Znajomi

[zielonakobieta]

Z kim obecnie utrzymujecie kontakty towarzyskie? Z osobami ze szkoły, studiów, z pracy? My z mężem zaniedbaliśmy relacje z osobami ze studiów, dawni znajomi mają swoich znajomych , głównie z pracy. Jakoś wszystko ucichło, czasami mam ochotę pobawić się w weekend, wypić jakieś winko, ale nie ma z kim. Pewnie sylwester też na białej sali.

[livia.kalina]

Co to znaczy „na białej sali”?

Moi znajomi i przyjaciele to znajomi ze studiów, najlepsza przyjaciółka to przyjaciółka od 1 klasy szkoły podstawowej, znajomi ze stowarzyszenia w którym udzielam się 15 lat, sąsiedzi, rodzice przyjaciół naszych dzieci ( nie wszyscy oczywiście ale są tacy, z którymi udało się fajnie dopasować).

[m.y.q.2]

W łóżku po prostu.

[mona-taran]

Zależy w jakim kraju akurat jestem :p w NL ze znajomymi z pracy chłopa i ich połówkami, w IT z rodziną. W PL już w zasadzie z nikim.
Sylwester będzie w rodzinnym gronie, co oznacza ok 30 osób :p

[ajriszka]

mona-taran napisała:

> Sylwester będzie w rodzinnym gronie, co oznacza ok 30 osób :p

30 osób? Szczęściara

[mona-taran]

No, duża rodzina :p

[ira_08]

Ze studiów i z pracy, aktualnej i jednej z poprzednich, z kursu językowego, z neta.

[21mada]

Sądząc po wątku Bergamotki, ematki nie utrzymują żadnych znajomości. Są co prawda zasypywane zaproszeniami, ale wymigują się dziećmi i że mąż im nie pozwala, bo nie chce im się z nikim spotykać.

[zielonakobieta]

Trochę mnie ten wątek zainspirował 😉

[bergamotka77]

zielonakobieta napisała:

> Trochę mnie ten wątek zainspirował 😉

Ach gdyby zliczyc watki, ktore zainspirowałam 😄

[bergamotka77]

21mada napisała:

> Sądząc po wątku Bergamotki, ematki nie utrzymują żadnych znajomości. Są co praw
> da zasypywane zaproszeniami, ale wymigują się dziećmi i że mąż im nie pozwala,
> bo nie chce im się z nikim spotykać.

Haha w punkt. Ematki sa dzikie i nie lubią ani swoich matek ani swoich znajomych. Żyją tylko bombelkami i ich usypianiem - to najwyższa z rozrywek

[21mada]

Nie utrzymuje licznych stosunków. Ot, czasem z kolega z pracy.

[cauliflowerpl]

8 godzin dziennie ze znajomymi z pracy i od czasu do czasu spotkanie z ludźmi, z którymi łączy nas hobby, w zupełności wyczerpuje moje potrzeby towarzyskie.
Winko, gdybym miała ochotę, wypiłabym kameralnie z przyjaciółką, którą znam z pracy.

[piekna_remedios4]

geez, mam to samo

[koronka2012]

Z najbliższymi - od czasów późnej podstawówki. W dalszej kolejności - z liceum, z pracy (choć nie hurtowo), z ludźmi poznanymi w różnych okolicznościach i czasie. Utrzymuję też kontakt z kilkoma osobami z kręgu eks męża.

[sofia_87]

Znajomi jeszcze z dzieciństwa, mam takie przyjaciółki, które znam niemal od przedszkola, ze studiów moich i męża, z byłej mojej pracy, z pracy męża, nasze rodziny.
Sylwester pewnie będzie ze znajomymi męża, organizując prawie bal, chyba że dzieci zachoruja

[nenia1]

