Wspólny pokój

[andaba]

Ciekawa jestem opinii.

Taka sytuacja:
Jest małżeństwo, mają dwoje dzieci, chłopiec z porażeniem mózgowym, niepełnosprawny ruchowo, z uszkodzonym ośrodkiem mowy, intelektualnie sprawny, ale na poziomie codziennego funkcjonowania oraz 5 lat młodsza córka.

Mieszkają w domu, który ma wykończone sypialnie rodziców (sypialnia ojca jest pracownią, matki gabinetem), salon i pokój wspólny dzieci. Można by wykończyć jeszcze jeden pokój żeby córka miała swój pokój, ale ojciec (główny opiekun chłopca) nie chce tego robić, żeby syn nie został sam, bo jak mówi, wszyscy by się w swoich pokojach pozamykali, a on by siedział sam. Zdania matki nie znam, ale musi zbyt mocno nie oponować, bo mogłaby się uprzeć i wykończyć pokój własnym sumptem, stać ją.

Obecnie dyskusja jest akademicka, bo córka czwarty rok mieszka na stancji, w domu bywa w wekeendy.

Ale tak się zastanawiam, czy konieczność podporządkowania się bratu jest w porządku w stosunku do dziewczyny? (Wiem, że chciała mieć swój pokój). A może rodzice mają rację dbając o syna, bo córka miała towarzystwo w szkole, a syn nauczany w domu, po skończeniu 18 lat wcale, nie miał kontaktu z ludźmi, nie licząc pobytów w sanatoriach?

[koronka2012]

Nie, zdecydowanie nie jest. Nie ma żadnego powodu, żeby skazywać nastolatkę na brak prywatności. Czemu tatuś nie dzieli pokoju z synem, skoro taki wrażliwy?
To wygląda raczej na tresurę siostry, że ma życie podporządkować bratu. Z ciekawości - jak rodzice widzą przyszlość tego chłopca po swojej śmierci? bo wszystko brzmi tak, jakby programowali córkę do wieloletniej opieki nad nim, nie biorąc pod uwagę, że ma prawo do własnego życia. Koszmar.

[cosmetic.wipes]

Mam podobne zdanie jak koronka. Niech tatuś zamieszka z synem, a córce odda swój pokój.

[aankaa]

===córka czwarty rok mieszka na stancji, w domu bywa w wekeendy===

wygląda na to, że (chłopak ponad 18 lat) córka do domu raczej nie wróci

[tontonik]

I nic dziwnego, że na stancji woli mieszkać, niż w domu, gdzie nie liczy się z jej zdaniem i prywatnością

[ginger.ale]

To niech tata ma pokój z synem..
Sam ma z żoną osobne sypialnie, a córkę na siłę chce 'integrować', żeby syn sam nie siedział...bajka

[kota_marcowa]

CHORE!!
Ci rodzice, to jakieś nienormalne, patologiczne typy.
Podejrzewam, że pokój, to zaledwie czubek góry lodowej, bo na innych płaszczyznach tam tez nie może być normalnie. Na miejscu córki, w ogóle pewnie bym nie chciała utrzymywać kontaktów, wygląda na to, że sobie tresują niewolnicę do opieki nad synem.

[kota_marcowa]

Na dodatek żądanie dzielenia pokoju, przez dwie dorosłe osoby odmiennej płci, o ile nie są parą, jest dla mnie zboczone i jest pogwałceniem prawa do intymności, o ile nie wynika ze skrajnej biedy i złych warunków lokalowych.

[andaba]

kota_marcowa napisała:

> Na dodatek żądanie dzielenia pokoju, przez dwie dorosłe osoby odmiennej płci, o
> ile nie są parą, jest dla mnie zboczone

Kota, nie mów, pożądałaś swojego brata???

[kota_marcowa]

Tu nie chodzi o pożądanie, tylko elementarne poszanowanie prawa do intymności. Dorastajaca nastolatka nie potrzebuje widowni, kiedy chce się np przebrać.

[andaba]

kota_marcowa napisała:

> Dorastajaca nastolatka nie potrzebuje widowni, kiedy chce się np przebrać.


