wartość bycia matką

[natatip]

czy nie uważacie że rola matki jest trochę niedowartościowana w
społeczeństwie?
wczoraj spotkałam się z ludźmi, z którymi miałam styczność (może nawet się
zaprzyjaźniłam) jak pracowałam i .... inny świat... oni wszyscy praca sukcesy
zawodowe ważne sprawy, a ja ... zdjęcia mojej świetnej dwójki i tyle.
Matką może być każda, takie jest powszechne mniemanie. Nieważne czy to robisz
dobrze czy źle, czy decydujesz się poświęcić im te parę lat życia czy
oddajesz niani. Może należałoby jakoś dowartościować rolę matki, jest to coś
w rodzaju pracy, wyboru, a mnie się wydaje jakby to był gorszy wybór, decyzja
o byciu .... TYLKO MATKĄ. A przecież to jest FULL TIME JOB.
Jak sobie dajecie radę z tym, czy w ogóle o tym myślicie, czy spotkały Was
lekceważące spojrzenia ze strony tych, którzy pracują i robią kariery, a Wy
na wychowawczym?

[anek.anek]

owszem, ale przed tym zanim zostałam matką harowałam tak jak oni cały czas i
energię poświęcając na pracę i tę tzw "karierę". Teraz to ja im współczuję
Chociaż nie ukrywam, że zanim poczułam się w miarę dobrze w nowej roli, to
minął rok z okładem, a i teraz pozwalam sobie na przyjmowanie prac zleconych do
domu. Tak czy inaczej, kto nie doświadczyl, ten nie powinien komentować. To
działa w obydwie strony.

[18lipiec]

Hmm. Wartość?
Dobrze jest gdy kobieta umie pogodzić bycie matką, żoną, pracownikiem.
Gdy do wszystkiego podchodzi z dystansem i nie wartościuje wszystkiego przez
pryzmat bycia matką.
Gorzej jest gdy kobieta uznaje macierzyństwo jako szczyt wszystkiego,swoich
osiągnięć i możliwości.A tak bywa często.Dziecko przesłania im świat, myślą że
są super a tak naprawdę są nudne po prostu.
Wielokrotnie wydaje im się że wiedzą już wszytko i są lepsze od tych
bezdzietnych. Sama nie raz słyszałam "co ty wiesz o życiu, nawet nie jesteś
matka to się nie odzywaj" " jak zostaniesz matką to zrozumiesz" Śmieszne.
Ja nie mam dzieci a i tak czuję się dowartościowana, spełniona moze nie- bo
jestem za młoda na to ale czuję się dobrze i wiem że dziecko zmieni moje
życie.Zmieni ale w taki sposób że będzie ono inne ale niekoniecznie lepsze.

[anek.anek]

lipiec, uwierz mi, że są rzeczy których doświadcza wyłącznie matka. Są
sytuacja, w których może z ręką na sercu powiedzieć :"co ty wiesz, jak
zostaniesz matką... itd". Tym bardziej matka, która ma za sobą spełnienie
zawodowe. Wtedy obraz jest pełniejszy.

[18lipiec]

Możliwe, jednak uważam że kobieta również bez dzieci moze być szczęsliwa.

[anek.anek]

zgadzam się, i wcale nie pochwalam teorii o wrodzonych instynktach
macierzynskich, o braku spełnienia. Każdy ma swoją drogę. Najśmieszniejsze jest
to, że kiedyś na dzieci to nawet bym nie spojrzała. Ale dopadło mnie. otalna
wpadka. Teraz jestem szczęśliwa.Teraz małe są możliwości pogodzenia "kariery" z
rodzicielstwem. Bo nie znam nikogo, kto robi ową "karierę" i wraca do domu
przed 19. To powoduje frustrację i suma sumarum nie jest się chyba do konca
spełnionym ani w roli pracownika ani matki. Ja cieszę się, że dojrzałam na tyle
żeby podjąć ważną decyzję o rezygnacji na jakiś czas z pełnego etatu. To nie
było łatwe i czasem jeszcze łezka kręci mi się w oku.
Czasami wyrywa mi się, powiem komuś znajomemu, że POWINIEN mieć dziecko.
Później żałuję, że nie ugryzłam się w język. ale mówię tak tylko dlatego, że mi
to daje taki rodzaj szczęścia i spełnienia jakiego naprawdę nigdy wcześniej nie
doznałam. Nie mówię, ze większego, więcej wartego. Nie, po prostu innego,
niepowtarzalnego. I trwającego do konca życia. I chciałabym żeby moi bliscy też
mieli okazję coś takiego przeżywać.Nie tylko kobiety, faceci również. Czego i
Tobie, lipiec, życzę)

[koleandra]

anek.anek napisała:

> lipiec, uwierz mi, że są rzeczy których doświadcza wyłącznie matka. Są
> sytuacja, w których może z ręką na sercu powiedzieć :"co ty wiesz, jak
> zostaniesz matką... itd". Tym bardziej matka, która ma za sobą spełnienie
> zawodowe. Wtedy obraz jest pełniejszy.

Jakie rzeczy? o czym Ty mówisz?

[18lipiec]

Też mnie to ciekawi?
Anek anek czy Ty myślisz że ja inaczej przeżywam życie?

