jak wybrnąć

[samala]

od dawna czytam i jestem obecna na tym forum. Dziś pisze pod zmienionym
nickiem, bo trudno mi pod tym, gdzie mnie już znacie.
Mam 30ści kilka lat, dwójkę dzieci - 7 i 2, z trzecim w ciąży.
Na urlopie wychowawczym, ale mam też zajęcie, które przynosi mi czasem własny
dochód.
Mąż na ciekawą pracę, w której się realizuje, ale jest codzień w domu dość
wcześnie (ok 18) czasem jakieś delegacje, ale krótkie. Dobrze zarabia.
Jest świetnym tatą, zajmuje się chętnie i często dziecmi, zawsze najpierw dla
nich znajdzie czas i na zabawę z nimi zanim nawet cos zje.
Jesteśmy małżeństwem już wiele lat. Były wzloty i upadki, smutki i radości,
kłótnie i godzenie się. Teraz jest spokojnie, spabilnie. Sex bez uniesień,
ale nadal cieszący oboje. Dzieci zdrowe, żadnych większych klopotów.
Ale mnie jest źle.. czuję się potwornie samotna. Od zawsze częściej się
spotykaliśmy ze znajomymi męża, potem z małżenstwami z dziećmi też "z jego
strony", moi znajomi ze studiów powyjeżdżali, z pracy jakoś nigdy wielu ich
nie było. Przyjaźnie ze szkoły średniej jakoś wygasły (przeprowadziłam się do
innego miasta).
Jestem teraz w domu, mamy nianię, która pomaga mi przy młodszym dziecku,
panią, która robi generalne sprzatanie. A ja nie mam się do kogo odezwać. od
dłuższego czasu ciąży mi poczucie, że gdybym została sama, bez męża, nie
miałabym co ze sobą zrobić. Nie wiem czy umiałabym sobie poradzić z dziećmi,
nie mam przyjaciółki, z którą mogłabym podrążyć kłopoty i wyjśc jakoś z
nich.Czuję jakąś niewymowną pustkę wokół siebie, czuję się niepotrzebna,
niekochana nawet przez własne dzieci.
Nie wiem jak wyrwać się z tego ?..."doła"...? który trwa już kilka lat. Coraz
mniej ochoty do życia, coraz częstsze rozważania, że może lepiej, żeby mnie
nie było... Jakoś czuję się przytłoczona i nie wiem jak z tego otrząsnąć, jak
nauczyć się cieszyć życiem. Na zewnątrz mam mnóstwo energii, wiary w siebie,
pewności siebie, a tak naprawdę z trudnością wstaję codzien z łóżka.
jak z tego wybrnąć? naj znaleźc kogoś, do kogo mogę się odezwać, jak znaleźc
szczerość w drugim człowieku bez ukrywania się w wirtualnym świecie?

[menadka]

Może spróbuj poszukać jakiejś bratniej duszy w najblizszym otoczeniu. Na pewno
spotykasz na spacerach inne mamy. Spróbuj którąś zagadać. Albo zapisz się na
jakieś zajęcia związane z czymś co lubisz, no nie wiem plastyyczne czy z
zupełnie innej beczki aerobic czy jogę. Rozmawiaj z ludźmi a na pewno spotkasz
kogoś kogo polubisz - wtedy umów się na kawę, czy zaproś do siebie - potem już
samo się rozkręci.
Spróbujcie też robić coś wspólnie z mężem i dziećmi, np. kup i spróbujcie
ułożyć puzzle z 5000 elementów :0 - naprawdę jest przy tym sporo zabawy, czy
też grajcie w jakieś gry np. scrable.
Nie zaszkodziłaby też wizyta u psychoanalityka i kilka sesji, bo zawsze łatwiej
wyżalić się i przyjąć rady od osoby stojącej z boku.

Trzymam kciuki i pozdrawiam
Ula

[samala]

jakoś nie umiem nawiązać znajomości (głżbszej) z przygodnie spotkaną osobą na
spacerze. Nie wiem czemu, nie mam zaufania? Zawsze zdaje mi sie w tedy - w
końcu obcy człowiek, co go moje problemy obchodzą?
wiesz, my ze starszą pociechą i mężem nawet robimy coś razem, ale potem
przychodzi następny dzień - dziecko w szkole, drugie z nianią na spacerze, mąż
w pracy, ja przed komputerem (forum). albo leżę w łóżku i ryczę
psychoanalik - ja nie wiem czego oczekuję od takiej osoby, nie wiem, czy
umiałabym być do końca szczera, wyjawić wszystkie złe myśli o sobie, o tym kim
naprawdę jestem
po prostu nie mam juz czasem siły oddychać, jak probuję powiedzieć o tym
mężowi, widze, że go to przeraża/przerasta, wiem, ze chciałby mi pomó,
zapewnia, ze mnie kocha, ale ja każdego kolejnego dnia jestem bardziej sama.
nawet jak jestem sama z młodszą pociechą (starsza na wakacjach lub w szkole) to
nic nic mi się niechce - ani wstać, ani jeść, czekam tylko aż maluch zaśnie.
Wiesz z jednej strony to kocham moje dzieci, tęskni e zanimi jak nie ma ich
dłuzej, ale nie potrafię być z nimi, mam skłonności do kontrolowania męża,
czuje jak mnie to wszystko osacza, nie chce mi się żyć dalej

