Mama sama

[elizaj1]

Zakładam nowy wątek po przeczytaniu tego co napisała matokk.Pomyślałam sobie że to chyba jedna z najbardziej trudnych sytuacji,kompletna beznadzieja być na co dzień zupełnie sama z obowiązkami i mieć pod opieką dziecko. Czy dużo jest tutaj takich mam? Pracujecie?Jesli tak jak dajecie sobie radę?A moze zrezygnowałyście z pracy i jest troche łatwiej?

[lampka_witoszowska]

pracujemy i mamy nianię

do tego same naprawiamy piec, kontakt, spłuczkę, remontujemy i malujemy, składamy meble -ale to lubimy, zaś niania ogarnia drobne zakupy i dziecko podczas mojej pracy

jak już kiedyś pisałam - chłop przydaje się co najwyżej jak druga chochelka, mam jedną i jak równoczesnie robię nalesniki i zupę, to przez chwilę odczuwam dyskomfort

co innego chłop, z którym da się przyjaźnić i równocześnie tworzyć związek wspierająco-nieograniczający (choćby miliona pomysłów na życie i działalności typu "dziwacznych", paniki w kwestii zdrowia dziecka czy babskich przeżyć) - ale taki związek na dłuższą metę jakoś mało realny obecnie mi się wydaje

[suazi1]

Dlaczego beznadzieja? My żyjemy tak z przerwami od ponad trzech lat. Mąż na codzień pracuje w Gdańsku, ja i córka zostałyśmy w Koszalinie. Dopóki młoda nie chodziła do przedszkola, byłyśmy razem w domu. Teraz córka chodzi do przedszkola, ja do pracy. Spokojnie wszystko można ogarnąć, poza tym są telefony itp. Po prostu takie mamy czasy, że trzeba czasem za pracą wyjechać.

[kietka]

zyłam tak 3 lata, potem przerwa 2 lata i znowu 2 lata takiego zycia, czyli razem 5....
wychodziłam z załozenia, ze jet to tymczasowe (dzieci rosna) i badz co badz wazny etap w zyciu matki idzieci...jako, ze ja matka z powolania nie jestem był to dla mnie kompromis, ale nie zaluje ani jednego dnia z zupkami i kupkami....
jak młodszy juz sie usamodzielnił przedszkolnie (2 latka) zaczelam pracowac na cały etat i tak do szis (juz 2 lata) da sie wrocic do swiata zywych i wspominac okres kiblowania w domu, jako miły i nie taki strazny.

[kietka]

dodam, ze nie było zadnej babci, cioci, niani

[lampka_witoszowska]

a, podczas mojego wychowawczego, jak już byłyśmy z corką same (doslownie) tez nikogo nei było, nia nia pojawiła się po wychowawczym, jak Młoda jeszcze nei była przedszkolna, a ja już wróciłam do pracy
i to tez był świetny czas spacerków, czasu dla dziecka, noszenia, tulenia...

[elizaj1]

No tak zapomniałam jak to jest na forum, gdy piszesz w tonie ubolewającym nad czyims losem to od razu wszystkie ktorych to dotyczy piszą że są dzielne i na odwrót.

[lampka_witoszowska]

ależ ja tez ubolewam, biologicznie jestesmy uwarunkowani tak, że oboje rodzice powinni zajmowac się razem, w jednym gnieździe, potomstwem - jak czynią to zgodnie, to najlepsze rozwiązanie dla wszystkich, z młodymi włącznie

niemniej ciężko ubolewac nad własnym losem i nie zmienić się w wiecznie niezadowoloną zrzędę - łatwiej pogodzić się i urządzić tak, żeby się dało choć w miarę przyjemnie żyć

inna sprawa, że ubolewam, że nei prowadze wymarzonego gospodarstwa ekologicznego zajmując się działalnością artystyczno-rękodzielniczą

a jeszcze inna, że słabsze jednostki na tym forum i tak musza dla poprawienia własnego samopoczucia uprawiac niekonczącą się autoreklamę i tu masz rację

[noemi123]

Przez 2 lata byłam sama z córką.
Radziłam sobie świetnie, opiekunka tak fajna że hej: w obowiązkach miała tylko podać dziecku obiad i pilnować a tymczasem ona prasowała, sprzątała, czasem nawet ją poniosło i pranie robiła.
Osób pomagających i wspierających było bardzo dużo, czasem aż dziwiłam się skąd oni wiedzą, że przydałaby mi się pomoc.

