Czarne dziury

[marusia_ogoniok_102]

Nawiązując do zbiegłej sowy...

Co zdarzyło wam się w jednej chwili mieć w ręku, a w drugiej - odłożyć i już nie znaleźć? Po jakim czasie się zorientowałyście, że coś nie tak?

Mój najlepszy numer to zgubienie ulubionego zegarka. Miałam go, odkąd skończyłam sześć lat - nosiłam całą podstawówkę i jedną klasę gimnazjum. Potem przepadł. W nowym roku wbijam się w kieckę, chcę wziąć zegarek z półki, gdzie zawsze leżał - ni ma. Całe wakacje nie załapałam, że go brakuje. Przeżyłam strasznie
Znalazł się trzy lata później razem ze świeżym () strojem na wf - w porzuconej na szczycie szafy torebce z Czarodziejką. Aktualnie... w sumie, znowu nie wiem, gdzie jest. Powinien być w którejś szufladzie i mieć zasłużoną emeryturę

Zagubione ołówki, gumki, temperówki i klucze się nie liczą - one mają podły zwyczaj wpadać w miniaturowe czarne dziury Idzie raczej o coś, o czym byłyście (lub jesteście) pewne, że odłożyłyście na miejsce/w przybliżeniu mogłybyście podać współrzędne, które okazałyby się błędne.

[aquarianna]

Od jakiegoś czasu mam tak notorycznie - myślę, że to efekt zapracowania, stresów, masy spraw na głowie i ciągłego życia w pośpiechu i niedoczasie. Najbardziej wkurza mnie rano, gdy przygotowuję klucze od samochodu i domu, kładę koło torebki, żeby nie zapomnieć, a gdy mam już wyjść, to kluczy nie ma. Szukam ich wkurzona, latając po całym domu, krzycząc na domowników, że pewnie gdzieś ktoś przełożył i w końcu znajduję je w ... kurtce, chociaż przysięgłabym, że ich tam nie wrzucałam. Podobnie gubią mi się też komórki (te szare chyba też )
Rzeczy, które diabeł ogonem nakrywa tak na co dzień nie jestem w stanie zliczyć. Znajdują się czasem po kilku miesiącach i to w takich miejscach, że naprawdę zaczynam wierzyć, że żyją własnym życiem.
Z kolei numer stulecia, choć wykonał kiedyś mój mąż. Szykowaliśmy się do wyjścia, mąż wziął komórkę i zaczął dzwonić do kumpla. Jednocześnie nakładał buty, zapinał kurtkę, brał torbę i ... czegoś wyraźnie szukał wokół siebie. Zapytałam się po cichu czego szuka. Mąż zasłonił komórkę dłonią i na boku również szepnął mi "Weź się rozejrzyj, gdzieś tu musi być moja komórka, nie mogę jej znaleźć" I do kumpla "Już jestem, to jak się umawiamy?"

[thegimel]

... czegoś wyraźnie szukał wokół siebie. Zapytałam s
> ię po cichu czego szuka. Mąż zasłonił komórkę dłonią i na boku również szepnął
> mi "Weź się rozejrzyj, gdzieś tu musi być moja komórka, nie mogę jej znaleźć" I
> do kumpla "Już jestem, to jak się umawiamy?"
Hehe, ojciec raz zrobił numer jak pan Hilary, okularów poszukiwał intensywnie mając je na nosie
Miałyśmy ubaw przez chwilę, potem mu powiedziałyśmy litościwie...
Kiedyś rzucaliśmy się z facetem skarpetkami (czystymi oczywiście) zwiniętymi w kulki. Jedna kulka wpadła za łóżko i się zdematerializowała... Tam musiała być dziura czasowo-przestrzenna.

[asia_i_p]

Moja koleżanka też to kiedyś zrobiła, w CIEMNYCH okularach.

