dyrka1234
01.07.19, 14:49
Tak. Jestem. Że tak durnie jakoś, dorosła baba..a sobie wyobrażam niewiadomo co.
Nick mam tylko na potrzeby tego wątku, bo muszę się wyżalić po prostu.
I dostać chyba obuchem w łeb, choć i tak rozsądnie wiem jak jest.
I jak to w życiu bywa, chodzi o sprawy damsko-męskie.
Jakiś czas temu zostałam sama. Tak się ułożyło. Nie chcę wnikać co kiedy, dlaczego i jak. Byliśmy długo razem, ale rozeszły się nasze drogi.
Minęło sporo czasu.
Poznałam tam kogoś raz, drugi, jakieś randki, czy kawa, nic poważnego.
Założyłam konto na portalu randkowym, jakieś tam zainteresowanie wzbudzałam, ale rozlazłe to takie jak flaki. Nic co by mnie jakoś mocniej zaintrygowało. W sumie też dobrze mi się żyje samej. Poukładane mam wszystko w głowie, ogarnięte życie.. nie narzekam jakoś szczególnie.
ale jestem z tych co lubią iść ramie w ramie z kimś fajnym.
I zjawił się ON, który mnie zainteresował bardziej. W sumie to od razu powiedziałam, ze z racji odległości to ja tego nie widzę- dzieli nas ok 300 km.
Ale nalegał. Ok. Dzwonił, pisał smsy z tydzień czasu, przegadalismy dni i noce czasami. Na prawdę spoko. Inteligentny facet, w głowie poukłądane. po podobnych przejściach jak ja. I szuka tego samego i jasno to deklaruje.
I przyjechał na weekend. Były emocje i jakiś taki strach jak to będzie. No ale wpadliśmy sobie bardzo ale to bardzo w oko. Wcześniej widzieliśmy swoje zdjęcia, no ale wiadomo ze na żywo to inaczej. Wynajął sobie hotel niedaleko mnie, został na cały weekend. Spędziliśmy dużo czasu razem, pojawiły się nieśmiałe deklaracje itd. i zdecydowanie z jego strony. Ja obserwowałam raczej, potakując i mówiąc ogólnie o tym czego oczekuję od tej drugiej strony.
Cały czas podkreślał, ze odległość nie stanowi dla niego problemu, ze na razie by przyjeżdżał, ze może ja zechciałabym przyjechać też do niego. A za jakiś czas on jest skłonny wynająć mieszkanie i znaleźć pracę w moim mieście - zresztą dużym i równie atrakcyjnym dla niego co jego własne. i zaznaczam: nie doszło do jakiejś konsumpcji. buziak w policzek, ;przyjacielskie objęcie.
I wszystko ładnie pięknie i zonk. Pociąg którym wracał miał awarię. Taką, ze zamiast niecałych 4 godzin podroży, gdzie w pociąg wsiada blisko mojego domu/hotelu w którym mieszkał, jechał ponad 9 godzin....
i jadać zarzekał się jeszcze ze to nie ma znaczenia itd.. ale jednak widzę ze ma i jest jak przewidywałam. Odległość ma znaczenie. Już nie ma takiego kontaktu rozmów itd. jest.. hm.. letnio.
Kiedy rozmawialiśmy na spacerach to mówił o tym, ze on bardzo nie lubi i trudno mu ot tak komuś odmówić, ze raczej ma nadzieje że ktoś się domyśli..
i się domyślam właśnie..
w sumie to nie był jakiś idealny, ale wyszłam z założenia by spotkać kogoś, z kogo wadami będę potrafiła żyć. I on być może taki jest. no ale nie sadzę byśmy się już mieli o tym przekonać.
Zaangażowałam się trochę. Nie jakoś mocno..no ale jednak.. i tak mi jakoś nieswojo z tym
I tak myślę, ze kiedy w jakiś filmie usłyszałam takie zdanie: ze nawet jak rzuci Cię ktoś kto Ci się nie podoba do końca to i tak jest Ci smutno.
On mnie nie rzucił rzecz jasna. Tylko za dużo chyba sobie wyobraziłam..
Durna jestem, co?