[ca.melia]

Wybacz ale takie stwierdzenia są irytujące.

Nie, sama mama zwalnia się z pracy, załamuje ręce i patrzy jak dziadki i dom systematycznie popada w ruinę. Bo ona jest sama. Dzieci wtedy są zaniedbane, wygryzają zęby w ścianę.
Jaka "beznadzieja"?!

zwykłe życie. nadal pracujesz, sprzątasz, gotujesz, pierzesz, robisz zakupy, odprowadzasz, przyprowadzasz dziecko, pilnujesz lekcji, bawisz się. Jak choruje -idziesz do lekarza. Czasem masz pomoc ze strony dziadków/ niani, czasem nie. Ot i tyle.

Nie róbmy z kobiety upośledzonego matoła, który jak już nie ma faceta w domu, to po prostu powinien się powiesić bo taki niegramotny i na pewno sobie nie poradzi.

wrrr.

[elizaj1]

Nie w tym rzecz, zwyczajnie trudno jest samej pchać ten wózek, w pojedynkę o wszystko zadbać, zrobić, ogarnąć, brakuje sił i czasu, nie jest to kwestia upośledzenia zwyczajnie nikt nie jest cyborgiem, pewnie sie da bo musi się dać ale kosztem siebie i zmęczenia.

[noname2002]

> zwykłe życie. nadal pracujesz, sprzątasz, gotujesz, pierzesz, robisz zakupy, od
> prowadzasz, przyprowadzasz dziecko, pilnujesz lekcji, bawisz się. Jak choruje -
> idziesz do lekarza. Czasem masz pomoc ze strony dziadków/ niani, czasem nie. Ot
> i tyle.
>
> Nie róbmy z kobiety upośledzonego matoła, który jak już nie ma faceta w domu,
> to po prostu powinien się powiesić bo taki niegramotny i na pewno sobie nie po
> radzi.
>
> wrrr

Nie róbmy z kobiety wieloczynnościowego robota, wrrr. Poradzić sobie kobieta poradzi, tylko będzie miała dużo trudniej, a i dziecku jest drugi rodzic potrzebny.

[ca.melia]

zatem jak drugiego rodzica nie ma bo:
- rozwiedli się
- pan jest w delegacji
- pan zmarł
itd

to już po prostu klęska. I nic dziwnego, ze potem na forum "samodzielna mama" jest x wątków pt. "o boże mąż mnie zostawił, co mam robić, bo ja sobie nie wyobrażam życia bez niego". Pewnie, że trudniej ale życie toczy się dalej. I owszem, będąc samotnym rodzicem musisz być czasem robotem wieloczynnościowym. Życie.

[noname2002]

Ja jestem samotną matką, rozwiodłam się, radzę sobie, nie narzekam ale uważam, że nie jest to idealna sytuacja.

I nic dziwnego, ze potem na forum "samodzielna mama"
> jest x wątków pt. "o boże mąż mnie zostawił, co mam robić, bo ja sobie nie wyo
> brażam życia bez niego

Po pierwsze rozstania ogólnie nie są łatwe, a po drugie na samodzielnej mamie dziewczyny nie narzekają na nadmiar obowiązków(a w każdym razie nie często) a raczej na to, że muszą samodzielnie utrzymać rodzinę, bo nie sposób wyegzekwować alimenty.

[princy-mincy]

moja szwagierka tak ma
jej maz non stop w rozjazdach, wyjezdza w poniedzialek, wraca w piatek
szczescie, ze choc w weekend sa razem w domu
ona na codzien sama z 2-letnim dzieckiem, mowi, ze jest juz zmeczona tym, ze wszystkie sprawy domowo-dzieciowe sa na jej glowie
no ale na czyjej maja byc, jesli on jest jedynym zywicielem rodziny?

na jej miejscu poszlabym do pracy, dziecko do zlobka/ przedszkola i choc od zajec domowych bym odpoczela
ale ona woli narzekac, bo jeszcze do pracy nie poszla a juz sie martwi, co zrobi, jak jej dziecko bedzie chorowac

[ir_76]

Miałam założyć podobny wątek , zapytać się Was jak sobie dajecie rade pracując na pełen etat i mając 2 małych dzieci, gdy mąż wykazuje małe zaangażowanie w obowiązki domowe ( przynajmniej w tygodniu , bo w weekend trochę lepiej )
Obecnie 2 dzieci w przedszkolu ( niestety prywatnym za które płacę ja , jest to połowa mojej pensji ), do pracy jeżdżę bladym świtem żeby wyjść wcześniej tj o 15 ( na szczęście pracodawca się zgodził) wracam prawie godzinę do domu, po drodze zakupy, odbiór dzieci , spacer , rower itp , powrót do domu , kolacja, sprzątanie , pranie itp , kąpanie i położenie dzieci spać OK 21.30 dzieci śpią i ja niestety najczęściej też O 5.30 pobudka i od nowa! Czy wszystkie kobiety maja taki kierat czy mogę się trochę pourzalać nad sobą, czy nie powinnam narzekać Czasami mam ochotę rzucić pracę ale niestety nie ma takiej opcji.

