o 180 stopni

[praxi]

Juz jakis czas temu chcialm zadac to pytanie. W grudniu bede mama, pierwszy
raz. Wczesniej nie mialam nigdy stycznosci z dziecmi i niemowletami.
Chodzi mi o macierzynstwo. Wszedzie dookola slysze i czytam, ze po urodzeniu
dziecka WSZYSTKO SIE ZMIENIA O 180 STOPNI.
Dziewczyny, co to znaczy? O co chodzi?
Takie stwierdzenia budza we mnie tylko lek, niepewnosc, watpliwosci.
Bo naleze do ludzi, ktorzy sa zadowoleni ze swojego zycia. A skoro wszystko
ma sie zmienic o 180 stopni, to czy to oznacza, ze bede nieszczesliwa? Logika
tak podpowiada...
Chcialm sie zapytac Was, co znacza te zmiany?
Na marginesie dodam, ze nie lekam sie o zmiane trybu zycia, bo moje
dotychczasowe zycie jest juz od dluzszego czasu bardzo ustabilizowane i
poukladane. W zasadzie, nie robie nic, czego musialabym sie wyrzekac po
urodzeniu dziecka. I wierze, ze wiele jest takich kobiet, jak ja. I czy dla
takich "poukladanych" urodzenie dziecka, to tez jakis wielki szok i owa
zmiana o 180 stopni?
Podzielcie sie prosze spostrzezeniami, bo zaczynam sie powaznie bac tego
wszystkiego, co mnie czeka. Tym bardziej, ze w ustach wielu ludzi brzmi to
niemalze, jak pogrozka!

[irmelin]

Przede wszystkim, to że się życie zmienia o 180 stopni, w moich ustach nie
brzmi jak pogróżka)
Ja też przed urodzeniem synka miałam tak jak Ty wszystko poukładane,
zaplanowane itd,,,a mimo to, te 180 stopnie nastąpiło))Niczego się z mężem
nie wyrzekamy... no może tylko:
1) Nie chodzimy 2 razy w miesiącu do kina, za to spędzamy boskie wieczory przy
nowościach na dvd
2) Nie chodzimy na imprezki,, za to tańczym przy cichutkiej muzyce wtuleni w
siebie żeby nie obudzić maluszka
3) Nie wyjechaliśmy na wakacje,, za to chodzimy na spacerki i jesteśmy opaleni
jak po wizycie nad morzem)
4) Nie pijemy piwa które kiedyś piliśmy hektolitrami hihi ja daltego, że karmię
a mąż nie pije żeby mnie nie złościć
5) Nie kłócimy się o byle głupotę bo wystarczy, że spojrzymy na naszego aniołka
i jakoś tak głupio przy dziecku hihi
6) Nie potrzebujemy innych wrażeń bo największe wrażenie robi na nas obserwacja
naszego dziecka i fascynacje nim i tym jak się uczy z nami żyć....

To nasze 180 stopni,,,,,nie napisałam celowo o wydatkach(koszmarnie poszły w
górę), nie napisałam o zmęczeniu i czasami bezsennych nocach,,,,
Wszystko to znika w chwili gdy Twoja dzidzia spojrzy na Ciebie wielkimi
ślepkami tak ufnie że zapomnisz w sekundzie o tych 180 stopniach,,,co ja piszę
nawet o 360 stopniach)))))))
Pozdrawiam...

[jagoda1977]

Może nie o 180,ale o jakieś 100 stopni to na pewno.Moje zycie przed porodem
było już ustabilizowane.Nie pracowałam,bo umowa skończyła mi się 1 listopada,a
8 zrobiłam test ciążowy i dowiedziałam się że jetem w ciąży.Dom
urządzony,stabilizacja uczuciowa i finansowa.Wymarzona sytuacja aby mieć
dziecko.10 lipca na świat przyszedł Mikołaj i nagle wszystko się zmieniło.To on
jest najważniejszy,to on dyktuje kiedy śpimy,kiedy idziemy na spacer,kiedy jemy
itd.Nic nie da się zaplanować.Dom sprząta się kiedy Miko na to pozwoli,podobnie
z obiadem i praniem.Mąż stwierdził,że tylko nasz syn w całym domu jest
czysty,najedzony,ma wszystko poprane i poprasowane.Choć nasz mały ma dopiero 23
dni już śmiejemy się,że jest despotą,bo wszystko kręci się wokół niego.
Czasem miło powspominać kiedy byliśmy z mężem sami,całe noce
nasze,pizza,piwko,filmy do rana.Wyskok na imprezę,do knajpy,lub na kilka dni
nad morze to było nasze życie teraz no cóż...szkoda,ale tylko troszkę,bo gdy
patrzysz na TWOJE dziecko,to rzeczy które wydawały się kiedyś ważne(np co
założyć na imprezę)teraz mnie śmieszą.
Zobaczysz jak zmieniają się piorytety po narodzinach dziecka.Tego życzę ci z
całego serca.
Jagoda i 23 dniowy Mikołaj