Abstrahując całkowicie od tematu wątku - musi to robić w pokoju?
Nigdy w życiu nie przebierałam się w pokoju, zarówno w rodzinnym domu, jak i obecnym była zamykana łazienka

[wuika]

Andaba, masz skrzywione pojęcie intymności itp. Tak, ludzie przebierają się w pokoju, tak mają. Jak się dorasta, lepiej mieć dla siebie trochę przestrzeni.

[zottarella]

No popatrz, a ja zawsze przebieram się w pokoju i jakoś nie wyobrażam sobie robić tego w towarzystwie brata.

[iwoniaw]

Nie no, oczywiście, że nie musi tego robić w pokoju. Jak wielu innych rzeczy nie musi. Koniec końców ludzie żyją latami w internatach/akademikach/hotelach robotniczych dzieląc pokój z obcymi ludźmi i jakoś sobie to przebieranie czy inne golenie nóg organizują, łazienki z drzwiami istnieją, rzeczywiście. Tyle że ponoć to jest jej dom, a ja uważam, że gdzie jak gdzie, ale we własnym domu człowiek powinien mieć własny kąt i możliwość całkowitego wyluzowania, bez niczyich oczu, także najbliższej rodziny. Ludzie mieszkający w kawalerkach robią sobie różne parawany czy inne ścianki działowe jeśli nie mają możliwości przeprowadzenia się do większego lokum, żeby dziecko/dzieci miały choć namiastkę własnej przestrzeni, a tym się nie chciało przez lata (!) wyremontować dziewczynie pokoju, który istnieje. No przecież nawet gdyby musieli zaczynać od kładzenia tam tynków i podłogi, to robiąc to własnoręcznie i nie poświęcając na to więcej niż 2-3h raz w tygodniu zdążyliby zanim jeszcze dziewczyna zaczęła sama chodzić, o wieku szkolnym tejże nie wspominając. Nawet jeśli nie mieli środków (choć piszesz, że ich stać i że zarabiają) na raz, to mogli na ten cel odkładać choć po parę złotych - zanim dziecko poszłoby do szkoły, to już by uzbierali nawet z małych kwot. Ja bym tak zrobiła nawet mając mocno ograniczone środki, choćby ograniczając standard w urządzonych przecież osobnych (!) pokojach matki i ojca.

[kota_marcowa]

No dokładnie, każdy potrzebuje choć minimalnej przestrzeni dla siebie, choćby po to żeby sobie czasem w ciszy i samotności posiedzieć. Tu dodatkowo nie w porządku jest to, że rodzice znaleźli darmową opiekunkę do upośledzonego, mocno niepełnosprawnego syna. Przecież przy takim człowieku, co chwila trzeba coś robić. To psim obowiązkiem rodziców jest mu tą opiekę i rozrywkę zapewnić.

[przystanek_tramwajowy]

Przecież mu zapewnili. Zrobili mu siostrzyczkę, żeby się chłopak nie nudził. A ta niewdzięcznica na stancję uciekła.

[iwoniaw]

Przecież tu nie o pożądanie chodzi.
Nie mów, że w nastoletnich czasach przebierałaś gacie przy bracie/ojcu nie czując najlżejszego dyskomfortu.

[thea19]

rodzice osobno ale duze (dorosle juz) dzieci razem?

[andaba]

Powiedzmy, że osobne pokoje rodziców w ich sytuacji zawodowo-osobistej są w pełni usprawiedliwione.

[cosmetic.wipes]

Co stoi na przeszkodzie, żeby ojciec miał wspólny pokój z synem?

[iwoniaw]

Bez względu na wszystko i abstrahując nawet od niepełnosprawności syna, nie wyobrażam sobie, jak rodzice w tej sytuacji przez kilkanaście (?) lat (!) mogli nie zebrać się finansowo i organizacyjnie, by wykończyć córce osobny pokój, który przecież jest i samo wykończenie (nawet ze stanu surowego) to już nie jest jakieś nie wiadomo co - nie na skalę np. kupna innego mieszkania.