[anek.anek]

Piszę o sobie. Totalnie zmienił się mój stosunek do życia. Fakt, że dziecko
jest na pierwszym miejscu jest czymś niesamowitym. I nie chodzi o pierdoły typu
że sobie nie kupię sukienki a le dziecku lody owszem. Po prostu jest po raz
pierwszy w moim życiu ktoś o kim mogę powiedzieć, że oddam za niego życie.
Mówię to z pełną świadomością i dosłownością. Mam wysokie poczucie (?)
odpowiedzialności za życie mojego dziecka - za jego jakość, w sensie
psychicznym i emocjonalnym. To my jako rodzice kształtujemy nowego człowieka.
To w dużej mierze od nas zalezy kim będzie. To są odczucia których moim zdaniem
nie-rodzic naprawdę nie może pojąć. Możesz przytaknąc, ale nie zrozumiesz
dopóki sama nie poczujesz.Dziecko w naszym życiu pokazało też, że mozna mieć
niewyczerpane pokłady siły psychicznej. Nie ma rzeczy niemożliwych. I chociaż
kiedyś też tak mi się wydawało, to teraz jest dodatkowy bat nad głową i
naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. Nigdy nie kochałam nikogo tak
bezwarunkowo. Nawet chyba własnych rodziców. To nie znaczy, że wybaczę dziecku
wszystko, nie, ale też nie wyobrażam sobie sytuacji w której odwróciłyby się
moje uczucia względem niego. zadałaś mi pytanie w podtekście pytając się
zapewne o rzeczy przyziemne, materialne. Czego Ty nie wiesz, a co ja wiem.
Macierzyństwo jednak jest dla mnie sprawą raczej duchową. Kiedyś pracując po 12
albo i więcej godzin dziennie włączając weekendy, pomimo całej satysfakcji i
czasem nawet poczuciu, że robię coś ważnego, nie potrafiłam tak do końca
cieszyć się życiem. Banalne? Teraz odkrywając świat i ludzi przed moim
dzieckiem, sama odkrywam go na nowo. Kolejny banał. Teraz po prostu jestem
szczęsliwa w inny sposób. Naprawdę było warto. Nie myślę z politowaniem o
osobach, które dzieci nie mają. Ale naprawdę jest mi czasem żal, że nie mogą
przeżywać czegoś takiego czego ja doświadczam. co nie zmienia pewnie faktu, że
nie dla każdej matki dziecko jest taką wartością.

[iwonaw2]

anek.anek napisała:

> Po prostu jest po raz
> pierwszy w moim życiu ktoś o kim mogę powiedzieć, że oddam za niego życie.

Myślę w 99,9% tak samo. A ten 1% to żal gdybym musiała odejśc z tego świata, że
nie będę patrzeć jak rośnie, że nie będę jej (córce) towarzyszyć na dobre i na
złe w drodze przez życie. No i strach, że ktoś ją skrzywdzi -psychicznie- i nie
będzie miał kto jej obronić. (Mam na mysli mojego męża który ma troszkę
staroświeckie, czytaj despotyczne, podejście do wychowania).

> Nigdy nie kochałam nikogo tak
> bezwarunkowo.

Mam tak samo. Co nie znaczy że mnie czasem nie zdenerwuje, ale zaraz sobie
tłumaczę że to ja mam zły dzień i jestem nerwowa, że przecież ona nic złego nie
zrobiła.

> To nie znaczy, że wybaczę dziecku
> wszystko, nie, ale też nie wyobrażam sobie sytuacji w której odwróciłyby się
> moje uczucia względem niego.

A tu z kolei nie byłabym taka pewna. Przypomina mi się serial "Ballada o
Januszku". Nie jestem pewna czy nie zaczęłabym kochac takie dziecko nieco
inaczej, już nie bezwarunkowo.


> Teraz odkrywając świat i ludzi przed moim
> dzieckiem, sama odkrywam go na nowo. Kolejny banał.

...to przyglądanie się choćby muchom spacerującym po ścianie....ale jest i
wiele bardziej uduchowionych zajęć. No i to codzienne zaskakiwanie czym innym.
Nowym trudnym słowem, czy logiką myslenia u zaledwie 2-latka.

> Nie myślę z politowaniem o
> osobach, które dzieci nie mają. Ale naprawdę jest mi czasem żal, że nie mogą
> przeżywać czegoś takiego czego ja doświadczam. co nie zmienia pewnie faktu,
że
> nie dla każdej matki dziecko jest taką wartością.

Na pewno. Ja czasem mam wrażenie, że za mało okazuję mojej córce jak ważna jest
dla mnie. Że inne matki robią to lepiej. Albo, co gorsza, że nie kocham jej tak
bardzo jak inne matki.
Pomijam moje wyrzuty sumienia, kiedy się na nia zdenerwuję i podniosę trochę
głos.
Wiem jedno: jest dla mnie inaczej ważna i ważniejsza niż np. mój mąż. Może to z
punktu psychologii rodzinnej błąd, ale co mi tam...
Dziecko zmieniło mnie bardzo, czasem na lepsze, czasem na gorsze - mam dużo
więcej cierpliwości, ale niestety nie tylko do niej.