[helcia30]

Witaj,
Ja jestem mama od 2,5 miesiaca. Sam porod i moment kiedy mala przyszla na swiat
byl chyba najpiekniejsza chwila w moim zyciu, oboje z mezem plakalismy ze
szczescia. Od tamtej pory wszystko jest juz inne - bo wspanialsze!!!
Bywaja trudne chwile kiedy np malenstwo placze, albo kiedy wstaje w nocy co 2
godziny aby je nakarmic i ledwo patrze na oczy itp Ale kiedy ja karmie i patrze
na malutka glowke, kiedy cmoka cyculka - ogarnia mnie taka milosc do niej ze
trudno to opisac. No wlasnie, chce Ci napisac ze bycie matka to wspaniale
uczucie i nie ma tu miejsca na jakies rozwazania czy logike. W gre wchodza
uczucia ktorych do tej pory - przynajmniej ja - nie doswiadczylam. I jestem
jeszcze bardziej szczesliwa niz wczesniej.
Oczywiscie, zmienia sie takze tryb zycia, ale piszesz ze to Cie nie przeraza
wiec nie ma problemu. Poza tym jest teraz istotka za ktora jest sie
odpowiedzialnym do konca zycia i dzieki temu - moim zdaniem - zycie jest
pelniejsze.
Czekaj na swoje malenstwo, rozmawiaj do niego w brzuszku. I nie obawiaj sie,
nie sluchaj innych, bo kazdy z nas odbiera to inaczej.
Pozdrawiam serdecznie

[kook1]

Dziecko to niesamowity "kop" adrenaliny. Pzrez 1 miesiac nie potrafilam o nikim
innym myslec - tylko o mojej malej... Potem to normalnieje!!!
Poczatki sa zawsze trudne, bo trzeba nauczyc sie sporo nowych rzeczy a i z
wielu zrezygnowac na jakis czas. Wszystko jest kwestia wypracowania sobie nowej
rutyny.
Dziecko z kazdym miesiacem jest slodsze!!! Jest po prostu super Nie ma sie
czego bac!!

[kanna]

A ja miałam przeraźliwe poczucie straty i utraty mojego "dawnego" życia +
utrata poczucia kontroli nad zyciem. Całe zycie robiłam to, co chciałam, nawet
małżeństwo tego specjalnie nie zmieniło, mąż po akademiku i dwóch latach
mieszkania z kolegą, z gatunku tych samodzielnych i niewymagających. ja tez
niespecjalnie pracowita. Choć raczej z gatunku domatorek, nie prowadziłam
jakiegos super bogatego zycia towarzyskiego.
A tu nagle pojawia sie taki maluch i wszystko trzeba mu podporządkować ... Moje
zdrowie psychiczne uratował zdrowy egoizm (nauczyłam małego pic moje mleko z
butelki więc mogłam) w połączeniu z babcią. Najbardziej brakło mi samotnosci,
możliwości bycia sama z sobą.

Teraz oczywiście nie wyobrazam sobie zycia bez Bartoszka (19 mies.) ale
początki były bardzo trudne. Mimo olbrzymiej pomocy mojego męża i mamy.

pozd. Ania

[liski_trzy]

