie cackał

[aneta-skarpeta]

upraszczając - bo wyszłaby mi tyrada
moim zdaniem, kiedys bylo wiecej ciumciania, ale byl tez pas, mniejsza obecnosc ojca w zyciu dziecka i wiekszy naisk na posiadanie dzieci

teraz kobiety glosno mówią co je boli, ale ojcowie są coraz bardziej ojcami, coraz bardziej swiadomie jestesmy rodzicami lub nie jestesmy ( co tez jest dobre) i coraz bardzie swiadomie dzieci wychowujemy

budowanie tabu wokol tak waznej kwestii powoduje frustracje. Nie rozmawiamy, nie rozwijamy się emocjonalnie, nie wyładowujemy.czujemy się winne, że jestesmy zmeczone i mamy wszystkich po kokardę, a powinnysmy ciagle ciumciac

wydaje mi się, że lepiej zeby matki sobie przy winie porechotały jak im kupy smierdzą- co spełnia funkcje terapeutyczną, niz gryzły się i w złosci nazywały syna gó...arzem

zauwaz, ze kiedys w ogóle nie rozmawiało się o dzieciach i rodzicielstwie na poziomie emocji-dzieci sie miało i trzeba było z tym życ, meza sie mialo i trzeba z nim zyc.

I wcale nie było to dobre ani dla dzieci, ani dla dorosłych

w tej chwili jest generalnie kult bycia perfekcyjnym i doskonałym- i piekna i mądra, zadbana i wypoczeta, a jednak robiąca kariere z niemowlakiem- to buduje ogormną frustrację i wazne jest, zeby pokazac, że jednak nie jest tak do końca- fajnie ze w zartobliwej formie

jednoczesnie dbac, zeby to co nie dla dzieci do ich uszu nie doszło- tak jak pilnujesz, żeby dziecko nie znalazło twojego wierszyka, tak inna nie puszcza tej reklamy, programu publicystycznego etc swojej 4 latce, mówiac-patrz, jakim jestes dla mnie piekłem!

podpisuję się

[pade]

od małego uczę dzieci, że mam prawo być zmęczona, mieć godzinę dla siebie, że ja też mam uczucia, że mnie czasem denerwują ich zachowania
ba, mówię to wprost
traumy nie zauwazyłam
bo to idzie w dwie strony
i oni też mówią: jestem wkurzony, smutno mi, jestem zła (na Ciebie mamo)
i tak jest ok

[nangaparbat3]

Ale ja mówię o czyms zupełnie innym - sama nie tylko miałam prawo być zmęczona, ale kilkuletnia córka pilnowała moich popołudniowych drzemek. I mówiłyśmy, która na która jest zła.
To wszystko jest zupełnie czym innym niż deklarowanie niechęci do dzieci (uogólnionej) w przestrzeni publicznej.

[pade]

Po zimnym chowie, w kontrze do niego, nastąpiła era bezstresowego wychowania, która dała się we znaki i dzieciom i rodzicom i otoczeniu tychże. Teraz jest czas poszukiwania równowagi. Stąd skrajności, od całkowitego poświęcenia do "nielubiędzieci". Ciekawe co będzie dalej

[aneta-skarpeta]

dokładnie

tez tak to widzę.

w tej chwili szukamy złotego srodka
i poza paroma ekstremalnymi sytuacjami typu propozycja zakazu wstępu dzieci do sklepów etc dzieci sa w spoleczenstwie traktowane z duzą pobłażliwością i akceptacją

miałam pod opieką niedawno bratanice- roczną- inna sprawa, że dziecko jak z obrazka i do zakochania- ale widziałam, przypomniałam sobie jak sa traktowane matki z wózkami

oczywiscie nie taranowałam wszystkich wózkiem, dziecko nie pluło na obywateli kaszką etc, ale aboslutnie wszedzie czekały mnie miłe zachowania
ludzie usmiechali sie do niej w kolejce, pan zagadnął, ktos mi pomógł przy schodach. było zrozumienie, ze wozek zajmuje miejsce, ale tez nie stawałam jak swieta krowa na srodku


nie zauwazylam niechęci do dzieci w spoleczenstwie

[nangaparbat3]

Cieszę się, może mam skrzywione spojrzenie, bo chwilowo w najbliższej rodzinie brak maluchów, więc widzę to co w mediach głównie.