[nitka111]

To tak jak moja mama, dzwoni do mnie, rozmawiamy,
a ona nagle : rany boskie okradli mnie , chyba w tramwaju!!!!!,
pytam więc: co portfel ? dokumenty? ,
a ona na to: komórkę mi ukradli,
ja na to, ze współczuciem: służbową?,
na co ona: nie, prywatną, służbowa jest
w pierwszej chwili zgłupiałam, ale potem mówię, przecież przez nią rozmawiasz ze mną
na co moja kochana mamusia rozbrajająco: zapomniałam

[baltycki]

aquarianna napisała:

> Z kolei numer stulecia, choć wykonał kiedyś mój mąż. Szykowaliśmy się do wyjści
> a, mąż wziął komórkę i zaczął dzwonić do kumpla. Jednocześnie nakładał buty, za
> pinał kurtkę, brał torbę i ... czegoś wyraźnie szukał wokół siebie. Zapytałam s
> ię po cichu czego szuka. Mąż zasłonił komórkę dłonią i na boku również szepnął
> mi "Weź się rozejrzyj, gdzieś tu musi być moja komórka, nie mogę jej znaleźć" I
> do kumpla "Już jestem, to jak się umawiamy?"

To Twoj maz?
www.youtube.com/watch?v=fNSZ5-b6dTs

[dzoaann]

to sie nazywa, ze Diabel ogonem nakryl
jak chodze i szukam czegos, co powinno lezec na swoim miejscu lub byc na widoku, a nie ma, to zawsze gadam do Diabla, ze smieszny nie jest i ma zaraz oddac

[melancho_lia]

Moja mama zgubiła w pracy zegarek, pamiątkowy, była bardzo niepocieszona. Pewnie gdzieś jej się zsunął.
Po jakimś czasie poszła do łazienki i okazało się, ze zegarek miała w majtkach (musiał się zaczepić i odpiąć podczas poprzedniej wizyty)

[aquarianna]

O to mi się przypomniało, jak parę lat temu zgubiłam kolczyk w autobusie. Musiałam widocznie zahaczyć ręką odgarniając włosy i wyleciał mi z ucha. Zła byłam jak cholera, bo pamiątkowy, sentymentalny i bez żadnych szans na znalezienie, bo jego brak odnotowałam dopiero po wyjściu z autobusu.
Przyszłam do pracy i zaczęłam jak zwykle swoją robotę. W którymś momencie zerkając na podłogę przy regale zobaczyłam kawałek folii aluminiowej zwiniętej w kuleczkę (znów sprzątaczka dała ciała - pomyślałam). Odruchowo podniosłam ją z zamiarem wrzucenia do kosza, gdy ostatnim rzutem oka zauważyłam, że to ... mój zagubiony kolczyk!

[jematkajakichmalo]

Okulary mojego meza to jakies nieporozumienie... Nie wiem jak mozna je gubic (ale tak na conajmniej 10 minut szukania) kilka razy dziennie.

Ostatnio szykowalam sie do wyjazdu i slicznie przygotowalam "wyjazdowa" (zeby karty nie zmieniac) komorke i mp3. Dzien wczesniej wieczorem obydwa urzadzenia naladowalam, na mp3 zgralam jeszcze kilka utworkow i odlozylam w takie miejsce, zyby to rano zgarnac i nie szukac... No wlasnie takie miejsce, ze rano oczywiscie za cholere nie znalazlam i w rezultacie pojechalam na urlop bez nich szlag mnie trafil normalnie...

Zawsze szukam tez nozyczek do paznokci (dzieciecych), niby zawsze je odkladam w to samo miejsce, a potem....

[rhaenyra]

no wlasnie mi gdzies wciagnelo pudelko z koronkami

[asia_i_p]

Absolutny rekord należy nie do mnie, tylko do poprzedniej sekretarki w naszej szkole. Kolega opowiadał mi, że był świadkiem, jak przechodząc na skos przez sekretariat zgubiła jakiś dokument. Bezpowrotnie.

[drosetka]

u mnie też penseta i nożyczki do paznokci ulegają wiecznie jakiemus przyciaganiu przez czarne dziury. A swoistą czarna dziurą jest moja torebka i samochód. Samochód pochłonał już bez śladu kilka sztuk zabawek dziecięcych,bez których świat sie wali. A torebka codziennie doprowadza mnie to szału swoja niezliczoną iloscia fałd, zakładek, skrytek, załamań i podstepnych przegródek gdzie dziesiatki razy w ciagu dnia szukam dzwoniacej komórki szarpiac i przetrzepujac nerwowo, wszystkie te załamania, fałdy, skrytki, przegródki, oraz kremu do rąk, i szminki ochronnej podczas stania na czerwonym świetle