Ech, z tym "obrotem" różnie bywa zależnie od: temperamentu dziecka i Was, tego
ile chcecie poświęcić, a ile wymusi na was sytuacja, układów dom-praca, itp.
Można by tak mnożyć te czynniki a i tak najbardziej istotny jest fakt
pojawienia się tej cudownej istotki. Nieistotne jest w jakich skalach i jakimi
wartościami będziesz mierzyć te zmiany (co samo w sobie wydaje się kuriozalne)
to i tak maluch w jednym momencie potrafi wszystkie te rozważania zetrzeć w
pył.
Mama odczuwa to tym bardziej w sposób wyjątkowy bo też zmiany, które zachodzą w
jej życiu są większe i o nich bardzo pięknie napisały już moje poprzedniczki. W
tym wszystkim zastanów się również (bo tego w poście nie zauważyłem, chyba że
planujesz wychowywać zamotnie) jak na tą nową sytuację zareaguje mąż i
zastanawialiście się już wspólnie nad tym. Pamiętaj, że "w teorii" mężczyźni
prawie zawsze będą tego rodzaju zmiany wyobrażali sobie właśnie jako utratę
czegoś co uważają za wartości niezbywalne swojego życia.
Pamiętajcie w takim momencie, że żaden z aspektów waszego obecnego życia
istotnie nie będzie później wyglądał już tak samo ale z drugiej strony
pamiętajcie, że nikt nie każe Wam się ich wyrzekać. Po prostu trzeba troche
przeorganizować pewne rzeczy, a fakt że na początku będzie to wymagało i
zrezygnowania z nich na jakiś czas.
Dla nas "180 stopni" dopiero się zaczęło ale po 3 tyg. (a przecież początek to
największe wyzwanie bo nowe) mogę Ci powiedzieć, że:
- ponieważ zawsze lubiliśmy swoją niezależność i mobliność dlatego już w
brzuszku przyzwyczailiśmy malucha do przemieszczania się i teraz podróżuje z
radością wszędzie z nami...choć może nie wszyscy na około są z tego
zadowoleni
- zamiast kąpać się w dzień zwykle kąpiemy się w nocy,
- kiedyś siedziałem nocami i zaglądałem do lodówki o 2:00/3:00 bo lubiłem, a
teraz...bo lubię i mam do tego jeszcze czasami towarzystwo. No coż, nie zawsze
takie ciche ale za to zawsze mogę na nie liczyć ,
- ponieważ dzielimy się (prawie) wszystkimi obowiązkami (no...piersi swojej nie
nadstawie) i wcale nie musimy o to rzucać monety dlatego rzeczywiście ktoś kto
mnie zna mógłby powiedzieć, że poświęciłem sporo swojego czasu ale to wszystko
zależy od tego czy chcesz to traktować jako stratę. Dla mnie zmieniły się
priorytety i jest to rzecz całkiem naturalna. Ze swojego naturalnego trybu
sportowego życia i tak musiałem zrezygnować po części bo w dzień po porodzie
miałem mały wypadek i dopiero dziś odzyskuję sprawność, a ten okres bardzo
dobrze mi posłużył do tego by "poczuć", że o ile stopni życie się zmienia
również decydujesz Ty sama!
- poza tym dla faceta jest jeszcze jedna satysfakcja: zawsze w cv przybywa nowa
rubryczka w dziale umiejętności

Dlatego bez obaw, a raczej z ciekawością! I ciesz się i delektuj obecnym stanem
bo choć mineło tylko kilka tygodni to ja bardzo tesknie do naszej przytulanki w
brzuszku...to są całkiem magiczne chwile pewno też przeżyjesz nie raz
momenty, których nie zapomnisz na długo no i wspaniały prezencik na Świeta się
szykuje )

Z uśmiechem, bez obaw i chłoń każdą chwilę z maluchem. Lada moment będzie cię
słyszał więc opowiedz mu o tym. Może coś sam podpowie

[zorkas]

Wiecie co, dużo tu niezanych mi rzeczy, o których piszecie, czasem moze takich
co przerazić mogą, ale ja... jeszcze bardzoej się cieszę, że będę mamą po tych
Waszych postach :0)
____
Już w marcu'05 będę mamusią.

[anek.anek]

fakt, zmienia się o 180 stopni, ale bez przesady. Po pierwsze zmienia się tylko
to co chcesz, lub na co cię stać (bo zawsze może wynająć nianię na 24 godziny
na dobę)ale przede wszystkim zmieniają się priorytety, więc to co teraz jest
najwazniejsze może się okazać nieważne kiedy będzie dziecko. I nie dlatego, że
będzie to wymuszone, tylko dlatego, że sama tak poczujesz.
Generalnie moje życie zmieniło się o 180 stopni, ale zdecydowanie na lepsze (w
sensie psychicznym).

[sakada]

Owszem - zmienia, ale na lepsze