Pozdrawiam

Iwona

[anek.anek]

iwonaw2 napisała:

>
> > To nie znaczy, że wybaczę dziecku
> > wszystko, nie, ale też nie wyobrażam sobie sytuacji w której odwróciłyby
> się
> > moje uczucia względem niego.
>
> A tu z kolei nie byłabym taka pewna. Przypomina mi się serial "Ballada o
> Januszku". Nie jestem pewna czy nie zaczęłabym kochac takie dziecko nieco
> inaczej, już nie bezwarunkowo.
>
>
zisiaj wydaje mi się, że moja miłość jest bezwarunkowa. To wcale nie znaczy
bezwarunkowej akceptacji. Nawet złego człowieka można kochać. Gdyby np. mój mąż
okazał się złym człowiekiem, który mnie lub kogoś nieustannie krzywdzi z
premedytacją, to prędzej czy póxniej bym się z nim rozstała. Z dzieckiem też
mogłabym się rozstać, ale w przeciwieństwie do innych osób nie potrafiłabym
wyprzeć go z mojego serca. Nie wiem ,czy rozumiesz o co mi chodzi. Nie chodzi o
wybaczanie wszystkiego tylko dlatego że istnieją więzy krwi. Teraz wydaje mi
się, że mogę powiedzieć, że swoje dziecko będę kochać bez względu na wszystko.
Kochać, ale nie wybaczać.

[katse]

i ja poczułam coś niesamowitego odkąd jestem matką. I nigdy wcześniej niczego
podobnie pięknego nie odczuwałam....

[anek.anek]

a chocby własnie takie: Lipiec się dziwi matkom, które siedzą w domu. Być może
zrozumie to jak sama matką zostanie. Do tego czasu dziwić się nie powinna.

[melka_x]

anek.anek napisała:

> a chocby własnie takie: Lipiec się dziwi matkom, które siedzą w domu. Być
może
> zrozumie to jak sama matką zostanie. Do tego czasu dziwić się nie powinna.

Eee tam)), dziwić się może. Tak nie wracająca do pracy zarobkowej może się
dziwić tym wracającym. Tylko bez bezrefleksyjnego wartościowania będącego
efektem operowania zużytymi kliszami... o!

[melka_x]

> Tak nie wracająca do pracy zarobkowej może się
> dziwić tym wracającym.

miało być "tak jak nie wracająca do pracy zarobkowej może się dziwić tym
wracającym"

[judytak]

18lipiec napisała:

> Sama nie raz słyszałam (...)
> " jak zostaniesz matką to zrozumiesz"

moja teściowa, lat 79, mówi "jak dojdziecie do lat, to będziecie inaczej mówić"
i ja uważam, że ma rację :o)

stary młodego powinien rozumieć,
bo sam kiedyś młody był,
a młody starego, to nawet mimo najszczerszych chęci...

z matkami i niematkami podobnie :o)

pozdrawiam
Judyta

[malgosia87]

judytak napisała:

> stary młodego powinien rozumieć,
> bo sam kiedyś młody był,
> a młody starego, to nawet mimo najszczerszych chęci...
>
> z matkami i niematkami podobnie :o)
>
> pozdrawiam
> Judyta

świetnie to ujęłąś, jak dla mnie samo sedno

Pozdrawiam
Małgosia

[josik11]

tez tak slyszlam co 18 lipiec:

"co ty wiesz o życiu, nawet nie jesteś
> matka to się nie odzywaj" " jak zostaniesz matką to zrozumiesz"

slyszalam to od siostry meza i szlak mnie trafial, wg niej my nie zylismy jak
rodzina i mielismy inne problemy niz ona (bo ona miala dziecko) po czesci
miala racje ale gatki o jej praniu sprzetaniu i gotowaniu niczym sie nie
roznily od moich ale ja bylam ta gorsza bo bezdzietna
teraz obie mamy dzieci w jednym wieku (jej jest starsza o 3 m-ce , do tego ona
ma jeszcze 7 letnia corka) i jej rady i porady o wychowaniu bokiem mi wychodza
ja uzywam Pampersy to jestem glupia bo z reala sa tansze (moze i sa ale u mnie
sie neisprawdzily), mowie ze bede dawac gotowa deserki i obiadki - jestem
glupia bo to drogie i ona gotuje, ja wracam do pracy i nie ebde miec czasu na
goptowanie dla dziecka, wracam do pracy i jestem wyrodna matka bo ona jest na
wychowawczym (wiecznie sie kloci z mezem o brak kasy), jak jej powiedzialam ze
z dzieckiem zostanie mąż i moja mama ona powiedzila ze niezostawilaby dziecka z
obca osoba. Hm... jesli ojciec dziecka to obca osoba to ja juz nic wiecej nie
pisze
Pozdrawiam

[donatta]

Wiesz, ja myślę, że to jest tak: dla każdego najważniejsze jest to, czemu się w
danej chwili najbardziej poświęca, co zajmuje najwięcej mu czasu i jest w
jakimś tam stopniu celem lub sensem życia. Jeśli dla człowieka takim sensesm i
celem jest tylko jeden aspekt życia to moga być problemy w relacjach
międzyludzkich Bo monotematyczność rodzi nudę I to działa w obie strony:
matek i nie-matek.