Najgłębsze i najlepsze związki mam z ludźmi z dzieciństwa i wczesnej młodości, owszem pracując już jako dorosła poznałam wiele osób, ale tu jednak zawsze wkradały się kontakty bardziej biznesowe, oparte bardziej na jakimś interesie, w końcu połączyła nas praca zawodowa, no jak to może konkurować z barwnymi wspomnieniami pierwszych życiowych doświadczeń i wspólnych przygód z młodości Nikt nie znam mnie lepiej. Fakt, że miałam duże szczęście trafić na bardzo ciekawych i barwnych ludzi, szczególnie w liceum, i tak jakoś się dzieje, że ciągle nam się chce spotykać, w mniejszym, czasem nieco większym gronie. Sylwestra z kolei spędzamy ze znajomymi z młodości mojego partnera, zaczęło się od kolegi, z którym podróżował rowerem po Szwecji dorabiając na studia, i do teraz jeździmy co roku razem na parę dni zazwyczaj w góry, od ponad 25 lat, dochodzili tylko małżonkowie i dzieci.

[feliz_madre]

Ze znajonymi z czasów szkoły, z dalekim krewnymi w naszym wieku, a przez nich z ich znajomymi, z ludźmi z pracy mojej i męża, z sąsiadami, a najsilniejsza paczka przyjaciół związała się przez dzieci - zaprzyjaznilsmy się na etapie podstawówki, potem dzieci dorosły, poszły swoimi drogami, a my nadal przynajmniej raz w miesiącu się spotykamy.
A wszyscy ci ludzie też mają swoich znajomych z różnych źródeł, więc co jakiś czas poznajemy kogoś nowego i jak się polubimy to ci nowi zaczynają być też naszym znajomym.
My dla odmiany prowadzimy bardzo intensywne życie towarzyskie, baaardzo rzadko trafia się weekend bez jakiegoś spotkania, imprezy czy wyjazdu.

[malgosiagosia]

Z rodzina organizujemy duze zjazdy rodzinne - letnie i zimowe. Z sasiadami, urzadzamy ogniska i Sylwestra. Z przyjaciolmi ze szkoll i studiow spotykamy sie okazjonalnie. Z ludzmi z pracy, raz na jakis czas przyjecie.

[flegma_tyczka]

Zazdroszczę częściowo.

[malgosiagosia]

Kochanie, nie ma potrzeby. Kazde doswiadczenie zyciowe, czy spotkania rodzine i przyjacielskie, czy tez dotkliwa samotnosc ma te sama wage i sens. Najwazniejsze by rozpoznac i docenic wlasna sytuacje, zaakceptowac i gleboko przezyc. Zycie jest dotkliwe na kazdym poziomie, ale tez ma wage, bez wzgledu na to, co przezywamy.

[karen_ann]

Sama ze sobą piszesz?

[flegma_tyczka]

Wszyscy jesteśmy Gazetami.

[karen_ann]

Zamiast siedzieć na forum poszłabyś na spacer bei. 1000 postów nudzisz się kobieto i terapia. Naucz się w realu pokazywać swoją ciemną naturę nie musisz grać ciągle ciepłej myszy. Inaczej cię rozrywa od srodka agresja i nuda na przemian.

[heca7]

Z osobami z podstawówki i liceum. Ze studiów jakoś nie ale my na studiach nadal byliśmy p/w w gronie osób z podstawówki i liceum bo wielu poszło na ten sam wydział. Oprócz tego krewni ( a właściwie to najwyżej powinowaci ze strony bratowej, własnego wujków bym na ulicy nie poznała a ich dzieci kompletnie nie znam). I znajomi w naszym wieku, których rodzice nasi i ich się poznali 43 lata temu.

[sumire]

Moje dwie najlepsze przyjaciółki znam ze studiów, trzecią "odziedziczyłam" po innej znajomej ze studiów, która kiedyś nas ze sobą poznała i kliknęło. Trochę ludzi z byłej pracy, nawet w miniony piątek byliśmy na drinkach. W obecnej pracy już teraz nie mam nikogo takiego, bo mój pracowy najlepszy kumpel przeniósł się do działu w innym kraju i generalnie ludzie są mało zżyci. Mam też trochę znajomych zagranico, ale oczywiście widujemy się tylko wtedy, gdy tam jestem. Z liceum - praktycznie z nikim, były próby potem, gdy byliśmy już dorośli, ale w sumie chyba nikomu nie zależało.
Sylwestrów nie obchodzę od kilku lat, z lenistwa w tym roku idę tłuc w planszówki do jednej z przyjaciółek w pierwszym zdaniu.