[wuwujama]

ir_76 napisała:

> Miałam założyć podobny wątek , zapytać się Was jak sobie dajecie rade pracując
> na pełen etat i mając 2 małych dzieci, gdy mąż wykazuje małe zaangażowanie w ob
> owiązki domowe ( przynajmniej w tygodniu , bo w weekend trochę lepiej )
> Obecnie 2 dzieci w przedszkolu ( niestety prywatnym za które płacę ja , jest to
> połowa mojej pensji ), do pracy jeżdżę bladym świtem żeby wyjść wcześniej tj o
> 15 ( na szczęście pracodawca się zgodził) wracam prawie godzinę do domu, po dr
> odze zakupy, odbiór dzieci , spacer , rower itp , powrót do domu , kolacja, spr
> zątanie , pranie itp , kąpanie i położenie dzieci spać OK 21.30 dzieci śpią i j
> a niestety najczęściej też O 5.30 pobudka i od nowa! Czy wszystkie kobiety
> maja taki kierat czy mogę się trochę pourzalać nad sobą, czy nie powinnam narz
> ekać Czasami mam ochotę rzucić pracę ale niestety nie ma takiej opcji.

Normalna sprawa, takie zycie, codzinna gonitwa. Mam tylko jedno dziecko, pracowalismy w godzinach 8-16 i 9-17, wiec corka byla tylko 8 godzin najpierw w zlobku, pozniej u niani, pozniej w przedszkolu. Skoro wczesniej konczysz prace, to normalne, ze odbierasz dzieci. Zaangazuj bardziej meza, moj sprzatal i zmywal, to byla jego dzialka i dzieckiem sie zajmowal, w tym wyjscie na dwor, nie codzinnie on ale czesto.

[elizaj1]

A ja raczej pytanie kierowałam do mam które są na co dzień same, bo mąż wyjechany, pracuje poza krajem czy miastem, przyjezdza raz na tydzien, kilka razy w miesiącu lub rzadziej. Owszem jest tez grupa samotnych mam po rozwodzie, po stracie partnera ale akurat te co mają męza po pracy w domu każdego dnia mnie nie interesują bo to jest zupełnie inna bajka, czym innym jest nie chcieć a czym innym nie móc pomagac i generalnie życ na co dzien ze swoją rodziną bo sie pracuje daleko.

[wuwujama]

elizaj1 napisała:

> A ja raczej pytanie kierowałam do mam które są na co dzień same, bo mąż wyjecha
> ny, pracuje poza krajem czy miastem, przyjezdza raz na tydzien, kilka razy w mi
> esiącu lub rzadziej. Owszem jest tez grupa samotnych mam po rozwodzie, po strac
> ie partnera ale akurat te co mają męza po pracy w domu każdego dnia mnie nie in
> teresują bo to jest zupełnie inna bajka, czym innym jest nie chcieć a czym inny
> m nie móc pomagac i generalnie życ na co dzien ze swoją rodziną bo sie pracuje
> daleko.
Odpisalam na post ir_76.

[kruche_ciacho]

fajnie jak jeszcze jakis malz sie paleta podczas weekendu... czasem jest tak ze w ogoel nie ma zadnego meza

samej jest ciezko ale jak trzeba to sie daje rade
wychodzimy z mlodym przed 8.00 a wracamy o 19.00
zakupy i sprzatania w sobote, odpoczynek w niedziele lub na urlopie
do tego nie jezdze samochodem wszedzie na nogach
oh, nie narzekam, wole byc sama i miec ten komfort ze wroce do domu gdziejest spokoj

to nie jest beznadzieja, takie jest zycie

[dzielnamama85]