[groszek19]

A skąd jesteś mamusiu? Bo podobne mamy problemy, eehhhhhhhhh))i ja też nie
mam do kogo zagadać. Od wczoraj mam takiego doła, że bez pomocy wyciągarki się
nie obejdzie.
A terapia swoją drogą, czyni cuda. Nawet ta państwowa.

[danik1]

samala napisała:

- dziecko w szkole, drugie z nianią na spacerze, mąż
> w pracy, ja przed komputerem (forum). albo leżę w łóżku i ryczę


A moze wychodzilabys na spacer ze swoim mlodszym dzieckiem, wtedy mozesz
spotkac inne mamy a tematow do rozmowy jest wiele!

Ja tez czesto siedze przed komputerem a to dlatego, ze mieszkam w Danii i nie
mam tu jeszcze znajomych. Tez przeszlam taka depresje i jeszcze teraz czasami
nachodza mnie zle mysli. Jezeli chcesz pogadac to napisz: [e-mail]
Usmiechaj sie jak najczesciej, to naprawde pomaga!!!

[fasolka31]

Chociaż jestem szczęsliwą mężatką, też czasem się tak czuje, szczególnie w
zimie. Mam wrażenie że tak jak ja jesteś bardzo wrażliwa, zapewne czujesz się
niepotrzebna, niedowartościowana (ciągle te same obowiązki), wpadłaś w marazm
codziennego życia i ulotności czasu.
Myslę iż potrzeba ci bratniej duszy, wyjść na luzie, czegoś nowego. Może
potrzebowałabyś jakieś zajęcia innego niż te codzienne, wyjazdu? Musisz znowu w
sobie obudzić energię, która cię napędza i nie myśl co by było gdyby (np. nie
było męza) bo takie przemyslenia do niczego nie prowadzą, oprócz wiekszej
flustracji....wiem to z własnego doświadczenia. Mi pomaga zajęcie, zajęcie i
jeszcze raz zajęcie. Przemebluj swój wolny i zajęty obowiązkami czas, codzienny
harmonogram...a powinno być lepiej. Męża oczywiście też w to
wdrażaj...powodzenia życzę!

[dorotka0110]

Nie przejmuj się. Masz nas - nasze forum. Ja mam identyczną sytuację z tym
małym wyjatkiem, że nie ma miłości nawet w małżeństwie. Zostało mi tylko
dziecko. A tak na marginesie nie możesz się zaprzyjaźnić z którąś z dziewczyn,
znajonych męża. Zawsze to będzie jakaś podpora. Spróbuj.
Pozrawiam Dorota

[mamamon]

Czesc,
Moim zdaniem tylko 'oddech' od domowych spraw Ci pomoze. Sprobuj wyjsc z domu
chociaz dwa razy w tygodniu. Poszukaj jakiegos zajecia, niech to bedzie nawet
aerobik dla kobiet w ciazy, zaraz poznasz nowe kolezanki, a przy okazji
poruszasz sie troche, odreagujesz stres. Przejrzyj gazete, moze sa jakies
ciekawe grupy, moze znajdziesz nowe hobby. Wiem, ze to brzmi banalnie, ale
czasmi takie banalne rozwiazania okazuja sie najlepsze.
Zycze powodzenia!
m.

[josik11]

Hm... to moze zrezygnuj z niani i pani do sprzatania?
Bedzisz miala zajecie to i nie bedzie doła. No chyba ze z przepracowania
Aska

[evee1]

Jezeli to "tylko" dol, to faktycznie zmiana harmonogramu dnia, zrobienie
czegos odmiennego moze pomoc. Ale jezeli jest to stan bardziej permanentny,
to moze cierpisz na depresje i proby "wziecia sie w garsc" na niewiele tu
sie zdadza i warto byloby udac sie do jakiego psychoterapeuty. Wbrew pozorom
posiadanie udanego zycia wcale nie gwarantuje, ze depresja nas ominie, co
pisze zreszta z wlasnego doswiadczenia )).

