Ale ze mnie tchorz.

[aj.riszka]

Ponad 3 lata temu, zdmuchujac swieczki na torcie urodzinowym, mialam jedno zyczenie.
To zyczenie bylo mozliwe do zrealizowania, ale w stu procentach zalezne tylko odemnie...wymagalo odwagi, porzucenia tego co mi znane. Wywrocenia zycia do gory nogami.
I nic
Mam jakis taki niesmak, przegralam sama ze soba, strach mnie pokonal i smutno mi. Pozostalam w sferze komfortu i meczy mnie to.
I chociaz jest jeszcze cien szansy na realizacje - to lipa, bo odwagi brak...no tragedia

[sasanka4321]

Powiedz o co chodzi, to Cie wspomozemy.

[aj.riszka]

O totalne wywrocenie zycia, zmiane miejsca zamieszkania (a siedze tutaj od 2004r., z dwuletnia przerwa), zmiane pracy...wszystkiego, za wyjatkiem meza. Jest jeszcze dziecko, wczesna SP... i to glownie z obawy o nie mam hamulec...Trwam w miejscu, a kazda moja komorka krzyczy "odwagi !!".
A ja chce...bardzo... i sie glupia boje

[kosmos_pierzasty]

To duże przedsięwzięcie. Ale skoro tak Cię to dręczy, to pewnie się zdecydujesz Z jedną przeprowadzką (dobrze zrozumiałam?) dziecko sobie poradzi, jeśli mu w tym pomożecie. Gorzej, gdybyście mieli przeprowadzać się np. co roku.

[jola-kotka]

Czuje laske co to do Polski chce wracac.

[eukaliptusy]

jola-kotka napisała:

> Czuje laske co to do Polski chce wracac.

Ja tez!!! Ale teraz niby ma pracę... Hm. A w tamtym wątku się ten nick udzielał, czy „nowy”? 😝

[jola-kotka]

Nie wiem .

[danaide]

A mąż Cię nie wspiera?

[aj.riszka]

"Wspiera"...na zasadzie: w porzadku, ale gdyby cos nie wypalilo to... Tak, to bedzie moja wina.

[danaide]

Czyli: nie wspiera.
W takim razie teraz jego wina

[aj.riszka]

A ja pozostane wiezniem swojego strachu... wyrok bedzie dozywotni, bez mozliwosci wczesniejszego zwolnienia.

[danaide]

Że tak powiem - nie wiemy co jest nam pisane

[sfornarina]

Ranyboskie, po prostu wywróć to życie i nie rozmieniaj wszystkiego na drobne. Dziecko się przystosuje.

W ciągu ostatnich czterech lat urodziłam dwójkę dzieci, przekwalifikowałam się zawodowo z jabłek na gruszki, rzuciłam dwie prace i mieszkałam w czterech miejscach, a trzech krajach i na dwóch kontynentach

Warto, warto, warto!

[aj.riszka]

Dzieki! Tego mi bylo trzeba

[jola-kotka]

Jesli to jest ta laska od powrotu do Pl dla wspomnien laki to bylabym ostrozna z takimi radami.

[aj.riszka]

Alez uparlyscie sie na Pl

[35wcieniu]

Jestem antyfanką wychodzenia ze strefy komfortu więc jak dla mnie to dobrze zrobiłaś

[aj.riszka]

Nie jest mi tutaj zle, a wiec moze jednak to bylaby dobra droga.. ale gdy pomysle, ze jezeli nie teraz - to nigdy

[chatgris01]

Tez jestem antyfanka wychodzenia ze strefy komfortu.
Lepsze (w zamysle) czesto jest wrogiem dobrego.

[aj.riszka]

chatgris01 napisał(a):

> Lepsze (w zamysle) czesto jest wrogiem dobrego.

I tego wlasnie obawiam sie..
I przez ten moj strach, czuje sie przegrana (jest na sali lekarz? )

[3-mamuska]

Ja od jakiś 8 lat powtarzam sobie ze nie pozwolę żeby strach mnie ograniczał.
A ograniczał bardzo.
W twoim przypadku to jednak nie strach a zdrowy rozsądek. Ale może nie rezygnuj a dobrze zaplanuj.