Zastałam sama już w ciąży, a teraz dziecko ma prawie 7 lat. Mi jest ciężko, ale naprawdę wiele zależy od sytuacji finansowej i pomocy rodziny. Największe problemy dla mnie to samotność, samodzielna odpowiedzialność za wszystkie decyzje dotyczące dziecka, finanse i zapewnienie opieki dziecku. Od początku, odkąd po macierzyńskim wróciłam do pracy, córka jest w placówce od 7.30 do 16.30, a zdarza się i do 17 jak muszę coś na szybko dokończyć w pracy, co nie może poczekać do wieczora. We wszystkie dni dyżurne w przedszkolu córka zawsze była, w wakacje zawsze przedszkola dyżurne, w szkole w dni bez lekcji córka jest cały dzień w świetlicy. Po powrocie do domu obiad, zakupy, wyjście na podwórko lub zabawa, kolacja, kapiel, usypianie i mija dzień. Prawie codziennie pracuję wieczorami dodatkowo, by wystarczyło pieniędzy, a to na wyprawkę, a to na okulary, a to na rower, a to na miesiąc prywatnego przedszkola w wakacje. Jeśli nie pracuję, to się uczę. Wszystkie wizyty u lekarzy muszę umawiać najwcześniej na 17, wszędzie chodzę z córką, nawet do gina i na zebrania Samochodu nie mam. W co drugi weekend studiuję zaocznie, żeby utrzymać obecną pracę i w przyszłości może lepiej zarabiać, wtedy wstajemy o 5 rano, bo muszę dziecko zawieźć do siostry, dojechać od niej na dworzec, pociągiem jadę 1,5 godziny i jeszcze muszę pieszo dojść kawałek, odbieram córkę o 20 nieraz, bo po zajęciach jeszcze muszę iść do biblioteki, coś skserować. Najgorzej jak dziecko chore, na szczęście coraz rzadziej, bo L4 nigdzie nie jest mile widziane, a swoją pracę na czas i tak trzeba zrobić. Czasami żal mi córki i mam ogromne wyrzuty sumienia, że obarczam siostrę opieką nad nią, ale na opiekunkę mnie nie stać. Czasami mam chwile załamania, ale nie mam innego wyjścia, pracować muszę i tylko czekam, aż córka podrośnie i będzie bardziej samodzielna.

[3-mamuska]

dzielnamama85 napisała:

> Zastałam sama już w ciąży, a teraz dziecko ma prawie 7 lat. Mi jest ciężko, ale
> naprawdę wiele zależy od sytuacji finansowej i pomocy rodziny. Największe prob
> lemy dla mnie to samotność, samodzielna odpowiedzialność za wszystkie decyzje d
> otyczące dziecka, finanse i zapewnienie opieki dziecku. Od początku, odkąd po m
> acierzyńskim wróciłam do pracy, córka jest w placówce od 7.30 do 16.30, a zdarz
> a się i do 17 jak muszę coś na szybko dokończyć w pracy, co nie może poczekać d
> o wieczora. We wszystkie dni dyżurne w przedszkolu córka zawsze była, w wakacje
> zawsze przedszkola dyżurne, w szkole w dni bez lekcji córka jest cały dzień w
> świetlicy. Po powrocie do domu obiad, zakupy, wyjście na podwórko lub zabawa, k
> olacja, kapiel, usypianie i mija dzień. Prawie codziennie pracuję wieczorami do
> datkowo, by wystarczyło pieniędzy, a to na wyprawkę, a to na okulary, a to na r
> ower, a to na miesiąc prywatnego przedszkola w wakacje. Jeśli nie pracuję, to s
> ię uczę. Wszystkie wizyty u lekarzy muszę umawiać najwcześniej na 17, wszędzie
> chodzę z córką, nawet do gina i na zebrania Samochodu nie mam. W co drugi wee
> kend studiuję zaocznie, żeby utrzymać obecną pracę i w przyszłości może lepiej
> zarabiać, wtedy wstajemy o 5 rano, bo muszę dziecko zawieźć do siostry, dojecha
> ć od niej na dworzec, pociągiem jadę 1,5 godziny i jeszcze muszę pieszo dojść k
> awałek, odbieram córkę o 20 nieraz, bo po zajęciach jeszcze muszę iść do biblio
> teki, coś skserować. Najgorzej jak dziecko chore, na szczęście coraz rzadziej,
> bo L4 nigdzie nie jest mile widziane, a swoją pracę na czas i tak trzeba zrobić
> . Czasami żal mi córki i mam ogromne wyrzuty sumienia, że obarczam siostrę opie
> ką nad nią, ale na opiekunkę mnie nie stać. Czasami mam chwile załamania, ale n
> ie mam innego wyjścia, pracować muszę i tylko czekam, aż córka podrośnie i będz
> ie bardziej samodzielna.