[arwena_11]

Już kiedyś opisywałam dziewczynę, którą poznałam na studiach. Z jednej strony sytuacja inna z drugiej podobna. Urodziła się, aby brat z ZD miał opiekę jak rodziców zabraknie. Rodzice nie zauważali jej żadnych potrzeb, zawsze miała zabierać brata ze sobą, żeby nie czuł się odrzucony.
Skończyła 18 lat i z pomocą nauczycielki wyniosła się na drugi koniec Polski do szkoły z internatem. Jedyną osobą, która wiedziała, gdzie jest była babcia.
Jak ją poznałam, to nie widziała rodziców i brata już od jakiś 5 lat i zamierzała ten stan utrzymać do końca życia.
Myśle, że rodzice z tego wątku są na dobrej drodze, aby stracić córkę.

[kota_marcowa]

No ja kiedyś też opisywałam podobną historię. Z tym, że córki dwie, obie urodzone i wychowane do opieki nad bratem z ZD (bardzo ciężko upośledzony, jest juz dorosły, nie mówi, na dodatek jest agresywny) co do przeznaczenia sióstr jako opiekunek, sami rodzice się tym chwalili. Tylko, że tu niestety córki mają tak sprane mózgi, że nie mają swojego życia, bo się poświęciły dla brata.

[arwena_11]

Tam rodzice od początku mówili dziewczynie, że urodziła się tylko dlatego, zeby ktoś się zajął bratem jak już nie będą mieli siły. Bardzo pomogła jej wychowawczyni ( załatwiła internat i liceum gdzieś u zakonnic i zwolnienie z opłat za internat ), a także babcia, która bardzo ją wspierała.

[jehanette]

Jak można coś takiego zrobić swojemu dziecku

[arwena_11]

Też nie wiem, ale dziewczyna wyrosła na fajną kobietę. To chyba zasługa jej babci, która bardzo ją wspierała od początku. Z tego co zrozumiałam, to właśnie babcia opowiedziała wszystko wychowawczyni i prosiła o pomoc, bo zniszczą wnuczkę. Babcia też sprzedała działkę czy ziemię i pomagała jej na studiach. Potem straciłam z nią kontakt, ale wiem, że miała w planach kupić dom/mieszkanie i zabrać babcię do siebie ( babcia chciała chyba sprzedać swoje mieszkanie i się dołożyć ). Mam nadzieję, że życie ułożyło się jej dobrza

[iwoniaw]

Dla mnie jak dla wszystkich pań piszących powyżej - sytuacja zdecydowanie nienormalna. Córce z opisu szczerze współczuję i podejrzewam, że już do domu nie wróci. Szkołę z koniecznością mieszkania na stancji wybrała z powodu autentycznych zainteresowań, czy był to jedyny dostępny sposób ucieczki z tej - nazwijmy rzecz po imieniu - patologii? Nie wyobrażam sobie, jak rodzice mogą w ten sposób traktować dziecko.

[andaba]

Nie no, pójście na stancję było koniecznością, zbyt kłopotliwy dojazd, dziewczyna chciała się kształcić (i zapewne miała pełne wsparcie rodziców, zwłaszcza matki, nauczycielki).

Do domu raczej nie wróci, nawet nie z powodu sytuacji rodzinnej, ile z powodu braku pracy na wsi. Raczej nikt tego od niej nie oczekuje.

Bardziej chodzi mi o czas, kiedy była gimnazjalistką.

Też mam podobne zdanie, że było to nie w porządku w stosunku do niej, ale może się mylę, bo siłą rzeczy łatwiej mi się wczuć w sytuację zdrowej dziewczyny niż chorego chłopca - z drugiej strony - on i tak został poszkodowany przez los, może warto było poświęcić te kilka lat córki, która było wiadomo, że wkrótce się wyrwie na wolność, a syn tego nie zrobi?

[iwoniaw]

Moim zdaniem absolutnie nie warto. W imię czego poświęcać córkę? Żeby nawet wspomnień z dzieciństwa za dobrych nie miała?
I w ogóle nie rozumiem, dlaczego jedynym sposobem kontaktu z ludźmi dla chłopaka miałoby być zmuszenie siostry do dzielenia pokoju z nim? Gdyby miała swój, to by do brata nie zajrzała? Innych kontaktów synowi rodzice nie zapewniali? No to dla mnie porażka na całego.