[natatip]

wiesz ja właśnie nie uznaje macierzyństwa za szczyt moich możliwości i staram
sie nie zanudzać wszystkimi opowieściami o moich dzieciach - na spotkaniu wcale
się prawie nie odzywałam, bo uważałam... że nie mam nic do powiedzenia - moze
własnie dlatego że inni uważają macierzyństwo za nudno. Mam "wyższe aspiracje"
tzn. zacząłam robić jakąs tam karierę, którą przerwałam, miałam plany co do
studiów podyplomowych. Ale dlaczego mam się czuć gorsza dlatego że te plany
chwilowo wzięły w łeb? Czy mój wybór był gorszy? o tym mówię. Dlaczego bycie
matką ma być nudne i gorsze od robienia kariery pracy itp. itd.? Dlaczego
siedzenie za biurkiem czy sprzedawanie czegoś ma niby być bardziej wartościowe
od mojego poświęcenia dzieciom? Nie mam zamiaru o nim wszystkim opowiadać, ale
mam wrażenie że dziś matki uciekają z domu jak szybko mogą, bo im się mówi, że
wszystko inne niż macierzyństwo jest bardziej wartościowe.
Na ta tip

[18lipiec]

Nie wyobrażam sobie że mając dziecko mialabym nie pracowac.
Ja chce pracowac, potrzebuje wyjsc z domu, do ludzi, do znajomych i nigdy z
tego nie zrezygnuje.

do 18lipca jak sobie radzisz technicznie?

[natatip]

niana? przedszkole? czy nie masz poczucia, że czasu dla nich za mało?
ja pracowałam jak miałam jedno dziecko. Zrezygnowałam z macierzyńskiego (3
miesięcy). Teraz, jak mam drugie, żałuję, że tak było. Teraz mam szanse
uczestniczyć w ich małych życiach. A z dugiej strony tęskni mi się już za pracą.
N

[18lipiec]

Nie radzę sobie bo mnie mam jeszcze dzieci.
Ale jeśli będę miała, to po macierzyńskim będę chciała wrócić do pracy.
Bo tak, bo chcę i już.

nie mów 'hop":))

[anek.anek]

A ja jeszcze raz powtórzę, że nie masz zielonego pojęcia co zrobisz jak maluch
się na świecie pojawi) Być może wrócisz do pracy z radością, być może ze
łzami w oczach, być może (jeśli sytuacja pozwoli) zrezygnujesz.

[zuziarozia]

18lipiec napisała:

>
> Ale jeśli będę miała, to po macierzyńskim będę chciała wrócić do pracy.
> Bo tak, bo chcę i już.
Witam.
tez tak miałam, myslalam, ze zaraz wroce do pracy, ale postanowilam isc na
wychowawczy- co prawda tylko 3 miesiace ale jednak. tak bardzo szkoda mi dzieka
i chce aby chociaz siedziala kiedy oddam je niani. w domu jestem juz ponad 8
miesiecy i mam dosc , ale z dugiej strony corcia jest taka kochana , ze kiedy
sie usmiecha wiem ze warto poswiecij jej ten czas. na prace zawsze jest pora, a
dziecko nie poczeka urosnie i bede zalowac , ze nie bylam z nim kiedy
najbardziej tego poczebowalo. wracam do pracy , ale jestem rozdarta wewnetrznie
i wiem ze bedzie mi przykro zostawic corke, ale tez wiem , ze jesli nie wroce
bede chodzila zla, niedowartosciowana i bedzie mi brakowalo pracy.
macirzynstwo zmienia i nie mozesz byc pewna jak bedzie z toba.
pozdr.
przepraszam za pisownie ale mam przy piersi corke i tylko jedna reke wolna.

technicznie

[judytak]

trzeba zachować odpowiednie proporcje

czyli takie proporcje, jakie dla ciebie konkretnie wydają się najlepsze

nie ma "ogólnie obowiązujących" zasad

moje "osobiste proporcje": około roku czasu bez pracy po urodzeniu kolejnego
dziecka, potem praca na pełen etat, ale bez nadmiernie długich lub
nieregularnych godzin
(dzieci mam troje)

pozdrawiam
Judyta

P.S.
problem chyba nie w tym, że społeczeństwo nie docenia, tylko w tym, że
chciałabyś, żeby ludzie cię utwierdzali w twojej decyzji pozostania w domu, bo
ci się już tęskni za pracą...

może jakieś zlecenia, ćwierćetatu, kursy, studia itp.?
J.