[aneta-skarpeta]

a no własnie, to wiele wyjasnia

to tak jak jak z medialnym wizerunkiem kobiet z nadwagą- buduje sie oraz kobiety nieatrakcyjnej, odrzuconej towarzysko, bez szans na relacje damsko meskie
jak poczytasz czy posłuchasz ludzi, to kobita z 10+ kg nie ma szans na fajny seks, nikomu sie niepodoba i generalnie kiła i mogiła

a tak nie jest

[nangaparbat3]

Mam właśnie te 10 kg nadwagi, ha ha

[franczii]

A ja zauwazylam ze w Polsce niefajnie traktuje sie matke z dzieckiem.
W kazdym razie roznica miedzy traktowaniem w innych krajach a w Polsce jest zauwazalna. Odczulam to zwlaszcza w okresie kiedy mialam dzieci wozkowe i uprzejme gesty ze strony innych ludzi byly nieocenione. Np. odprawa lotniskowa na wloskim lotnisku gdzie przypilnowali mi nawet dzieci, zeby nie wlozyly raczek gdzie nie trzeba kiedy mnie pani musiala "obmacac" a w Polsce gdzie stalo 3 urzednikow strazy z zalozonymi rekami a ja w skarpertkach, z wybebeszonymi kieszeniami dzinsow (mialam tam banknot 50 zl na zakupy w barze), probujaca ogarnac ryczace niemowle, wybebeszona torbe z pieluchami, wybebeszony wozek, czesci garderoby, pasek od spodni i w koncu ubrac buty i jeszcze miec do tego oko na 3 latka i jeszcze na dowidzenia zjebke zebralam "ale niech pani pilnuje dziecko!". I to od kogo, od siksy mlodej, pozalsieboze wielkiej pani strazniczki. Oczywiscie obowiazku nie ma pomogac kobiecie z malymi dziecmi ani nawet byc uprzejmym ale o czyms taka postawa swiadczy.
Albo pani w sklepie odziezowym trzesaca sie "na zas" nad swoim towarem kiedy ogladalam wieszaki z dzieckiem na reku.
Nie, zdecydowanie z mojego punktu widzenia matkom w Polsce jest gorzej.

[allatatevi1]

To działa DOKŁADNIE w 2 strony.
Moje pierwsze miesiące we Włoszech to moje niekończące się zdumienie nad kulturą włoskich młodych matek.

We Włoszech kobieta w ciąży serdecznie dziękuje za to, że przepuszczam ją w kolejce do kasy, mama i tata dziecka wiezionego w wózku "przepraszają mnie za niedogodność" kiedy sama z własnej inicjatywy zeszłam im z drogi, żeby im się łatwiej wózek prowadziło na wąskim chodniku.
W Polsce Matkom-Polkom "się należy". Co im się należy? Wszystko, klękajcie narody bo one urodziły.
Kilka razy mój mąż (Włoch!) idąc parę kroków za mną mówił, że w Polsce 90% kobiet z małymi dziećmi które mijamy na ulicach, omiata mnie od stóp do głów i to z miną mordercy.

Inne pytanie mojego męża: "Czemu w Polsce kobiety z małymi dziećmi robią takie wściekłe, nienawistne miny kiedy mijają młode, atrakcyjne kobiety?".
Szczerze to nie potrafiłam mu odpowiedzieć, powiedziałam jedynie że ja już jestem uodporniona, bo w Polsce odkąd skończyłam 15 lat, jestem regularnie obrzucana wzrokiem bazyliszka przez "szczęśliwe mamusie".

[franczii]

We Wloszech ludzie sa dla siebie mili. Wszyscy ludzie nie tylko matkki z malymi dziecmi. W Polsce malo kto jest mily, nie tylko matki z dziecmi w wozkach.
Ja matka zostalam we Wloszech i kiedy przyjechalam do Pl to doznalam szoku jak ludzie potrafia byc wredni, napastliwi wlasnie do mnie jako matki. Kiedy jeszcze nie bylam matka az takiej wredoty ludzkiej nie doswiadczylam.

[nangaparbat3]

w tej chwili jest generalnie kult bycia perfekcyjnym i doskonałym- i piekna i mądra, zadbana i wypoczeta, a jednak robiąca kariere z niemowlakiem- to buduje ogormną frustrację i wazne jest, zeby pokazac, że jednak nie jest tak do końca- fajnie ze w zartobliwej formie

jednoczesnie dbac, zeby to co nie dla dzieci do ich uszu nie doszło- tak jak pilnujesz, żeby dziecko nie znalazło twojego wierszyka, tak inna nie puszcza tej reklamy, programu publicystycznego etc swojej 4 latce, mówiac-patrz, jakim jestes dla mnie piekłem!

Pod tym się mogę podpisać, natomiast nie podoba mi się, że w sferze publicznej coraz częściej dzieci są tymi, którzy są zbędni i utrudniają życie, i niestety mam czasem wrażenie, że jest tego zbyt wiele, by do dzieci nie docierało.
Zgadzam się, że powodem może być nadmierne oczekiwanie perfekcjonizmu od kobiety zwłaszcza, może to jest jeden z najpoważniejszych problemów dzisiejszych czasów. Wolałabym, żeby zamiast upuszczać sobie na temat dzieci, mniej dbać o perfekcyjny wygląd, perfekcyjne mieszkanie i perfekcyjne dziecko
Że przypomnę, jak to kiedyś postanowiłam zadbać o porządek w mieszkaniu, i dla najbliższych zamieniłam się natychmiast w zrzędliwą jędzę