[misinka81]

Oj, jakoś nie jestem przekonana, że nagle wyjdziesz z domu, zaczniesz poznawać
nowych ludzi i w ogóle nabierzesz energii do życia. Wydaje mi się,że masz
objawy depresji, która nieleczona, może mieć negatywne skutki dla Ciebie i
Twoich najbliższych. Sądzę,że te wszystkie rady są dobre, że takie wyjście z
domu, zajęcie się czymś na pewno pomaga. Jednak jeśli myślisz, że może lepiej
jak by Cię nie było na świecie, to nie będziesz miała chęci zaczynać czegoś
nowego. Osobiście doradziłabym wizytę w Poradni Zdrowia Psychicznego. Tak,
wiem, że psycholodzy i psychiatrzy odstraszają. Ale oni naprawdę skutecznie
mogą Ci pomóc, możesz dostać leki, które wiele dają. Wydaje mi się, że w jednym
czasie spiętrzyło się u Ciebie tak wiele nierozwiązanych wcześniej spraw,że nie
potrafisz sobie poradzić z ich natłokiem. Spróbuj zaczynać małymi kroczkami. Od
drobnych rzeczy, banalnie poprawiających nastrój (dobra herbata,kąpiel w
wannie), do których nie potrzebujesz innych ludzi. Kiedy stwierdzisz, że te
drobne rzeczy działają, idź dalej. Zapisz się gdzieś na jakieś zajęcia związane
z Twoim hobby lub zainteresowaniami(nie wierzę,że nie masz!). Nie szukaj
przyjaźni na siłę, ona przychodzi powoli. Może będzie też jakiś zjazd
absolwentów z Twojej szkoły, dowiedz się i koniecznie jedź. A jeśli nie,to
nawet samemu można go zorganizować.
Głowa do góry!!!Naprawdę jesteś wspaniałą matką, żoną i jesteś potrzebna swoim
bliskim.
Trzymaj się
Jeśli chcesz pogadać, mój gg 1241124
Pozdrawiam
Renata

dziękuję ..

[samala]

..za wszystkie słowa otuchy.. juz wiem, że to nie dół. Tak myślałam jakieś 2
lata temu, rok temu. Teraz wiem, ze to poważniejsze. Cieszą mnie czasme małe
drobne rzeczy, sprawy, ale im częściej zostaję sama, a nawet z dziećmi, tym
częściej myśli gonią gdzie nie powinny. Już myślałam o poradni, ale... jestem w
ciąży. Do czasu zakończenia karmienia - żadnych leków, te mogłyby zaszkodzić
dziecku, a tego jednak nie chcę. Czyli jeszcze co najmniej rok- półtora radzić
sobie muszę jakoś sama. Najlepiej, żebym trafiła może na patologię ciąży, nie
musiałabym wstawać codzien, robić jedzenia, odzywać się...
wiem, że często nawet ludzie z pozoru mający "wszystko", a przynajmniej nie
żyjący z ciągłym pędzie za "więcej" też bywają nieszczęśliwi, mnie to dotknęło,
choć nie umiem uzasadnić swojego stanu. Boję się komukolwiek o tym mówić. Jakoś
dziś mam nieco lepszy dzień, więc siadłam do komputera, nie wiem jak będzie
jutro. Zresztą czytając wiele innych wątków, gdzie tak łatwo oskarża się,
wyszydza, potępia innych ludzi, czasem nie zastanawiając się jak to może boleć -
jestem coraz bardziej przerażona zawiścią ludzką i to nawet tu na tym zgoła
pozytywnym w swym zamiarze forum mama- tak pozytywnie brzmi.
ale dziękuję tym, które poświęciły chwilę, żeby do mnie napisać. Pewnie zbiorę
się kiedyś w siły, oby mi się to udało.
Ktoś pytał skąd jestem - z dużego i bardzo anonimowego miasta. Z miasta gdzie
lepiej nie znać własnego sąsiada.
Dziekuję
S.

[omama]

Słuchaj, ja krótko i z własnego doświadczenia.
Masz depresję. Na depresję są leki. Przepisuje je psychiatra.
Działają stopniowo, powolutku - pierwsze przebłyski poprawy zaczynają się po
min. 2 tygodniach. Potem powoli idzie ku lepszemu, ale trwa to parę -
paręnaście miesięcy. Jeżeli sobie nie pomożesz może okazać się, że wyjście
przez balkon zacznie ci się naprawdę wydawać najlepszym...wyjściem. Więc jutro
za telefon i jazda - umawiaj wizytę.
Pozdrawiam

[zorkas]

nie wiem jak Ci pomóc samala - chyba rzeczywiście lepiej posłuchać dziewczyn.
omama - ona chyba rzeczywiście, jak pisze, nie będzie mogła brać leków póki
jest w ciąży i będzie karmić.
samala - mocno się trzymaj, wiesz, lepiej wypłacz się tu na forum, na priva z
kims, na gg i nie wyglądaj przez ten balkon. jej trzymaj się jeszcze. napisłam
na priva