[andaba]

iwoniaw napisała:

Gdyby miała swój, to by do brata nie zajrzała?

Tak, ojciec się tego właśnie obawiał.


Innych kontaktów synowi rodzice nie zapewniali? No
> to dla mnie porażka na całego.

Tu stanę w obronie rodziców.
Jak mieli to zrobić?
Mowa o dorosłym facecie na zabitej dechami wsi (jak się przeprowadzili do tego domu miał jakieś 14 lat). Kontakt z ludźmi ma na wyjazdach na rehabilitację, które ojciec organizuje tak często, jak się da.

[aankaa]

=== Tu stanę w obronie rodziców. Jak mieli to zrobić? Mowa o dorosłym facecie na zabitej dechami wsi ===

jak się wyprowadzali na ową wieś 14-letni syn był niepełnosprawny od dawna...
mieli nadzieję, że "zdrowe powietrze, mleko od krowy i jajka od szczęśliwych kur" go uleczą ? Czy 5 lat młodsza siostra poczuje zew natury i postanowi osiąść na wsi ?

[andaba]

> jak się wyprowadzali na ową wieś 14-letni syn był niepełnosprawny od dawna...
> mieli nadzieję, że "zdrowe powietrze, mleko od krowy i jajka od szczęśliwych ku
> r" go uleczą ?

Gdzie to wyczytałaś?

Napisałam, że przeprowadzili się do domu, nie do wsi, mieszkali od początku w tej samej wsi, tylko w gorszych warunkach.

[aankaa]

tu
=== Mieszkają w domu, który ma wykończone sypialnie rodziców (sypialnia ojca jest pracownią, matki gabinetem), salon i pokój wspólny dzieci. Można by wykończyć jeszcze jeden pokój żeby córka miała swój pokój
...
=== na zabitej dechami wsi (jak się przeprowadzili do tego domu ===

może nie było to tak oczywiste jak teraz piszesz

[iwoniaw]

Tak czy owak uważam, że w przypadku niepełnosprawnego dziecka w rodzinie pozostałe dzieci i tak już zostają pozbawione normalności - mają choćby dużo mniej uwagi rodziców, możliwości rodzinnych wyjazdów/wakacji, inne ograniczenia czasowe/finansowe/organizacyjne, więc odmawianie im takich aspektów tej normalności, które można im dać minimalnym wysiłkiem (tu: wykończenie istniejącego pokoju, żeby miały swój własny kąt w domu) jest po prostu strasznym zaniedbaniem, jeśli nie czymś gorszym.

[andaba]

iwoniaw napisała:

Tak czy owak uważam, że w przypadku niepełnosprawnego dziecka w rodzinie pozostałe dzieci i tak już zostają pozbawione normalności - mają choćby dużo mniej uwagi rodziców, możliwości rodzinnych wyjazdów/wakacji, inne ograniczenia czasowe/finansowe/organizacyjne, więc odmawianie im takich aspektów tej normalności, które można im dać minimalnym wysiłkiem (tu: wykończenie istniejącego pokoju, żeby miały swój własny kąt w domu) jest po prostu strasznym zaniedbaniem,


Mam podobne zdanie, mimo całej sympatii dla rodziców, zwłaszcza dla ojca, który od niemowlęctwa syna zajmuje się nim 24/7/12.

[aankaa]

====Nie no, pójście na stancję było koniecznością, zbyt kłopotliwy dojazd
Do domu raczej nie wróci, nawet nie z powodu sytuacji rodzinnej, ile z powodu braku pracy na wsi. Raczej nikt tego od niej nie oczekuje.
Bardziej chodzi mi o czas, kiedy była gimnazjalistką.
może warto było poświęcić te kilka lat córki, która było wiadomo, że wkrótce się wyrwie na wolność===

może warto spytać córkę czy chciała być poświęcona i czy dojazd byłby aż tak kłopotliwy gdyby brat był w pełni sprawny ?

[andaba]

aankaa napisała:

czy dojazd byłby aż tak kł
> opotliwy gdyby brat był w pełni sprawny ?