Jejku wielkie brawa dla Ciebie!!!!

To po prostu tak jest ze jak musisz to i dasz radę.

[gonabe]

Kobieto !!! SZACUN Naprawdę... moim zdaniem córka przynajmniej będzie miała wzór kobiety zaradnej, kobiety walczącej Nie wiem czy bym sobie poradziła jakbym była na Twoim miejscu... Fajna silna babka z Ciebie...

[morgen_stern]

Dla mnie takie kobiety są cichymi bohaterkami dnia codziennego. Nikt ich nie docenia, niektórzy nawet pomiatają, a ile to wymaga siły i samozaparcia. Łatwo jest być bohaterem jednej akcji, ale ciągnąć mozolnie ten wózek codziennie, każdego dnia i samotnie czyli mniej spektakularnie już jakoś mniej.

[majaaleksandra]

I takie teksty jak początek Twojej wypowiedzi często ratują psychikę kobiet które muszą wysłuchiwać o pasożytach,nieodpowiedzialnych kretynkach czy innych złotych myśli "klasy wyższej".
Aż czasem życzenie dla takiej pani by dołączyła do grona samotnych mam samo się ciśnie na usta i klawisze.
Przecież ten bogaty,wierny,posągowy mąż też może kiedyś okazać się nietakidealny.
A samodzielna mama może w każdej chwili poznać odpowiedzialnego,dojrzałego mężczyznę chętnego na wejście w "wolne"miejsce okrojonej rodziny....

[matokk]

Wiadomo, że można sobie samemu poradzić. Była żona mojego męża tez sobie radzi, nie pracuje i nie zamierza, utrzymuje się z alimentów.
Łatwiej jest tez sobie radzić jak się ma świadomość samotności.
U mnie jest inaczej, bo mam męża, a jestem sama. Doceniam bardzo jego wkład finansowy, ale ja tez pracuję.
Pamiętam sytuację, kiedy trafiliśmy w nocy do szpitala w tym w czym wyszliśmy z domu. Dziecko chore, głodne, a ja nie miałam nawet pieluszek.
Zabrali mi łóżko do spania, bo przecież "ktoś może Pani przynieść karimatę i koc", a ja ryczę, bo wiem, że nie mam tego kogoś. To jest strasze!
Innym razem trafiłam na kroplówki, kazali mi zostać w szpitalu - wyszłam, bo musiałam odebrać dziecko ze żłobka... na czworaka, ale poradziłam sobie. Więc da się, oczywiście!

[yenna_m]

ano dokładnie
jak trzeba to trzeba, człowiek się ogarnia i ciągnie
bo co? ma usiąść i załamywać ręce?
bez sensu zupełnie...

[yenna_m]

pracowałam, dawałam radę, ale łatwo nie było
były dni, że padałam na twarz, zasypiałam od razu, gdy tylko położyłam się na sofie, żeby obejrzeć jakieś filmidło

teraz pracuję w domu dla funu (dochody z tego w postaci straty finansowej, ale fun wielki) - jest o niebo łatwiej i fajniej

[klubgogo]

Mąż czasami ma pracę wyjazdową i nie ma go od niedzieli wieczór do piątkowej nocy. Jestem sama z córką, ogarniam wszystko, chociaż czasami nie da się na przykład znaleźć opieki, gdy w przedszkolu zebranie, albo gdy muszę do gina wyskoczyć i prowadzę dziecko. Teraz mała i tak jest samodzielna, bo na pół godziny zostawię, ale tak, dajemy radę same, we dwie tylko. Pracuję na etacie do tego. Ciężko jest tylko z tęsknotą, ale tragedii nie ma.

[kj-78]

U nas od zawsze maz w domu w weekendy tylko. A jeszcze zaplanowalismy sobie dwoje dzieci z mala roznica wieku. Coz, pierwsze 2 lata z dwojka rok po roku plus praca (wrocilam na caly etat jak mlodszy mial rok) bez zadnej pomocy (obie rodziny w innych krajach) byly ciezkie. Teraz z miesiaca na miesiac latwiej. Jeszcze ze 2 lata i bedzie calkiem latwo. Ogolnie lubie byc sama i tesknota mnie nie zzera, choc w weekendy jest naprawde milo, jak jest do kogo sie przytulic Do tego jestem bardzo samodzielnym i dobrze zorganizowanym typem (np: w srode zawiozlam samochod do warsztatu, w czwartek po pracy umylam karcherem taras, a w piatek po polozeniu dzieci spac go zabejcowalam, na dzis umowilam panow od robienia trawnika, kupilam ziemie, trawe, cement i kamien na murek, w piatek prowadze kurs dla 50 osob z calego wojewodztwa, a w przyszlym tygodniu lece na kurs do Szwecji). Jestem ogolnie calkowicie samowystarczalna i dobrze mi z tym. Maz jest niepraktycznym artysta, za to swietnie gotuje i przygotowuje nam obiady na caly tydzien (bez uzycia polproduktow) - ja tylko wyjmuje pudeleczka z zamrazalnika i wkladam do mikrofali. Uwazam, ze mam super zycie i czasami boje sie jakby to bylo tak caly czas razem mieszkac

