Co introwertykow

[czerwonylucjan]

Jacy ludzie was najbardziej mecza? Myslalam, ze ci negatywni pod wszelkim wzgledem ale teraz widze, ze prosci i malo inteligentni, jesli musze z nimi przebywac i rozmawiac.

[daniela34]

Głośni. Gadatliwi. Wulgarni.

[bywalec.hoteli]

daniela34 napisała:

> Głośni. Gadatliwi. Wulgarni.

Tak. I ci co ciagle musza gadać w towarzystwie i nie dopuszczają innych do głosu.

[bywalec.hoteli]

No i chamscy, głośni, natarczywi i bezmyślni zwolennicy opozycji.

[bywalec.hoteli]

Denerwują mnie tez ci narzekający na pogodę jak jest piękna, tj. słonecznie i ciepło

[ortolann]

Mnie zaś denerwują ci, którzy zachwycają się upałem. Reszta podobnie.

[bywalec.hoteli]

Ale przecież nie ma upału w Polsce (powyżej 35 stopni). Dziś było w sumie tylko ciepło a nie goraco - zaledwie 28 stopni było.

[triss_merigold6]

Głośni, inwazyjni przestrzennie, wulgarni.

[triss_merigold6]

A, i dziamgotliwi. Ludzie, którzy mają przymus mówienia cały czas i wymagają interakcji. Panie, które piszczą, nadają takim męczącym tonem głosu.

[ichi51e]

Jestem inroweryczka i idpowiedz brzmi „kazdy”. Na dluzsza mete nie jestem w stanie zniesc nikogo poza wlasnym dzieckiem

[czerwonylucjan]

A maz? Nigdy nie mieszkalam z facetem, nie wiem czy bym to zniosla.

[ichi51e]

No na skali od 1 do 10 gdzie dziecko to 2 facet to powiedzmy 3. szczesliwie z partnerem nie siedzisz sobie caly czas na glowie on w pracy na treningu mozna sie stesknic. Chyba kluczowe jest znalezienie swojej przestrzeni w zwiazku i zrozumienie ze to ze ktos jest w domu nie oznacza ze nie mozna chciec sobie spedzic czasu w samotnosci...

[heca7]

U mnie gorzej- na dłuższą metę nie jestem w stanie znieść NIKOGO. Własnych dzieci i męża też. Mąż na szczęście pracoholik a dzieciom czasem mówię- przez godzinę nie pokazujcie mi się na parterze i nic proszę do mnie nie mówić.

[kanna]

> U mnie gorzej- na dłuższą metę nie jestem w stanie znieść NIKOGO

Mam dokładnie tak samo.

Ustawiłam prace tak, aby mieć jeden wolny dzień w tygodniu (mąż w pracy, dzieci w szkole)
Wyjeżdżam sama na 2-3 dni, parę razy w roku.
Kiedy mąż wyjeżdża - posyłam dzieci do babci.

W czacie pandemii odgruzowałam ogródek, wróciłam do orbitreka w zamkniętym pokoju i godzinami jeździłam na rowerze.

Męczy mnie większość ludzi w dużej ilości, oraz pojedynczy, którzy nie potrafią milczeć. Jednocześnie pracuję z ludźmi, wiec może dlatego w domu szukam samotności.

Z drugiej strony - mam koleżanki, z którymi lubię wyjeżdżać, ale one szanują moją potrzebę odrębności - czyli dla nich jest ok, że ja idę na basen, a one na spacer nad morzem. Nie muszą wszystkiego robić "stadnie".

Na szczęście mąż rozumie, kiedy mu mówię, ze chcę być sama. Dzieci mam duże, wyuczalne

[m_incubo]

Ja mam podobnie. Męczą mnie wszyscy, w tym wlasna rodzina, jeśli przebywamy za długo bez przerwy. Nawet na wakacjach często się dzielimy, typu mąż z córką idą sobie gdzieś tam na chwilę, synowie sami gdzieś tam, a ja czytam książkę w ŚWIĘTYM spokoju, potem dopiero idziemy gdzieś wszyscy razem.
Nie męczy mnie tylko kot i czasem się wkurzam, jak sobie siedzi sam za długo w swoim koszyku, a mnie ma w dupie. 😄

[mikams75]

haha, mnie i wlasne dziecko zmeczy ja regularnie potrzebuje resetu od rodziny

[hosta_73]

Mam podobnie.
Ale mąż i dziecko też. Po powrocie z wakacyjnego wyjazdu każdy uciekł do swojego kąta, by pozbyć w samotności 😀.