[aneta-skarpeta]

zgadzam się
jednak trzeba tez zauwazyc, ze kiedys dzieci wychowywano surowiej- inna kwestia czy dobrymi metodami, czy złymi i dzieci te nie były tak uciazliwe

w tej chwili pozwala sie dzieciom na wiecej i dzieci są rozbrykane, hałasliwe- bo nie są nauczone ze np w kosciele nalezy sie zachowywac względnie, ze jak mama rozmawia z sąsiadka to sie grzecznie czeka etc

jednoczesnie kiedys dzieci nie byly najwazniejsze towarzysko, teraz są

i to co zauwazam, jest jasny bunt przeciwko dzieciom i rodzicom męczącym społeczenstwo swoim jestestwem. natomiast ci ktorzy zachowują zdrowy rozsądek, mają ułozone dzieci, ktore potrafia się zachowac nie odczuwają niecheci spolecznej

przeciez nie chodzi o to, że spolczenswto niecierpi dzieci- społeczenstwo nie cierpi nieznosnych dzieci

ale ja, z całą sympatią do dzieci tez dzieci niegrzecznych, niewychowanych nie cierpię. po prostu.

przykładowo moj syn od przedszkola ma kilku kolegów, z ktorymi chodzil pozniej do szkoły

z 1 przyjazni sie do dzis, choc juz nie mieszkamy w tamtej okolicy

jako mały szkrab i teraz takze to normalny chlopiec- fajny, wychowany- czasem go ponosi, ale mozna go okiełznac i np jak przychodził do nas to sie swietnie razem bawili- jak sie zbytnio rozkrecali wystarczylo zwrócic uwage i było spoko

ale miał tez kolege, który zachowywał się jakby go wypuścili z klatki. nie wpomne o tym, że potrafił łazic po całym mieszkaniu i zglądac, zaglądac- co bylo mocno irytujące, bo az tak bliski nie jest, to nieznosny był hałas, który wytwarzał- skakał po łózkach drąc się jak małpa w zoo- spocony, czerwony- nic do niego nie docierało

po paru wizytach powiedzialam jasno synowi- nie zgadzam się, żeby ten kolega do nas przychodził- bylo to tak męczące i wkur..wiajace, że ludzkie pojecie przechodzi.

dlatego mysle, ze ludzie z ulozonymi dziecmi niezauwazają tej nagonki, bo ich ona nie dotyczy

sama zresztą nigdy nie odczułam pretensji swiata o to ze moje dziecko gdzies jest

nanga

[marychna31]

Nie, nie - tu nie ma przekazu: "nie lubie dzieci". Tu jest przekaz: 'tak je uwielbiam, ze oddaję im wszystko (prócz tego jednego, żeby nie zwariować)".
Pytasz o uczucia dzieci. Każdy z nas jest dzieckiem więc ja jako dziecko oglądając tą reklamę czuję, ze jest mi przykro bo moja mama mając mnie nie oddała żadnego bastionu, tylko postawiła w 100% na siebie. Moje dzieci na pewno o mnie tego nie powiedzą

Maryś

[nangaparbat3]

dowiadujemy się, że dzięki macierzyństwu wymieniła swoją seksowną torebkę na zasmarkany worek, a jej dom - niegdyś gustownie urządzony - teraz jest zagracony.

Ja tego nie kupuję. Jako matka ani jako dziecko.
Tego z zasmarkanym workiem nie rozumiem, pomijając konotacje, które są jednoznaczne. Dom z gustownego zmienił się w zagracony - to też jest jednoznaczne. To wszystko dlatego, że dziecko ISTNIEJE.
I oczywiście matki mogą się pośmiać i w ogóle dorośli, nie widzę problemu. Ale dla dziecka to śmieszne nie jest - mam na myśli zwłaszcza dzieci w tym wieku, by już rozumieć, że przez jego przyjście na świat coś się stało niedobrego, a nie rozumieć, że to tylko fragment prawdy, przesadnia i w ogóle żart.

[zebra_w_p_aski]

zarąbiste!
oddałabym ostatni bastion mojego porannego wstawania o 6 bez mozliwosci ponownej drzemki bo przeciez jestem w pracy
ubierania tych pieprzonych garsonek i ciasnych szpilek na rzecz pizamy
areszt domowy na 3 miesiace - poprosze!!!!!
nie malowanie sie poranne - bezcenne!!!
Jezu - kobiety !!!!
ale wam zazdroszcze...............

[marychna31]

> Jezu - kobiety !!!!
> ale wam zazdroszcze...............
hehe- ale o byciu matką na pełen etat to tak sobie teoretyzujesz tylko, co?

[zebra_w_p_aski]

> hehe- ale o byciu matką na pełen etat to tak sobie teoretyzujesz tylko, co?

ja patrze na życie tylko z tej jasnej strony, nawet jak teoretyzuje

wszystko zależy od podejścia,rzygi można albo sprzątnąć albo obsmiać albo sie na nie wkurzyć...
ja wybieram te weselsza wersje.