[flegma_tyczka]

A Twój partner?

[flegma_tyczka]

Z nikim, nie mam przyjaciół, jednego znajomego i tyle.

[sumire]

O, to spacery po Jurze już się skończyły?...

[12gram]

Szkołę podstawową miałam w innej miejscowości, szkołę średnią w innej, studia w innej, pracę w innej. Do tego w mieście gdzie pracuję kilka razy zmieniałam dzielnicę zamieszkania więc nie mam tzw zaprzyjaźnionych sąsiadów, choć owszem obecni są miłymi ludźmi.
Najtrwalsze znajomości przetrwały z średniej szkoły- np koleżanka z ławki. Mieszka w miejscowości gdzie ja obecnie więc jest możliwośc spotkań, reszta to raczej na maila.
Trochę znajomych też z pracy na wyjścia i z obecnej wspólnoty interesów, rodzina partnera.

Bardzo mi brakuje ludzi których znam "od zawsze". Kuzyni którzy zostali w miejscowości urodzenia mają dużo więcej znajomych i poczucie innej jakości wspólnoty, coś jak plemię, większość się zna do pokoleń wstecz, lubi-nie lubi ale zna i wie o sobie prawie wszystko , współegzystuje ze sobą jako wielka grupa znajomych. Nie jest się tak wyalienowanym i otoczonym obcymi anonimowymi ludźmi. Z upływem czasu coraz bardziej tęsknię do takiego zakorzenienia kilkupokoleniowego w jednym miejscu, otoczenia tylko znajomymi i poczucia bycia u siebie.

[zielonakobieta]

Ja też mam poczucie wyobcowania, mieszkam tu od urodzenia, jednak stare relacje się skończyły, nowych brak, a najbliżsi sąsiedzi to emeryci, to stare osiedle. Córka nie ma koleżanek w sąsiedztwie, lubi wnuczkę sąsiadów, ale ta z kolei jest rzadko i babci. Najgorzej jest w wakacje 😏

[piekna_remedios4]

dlaczego nowych relacji brak? Ja co chwilę poznaję nowe osoby, z niektórymi czasami zaiskrzy do razu i rozpoczyna się miła znajomość.

[daniela34]

1 przyjaciółka z LO, 2 ze studiów plus ich mężowie, znajomi z samorządu zawodowego, koleżanka, która była klientką, przyjaciółki poznane na szpitalnym korytarzu i ich całe rodziny (to jest chyba najfajniejsza, wielopokoleniowa relacja)

[bi_scotti]

W PL - znajomi z "dawnych lat" + kuzyni/kuzynki moje i meza. W Kanadzie - przyjaznie z tymi, z ktorymi "zaczynalismy" tu wlasnie + roznej bliskosci znajomosci z coworkers z roznych prac moich i meza, swoista bliskosc z sasiadami etc. Jest jeszcze rodzina w roznych miejscach swiata, ktora czasem odwiedza, badz ktora my odwiedzamy przy okazji vacations/holidays tu czy tam.
Sylwestra nie lubie. Odkad pamietam, jest to dla mnie nostalgiczno-melancholijny moment, najczesciej wychodzimy we dwoje z mezem gdzies tak snobby-upscale-elegant-romantic glownie po to zeby sie zmusic do sensownego ubrania i spedzenia tej nocy w tzw. "gronie ludzi" ale bez zadnych zobowiazan. Bale definitely nie dla mnie gdy data 31 grudnia. Cheers.

[malgosiagosia]

Goscilas ostatnio jakiegos aktora?

