Gorzko mi...

[elarawa]

Tak jakoś mnie dzisiaj zebrało na sentymenty, jutro taki smutny dzień ,
chociaż jak sobie pomyśle to kolejny rok mojego smutku...całe życie odczuwam
brak szczęścia, najpierw jako dzieciak nie miałam tej miłości potem nie udało
mi się związać z człowiekiem , który mógł dać mi wiele więcej. Taka czuję się
cholernie przegrana i wiem,że nie mam jak wyjść z tego labiryntu klęski.Mam
to małe słonko, ma 16 miesięcy, ale to i tak mi daje chyba zbyt mało światła,
myślę że gdybym zdobyła się na odwagę i uwierzyła w to że samej będzie mi
łatwo to rozstałabym się z tą moją passą niepowodzeń , czuję jakbym związała
się z kosmitą, który w każdej sytuacji drażni mnie nawet spojrzeniem , i sama
się zastanawim dlaczego człowiek nie może sią złamać , a może ja poprostu
jeszcze nie dojrzałam do tego żeby zostać sama z Małym?Taka jestem stara
maleńka ze złamaną psychiką, prawie na dnie odchłani życia . DZIEKUJE
ZA "WYSŁUCHANIE" MNIE.A przy okazji pozdrawiam wszystkich którzy żyją w takim
poczuciu świadomości jak ja.BEZNADZIEJA.

[anatemka]

witaj w klubie...
może bedzie lepiej za jakis czas?

[betty261]

taaaak, też witam w klubie.

[azurr]

Dzisiaj też sie tak czuje.Pozdrawiam

[promesse]

a juz myslalam, ze tylko ja nie spie
Witaj
Pozdrawiam wszystkich smutaskow - bedzie lepiej ))

[annam10]

Ja też witam w klubie. Też cierpie. Mój poukładany dotąd świat załamał się.
Pozdrawiam.

[l.e.a]

słonko - przykro mi,że cierpisz, na pewno bardzo, bo Twoje słowa są
przepełnione smutkiem. Jeżeli czujesz się nieszczęśliwa w obecnym związku zadaj
sobie pytanie dlaczego, jeżeli znasz odpowiedź, zrób coś aby to zmienić. Jeżeli
sie boisz i nie masz sił szukaj wsparcia w przyjaciołach, jeżeli nie ufasz
nikomu idź do psychologa - może i na forum zbyt często się pisze o psychiatrach
i psychologach ale sama korzystałam z ich pomocy i oni naprawdę pomagają.
Musisz gdzieś naładować swoje akumulatory aby miec siłę zacząć żyć na nowo dla
siebie i dziecka.
Bo życie jest piękne wtedy kiedy się nim cieszymy.
Narazie nie potrafisz, nie masz sił, nie widzisz wyjścia ale ono jest. Nawet
jeżeli wydaje się nieosiągalne - to jest !
Mojej przyjaciółće trwało to 2 lata - teraz zaczyna zyć, uczy się na nowo
usmiechać.

jeżeli Ci ciężko pisz, wypłacz się, wyrzuć z siebie to co boli ale nie
pozostawaj obojęta na swój i dziecka los. Jeżeli masz potrzebę napisz do mnie
na priva.

Pozdrawiam ciepło
lea

[marianka15]

Fajnie, że to z siebie wyrzuciłaś, chociaż trochę... Najgorsze jest duszenie
smutku we własnym wnętrzu. Kiszenie go, ugniatanie następnymi...
Trzeba sie pozbywać balastu, chociaż to na pozór nic nie daje. Ale tylko na
pozór.
Witam w klubie smutasów. Nie jesteś sama