[yenna_m]

cały sukces to dobra organizacja

[majaaleksandra]

Dwoje dzieci, młody autysta.
Trochę logistycznego wsparcia od MOJEJ babci.
Ogarniam,pilnuję,ubieram,leczę i siedzę po szpitalach.
Ostatnio w przerwach : układam panele/kafelki, podłączam rury, maluję ściany, przekładam kable, skręcam meble itp.

Plusy ? Lepiej tak niż tym kim okazali się autorzy dzieci.
Dopiero teraz zaczynam rozumieć i doceniać siebie "tyle o sobie wiemy na ile nas sprawdzono"
I nadal ufam że "Jeszcze będzie przepięknie / Jeszcze będzie normalnie "

Minusy ? Logistyka w sytuacjach podbramkowych jak moje pobyty w szpitalach, kulejące życie towarzyskie, przeciążenie odpowiedzialnością i ten zwykły brak możliwości przytulenia kogoś bliskiego poza małolatami.

A chwila nowego startu coraz bliżej, i tu wchodzi punkt że to co osiągnęłam zawdzięczam swojej ciężkiej pracy i żaden samiec mi nie wypomni że to dzięki niemu i został wykorzystany.

[3fanta]

Ja sama chłop kierowca w trasach dosłownie gość w domu.wszystko ogarniam z pomocą 19 letniego syna ale jego trza naganiać do roboty jakiejkolwiek chociaż jak trzeba to zrobi nie powiem.Ale nie chce mu się i słowo zaraz i potem w użytku ciągle jest tak,że czasem wolę sama wsio zrobić.Babć i dziadków już niestety zabrakło.Radzimy sobie chociaż z powodu wyjazdu M czasem niektóre sprawy w miejscu stoją bo np coś trza podpisać lub odebrać osobiscie.

[marina2]

oczywiście,że można tak żyć. żony marynarzy do których się zaliczam tak żyją.
jestem dość dobrze zorganizowana,dzieci już podrośnięte /4/ ,zwierzaki 3.sama organizuje codzienne życie,remonty,budowa domu ,szpitale też się po drodze trafiały i pogrzeby,samotne/bez M /wakacje/, nie zawsze na święta M bywa.można ...jasne ,że można

[alpha.sierra]

Jak nie ma męża w domu, to od razu jest lżej. Odpada Ci przejmowanie się kwękającym matołem (to tak z przymrużeniem oka).

A już serio, po jakimś czasie się przyzwyczajasz i po swojemu ogarniasz przestrzeń wokół siebie, niezależnie od tego czy pracujesz, czy nie. Ja naprawdę mam problem z ogarnięciem (się i dziecka) jak chłop jest w domu. Bez niego jest jakoś lżej, bo już tak się przyzwyczaiłam (a tu nagle ktoś włazi z buciorami w MOJĄ!!! przestrzeń i jak to tak? i jeszcze komentuje!!!).

[mirkad]

Ja jestem na co dzień sama - taka praca męża, week-endy też niekoniecznie we dwójkę;
ogarniam wszystko sama: od podstawowych zakupów do nadzoru nad ekipą remontową; pracuję, zajmuję się domem i córką; koszę trawę, palę w piecu, tnę drzewo itp. itd.; samodzielności jestem nauczona z domu - mój tato zmarł kiedy miałam 10 lat i moja mama też wszystko ogarniała sama; nie twierdzę, że jestem z tego zadowolona, bywam zmęczona na smierć, miałabym ochotę "poksiężniczkować" czasami jak moja sąsiadka - ja szaleję z kosiarką, ona pije kawkę bo wszystko co możliwe do zrobienia w domu i na ogródku robi teść z teściową, bo przecież ona pracuje (ja mojego teścia uczyłam tapetować);