Tak, byłby. Inaczej się czasem nie da.

[klamkas]

Widać rodzice mocno ograniczeni, skoro jedyną opcję socjalizacji syna widzieli w zmuszeniu córki do współdzielenia pokoju z bratem. Jestem ciekawa jakie środki podjęli, żeby synowi zapewnić inne kontakty? (podejrzewam, że żadnych, bo taki syn to obciach na wsi)

[andaba]

klamkas napisała:


Jestem ciekawa jakie środk
> i podjęli, żeby synowi zapewnić inne kontakty?

A ja jestem ciekawa (tak naprawdę ciekawa, bez złośliwości w twoją stronę) jakie środki mogli podjąć. Bo nie przychodzi mi do głowy nic innego, niż znalezienie chłopca w podobnym wieku i podobnym stopniu niepełnosprawności i zaprzyjaźnienie go z synem i wożenie ich do siebie. Z racji braku podobnych przypadków w promieniu kilkudziesięciu kilometrów dość trudne do zrealizowania. Chłopiec jeździ z ojcem do sklepu, do urzędu, do kościoła, ale trudno to uznać za kontakty towarzyskie. Teraz zresztą gdzieś "pracuje" i jakimś zakładzie, robią jakieś domki, kartki itp (podejrzewam, że to taka terapia zajęciowa zorganizowana przez OPS). Wcześniej takiej możliwości nie było, to świeża inicjatywa.


(podejrzewam, że żadnych, bo tak
> i syn to obciach na wsi)

Łatwo się rzuca kalumnie na całkowicie obcych ludzi wyłączne dlatego, że jakiś aspekt ich postępowania się nam nie spodobał.
W każdym razie mylisz się bardzo.

[iwoniaw]

CytatChłopiec jeźdz
> i z ojcem do sklepu, do urzędu, do kościoła, ale trudno to uznać za kontakty to
> warzyskie.

No chyba jednak bardziej TO są kontakty towarzyskie, niż fakt, że 5 lat młodsza siostra śpi i odrabia lekcje w tym samym pokoju, gdzie on siedzi?

[andaba]

Nie no, gada z nim też. Trudno nie gadać, jak się dzieli pokój, chłopak jest bardzo sympatyczny i pogodny.

[iwoniaw]

Tym bardziej dziwi mnie założenie ojca, że gdyby miała swój pokój, to by nie przyszła do brata pogadać.
Nie ogarniam też za bardzo, dlaczego sprawny umysłowo chłopak, sympatyczny w dodatku, nie ma zdrowych znajomych w swoim wieku - przecież jacyś rówieśnicy w promieniu tych kilkudziesięciu km chyba są, ojciec mógł od dzieciństwa zadbać o jakieś kontakty z kolegami (niekoniecznie z najbliższymi sąsiadami i niekoniecznie od razu z setką osób)?
Internet mają? Jakieś kontakty z ludźmi poznanymi choćby na tych sanatoryjnych turnusach?
Bo szczerze mówiąc siostra młodsza aż o 5 lat to tak czy owak nie jest wymarzone towarzystwo do wieku raczej bliżej niż dalej dorosłego, a jeśli jeszcze ma ona przez to przerąbane (brak własnego kąta), to już w ogóle.

[andaba]

Trudno się z nim dogadać, jego wada wymowy jest dość znaczna, poza najbliższą rodziną mało kto go rozumie. Tak, był rehabilitowany przez logopedów długie lata, niewiele to dało.
Z internetu nie korzysta, nie wiem w sumie czemu, myślę, że precyzyjne klikanie w telefon go przerasta, a siedzieć zbyt długo nie może.
Chłopak niby jest normalny, ale właściwie gadać z nim nie ma o czym, mimo jakby nie było dość intelektualnego środowiska, w którym się wychował. Lubi ludzi, jest kontaktowy, ale ogólnie jest bardzo infantylny. I bardzo wrażliwy, strach przy nim poruszyć przykry temat lub włączyć telewizor, bo nie wiadomo, czym się przejmie.
Rodzice utrzymują, że jest w normie i może jest, ale do przeciętnego 25-latka mu daleko.
Poza tym, mimo wielu operacji naprawczych i bezustannej rehabilitacji jest całkowicie niesprawny, siedzi przypięty pasami w wózku, jest w stanie uchwycić się jego poręczy czy poręczy przy sedesie, ale manualnie zbyt wielu rzeczy nie jest w stanie robić. Nawet się zastanawiam co on robi w tej "pracy", bo nawet jedzenie mu wychodzi średnio (mimo że robi to sam niemal od zawsze, ojciec jest mądrym opiekunem, nie wyręcza go tam, gdzie nie jest to absolutnie konieczne).