[sta_mag]

Zanim zaszłam w ciążę i robiłam tzw. "kariere" strasznie zazdrościłam kobietom
które mają dzieci. Teraz od 2 m-cy mam swój skarb i jak narazie nie tęsknię za
pracą. wychowanie dziecka na wartościowego człowieka to chyba największe
osiągnięcie jakie może człowiek zdobyć, przynajmniej ja tak myślę. A poza tym to
też ciężka praca 24h/dobę. Ale owszem nie należy zatracać np. swoich pasji, czy
zaprzestawać nauki, kształcenia bo po latach będziemy tym sfrustrowane. Można to
pogodzić i być szczęśliwą matką i mądrą kobietą. Niekoniecznie trzeba zarabiać
kupę forsy, nie to jest wyznacznikiem sukcesu.
pozdrawiam

[koleandra]

Dowartościować??? Bycie matką to jest najzwyczajniejsza i najbardziej naturalna
rzecz na świecie. Ja na wychowawczym jestem bo dziecko trzeba wychowywać, a
obca osoba nie zrobi tego tak jak ja bym sobie życzyła. Można mieć dzieci,
można pracować, życie ma toczyć się dalej normalnym torem a nie stawiać
wszystko na głowie BO JA MAM DZIECKO.

[anek.anek]

a ja siedze z dzieckiem bo czerpię z tego radośc. Mogę iśc do pracy i naprawdę
znalazłabym kilka opiekunek, które wychowałyby dziecko tak jak chcę, ale chcę
również żeby ono czerpało radość z dzieciństwa. Napisałaś o tym wychowaczym jak
o przykrym obowiązku, a nie frajdzie. To wcale nie jest takie dobre wychowawczo
i w takiej sytuacji stanowczo lepiej wrócić w kierat roboty niż siedzieć w domu.

[18lipiec]

Ja po prostu wiem że nie wytrzymałabym w domu, nie wytrzymałabym bycia tylko
matką.

[koleandra]

Ja też siedzę bo chcę i czerpię z tego radośc, a dla dziecka też lepiej bo jest
z nim matka a nie jakaś tam "ktoś". Ale nie popadam w skrajnośc typu "ja to
najlepszą robotę w życiu odwalam". Po prostu jest mi dobrze tak jak jest i nie
bardzo chcę to zmieniać.

[anek.anek]

A z tym się zgodzę. Stawianie na pidestale matek jest nie na miejscu. A zgadzam
się tez, żen ie powinno mieć miejsca pogarda czy pożałowanie. Można przyjąć
zasadę, że to praca jak każda inna. Inne sobie w niej stawiamy cele i zamiast
wysokiego wzrostu sprzedaży produktu X chcemy osiągnąć dobrze wychowanego
człowieka.
Przychylam się jednak do głosów, że "praca" matek w żaden sposób nie jest ani
nagradzana ani ogólnie szanowana. A wbrew pozorom to one rodząc i wychowując
dzieci naprawdę robią dużo dobrego - i to w sensie makrospołeczny, i bardzo
długofalowym.

[mamastasia]

Może i jest trochę niedowartościowana ale myślę, że nie jest strasznie. (Albo
znowu mam szczęście?) Ja raczej spotykam się z sympatyczną zazdrością, że
"możemy sobie pozwolić" na moje siedzenie w domu. Nie do końca tak jest - nie
jest łatwo wyżyć z jednej pensji, ale ja i mój mąż ustaliliśmy, że tak jest
najlepiej dla Stasia. A niedowatrościowanie chyba wynika z braku pensji...
Miernikiem naszego sukcesu, niestety, jest wypłata. Wiadomo jak jest z wypłatą
dla pracownika na stanowisku MAMA... to nie są pieniądze... Dla mam ma to
największą wartość, choć chleba za to się nie kupi.
Pozdrawiam
Ania

[natatip]

moze i najbardziej naturalna.
Ale czy najłatwiejsza?
to też chyba trzeba umieć robić dobrze.
a jak widzę maluchy sypiące na siebie piachem w piaskownicy, a matki obok na
ławce plotkujące ze sobą odwrócone tyłem... hmmm
patrz wątek o matce bezmyślnej
A co do stawiania świata na głowie. JA GO NIE STAWIAM NA GŁOWIE BO MAM DZIECKO.
Mi się świat na głowie sam postawił przez dwie nieplanowane ciąże i próbuje go
poukładać. I próbuję w nim znaleźć włąsną wartość, bo właśnie przez lata mi
uświadamiano, że rola matki jest nieważna w porównaniu z tym, co mogę zrobić,
zarobić, wymyslić na polu naukowym, nauczyć się itd. Czy matka, która rezygnuje
z tych innych rzeczy jest gorsza bo z nich zrezygnowała?
A ja i tak będę uważać, że nikt się nimi lepiej nie zajmie niż ja.
Mamastasia chyba ma w wielkiej części rację. Ale ile bym zarobiła jakby mi
płacili tak jak niani?
Jak patrzę jak oni rosną, to myślę sobie, że to jest ogromna wartość. Chociaż
może tylko dla mnie. I chociaż czasem tęsknię za robieniem tych innych rzeczy.
Za byciem kimś w wielkim świecie. I pewnie do tego świata wrócę. A mój malutki
światek?
Na tatip

[koleandra]

natatip napisała:
"Ale ile bym zarobiła jakby mi
> płacili tak jak niani?"