[aneta-skarpeta]

jasne raz obsmiejesz, ale jak rpzez pol roku nie mozesz sie wyspac, dziecko co wieczor ma kolkę, to te rzygi staja sie w pewnym momencie koszmarem- choc to tylko rzygi

tak jak dla ciebiegarsonka i szpilki, w ktore niejedna mamuska po roku siedzeniu w areszcie domowym by sie zamieniła

przerabiałam to- przed ciazą marzyłam o byciu w domu, najpierw mnie to cieszylo, ale szybko zmeczylo, bo dziecko bylo wymagające, ale nie narzekałam, jednak jak się pojawiła na horyzoncie praca to dostałam skrzydeł

teraz mając duzego syna, prace to marzy mi sie posiedzenie z dzidziusiem w domu i wydaje mi sie ze to takie słodkie...do czasu;D

[zebra_w_p_aski]

oczywiście - punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

wszystko w nadmiarze szkodzi, ale jak słusznie zauważyłas, wszystko się zmienia, aż dostałaś skrzydeł z pracą na horyzoncie, więc dobrze, że doświadczając jednego doceniamy inne...

[sarling]

-Sama prawda!
Oglądaliśmy z mężem i niemal każdy wers był o nas!
Choć przyznaję, że ten najtrudniejszy czas chyba za nami. Do czasu burzy hormonów

A nam marzy się taki samochód, w którym tył od przodu oddzielony jest dźwiękoszczelną szybą.
-
Czytaj REBELYĘ

[princesswhitewolf]

...zastanawia mnie po co decyduja sie na dzieci ludzie jacy potem musza miec cyt" ostatnie bastiony zycia przed dziecmi". Nie ma przymusu posiadania dzieci. Jak komus nie podoba sie to moze ich nie rodzic czy oddac do adopcji.

[maggorlo]

Ludzie zawsze byli tacy sami, zmienił się za to model wychowawczy. Kiedyś dzieci miały siedzieć cicho, a dziś należy z nimi rozmawiać, stymulować, rozwijać je, rozumieć etc. To o wiele bardziej męczące.
Każdy ma jakiś "ostatni bastion", bo zakładam że nie pozwalasz dziecku wchodzić do wc jak robisz ...... etc. Nie ma się co obruszać bo to tylko potrzeba pozostawienia w życiu marginesu dla samej siebie - siebie jako człowieka, a nie matki.

[princesswhitewolf]

Każdy ma jakiś "ostatni bastion", bo zakładam że nie pozwalasz dziecku wchodzić do wc jak robisz ...... etc.

pewnie ...no ale nie nazywajmy tego "ostatnim bastionem" bo to sformulowanie sugeruje ze dziecko to WROG przed naporem ktorego trzeba bastiony budowac...

[aneta-skarpeta]

ja mysle, że np takim ostatnim bastionem moze byc np jak mama czyta to jej się nie przeszkadza i to jest "świete". nie ma wtedy jęczenia, męczenia, dzieci się np ciszej bawią
oczywiscie jak dziecko w tym czasie się poparzy to moze zawołac mamę

dla kazdego moze to byc cos innego

np są dzieci bardzo absorbujące, które musza robic wszystko z rodzicem- mama chce się kąpać, dziecko razem z nią, mama chce czytac, ono skacze po łózku

i wazne, jest ze nawet małe dziecko uczone jest, że są elementy zycia kazdego, kiedy potrzebny jest spokoj tej osobie

nie oznacza to, ani ze niepotrzebnie robilismy sobie dzieci, ani ze tych dzieci nienawidzimy. po prostu kazdy potrzebuje swojej przestrzeni- niestety czasem trzeba to dosłownie wywalczyc

[sarling]

To u mnie jest "mama pije kawę".
"kawa" to pół godziny z kawą i kompem rano i jak są jęki, to mówię "piję kawę" i idą jęczeć do taty lub przestają.

[duola77]

> nie oznacza to, ani ze niepotrzebnie robilismy sobie dzieci, ani ze tych dzieci
> nienawidzimy. po prostu kazdy potrzebuje swojej przestrzeni- niestety czasem t
> rzeba to dosłownie wywalczyc
>

nazwijmy to określaniem granic Ja , zdrowe przecież i trudne

[princesswhitewolf]

nazwijmy to określaniem granic Ja

duzo pozytywniejsze okreslenie niz te bastiony...

[duola77]

fajnie ,że jesteś gotowa

trzymam kciuki , oba

[nangaparbat3]

Mnie wkurza sformułowanie "wspólny front" (rodziców wobec dziecka).

[aneta-skarpeta]

dlatego dziecko powinno miec rodzenstwo
wtedy sa rodzice kontra dzieci- i niestety nie zawsze rodzice wygrywają bitwy

[maggorlo]

Owszem, dziecko to największy wróg świętego spokoju

[mondovi]

A Ty masz dzieci?