[mdro]

"myślę, że precyzyjne klikanie w telefon go przerasta"

No ale dlaczego w telefon? Normalny komputer, są przystawki dla niepełnosprawnych - nawet dla takich, którzy tylko językiem są w stanie operować.

Jeśli chłopak (facet w sumie) umysłowo sprawny, to jak najbardziej powinno być jego okno na świat i możliwość kontaktu z innymi.

[klamkas]

Pytasz nas o to jak oceniamy ten "aspekt zachowania", więc piszę - rodzice krzywdzą jedno dziecko, po to, żeby się nie narobić przy drugim. A jeśli tobie się ta opinia nie podoba - trudno.

[wuika]

To rodzice mogli się poświęcić, a nie kilka lat córki. Jakie patolstwo

[jehanette]

"może warto było poświęcić te kilka lat córki" - łatwo się poświęca coś, co do nas nie należy. Ciekawe, czy córka tak samo uważa - a skoro nie miała pokoju, to nie miała wyboru. Gdyby miała pokój, a mimo to zdecydowała się spędzać czas z upośledzonym bratem, sytuacja byłaby czysta. A tak nie jest.

[saszanasza]

Nie będę oryginalna, zdecydowanie chore

[stara-a-naiwna]

dla mnie to patologia
szkoda dziewczyny

być może właśnie z powodu konieczności zapewniania bratu rozrywki jest na stancji
(a tatuś pokoju z synem dzielić nie chce?)

[koronka2012]

Smutne w tym wszystkim jest jeszcze to, że tak właśnie u nas wygląda w praktyce mit "dobrej, rodzinnej opieki", która skazuje osoby niepełnosprawne na życie w stałym zamknięciu i izolacji. W imię ich dobra, naturalnie . Masakra, szczególnie dla dziecka intelektualnie sprawnego. To jak długoletnie więzienie bez wyroku.

[mandziola]

Tia.. Tak to chore, ale swoje zdrowe dzieci wrzucacie do jednego pokoju, bo tatuś z mamusią muszą mieć sypialnię...

[arwena_11]

Niezupełnie, my kupiliśmy większe mieszkanie, żeby dzieci rozdzielić. Dopóki były młodsze mieszkały razem, ale jednak nastolatki trzeba było rozdzielić. Jakbyśmy nie mogli kupić mieszkania, to oddalibyśmy sypialnię, a salon podzielili na dwa pokoje.

[agni71]

A my dobudowaliśmy pokój, żeby dzieci, gdy zapragną, mogły mieć każde swój.

[koronka2012]

Nie porównuj pewnych konieczności ekonomiczno-ogranizacyjnych z sytuacją, kiedy pokój córki już jest, i wystarczy go wykończyć, bardzo niskim sumptem, który musiał być osiągalny na przestrzeni paru lat.
Co innego małe dzieci, a co innego nastolatki, w dodatku innej płci.

[konwalka]

wygląda mi to wręcz na jakąś dewiację
dorastająca dziewczyna i jej starszy brat razem? nie, zdecydowanie nienormalne podejście
raz w życiu spotkałam się z przypadkiem, który mną wstrząsnął
rodzina trzyosobowa, mieszkanie czteropokojowe
w jednym pokoju mieszkał ojcie, w drugim matka z synem studentem
pozostałe pokoje były "gabinetami"

[klamkas]

Ani decyzja taty, że dzieci muszą mieć wspólny pokój, ani decyzja mamy, że sama wykończy pokój córce i ją przeprowadzi, nie są dobre.