No, teraz to przesadziłaś. To się nazywa "dowartościowanie" - płaćcie mi!! bo
ja własne dziecko wychowuję!! A wiece ile powinna zarabiać matka? - kupę kasy
bo na 15 etatów pracuje!!
))))))))))))))))))))))

[natatip]

jeeeez nie o to mi chodziło, żeby mi ktoś płacił, tylko ktoś napisał że wartośc
człowieka w dzisiejszych czasach się maierzy tym ile zarabia, więc chcąc się do
tego jakoś ustosunkować napisałam, że gdyby mi płacili, toby się okazało,że tak
zupełnie bezwartościowa nie jestem w tej kategorii. Tzn. nie jestem trutniem,
który leży na kanapie i nie przynosi money bo mu się nie chce. Może się źle
wysłowiłam.
N

[melka_x]

Nie przesądzając o wyższości jednego modelu nad drugim, przy tego typu
dyskusjach zawsze mnie zadziwia ten kompletny brak zaufania co poniektórych do
własnych ambicji, intelektu i samodyscypliny (tylko bat w postaci pracy
zarobkowej sprawi, że będzie mi się chciało czytać, uczyć języków itd.).
Intelektualna miałkość nie zdechnie w przebraniu biurowego orła, może będzie
tylko na pierwszy rzut oka mniej widoczna, ale w końcu chyba mówimy tu o
faktycznym rozwoju, a nie pozorach

[wieczna-gosia]

no wlasnie
Tez mnie zawsze to zadziwia
Bo tak naprawde wydaje mi sie ze jest dosc malo zawodow gdzie wysoka
dyspozycyjnosc intelektualna jest nieodzowna, tak jak sie patrze po
znajomych ) w reszcie zawodow zapuszczenie intelektualne nie ma specjalnego
znaczenia o ile sie robi to co nalezy i jak nalezy
Z wychowaniem jest tak samo. Mozna wychowywac dzieci bez specjalnych wysilkow
intelektualnych, a mozna to potraktowac jak fascynujaca przygode intelektualna
i zyciowa
Nie mam poczucia niespelnienia, nie mam poczucia ze siedze w domu. Jakas pracka
mala, wieksza zawsze mnie znajduje i przyznam sie ze odczuwam pod koniec tych
pracek pewien dyskomfort, ze nie moge dzieciom poczytac bo tu jakies cos
niecierpiace zwloki lezy i lypie na mnnie okiem
Ale z drugiej strony istnieje pewne lekcewazenie staru rodzica w ogole- na
zasadzie- skoro niania moze to zrobic co ja moge zrobic to po co ja mam to
robic Ale mysle ze to lekcewazenie wynika glownie z neofitycznego zachwytu
nad osiagnieciami feministek ) na zasadzie- one walcza bym ja miala prawo
pracowac i zarabiac tyle co facet a ja nie chce pracowac ) skandal )
Ja mam glownie niedzieciatych znajomych ktorzy sami mnie do opowiadania o
dzieciach zachecaja poniewaz telent gawedziarski posiadam we wlasciwym
miejscu a jak to Judyta swietnie ujela- mozna opowiadac o Amazonii tak zeby
inny ziewali Mysle ze to jest zwiazane z poczuciem pasji mnie dzieci
pasjonuja ) wiec jak opowiadam o nich to z pasja a pasjonatow zawsze sie
dobrze slucha )

[judytak]

przecież to faktycznie jest inny świat, nie ma co się dziwić...
porównuj swoje życie wtedy a teraz - różni się chyba wszystkim, nie?
nie szukaj oceny,
sama stawiasz tezę, że jeśli dwa wybory są różne, to musi być jedna lepsza, a
druga gorsza
a to nieprawda

jeśli uważasz, że twoje zajęcie (wychowywanie dzieci) jest ważne i ciekawe, i
masz w tym sukcesy, to powinnaś to umieć "sprzedać" w rozmowie
znaleźć proporcje, ile mówić, o czym mówić, jak mówić, żeby innym się to
wydawało fascynujące ;o)

w końcu o wyprawie do Amazonki też można opowiadać tak, że dech zapiera, i też
tak, że wszyscy ziewają dyskretnie ;o)

w takich rozmowach z "innym swiatem" dobrze wychodzą tematy "ogólnoludzkie",
hobby, zainteresowania, bo te mogą się okazać wspólne (sport, kino, polityka,
cokolwiek)

a lekceważącymi spojrzeniami się nie przejmuj, najczęściej jednak są one
lekceważące tylko w twojej wyobraźni :o)

pozdrawiam
Judyta

[ptakun]

Moim zdaniem wszystko zależy jak Ty sama postrzegasz swoje macierzyństwo. Ja w
tej roli czuję się bardzo dobrze i dlatego nie dostrzegm krytyki ani różnicy
między mną i kobietami, które dzieci nie mają. Czuję się spełniona, żal mi
tylko że czas ucieka, że chciałabym zrobić dużo więcej. Jedni mają dzieci, a
inni nie. Jedni nie są lepsi od drugich. To są ich wybory. Nie chcę, aby ktoś
wywyższał moją sutyację czy moją pracę z dziećmi, ponieważ ci, którzy tych
dzieci nie mają mogą być bardziej wartościowi ode mnie.
Nie oceniam ludzi, którzy jak mi się wydaje robią kariery w ten sposób co ty.
Uważam, że dobrze jest kiedy ludzie robią to co lubią, i jeśli nie odnajdują
się w pieluchach to tylko ich sprawa. Bo ja lubię szczęśliwych ludzi,
szczęścliwe i świadomie stworzone rodziny i szczęśliwe dzieci zadowolonych
rodziców. Nic na siłę i będzie O.K. Pozdrawiam.