[lily-evans01]

Ot, po prostu, każdy potrzebuje mieć jakąś przestrzeń tylko i tylko dla siebie. To jest niezbędne dla zdrowia psychicznego.
W związku z partnerem też nie potrzebujesz chwili tylko dla siebie? Spotkania tylko z TWOIMI koleżankami? Wybrania się samej na babskie zakupy? Wisicie na sobie zawsze i wszędzie?
Wbrew pozorom, ludzie mieli kiedyś więcej tej "osobistej przestrzeni" - dla normalnych zdrowych rodziców dzieci to priorytet zawsze i wszędzie, ale mają też inne priorytety, jak praca, własny związek, inne relacje rodzinne itp.

[duola77]

wstrzymaj się może z tymi radami nadawanymi z "wysokiego tronu" niedoświadczonego - dopóki nie urodzisz

szczęśliwego rozwiązania btw

[pade]

zdaje się, że Twoje dzieci, to dopiero w drodze są
pogadamy za jakis czas, bez urazy

[aneta-skarpeta]

pamiętam co moja bratowa opowiadała jak była w ciązy

[tosterowa]

Fajny ten kawałek, sama prawda.
Moim ostatnim bastionem są różne kursy oraz wódka od czasu do czasu z koleżankami

[gryzelda71]

Mam,jak każdy rodzic.

[kawka74]

Łże ta pani, ma jeszcze bastion w postaci nieskazitelnie czystej białej kanapy i nieskazitelnie czystych białych szafek w kuchni ;p
Nad własnym bastionem nie myślałam, bardzo możliwe, że nawet nie zauważyłam jego braku ;p

[nangaparbat3]

Może po prostu nie postrzegasz dzieci jako wrogiej armii?

[aneta-skarpeta]

mi sie wydaje, ze duzo zalezy od ludzi, od konkretnych dzieci

np w moim małzenstwie naturalne jest, że mój mąż ma swoje hobby- wedkowanie, a ja mam swoje

czasem dla kazdego to hobby czasochlonne- ale nigdy nie musielismy sie na tym polu bic- generalnie nie musimy sie bic np o to, że mówię, że ide do fryzjrea w sobote o 10 i wracam o 15 bo bede miala cuda na kiju robione

i dla mnie to zaden bastion np ze w domu mam wygospodarowane miejsce do moich zainteresowan, ze chce pojsc na kurs etc

ale

wieloktornie doznałam szoku, bo otoczenie było pełne podziwu, że sobie wywalczyłam taką niezaleznosc w związku ( mąż mi pozwala), jednoczesnie, że jestem nierozsądna ( delikatnie mówiąc), że mu tak pozwalam znikac bóg wie gdzie i nie widze problemu, ze miał wrocic o 10 rano, a zadzwonił ze chciałby wrocic o 15

tak wiec mysle, że z dziecmi jest podobnie

z niektorymi trzeba sobie to wywalczyc, z niektórymi jakos samo wychodzi

podejrzewam, że sekret twki w wychowaniu i konsekwecji- np nie umiem sobie wyobrazci ze 3 latek mną rządzi- a przeciez czesto małe dzieci totalnie rządzą rodzicami, psy włascicielami etc

[nangaparbat3]

No własnie nie do pomyślenia dla mnie jest, żeby dziecko mną rządziło - chociaż jestem gotowa na wiele, a w ogóle wychowywaliśmy - jak mi sie wtedy wydawało - bezsteresowo - ale to raczej w sensie podejmowania jak największej liczby decyzji przez samo dziecię, za to w pewnych granicach, i co jak co ale rozwydrzone to nasze dziecko nigdy nie było, na odwrót, chwalone za kulturę osobistą na ogół (bo też parę ekscesów dzikich we wczesnym nastolectwie, owszem, jak najbardziej, ale martwiłabym się, gdyby się nie zdarzyły).
Z trzeciej jednak strony wydaje mi się, że żeby to wszystko miało ręce i nogi, trzeba dopuścic pewien stopień nieprzewidzianych zdarzeń, nieporządku, zaskoczeń i niespodzianek, nie zawsze przyjemnych - po prostu zycie

[kawka74]

Myślę, że tutaj rozchodzi się głównie o to nieciekawe określenie - 'bastion', tak, jakby trzeba było się przed dziećmi zabezpieczyć, okopać i walczyć o swój kawałek podłogi do samego końca.
Moje dziecko towarzyszy mi nieomal we wszystkim, co robię, jeśli tego chce. Nie mam tego SWOJEGO, do czego nie miałaby wstępu, wizyt w wucecie nie biorę pod uwagę.
Jeśli chce porobić ze mną coś SWOJEGO: układać ze mną puzzle albo oglądać razem 'Uki' (czy też Ukiego, nie mam pojęcia, jakiej płci jest miłość mojej córki), nierzadko musi poczekać.
Nie mam poczucia, że muszę się bronić.