Największa krzywda dzieci w takiej sytuacji to brak spójnego obrazu ich wychowywania i brak zgody w tak podstawowych kwestiach u rodziców.

[iwoniaw]

A gdzie wyczytałaś o braku spójności u rodziców? Matka NIE przeprowadziła córki i nie wyremontowała jej pokoju - zdaniem autorki wątku mogłaby to zrobić (finansowo i logistycznie), ale NIE sprzeciwiła się ojcu/mężowi - a być może wręcz to popierała, żeby dzieci mieszkały razem.

[wuika]

Matko święta, co za chory pomysł. Do zapewniania towarzystwa osamotnionemu dziecku to są rodzice, a nie siostra, która swojej prywatności nie ma za grosz.

[juuuu7]

Ze wstepu myslalam, ze mowa o malych dzieciach-kilkulatkach..ale to sa dorosli ludzie-absolutnie nie rozumiem skad pomysl , aby dzielili pokoj.

[solaris31]

nie podoba mi się takie myślenie. niezależnie od choroby brata, dziewczyna powinna mieszkać osobno, a nie z facetem w jednym pokoju. to nie jest dobre rozwiązanie ani ze zdrowym, ani z chorym bratem.

myślenie rodziców dziwne - tym bardziej, że dziewczyna i tak już jest na stancji, więc chłopak i tak siedzi sam. no nie rozumiem takiego myślenia, tym bardziej, że można znaleźć towarzystwo i choremu z PM.

[arwena_11]

Mnie jeszcze zastanawia, co ten chłopak robi w domu. Dlaczego się nie uczył w szkole ( skoro norma intelektualna?). W Konstancinie w CKR są takie programy - nauka i rehabilitacja. Może rodzice o tym nie wiedzą? Powiedz im, chłopak zyska znajomych, trochę niezależności.
ckr.pl/szkola/

[bei]

ech...wymuszone towarzystwo na pewno nie bedzie takiej jakosci jak te z potrzeby serca.
Chlopiec rowniez potrzebowal intymnosci, tym bardziej, ze zostal z niej ograbiony przez chorobe.
Mogli mu kupic psa a nie umieszczac siostry jak w klatce.
Chociaz z drugiej strony- co na to sama siostra?
Zapewne gdyby to dla niej bylo wielkim ciezarem to na pewno bylby jawny sprzeciw.

[przystanek_tramwajowy]

No i jest sprzeciw - córka mieszka na stancji.

[gama2003]

Życzę tej dziewczynie, żeby po skończeniu edukacji nie musiała wrócić do domu. Żeby płynnie znalazła pracę i ułożyła sobie życie. Zaczęłam czytać i już zmroziło mnie, że pięciolatka ma czuwać nad chorym i zapewniać mu towarzystwo. Ale skoro rodzina ma możliwości przygotowania osobnego pokoju dla już dorosłej córki, tatuś zadbał o komfort własnego snu i pracy, mamunia też a potrzeby dorastającej córki mają gdzieś to dla mnie jest to patologia. Ogromnie mi żal ,, zdrowego,, rodzeństwa w takich historiach. Nie wyobrażam sobie co trzeba mieć w głowie, by własnemu dziecku gotować taki los. Jest to chyba rodzaj przemocy psychicznej , może i w białych rękawiczkach. Uspokajanie sumienia ( sumienia?), że zadbało się o chore potomstwo. A takich rodzin jest przecież niemało. Bardzo mnie poruszyła historia tej dziewczyny. Ma wstrętnych rodziców.

[przystanek_tramwajowy]

Przecież to jasne. Córka pojawiła się na świecie, żeby zaopiekować się w przyszłości niepełnosprawnym bratem. Tatuś chce ją jak najwcześniej do tego przygotować. Na miejscu tej dziewczyny zwiałabym z tego domu jak tylko dałoby się najwcześniej. I chyba tak zrobi, jeśli już mieszka na stancji.

[jehanette]

Moim zdaniem to okropne Córka nie jest opiekunką dla brata, nic dziwnego, że mieszka na stancji, jak w teoretycznie własnym domu nie może mieć prywatności
skoro ojcu tak leży na sercu dobro syna, to niech sam zadba o towarzystwo dla niego, a nie zwala to na córkę.