[fil.lo]

Gadatliwi, ekspansywni i pragnący za wszelką cenę zaangażować mnie do jakiegoś wspólnego działania, nie dający ani chwili oddechu. Mam taką koleżankę, która wszystko musi robić razem. Np. umawiamy się na kawę i jest fajnie. Pogadałyśmy, posiedziałyśmy i czas się rozstać - ale tylko wg mnie. Ona jeszcze: odprowadzi mnie do autobusu, postoi ze mną w kolejce w spożywczym, potowarzyszy mi nawet w kupowaniu biletu. Masakra. Umawiam się z nią dopiero, gdy zapomnę o tym 'towarzyszeniu' do ostatniej minuty.

[lily_evans11]

Mam jeszcze lepiej. Z dawniejszych czasów : przychodzi koleżanka z dzieckiem albo my do niej, jakaś kawusia, ciasto, dzieci bawią się w pokoju, luzik... po jakichś 40 minutach ona rzuca, to teraz chodźmy na spacer i tak męczy, że człowiek w końcu idzie. Dzieci zamiast spokojnie na du... siedzieć latają po brudach i krzakach, bo ona "nie wychowuje córki na słodka panienke, tylko, żeby umiała chodzić po drzewach i wspinać się na płoty" .
Jak musze dużo łazić w szybkim tempie, to mi się odechciewa babskich pogaduszek.
Po iluś takich spotkaniach odechciało mi się umawiać...

[mikams75]

o tak, tez tacy mnie mecza. Mam taka jedna kolezanke - owszem, lubie z nia isc na kawe, pogadac, nawet po sklepach sie poszwendac. Ale nie znosze jak mi zaczyna organizowac np. weekendy. Jak juz zaczyna cos wypytywac to wyczuwam intencje. Ale ona nie odpuszcza. Mowie, ze cos tam bede robic w sobote. A ona ma juz setke propozycji - to zrob rano. 4h ci wystarcza a pozniej... i tu plan na spedzenie weekendu z nia. Cooo? Masz zamiar spac do poludnia? To uwin sie szybciej i o 15 masz wolne i tak w nieskonczonosc. Kiedys poprosilam, zeby mi nie organizowala weekendow, bo musze odpoczac. Ona uwaza, ze moge przy niej odpoczywac

[cauliflowerpl]

O matko, tak! Miałam taką, fajna była nawet, nazywałam ją "przyjaciółka z pracy" bo do zwierzeń przy kawie w pracy raz dziennie była idealna. Problem w tym, że chciała tę znajomość przenieść poza pracę. Przyjedź do mnie na film, chodź ze mną na zakupy, jedź ze mną oglądać mieszkanie, wszystko, wszystko "chodź ze mną".

Obraziła się koniec końców na mnie i choć jeszcze to trawię, to jednak wychodzi mi na plus.

[manon.lescaut4]

U mnie taka właśnie koleżanka z pracy posunęła się jeszcze do tego, ze według niej miałyśmy do tej pracy... razem iść i wracać jako ze obie mieszkalysmy w miarę blisko siebie (i pracy), co oznaczało, ze nie tylko muszę słuchać jej trajkotania, ale jeszcze o samym świcie się z nią umawiać - czekać na nią, albo myśleć o tym, ze ona czeka. Nie, nie, znajomość się mocno rozluźniła właśnie przez to, bo pogadać na przerwie albo nawet spotkać sięczasem w weekend było ok, ale co za dużo to niezdrowo.

[fil.lo]

Ta moja koleżanka na pewno byłaby takim codziennym, wspólnym chodzeniem zachwycona. Nie chcę zresztą myśleć, co by się działo, gdybyśmy mieszkały blisko siebie...

[fil.lo]

Taki foch to może faktycznie wyjść na dobre. Takie osoby są niereformowalne, żadna aluzja nie chodzi w grę. One niestety mają dobre chęci)
Trzeba powiedzieć wprost: słuchaj, ja tak nie lubię, potrzebuję trochę samotności. No i obraza gotowa. Jakże można woleć SA-MOT-NOŚĆ od tej wspaniałej znajomości!