[aneta-skarpeta]

ja np nie traktuję tego słowa, bastion, jako pole bitwy, tylko moją .. twierdzę... też w sumie trzeba jej bronić

na razie nie muszę o to walczyc, ale mam ogromną potrzebę, żeby czasem wszyscy się ode mnie od...

np mogę pojsc z dzieckiem na zakupy, to w sumie nie kłopot, ale czasem wole sama

tak samo przewaznie chodze z mężem na zakupy, ale czasem wolę pojsc sama- nie muszę o to walczyc, bo wystarczy ze powiem- jutro po pracy jade na zakupy, bede pozniej, ogarnij dom, syna. ok jutro nie? to pojutrze

jezeli napotykałabym mur ze strony partnera czy dziecka ( ktore by jednak jeczało mi przy kawie, serialu, ksiazce- czymkolwiek) to zaczęłabym o to walczyc. Oczywiscie byłaby to walka umowna w stosunku do dziecka ( szczególnie), ale miałabym postawę bardziej bojową

dlatego mnie np nie razi takie okreslenie, bo zdaję sobie sprawę, że przy pewnym zbiegu okolicznosci mogłoby to byc oparte na walce.

np mysle, ze walczyłabym zajadle o to, żeby partner nie wmanewrował mnie totalnie w opieke nad dzieckiem i był bierny.
i nie umialabym sie z tym pogodzic i tego zaakceptowac

i myle, ze gdy nie ma sie oparcia w rodzinie, to mozna przybrac postawę waleczną- umownie oczywiscie

[kawka74]

Ja też czasem wolę sama i też czasem chcę, żeby się wszyscy ode mnie odwalili, ale tu chyba chodzi nie o chwilowe odseparowanie się od ukochanych najbliższych, tylko o jeden punkt, jedną rzecz, do której nie mają dostępu na stałe, z góry.
Gdybym nie miała oparcia w mężu, walczyłabym, to jasne. Tylko to jednak co innego.

[aneta-skarpeta]

no własnie gdybysmy nie miały oparcia i zrozumienia, że np mama w srody wieczorem na dywanie uprawia joge i nie wolno jej przeszkadzac, albo raz w miesiacu ma babski wieczor etc etc to patrzyłybysmy na relacje rodzinne jak na walkę

a wiadomo, że wiele kobiet w kwestiach domo-dzieciowych jest pozostawiona sama sobie, a potrzeby ich sa traktowane jak fanaberie ( przez mężów)

i my tu mówimy teraz tylko o "walce" o przyjemnosci, a jak musimy walczyc tez o wyniesienie smieci, pomoc w sprzataniu, gotowaniu, szanowaniu naszej pracy przez meza, dzieci, brak zrozumienia, ze jestesmy niewyspane?
zycie wtedy zaczyna byc polem bitwy
dzieci widząc jak ojciec traktuje matkę zaczynają ją tak samo traktowac- jak robota wielofukcyjnego, ktorego potrzeby są na szarym koncu, wtedy zaczyan sie wojna ze wszystkimi czlonkami rodziny o byle pierdołę, bo wszystko zaczynamy traktowac jak zamach na nasze JA. A dokladając do tego potrzebe bycia doskonałą i co to z nami robi ( napisala o tym nanga) powoduje, ze to moze byc 3 wojna swiatowa

wiec czym dluzej o tym teledysku mysle, tym wiedziej widze w nim prawdy tak naprawdę

[cielecinka]

toż ona tam wyraźnie śpiewa , że jej piękna designerska kanapa jest teraz pokryta miejscami wymiotami.

[kawka74]

To najwyraźniej zdążyła już ją doprowadzić do kultury, bo na filmie jest idealnie czysta

[franczii]

Mam ale nie nazwalabym tego bastionem ani okopaniem. mam swoje zajecia, czas, ktory poswiecam wylacznie sobie i to regularnie kilka razy w tygodniu. Wydaje mi sie to naturalne, zadnej walki o to nie bylo, owszem trzeba bylo przeorganizowac bardzo zycie zeby wcisnac moje zajecia ale obylo sie bez rozlewu krwi. Na codzien zas kiedy jestesmy wszyscy w domu jakos funkcjonujemy wszyscy razem. Dzieci sie kolo mnie bawia i czasem cos ode mnie chca a a ja sobie siedze przed kompem, czytam ksiazke lub ogladam tv. I nie mam potrzeby wyznaczac granicy, ze teraz mama ma czas tylko dla siebie i nikt nie moze sie do mnie odezwac.
Teledysk jest zabawny ale ja sie z przedstawiona tam rzeczywistoscia nie identyfikuje. Owszem niektore rzeczy sie zgadzaja jak np. bajzel w domu a nawet trwajaca przez jakis okres wymiana torebki na dzieciowa torbe z pieluchami i dojadanie po nich (na szczescie w pore sie opamietalam)