[bogusiabj]

Może napiszę to samo, ale mam za sobą pracę w renomowanej firmie zagranicznej,
super pensję, super wyjazdy służbowe, mieszkanie w super hotelach, bankiety w
najdroższych hotelach i resteuracjach i nie wrócilabym do tego. Uwielbiam
siedzieć w domu z dwójką dzieci i świadomie zostanę w domu, mimo tego że
miejsce nadal na mnie czeka. A 10 lat temu, jakby mi ktos powiedział
taką "bzdurę" - mąż, dzieci to bym go wysmiała, każdy myślał, że wrócę
następnego dnia po urodzeniu. Choć powiem szczerze czasem czuję się
lekceważona, przez to że siedzę w domu, a teraz idę się pakowac na następne
wakacje (to już czwarte w tym roku) jakbnym pracowała byłby jedne. Mamy to są
niezapomniane chwile. Pozdrawiam

[natatip]

właśnie chyba o tym chciałam pisać... o lekceważeniu. Chyba o tym był pierwszy
mail. I jakoś się rozrosło.
a propos uczenia sie języków itd. na razie daję sobie na wstrzymanie (znam pięć
na róznym poziomie i chciałabym coś dalej ciągnąc, żeby znać jeszcze jeden
perfect) bo trudno z dwójka dzieci malutkich jeszcze.
Po prostu ciągle czuję się zmęczona, może to leczyć trzeba, mąż mówi za młoda
na zmęczenie.
Ale mimo wszystko uważam że to była dobra decyzja żeby siedzieć z nimi i choć z
jednej strony mnie gna gdzieś dalej, to fajnie mi z nimi i szkoda zostawiać z
nianią. Może dlatego się kurczowo tryzmam tego, że robię to dobrze i nikt by
tak się nimi nie zajął. Dzięki dziewczyny za wszystkie posty, dobrze jest
poznać różne opinie.
Lipiec, ciekawa jestem czemu siedzisz na forum o mamach. Pytam z ciekawości.
Na ta tatta

[kama6]

Witam,
postanowiłam się włączyć do tego wątku ponieważ niedługo sama zostanę mamą.
Zgadzam się z wieloma wypowiedziami każdej z Was, a przede wszystkim z tym, że
kobieta musi robić to, co sprawia, że czuje się szczęśliwa.Jeśli czujesz się
dobrze w roli niepracującej mamy to wszystko jest w porządku. Spełniasz się w
tej roli i nie powinnaś się czuć niedowartościowana tylko z tego powodu, że nie
otrzymujesz kolejnego awansu lub, że ludzie odnoszą się do ciebie z
lekceważeniem i traktują jak wybrakowany towar. Pomyśl, że może czasami
chcieliby być na twoim miejscu albo są po prostu niezadowoleni ze swojego życia
i sfrustrowani.
Nie stoję po stronie mam i potępiam nie-mamy.
Każdy ma prawo do decydowania o własnym życiu. Drażni mnie tylko przekonywanie
jednych i drugich o dobrych i złych stronach wybranych dróg życia.
Padły tu zarzuty, że mamy czują się niedowartościowane bo inni (w tym nie-mamy)
wypowiadają się z lekceważeniem o ich wyborze i że te mamy nie są pewne do
końca swego wyboru. Tak pewnie jest też, ale ja zauważam też inną prawidłowość.
Pewnego rodzaju ukrytą agresję nie-mam, które pod płaszczykiem ataków na mamy i
negowania ich wyborów oraz umniejszania tego, co czują, starają się również
udowodnić sobie, a może nawet wmówić, że ich droga życiowa też przyniesie im
radość i szczęście.Zapierają się pisząc zdania: "Ja nigdy nie mogłabym.."Tylko
dlaczego tak głośno i w taki sposób?
Właśnie Lipiec, dlaczego siedzisz na forum dla mam?

[anek.anek]

wypowiem się za Lipiec, bo myślę, że to będzie zgodne z Jej zdaniem. Siedzi
tutaj, bo jest po prostu ciekawa świata i człowieka. Ja siedzę na
forum "wychowanie w wierze" (jeszcze mnie stamtąd nie wyrzucili) chociaż jestem
zagorzałą ateistką, ale dzięki temu, że rozmawiam tam z wierzącymi mogę
przynajmniej próbować zrozumieć o co chodzi. Tak samo pewnie jest z Lipiec.
A co do głośniego mówienia: jak sama zauwazyłaś kazdy ma prawo do własnego
szczęścia. Tak samo często spotykam mamy (i to zauwazyła Lipiec!), które mówią
w drugą stronę "co Ty wiesz", bycie matką to najlepsze co może spotkać kobietę
itd. To też możnaby uznać za próbę udowadniania samemu sobie, że jest dobrze?