[cauliflowerpl]

W moim przypadku focha nie bylo, za to raz bylo tak autentyczne zdumienie, ze az mnie rozbawilo:
- moze wyskoczymy dzis wieczor do baru?
- yyyy ja to do barow nie za bardzo...
- no ALE JAK TO? Przeciez jutro nie pracujemy

Foch byl o cos grubszego ale tak absurdalnego ze sie nawet na ematke nie nadaje. Zdarzenie z rodzaju "zlamal mi sie obcas w bialy dzien w srodku miasta, ratunku, przyjedz po mnie".

[chatgris01]

Taki przyczepny typ określam jako "rzepy". Też nie lubię.

[nenia1]

Pewnie ci sami co ekstrawertyków, tym bardziej, że w rzeczywistości większość ludzi to i tak typ mieszany.

[lily_evans11]

Chamscy, wulgarni, zabierający przestrzeń, przemądrzali albo narzucajacy swoje opinie, kiedy widzą, że ktoś delikatnie wyraża swoje zdanie i nie lubi kłótni.

[ichi51e]

A sa ludzie ktorym tacy nie przeszkadzaja?

[lily_evans11]

Podobni do nich? Niektórzy lubią się przekrzykiwać .

[asia-loi]

Dwulicowi i mówiący za każdy drobiazg (drobny, zwykły uczynek): dziękuję ślicznie.

[fitfood1664]

gadatliwi

[sumire]

Ogólnie męczą, w nadmiarze.

[heca7]

Męczą mnie ludzie, którzy często chcą się spotykać a imprezy trwają długo. Trudno do końca opisać jaki typ jest męczący- powiedziałabym nawet, że główny problem nie tkwi w innych ludziach jacy by oni nie byli ale we mnie. Że mnie spotkania wyczerpują psychicznie. Jestem skrajnym introwertykiem, do świata więc wypycham męża Chyba, że on już czegoś nie może zrobić albo nie ma czasu wtedy ja zbieram się w sobie i idę. Doskonale czuję się w samotności, gwar mnie przytłacza, tłumy na ulicach mnie irytują. Ja nawet kiedy idę ze znajomymi to idę ale kilka kroków przed nimi albo za nimi. Męczy mnie small talk. Jak trzeba porozmawiam z każdym, znajdę jakiś temat ale oczywiście, że jak miałabym wybierać to wolę się zmęczyć w towarzystwie ludzi błyskotliwych i z poczuciem humoru niż tępych i bucowatych

[sumire]

heca7 napisała:

> Męczą mnie ludzie, którzy często chcą się spotykać a imprezy trwają długo.

Moja przyjaciółka jest taka... Uwielbiam ją, ale to osoba, do której nie można po prostu wpaść na kawę, bo człowiek zaraz dowiaduje się, że:
- będzie kolacja
- wpadną jeszcze Józek i Zosia,
- i Marysia też, ale dopiero za jakieś dwie godziny, to przecież możesz poczekać, dawno się z Marysią nie widziałaś, posiedzimy, pogadamy...
- a może jeszcze do Stasia zadzwonię, sprawdzę, może też by wpadł,
- ale jak to, że musisz już iść? Posiedź jeszcze chwilę, mój mąż cię przecież odwiezie.
Kochany człowiek z niej, ale...

[heca7]

O nieeee. Takich osób unikam jak ognia Szczególnie jak słyszę- ale zostań , potem ktoś cię odwiezie. I w ten sposób lądujesz na łasce lub niełasce podwożącego. Zawsze więc mam swój środek transportu i nie czekam aż kierowca się wygada i wysiedzi.

[zona_glusia]

Głośni, gadatliwi, choć ci ostatni mogą być w niedużych dawkach czasowych.

[ponis1990]

Wszyscy obcy, których mam gdzieś, a oni próbują jakichś small talk, mnie naprawdę nie obchodzi że jakaś babcia z przystanku zrobiła dzis duże zakupy itp.

[smillla]

O, a ja uwielbiam uliczne pogawędki! Sama nie zagaduję, ale chętnie odpowiem i uśmiechnę się do babci z zakupami.