[aneta-skarpeta]

mi jest np obce dojadanie po dziecku- bo jedzenie dzieciece wydaje mi sie niesmaczne, obrzydliwe i nieapetyczne
te miksy, te kaszki, te zgniecione owoce- bleh

i abstrakcją jest dla mnie np dokanczanie sloiczków- bo dla mnie to było niesmaczne po prostu

mogłam zyc na kawalku kiełbasy, słodkiej bułce etc- ale jednak dorosłym jedzeniu smieciowym

[franczii]

> i abstrakcją jest dla mnie np dokanczanie sloiczków- bo dla mnie to było niesma
> czne po prostu

Mnie tez te sloiczki obrzydzaja dlatego dzieciom nigdy tego paskudztwa nie dawalam, chyba ze na wyjazdach

[nangaparbat3]

Mnie przestrzegła siostra, mająca o rok starszą od mojej córeczkę, i przyjełam zasadę, że po dziecku nie dojadam - ja to nie śmietnik, koniec kropka.

[hellulah]

Ja w swoim czasie prowadziłam batalie (ach ten militarny żargon) z pewną starszą panią z rodziny męża. Pani wychowana w dziwnym nieco - z mojego punktu widzenia - szacunku dla żywności, oczekiwała, że będę dojadać po córce. Nigdy. Nie i nie. Mój szacunek dla żywności przejawia się nakładaniem adekwatnych, niewielkich porcji, ale absolutnie nie przymuszaniem do nadmiarowego jedzenia, ponad potrzeby. Byłam asertywna jak rasowa, cięńkopęcinna ematka i odmawiałam bardzo ka-te-gorycznie! ...wyobraźcie sobie te spięcia przy stole

Mam swoje okołojedzeniowe schizy, podstawową jest absolutna dowolność w tym, ile ktoś ma siłę i ochotę zjeść i w jakim tempie. Przymuszanie do jedzenia nie występuje w naszym domu. Dziecku, gdy było małe, nikt nie dokładał, sama sobie wydzielała porcje. Jeśli się przeliczyła, trudno, najwyżej w jakiś pogodny sposób delikatnie zwracaliśmy jej uwagę, w bardzo wyważonej, zabawowej formie. Zresztą gdy sama nakładała porcje, nigdy nie zostawiała więcej niż kęs-dwa. Owszem, na talerzu zalegało żarcie naszuflowane przez osoby trzecie bez jej zgody. I tego moje dziecko NIGDY nie musiało dojadać. A tym bardziej ja za nią.

[kawka74]

Pani wychowana w dziwnym nieco - z mojego punktu widzen
> ia - szacunku dla żywności, oczekiwała, że będę dojadać po córce.

Szkoła mojej babci. Wszystko, co na talerzu, ma być zjedzone (a że babcia nakładała, to porcje były wielkości ośmiotysięcznika), a na deser szefowa kuchni serwowała teksty typu 'ty jeszcze nie wiesz, co to jest głód, bo jakbyś była naprawdę głodna, to byś wszystko zjadła' i 'jedzenia się nie zostawia'. Wszystko trzeba było zjeść, względnie dojeść po kimś, rzadko była wydawana zgoda na przełożenie do garnka 'na później' (babcia dość szybko zorientowała się, na czym polega to 'później'). Wyszłam z tego z różnymi obsesjami dotyczącymi jedzenia, głównie taką, że nigdy przenigdy nie będę zmuszać swojego dziecka do jedzenia i jemu zostawię wszelkie regulacje w tej kwestii.
Druga rzecz - bardzo rzadko gotuję na zapas. Babcia zwykle gotowała sagan żarcia, a potem wpychała to w domowników - im dłużej stała potrawa, tym większe były porcje. Piąty dzień z pomidorową to było niezapomniane przeżycie.

[lily-evans01]

Czy była to osoba, która doświadczyła wojny i zaznała głodu?
Moja babcia miała takie same schizy, ale to była kobieta, którą wybuch wojny zastał, gdy miała 14 lat. Nie poszła do jakiejś tam szkoły na następnym etapie edukacji, rozdzielono ją z rodzicami, spędziła 3 lata w sierocińcu u zakonnic... A tam dzieciaki aż z głodu piszczały.
Pamiętam schabowe gigantyczne na 3/4 talerza, góra ziemniaków i surówki... Jak pierogi, to ze 200 naraz robione...
Uff, nawet obecnie bym tyle nie zjadła, co musiałam wsuwać w siebie jako dziecko.

[kawka74]

> Czy była to osoba, która doświadczyła wojny i zaznała głodu?

Tak, babcia miała 11 lat, kiedy wybuchła wojna. Ja wiem, skąd się wzięły babcine schizy żywieniowe, ale godzenie się na nie przekraczało moje możliwości.

[lily-evans01]

Ja tam byłam zawsze żartym i spasionym dzieciakiem, więc pochłaniałam te schabowe i wiadro pomidorówki.
Babcia przeżyła szok, gdy zaczęłam odchudzać się pod koniec podstawówki i zdrowo odżywiać. No, ale nawróciłam babcię na chude mięso, duże ilości surówki, jogurty, kiełki zbożowe itp. Czy babci ta dieta służyła, to nie wiem, ale mnie na pewno .