[yuka12]

Skomplikowane. Wiele razy się przeprowadzaliśmy i kontakty towarzyskie utrzymujemy z kimś poznanym w każdym z tych miejsc. Ale głównie gdy ktoś przyjedzie do nas lub my wyjedziemy tam. Częściej widujemy się ze znajomymi poznanymi na emigracji i z nimi spędzamy święta, wakacje i Sylwestra 😁.
Z rodziną widujemy się podczas wizyt w Polsce, wtedy też uczestniczymy w różnych rodzinnych imprezach. Swoich wujków, ciotki i sporo kuzynów bym spokojnie rozpoznała na ulicy 😁.
Mam też stare przyjaciółki- jedną z podstawówki i jeszcze inną ze studiów, z którymi cały czas utrzymuję kontakt.
Nie narzekam na jakąś posuchę towarzyską.
Generalnie życie towarzyskie mogłabym mieć jeszcze bogatsze, gdyby nie odległości i brak czasu 😂.

[thaures]

Stały kontakt mam z przyjaciółką z LO, z dwoma osobami ze studiow, z pięcioma z pierwszej pracy. Poza tym sporo znajomych dalszych, z którymi też systematycznie się spotykamy. Wręcz marzę o wolnym weekendzie - od września zdarzył się taki jeden.

[magazynka]

Znajomi, koledzy, czasem i sąsiedzi - z czasem odchodzą. Zmieniają się, mają nowe ciekawe znajomości, pokazują nagle poglądy krańcowo różne od moich, nie mają dla mnie czasu, więc nie narzucam się i dodaję do 'byłych'. Nic na siłę. Jeśli ktoś nie ma dla mnie czasu i nie dzwoni - co nowego, to nie jestem już w jego kręgu i nie ma co się narzucać po 5 telefonach z obietnicą, że kiedyś zadzwoni. Z wiekiem kurczy się grono

[magazynka]

Tak - widzę, że z wiekiem bardzo kurczy się krąg znajomych. Owszem, można zadzwonić do kogoś, ale rozmowa okazuje się być tylko uprzejma, bez szczegółów i serdeczności. Nie były też to wcześniej super bliskie stosunki, ale przyjazne. Znajomi to nie bliscy przyjaciele, z którymi kontaktujemy się często. Ludzie ze szkół, z dawnej pracy, z wakacji czy z okolicy.

Teraz nikt nie ma czasu, wieczne zobowiązania, praca, choroby, problemy i własna rodzina.
W młodości było inaczej - każdy był bardziej otwarty, wpadał nawet bez zapowiedzi, pomagało się sobie, imprezowało, odwiedzało i wyjeżdżało.

Teraz przyjaciele z młodości okazują się być innymi osobami, a kiedyś my młodzi nie widzieliśmy tego, bo wtedy nie zwracaliśmy uwagi na pewne sprawy, a i z wiekiem charaktery zmieniły się (i poglądy).
Ludzie przeżyli ciężkie choroby, tragedie i zawody i nie jest to miły temat do rozmów, więc wolą omijać. Niektórzy próbują szpanować, ale łatwo poznać, że to poza i ukrywają trudne tematy.
Poczekajcie do 60-70 - wtedy okaże się, jak krąg się skurczył.
Pewnie istnieją też trwałe przyjaźnie przy częstych bliskich kontaktach, ale znajomi odchodzą.

[flegma_tyczka]

Smutne, ale prawdziwe.
Z czasem człowiek gorzknieje.

[cauliflowerpl]

W młodości było inaczej, bo jedynym obowiązkiem była nauka. I to głównie przed sesją.
To się i czas na wpadanie bez zapowiedzi miało

Wiesz, ja jak rozważałam emigrację to mi właśnie trochę szkoda było tych przyjaźni studenckich. A że robiłam drugi kierunek studiów, to zanim wyemigrowałam, mogłam poobserwować w jakim kierunku te przyjaźnie z pierwszych studiów idą. No i większość poszła w kierunku zakładania własnych rodzin, intensywnych poszukiwań pracy, robienia uprawnień zawodowych itd.

A ja głupia myślałam, że my wiecznie będziemy Perłę w "Sporcie" żłopać w czwartkowe wieczory

[rosapulchra-0]

Obecnie jest już za stara na spędy towarzyskie i znajomych w zasadzie mam tylko w pracy, ale nie przekraczam granic służbowych.