[jolie]

W ogóle nie przeszkadza mi small talk w przypadku obcych. Pewnie te starsze osoby są samotne w jakiejś mierze. Mam 89- letnią dalszą sąsiadkę- kresowiaczkę i uwielbiam z nią rozmawiać nawet o pogodzie, jest super kobietą. Zawsze opowie jakąś ciekawą anegdotę z dawnych przedwojennych czasów i swojego życia w dworku. Albo o powojennym Krakowie. Spotkałam ją pierwszy raz w drodze ze sklepu i tak od słowa do słowa zaczęła się znajomość.

[smillla]

I ja narobiłam sobie znajomości wśród zagadywaczy/ek i dzięki temu znam wiele barwnych historii, często niewiarygodnych, a jednak prawdziwych. Rozwesela mnie cały ten uliczno-osiedlowy folklor, lubię to, naprawdę lubię.

[jolie]

Ja też lubię. Ale wiele zależy od osoby - inteligentna babcia z poczuciem humoru i dystansem jest super, osobowość a la Hiacynta Bukiet już mniej.

[iwoniaw]

Hiacynta Bukiet nie zaczepia obcych ludzi w miejscach publicznnych 😉 Ja tam small talk z przypadkowymi osobami uprawiam bez przykrości, też sądzę, że większość tych zagadywaczy to ludzie samotni, którzy czują potrzebę zamienienia paru słów z innym człowiekiem, a np. żyją sami, do pracy już nie chodzą itd. - często te rozmowy są sztampowe, czasem jednak urocze, ciekawe, podnoszące nastrój - od człowieka zależy.

[jolie]

Ale Hiacynta uprawia rytualne small talki z otoczeniem sąsiedzkim, bo co ludzie powiedzą, że się nagle nie odzywa😉, jeszcze pomyślą, że coś jest nie tak... Ale masz rację, obcych nie zaczepia, może co najwyżej łaskawie coś odpowie ludziom na 'odpowiednim poziomie'😂.

[smillla]

Ja też najbardziej nie znoszę zaburzonych narcystycznie socjopatów, ludzi z tzw. Mrocznej Triady. Po prostu złych, destrukcyjnych typów. Inteligentnych lub nie - ale zawsze nienawistnych.
Poczciwy i radosny Forrest Gump jest ok.

[smillla]

Nie wiem, czemu napisałam "ja też", bo nikt przede mną nie uważał się za męczonego przez socjopatów.
A jednak prawda jest taka, że spotkanie z gadułą to spotkanie z atakującym komarem. Spotkanie z socjopatą to spotkanie z ostrzałem rakietowym. Komar to niedogodność, ostrzał to wojna. Nie lekceważmy Mrocznej Triady.

[triss_merigold6]

Socjopaci potrafią być towarzysko fascynujący, znacznie bardziej od Forresta Gumpa. Nie wiem czy się ich boję, spotkałam może kilka razy w życiu, a jeśli więcej to nie zauważyłam. Raczej nie jestem dla nich atrakcyjna pod żadnym względem.

[chatgris01]

triss_merigold6 napisała:

> Raczej nie jestem dla nich atrakcyjna pod żadnym względem
> .

Oni świetnie wyczuwają, kogo mogą najłatwiej omotać, a Ty z pewnością nie jesteś typem ofiary (ani niepewna siebie czy łatwowierna).

[miss_fahrenheit]

chatgris01 napisała:

>
> Oni świetnie wyczuwają, kogo mogą najłatwiej omotać,

Co nie znaczy, że nie będą próbować, czasem z niezłym skutkiem niestety.

[smillla]

Najpewniej masz rację. Nie na każdym socjopatą sobie poużywa i coś każe mi sądzić że na tobie sobie nie poużywa. Co doskonale wyczuwa i nie zaczyna. Twoje spotkanie z socjopatą może więc nie być trudne czy zagrażające.

[lily_evans11]

Socjopata jest bardzo prosty, przejrzysty, miewa niskie IQ, jego działania często są prymitywnie niszczące. Chyba że myślisz o psychopacie.

[lily_evans11]

Co to jest mroczna triada?
BTW mam koleżankę bardzo narcystyczna, lata pogaduszek, z czasem zauważyłam, że jej spotkania z ludźmi to tło do nadawania o sobie, dziecku, chwalenia się i roznoszenia dziwnych plotek, my znajomi jestesmy zwierciadlem, w którym ona się przegląda. I tłem do porównań.
Jak to rozpracowalam, to o wiele lżej mi się z nią gada, przestalam czuć się wyczerpana kontaktem z nią.

