jestem załamana :O(((

[danwik]

Sama nie wiem co bardziej - wściekła czy załamana ((((
Od poniedziałku mamy z mężem razem AŻ tydzień urlopu i mieliśmy jechać na
camping. Ja z dziećmi już byłam tam niespełna tydzień a mąż tylko dojeżdżał
bo nie mogł wziąć urlopu. Daniel (starsza nasza pociecha) codziennie pytał
czy dziś tata przyjedzie i ogromnie się cieszył, że TEN tydzień spędzimy
wszyscy razem .... a teraz się dowiedziałam, że z urlopu męża nici i wogóle
pieprzy się u niego w pracy ((((((((
Wiem, że są większe problemy niż wspólne wakacje ale naprawdę tak bardzo się
cieszyłam (no i nie wspomne o dzieciach...). Szczęście w tym wszystkim, że
nie jedziemy gdzieś dalej ........
Ech, szkoda gadać.
pzdr. aga

[joasiiik25]

wiem co czujesz...ja wlasnie skonczylam sie pakowac jade do rodzicow znowu sama
bo maz ma cholerna,beznadziejna prace i nie moze wziac wolnego a myslalam,ze
przynajmiej kilka dni spedzimy razem no coz...

asia mama 3,5m Kacperka

[josik11]

ty to masz fajnie Joasiiik, jak nie Krakow to ... tym razem gdzie jedziesz???

[joasiiik25]

TARNOBRZEG

[josik11]

mam nadzieje ze bedziesz tam miala dostep do netu?

[joasiiik25]

hahahahah wlasnie NIE MA NETU....ewentualnie kafejka
ale cos sie wymysli

[przeciwcialo]

Spędziłam tam dwa urlopy u rodziców chrzestnych mojej córki. Miłe miasto.

[oyate]

Och jak ja cię rozumiem. W prawdzie w tym roku udała nam się wyjechać ale rok
temu ja razem z córeczkami (wtedy 14 miesięcy) i mąż mięliśmy jechać jak co
roku (przed ciążą) na zlot indiański. Wyjazd zaplanowany na piątek a tu nagle w
czwartek dowiaduję się, żę mąż miał wypadek i jest w szpitalu. Dosłownie 2
tragecie na raz. Oczywiście z wyjazdu nici, bo przecież nie zostawię męża a po
za tym nie pojechałabym sama z dwoma maleństwami. Dosłownie porażka!

[emilkaq]

Cześć Ja od urodzin Mikołaja mieszkałam w innym miejscu niz mąż miał pracę,
widzieliśmy się tylko przez weekendy. Też liczyłam na urlop męża żeby pobyć
razem choć tydzień i nici z tego. Teraz juz od roku mieszkamy razem i
właśnier dziś wyjeżdżamy na urlop i wiem jakbym się wkurzyła jakby mnie ktoś
pozbawił tej przyjemności. ^Trzymaj się mimo wszystko i pomyśl ze jemu tez tam
nie jest dobrze samemu. Pozdrawiam Ciebie i Wasze śliczne Dzieciaczki...Aga
mama Mikołaja

Znam to....:-(((((

[bebejot]

...tylko,że w naszym stadle to ja miałam porąbana prace i zawsze było coś nie
tak z urlopem. Jak już musiałam iść na urlop to zawsze pod telefonem co
kończyło się tak, że normalnie pracowałam, tyle,że nie w firmie.

W zeszłym roku wróciłam po macierzyńskim przedłużonym o część urlopu i w
związku z tym, szefunio bez specjalnego powodu nie pozwolił mi skorzystać z
pozostałych dni przez bite 8 miesięcy. Skończyło się to tak, że między innymi z
tego powodu, odeszłam na wychowawczy.

Ale nigdy nie zapomnę jak odmówił mi 3 dni urlopu - byłam tak wściekła,że
normalnie mu złożeczyłam.(((

[danwik]

Dzięki dziewczyny za słowa otuchy i podzielenie się swoimi "doświadczeniami" w
tym temacie ))) Jesteście kochane !
pzdr i wracam do pakowania ... agnieszka
ps. może nie będzie tak źle i choć ciutkę mąż spędzi z nami. Trzymajcie kciuki
i do usłyszenia ??? w pn.23.08 pa pa

[marianka15]

A ja chcialabym mieć Wasze kłopoty. My już od kilku lat cyklicznie przerabiamy
w domu problem bezrobocia mojego męża: raz praca jest, raz nie ma itd. Stosy
wysyłanych CV, dwa kierunki studiów, jakieś tam kursy... I ciągle to samo:
krótkie umowy lub ich brak. Zastanawiałam sie kiedyś, jak fajnie byłoby tak
codziennie, przez dłuższy czas robić mu kanapki do pracy... I czekać na
przyjście do domu. Pieniędzy jakoś nam starcza, ja mam marną ale ciepła
posadkę, ale atmosfera rozaczy panująca w naszym domu staje sie nie do
wytrzymania. Rozpada nam sie rodzina, a ja nawet nie mam z kim o tym
porozmwiać, bo choć w naszym kraju to powazny problem, wszyscy nasi znajomi
mają pracę i nie potrafią zrozumieć tego smutku...

[marianka15]

P.S. Czy ktoś ma tak samo jak ja? Czy był już wątek o bezrobociu i o tym, jak
sie wspierać?

Do Marianki

[kostruszka]

Marianko, nie mogę powiedzieć Ci, że wiem, co przeżywasz, bo mej rodziny nigdy
nie dotknął problem bezrobocia (dzięki Ci Boże za to!). Bardzo jednak poruszyło
mnie, że doceniłaś sam fakt posiadania pracy. Zwykle ludzie narzekają na swoją
pracę, zawsze potrafią być z czegoś niezadowoleni, wykonują swe obowiązki byle
jak, a przecież posiadanie pracy jest wartością samą w sobie - przynajmniej dla
mnie. Czytałam kiedyś na forum wątek o tym, co dziewczyny robią w pracy oprócz
wykonywania swych obowiazków. Autentycznie włos mi się zjeżył na głowie, mimo
że potraktowałam niektóre posty z przymrużeniem oka. Z pewnością, gdyby ktoś
postawił te osoby na Twoim miejscu (mam tu na myśli atmosferę panującą w Twym
domu, stres, jaki przeżywa Twoja rodzina, o mężu już nie wspomnę),
przypomniałyby sobie, że pracę należy szanować. Pozdrawiam i życzę z całego
serca poprawy sytuacji. Kasia

[marianka15]

Bardzo Ci dziękuję... W zasadzie to nawet nie mam komu powiedzieć, że jest mi
bardzo źle, bo zaczynają wówczas krytykować mojego męża. Wiem, że się bardzo
stara szukając pracy, ale niewiele to daje... Więc staram się już z nikim na
ten temat nie rozmawiać.

Wiesz, mam często do czynienia z takimi sytuacjami:
znajoma pyta - "Znalazł twój mąż pracę?"
odpowidam - "Nie..."
znajoma - "No to rzuć go!"

Wracam wtedy do domu i wyć mi się chce...

Pozdrawiam