[kama6]

Możnaby. Dlatego napisałam, że denerwuje mnie sytuacja gdy mamy i nie-mamy
próbują sobie wzajemnie coś wmówić i udowodnić, albo się w czymś utwierdzić.
Jeśli znasz swoją wartość i jesteś przekonana o słuszności swojej decyzji, to
nikt nie jest w stanie tego podważyć i spowodować, że czujesz się ze swoim
wyborem źle.
Pozdrawiam

[mbkow]

dla mnie odwaga jest, jak kobieta decyduje sie zostac w domu z dziecmi. w
obecnych czasach liczy sie kasa. a z tego kasy nie ma = bezwartosciowy job.
a bycie matka to traumatyczne przezycie. po urodzeniu normalnie mialam
wrazenie, ze mi sie nawet glos zmienil ))
a te definitywne stwierdzenia z postow wczesniej natchnely mnie, zeby napisac:
jak bylam na studiach czytalam w 'twoim stylu' o malzenstwie lekarzy. oboje
byli swietni na studiach, odnosili sukcesy, podnisili kwalifikacje, az sie
urodzily dzieci i pani zrezygnowala dla nich z pracy. pomyslalam: frajerka i ma
meza szowniniste. sama 7lat temu zaczelam prace i mialam ambitny plan zdobycia
uprawnien archit (3lata praktyki+egzamin), a potem dzieci. no ale stwierdzilam
po 2 latach, ze moze jednak sprobujemy. no i czekalam na ciaze 4 lata. przez
ten czas utylam i, powiedzmy, nie bylam juz taka wesola. o uprawnieniach
zapomnialam. bycie matka wydawalo mi sie cudowne i nieosiagalne, a kazda
jeczaca w ciazy albo zmeczona dzieckiem chcialam zabic. w koncu urodzilam
synka, ktorego kocham nad zycie i jestem na jego uslugach. ryczalam nie raz, ze
nie daje rady, ze jestem wykonczona i po prostu mam dosc. ale jedno wiem: na 8h
nie wroce, dopoki nie bede musiala. teraz minelo 7mies bycia mama i pracuje na
pol etatu w domu. i tak mam zamiar robic do 3 roku zycia synka. a potem, mam
nadzieje, nastepne male sliczne cos...
i juz nigdy nie bede mowila, ze ja nigdy cos tam... ))
pozdr, monika

[aha44]

Ja myślę ,że pozycja kobiety ,w ogóle jest nie do
pozazdroszczenia.Kobiety ,dokonującej świadomych wyborów.Tej co decyduje sie
zostać w domu i tej ,która robi tzw.karierę .Miliony razy żałowałam , że nie
urodziłam się facetem.
Dziecko urodziłam dość póżno ,30 lat,i nie do końca byłam przekonana ,
planowałam natychmiast wrócić do pracy ,po macierzyńskim.No cóż, byłam
ignorantką,po prostu nie miałąm pojęcia.To trzeba przeżyć.Złudzeniem jest ,że
dziecko daje szczęście , kariera daje szczęście itp.
Już 16 m-c siedzę w domu i nigdy nie doświadczyłam takiego intensywnego rozwoju
osobistego , codziennie dowiaduję się o sobie czegoś nowego,to wszystko
zawdzięczam mojemu synowi.
Nawet pokonałam mój największy kompleks , jazdę samochodem.Nie wiem co macie na
myśli mówiąc o rozwoju tzw.intelektualnym , ale pracując jak dawniej nie
miałabym czasu na takowy , obecnie zajmuję się Freudem,mam na to czas.
Zaskakujące jest to , że opinię o moim uwstecznieniu słyszę głównie od
kobiet.Dziewczyny o co w tym wszystkim chodzi.Być matką w domu żle,bo
kocmołuch , być kobietą sucesu żle,bo egoistka,bo baba musi mieć dziecko .Więc
co jest dobrze,która z ról budzi społeczny szacunek . Bo ja mam wrażenie ,że
żadna!
pozdrawiam

[natatip]

aha44 napisała:

> Ja myślę ,że pozycja kobiety ,w ogóle jest nie do
> pozazdroszczenia.Kobiety ,dokonującej świadomych wyborów.Tej co decyduje sie
> zostać w domu i tej ,która robi tzw.karierę

Masz rację aha.

.Zaskakujące jest to , że opinię o moim uwstecznieniu słyszę głównie od
> kobiet.Dziewczyny o co w tym wszystkim chodzi.Być matką w domu żle,bo
> kocmołuch , być kobietą sucesu żle,bo egoistka,bo baba musi mieć
dziecko .Więc
> co jest dobrze,która z ról budzi społeczny szacunek . Bo ja mam wrażenie ,że
> żadna!

popieram aha. Też się czasem nad tym zastanawiam. Ja właśnie trochę się
niepewnie czuję, bo jak zostawiłam dzidka (starszaka już teraz) i poszłam do
pracy, to wszyscy się dziwili i pytali czy mi nie żal i trcohę patrzyli jak na
wyrodną matkę. A teraz jak siedzę z dzidziami i sprawia mi to frajdę, to jakoś
bez pracy łyso i czuję się uwsteczniona, bo nie czytam zbyt wiele (kiedyś
czytalam duuużo więcej) i nie chce mi się uczyć tylko spaaaać.
Wspaniałe jesteście dzieczyny .
Uświadamiłyście mi że ważne to co czuję, a nie to co inni myślą. A właściwie
przypomniałyście.
N