[hellulah]

W moim domu rodzinnym rodzice też przed- oraz wojenni. Ojciec do dziś uwielbia jako superprzysmak odgrzewane kartofle czy odpiekany na patelni suchy chleb. Jednak nikt mnie do jedzenia nie zmuszał, a porcje albo nakładało się samemu, albo wydawało samemu dyspozycje (typu "to po ile kromek na kolację?"). Szacunek dla jedzenia to np. było dokładne planowanie posiłków - teraz do tego wracamy, po latach zapożyczonego od rodziny męża powiedzmy szwedzkiego stołu. Kolizja kulturowa - zderzenie z domem, gdzie seniorka miała święte prawo wpychać jedzenie w domowników po gardłodziurki - oj była znaczna. Oczywiście he he odczuwalna z obu stron, no bo jak? jak taka bezczelna obca baba może odmawiać i marnować jedzenie, i jeszcze dzieciaka tego uczy, no jak?!

[franczii]

>Byłam asertywna jak rasowa, cięńkopęcinna ematka i odmawiałam bardzo ka-
> te-gorycznie! ...wyobraźcie sobie te spięcia przy stole

No ja tez odmawialam dojadania po dzieciach ale nikkt ode mnie tego dojadania nie oczekiwal, walczyc musialam ale tylko ze swoim wlasnym lakomstwem

[franczii]

Ja tez w koncu przyjelam te zasade ale nie dlatego, ze dojadanie to bycie smietnikiem. W dojadaniu z talerza bliskiej osoby nie widze niczego ponizajacego Ale jest to zgubne dla figury. Czlowiekowi sie wydaje ze nic nie zjadl i naklada sobie jeszcze swoja normalna porcje i w rezultacie pochlania 1,5 porcji.

[lily-evans01]

Tak sobie właśnie uświadomiłam, że i owszem, mam taki bastion, do którego nikt nie ma wstępu. Jest to pisanie - piszę wieczorami, jeśli nie mam do wykonania jakiegoś zlecenia albo już baaardzo zaległej domowej roboty. Piszę głównie fanfiction w sferze fantasy - więc co najmniej raz czy dwa w tygodniu uciekam w świat w sumie baśniowy i całkiem fajną zabawę.
Niestety ten bastion zaczyna się z lekka kruszyć, bo córka uczy się czytać i jak klepię coś na kompie, to odczytuje swobodnie krótsze zdania. A niektóre treści są ostro romansowe .

[hellulah]

Slashe piszesz?

...właśnie sobie wyobraziłam moje dziecko, czytające slashowe fanfiki emamy z ematki LOL !!!

[lily-evans01]

He he, piszę też slashe . Ale scenki piszę wieczorem i jeszcze zerkam przez ramię, czy ktoś mi w ekran nie zagląda . Trochę tego jest w sieci, ale w domu się nie przyznaję.

Córka kiedyś trafiła na to, jak poprawiałam opowiadanie na konkurs, ale na szczęście nic zdrożnego nie wyczytała.
W każdym razie jest to dobra zabawa.

[hellulah]

Aha, aha, typowe rozsunięcie się przekazu widocznego po wierzchu z tym, co nieco głębiej - pani owszem "po łokcie w dzieciowych odchodach" ale jaka szczupła, jaka przyczesana i jak ładnie i lekko umalowana, a - jak ktoś wyżej zauważył - syf w domu nie dotknął białych skórzanych kanap. Czyli drogie panie, pomarudzić to sobie można, a nawet trzeba, ale pod warunkiem, że będziecie fit, i jak z igły, i promieniejące wewnętrznym blaskiem, wbite w jeansy w rozmiarze 0. Jak kupicie nasz wóz, kupicie też nasz styl życia, może realnie będziecie nieco wygniecione, ale zawsze odrobina tego piękna na was spłynie...

Co do krytyki macierzyństwa hmm ja tam nie słyszę niechęci do dzieci, tylko niechęć do męczących, upierdliwych aspektów macierzyństwa oraz pewną gloryfikację tych macierzyńskich wysiłków. Matka jak gangsta, ma siłę i ma prawo, tak jak gangsta używający słowa na n-, sobie pokrytykować. Krytyka zresztą z marszu niepoważna czy nie do końca poważna, bo w konwencji pastiszu i przerysowania. Krytykuj, pod warunkiem oczywiście, że mieścisz się w ciasne jeansy i maa wyczesane blond włosy.

[lily-evans01]

Fakt, że ta wyczesana mamusia przypomina raperkę jak ja siostrę zakonną...
Też się uśmiałam serdecznie po obejrzeniu klipu.
Pani z tymi wypielęgnowanymi lokami i urodą angielskiej lady jakoś mnie nie przekonuje.