[nenia1]

chatgris01 napisał(a):

> Tez jestem antyfanka wychodzenia ze strefy komfortu.
> Lepsze (w zamysle) czesto jest wrogiem dobrego.

U mnie dokładnie odwrotnie, ale ja mam skłonność do podejmowania ryzyka i stagnacja mnie męczy.
W większości przypadków podejmowanie ryzyka w moim przypadku wyszło mi tylko na lepsze. Gdybym miała coś w życiu zmieniać to tylko fakt, że coś tam z uwagi na obawy odwlekałam.

Widzę też z perspektywy czasu o ile dalej ode mnie są osoby startujące ze mną z tego samego poziomu, które utknęły na stałe tam gdzie były bo bały się podjąć ryzyko.

[chatgris01]

Tez podejmowalam ryzyko (np. przeciez przeprowadzilam sie do innego kraju), ale wylacznie wtedy, gdy bylam pewna, ze bede miec lepiej, i ze moge zrobic krok w tyl, jakby cos nie wyszlo, a w sytuacji dotychczasowej nie czulam sie w strefie komfortu.
Ryzyko pogorszenia na stale bez mozliwosci powrotu, a, to inna sprawa, nie podejmuje.

[nenia1]

chatgris01 napisał(a):

> Tez podejmowalam ryzyko (np. przeciez przeprowadzilam sie do innego kraju), ale
> wylacznie wtedy, gdy bylam pewna, ze bede miec lepiej

Jeśli jesteś pewna, że będzie lepiej to nie podejmujesz ryzyka, tylko decyzję.

[chatgris01]

Ok, niech bedzie decyzja.
Nie lubie ryzyka i unikam, na ile to tylko mozliwe.

[mamablue]

35wcieniu napisał(a):
> Jestem antyfanką wychodzenia ze strefy komfortu więc jak dla mnie to dobrze zro
> biłaś

Dokładnie! Nie ma co gonić za nowym, lepszym, innym. Trawa u sąsiada jest zawsze bardziej zielona. Nie wierz w mit "wychodzenia ze sfery komfortu", to współczesne kłamstwo do unieszczęśliwiania ludzi.

[mama-ola]

Ha, też jestem antyfanką... Pracuję w jednej firmie 18 lat... Chciałabym coś innego, ale się boję. Wiem, że nigdy sama się nie ruszę. Wyrok dożywotni to jak o mnie, ukłuło.

[milva24]

Popieram w 100%. Ja mam jeszcze zaawansowany syndrom niedoboru ambicji i dobrze mi z tym.

[hosta_73]

milva24 napisała:

> Ja mam jeszcze zaawansowany syndrom niedoboru ambicji

To tak jak ja (choc czasem mysle, ze to bardziej lenistwo) 😊. I tez mi to raczej nie przeszkadza...

[maniaczytania]

nie dziwię się Twoim rozterkom, nikt nie wie, jak będzie.
Ale może coś się wydarzy, co sprawi, że podjęcie decyzji będzie łatwiejsze - jak gdzieś kiedyś przeczytałam i coś w tym jest - "Konieczność uwalnia nas od męki wyboru" ...

[aguar]

Też mam jedno takie marzenie, które boję się zrealizować. To jest coś takiego, że tego nie można zrobić zawsze tylko jak trafi się okazja, trzeba skorzystać. I dwa razy mi się trafiła, a ja stchórzyłam, zrezygnowałam. Teraz sobie postanawiam, że do trzech razy sztuka, ale nie ma gwarancji, że jeszcze dostanę szansę i swojej odwadze też do końca nie ufam...

[aguar]

Też na szali jest możliwe pogorszenie komfortu życia męża i/lub syna.

[aj.riszka]

A wiec trzymam kciuki!

Ja mialam juz swoje 3 szanse, a teraz...hm...chyba juz pozamiatane...?
Podobno strach ma wielkie oczy, a ja jeszcze rozbieram wszystko na czesci pierwsze, analizuje.