[chatgris01]

blog.krolartur.com/czym-jest-mroczna-triada-cech-osobowosci/

[1matka-polka]

Narcyzm, makiawelizm, psychopatia. Ja bym dodala do tego borderline, bo tez potrafia namieszac az milo.

[smillla]

Koleżanka to zaledwie cień Mrocznej Triady.
Mroczna Triada to prawdziwi zimni dranie/nienawistne żmije. Kręci ich krzywdzenie i zło. Nie mają empatii czy poczucia winy. Jest ich niemało. Ich cechy to: psychopatia/socjopatia, makiawelizm, destrukcyjny narcyzm.

[lily_evans11]

Koleżanki dziecko jest destrukcyjnie narcystyczne . Widocznie trzeba kolejnego pokolenia, żeby to się rozwinęło .

[1matka-polka]

Ja sie trxymam definicji, ze psychopatia jest wrodzona a socjopatia nabyta. Plus socjopaci, to niska inteligencja, mali przestepcy, zlodzieje, patologia a psychopaci to wysoka inteligencja, politycy, dyrektorzy, biznesmeni...

[smillla]

Te kategorie się miksują, ale moja prawda jest taka, że wolałabym mieć szefa- dobrotliwego głupka niż szefa nienawistnego mobbera.

[agonyaunt]

Tacy, którzy wpychają się w moją przestrzeń wtedy, kiedy potrzebuję jej dla siebie. Czasami to jest hałas, czasami zapach, czasami obecność fizyczna - to już zależy od mojego nastroju i aktualnych potrzeb. Nie znoszę upierdliwców i nalegaczy, do których nie dociera, że jak mówię "nie", to się nie droczę, tylko naprawdę myślę "nie". I jeszcze tych, którzy muszą gadać, bo nie potrafią posiedzieć w ciszy, jak wszelcy kolejkowi zaczepiacze, którzy najczęściej nie mają nic do powiedzenia, ale muszą się odezwać.

[cosmetic.wipes]

Na dłuższą metę każdy człowiek mnie męczy. Na szczęście rodzina o tym wie i potrafi się wyoutowac kiedy trzeba.

[jolie]

Standardowo - napastliwi, głośni, narcystyczni, wścibscy, fałszywi, rozliczający z tego, czy skorzystało się z ich bezcennych rad, a gdy okazuje się, że nie, to strzelający focha.

[sasha_m]

Wszyscy w nadmiarze, nawet najbliżsi.
Ale najbardziej tacy, z którymi nie mam nic wspólnego, a oni koniecznie chcą nawiązać kontakt.

[jak_matrioszka]

Żywi.

[chatgris01]

[cauliflowerpl]

[chatgris01]

Ekstrawertyczni

[kosmos_pierzasty]

Narzekacze.

[ida_listopadowa]

na dluzsza mete kazdy, potrzebuje naladowac baterie w samotnosci. Swiadomie unikam prostakow, wulgarnych, nietaktownych.
Natomiast ludzi sympatycznie gadatliwych bardzo lubie, zalatwiaja cala robotę, pozostaje mi tylko sluchac, a to uwielbiam Czesto na koniec spotkania slysze: „no ja tak mowie i mowie, a ty nic o sobie!” Zadaję pytania, parafrazuje, ludzie sie pieknie otwieraja, a ja mam cala towarzyska robote zalatwiona.

[mikams75]

wszyscy na dluzsza mete
ale najbardziej osoby negatywne, uzywajace ciagle slow - nie znosze, nienawidze, krytykujace wszystko co popadnie. Mecza mnie tez bardzo osoby glosne i ekspansywne, dominujace kazda rozmowe.

[mid.week]

Wszyscy. Ich cechy charakteru nie mają nic wspólnego z introwertyzmem, irytują nas mniej lub bardziej jak każdego innego człowieka. Sam introwertyzm to ładowanie energii w samotności, podczas gdy ekstrawertycy robią to przez interakcje.

[pulcino3]

Nie cierpię tępych idiotów/tek. Nie mam do takich ludzi cierpliwości i zawsze walczę sama z sobą, żeby nie wybuchnać i sama nie wyjsc na buca