[anika772]

Nie jest w porządku. Powinna mieć ten swój pokój, jeśli były po temu warunki.

[andaba]

Dzięki za opinie.
Moje zdanie jest zbliżone do większości w tym wątku, choć znając sytuację nie aż tak krwiożercze, bo jest to jedyna rzecz, która mi zgrzyta w całości postępowania rodziców względem dzieci. Myślałam, że jestem bezduszna przedkładając potrzeby zdrowej dziewczyny nad potrzeby chorego chłopca, ale skoro nawet jestem, to w licznym towarzystwie.

[julita165]

Nie w porządku. Jeśli to tylko jest możliwe każde z dzieci powinno miec swój pokój. Nie wyobrażam sobie że miałabym mieć z bratem wspólny pokój. A konieczność opieki nad niepełnosprawnym bratem nie jest żadnym argumentem, można ją z powodzeniem zorganizować inaczej

[mozambique]

takei tu wszystkei słusznie oburzone na dyskryminowanie córki

ale jak zapytac na e-matek czemu planują wiecej dzieci niz jedno to 90% odpowiedzi jest "zeby kiedyś , gdy nas zabraknie, byli dla siebei wsparciem, zeby sobei pomagali w przypadku choroby/ biedy/innych problemów"

no własnie ,
czym takei myslenie sie rózni od opisywanej hsitorii ???

[iwoniaw]

Ależ niczym się nie różni: podobnie jak zaoferowanie z własnej woli koleżance, że zaopiekujesz się jej dzieckiem w soboty, gdy ona jeździ na studia zaoczne do innego miasta, to to samo, co wprowadzenie ci bez pytania do domu czwórki dzieci sąsiadki i nakazanie zapewnienia opieki przez najbliższy miesiąc bez zadawania głupich pytań czy protestów.

Czasem się zastanawiam, czy osoby zadające takie pytania naprawdę tylko udają, że nie łapią różnicy.

[wuika]

Wsparcie i pomaganie to nie darmowa opieka forever.

[mozambique]

a co jesli zdrowe rodzenstwo po czasie przesatnei byc zdrowe i bedzie wymagalo 24-godiznenj opieki ?

tez uznajemy ze tylko wpsarcie i pomaganie raz w tygodniu przez 3 godizny a reszta won! w koncy są dpsy i hospicja ?
ciekawe czy swietojebliwe ematki taki wlasnei scenariusz widziałyby kiedys dla swoich dzieci >

[kota_marcowa]

Tak, są hospicja i dpsy dla takich ludzi. Q*m jest wymaganie od jednego dziecka, żeby się poświęciło.
Opiekowałaś się kiedykolwiek osobą przewlekle chorą, leżącą i to przez dłuższy czas? Ja tak, więc wiem jaka to gehenna i nigdy nie powiem złego słowa o osobie która nie dała rady i skorzystała z domu opieki.
Jeżeli ja bym miała (odpukać) jedno dziecko chore, drugie zdrowe, to szczęście tego zdrowego byłoby dla mnie tak samo ważne i to ja bym zadbała o zapewnienie odpowiedniej opieki dla tego chorego w razie, gdybym już sama nie dawała rady. jeżeli zdrowe dziecko by chciało pomagać, to tylko z własnej, nieprzymuszonej woli.

[ichi51e]

Ojciec niech sie sam do niego wprowadzi. Dziewczynka powinna miec wlasny pokoj skoro jest taka mozliwosc. Moze to byc tylko sypialnia/pokoj do nauki a zabawki w brata ktory mieszkalby w takim bardziej komunalnym dziecinnym.

[kota_marcowa]

No 20 latka to się już chyba zabawkami nie bawi

[ichi51e]

Nonwiem doczytalam. Myslalm ze mowa o dzieciach. Wciskac 18 z bratem to dla mnie kosmos. Moze ojciec nie widzi sensu robic pokoju dla laski krora i tak z nimi de facto nie mieszka?

[iwles]

Mowa jest o czasach, kiedy dziewczyna była w gimnazjum.