[greenbutterfly]

A czego tak naprawde sie boisz?

Ja tam jestem odwazna. Dlatego mowie Ci: idz za glosem serca i sprobuj tego, o czym tak bardzo marzysz!

[minniemouse]

Zadaj sobie pytanie:

- co sie moze NAJGORSZEGO stac jesli to zrobie?

- i wtedy zastanow sie czy jest to naprawde takie trudne, jakbys sobie w takiej sytuacji poradzila i czy naprawde tego chcesz.
To bedziesz wiedziala na czym stoisz

Minnie

[bi_scotti]

Staram sie zyc zgodnie z maksyma mojej matki "lepiej zalowac, ze sie cos zrobilo niz, ze sie nie zrobilo". Rozne sa results zycia zgodnie z nia ale generalnie nie jest zle ... ergo ... z wlasnego doswiadczenia (i mojej mamy tez, eh ) sugeruje "go for it!" Cokolwiek to nie jest. Jesli tego nie zrobisz, do konca zycia bedziesz sie budzic w nocy i zalowac, kombinowac "co by bylo gdyby" etc. Nie ma sensu. Lepiej sie dowiedziec "co moze byc jesli ..." Good luck!

[aj.riszka]

minniemouse napisała:

> Zadaj sobie pytanie:
> - co sie moze NAJGORSZEGO stac jesli to zrobie?

Najgorszy scenariusz: dziecku zafunduje szkolna traume, ono nie odnajdzie sie i bedzie miec duze problemy emocjonalne...
I co teraz?? Po paru tygodniach koszmaru, wrocilabym na stare smieci...

No i jestem przerazona ta wizja. Nie przeskocze tego

[minniemouse]

No ale zauważ - z tej sytuacji jest wyjście - po paru tygodniach masz mozliwosc powrotu.
Moze jesli dziecko TEZ bedzie wiedzialo ze moze wrocic w razie czego to sie nie wystraszy.
rozmawialas z nim w ogole?
Po prostu zrobcie sobie plan dzialania "w razie czego".

Poza tym - jest jeszcze powiedzenie "co nas nie zabije to nas wzmocni"

Minnie

[minniemouse]

btw, co naprawde zafundujesz dziecku to cenne doswiadczenia zyciowe ktore moga sie bardzo przydac na przyszlosc. moze dzieki nim kiedys zostanie np doskonalym psychologiem dzieciecym ??

[35wcieniu]

: D

[aj.riszka]

minniemouse napisała:

> moze dzieki nim kiedys zostanie np doskonalym
> psychologiem dzieciecym ??

Nie pocieszasz...

[hosta_73]

Spróbuj 😊. Ja ci to mówię, leń lubiący stabilizację.
Nie uda sie, możecie wrócić a jesli sie uda to super 😊. Działaj, bo zawsze będziesz żałować!
P

[kanga_roo]

ja też lubię moją strefę komfortu. ale - w kwestii dziecka i traumy - moje dziecko dziewięcioletnie właśnie zmieniło szkołę. z własnej, nieprzymuszonej woli. i nie ma teraz łatwo, po 7-10 lekcji. i jest zadowolone. ja mniej, bo komfort
więc nie usprawiedliwiaj się dzieckiem, dzieci to zadziwiające istoty.

[kaka-llina]

Też mi się wydaje, że to ta laska od powrotu do PL "bo dalsza rodzina i w ogóle ona nieszczęśliwa a maz i dziecko nie chce" inaczej napisała post, żeby zabrzmiało jakby miała jakąś wielką karierę gdzieś robić żeby wpisy były inne.

[janja11]

Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale każdy ma takie rzeczy, których w życiu nie zrobił i bardzo tego żałuje.
Kojarzysz taki film "Efekt motyla"? Tam bohater miał możliwość korygowania błędów z przeszłości i nie zawsze był z tej poprawionej wersji zadowolony.
Może ta obecna wersja naszego życia jest tą najlepszą...