Trzecie dziecko - dylemat again :)

[fomica]

Wiem że było, wiem że stary nudny temat. Teraz ja mam problem. Prosze doradźcie.
Za:
- mąz chce i namawia - to jest główna przyczyna tematu,
- sytuacja finansowa bardziej niż dobra,
- dziadkowie niedaleko, już starsi, ale pomocni,
- stała praca, mieszkanie, nawet samochod mamy 7-osobowy.
Przeciw:
- nie chce mi się. Żal mi przespanych nocy, figury wyćwiczonej pieczołowicie na siłowni, czasu wolnego, wyjścia na wino, weekendu bez dzieci, ech..., dopiero łapię oddech po tamtej dwójce (7 i 4 lata) - to jest główny argument przeciw,
- za chwilę kończe 40 lat,
- i tak niewielkie szanse na powodzenie a nie zamierzam wchodzić w żadne wspomaganie,
- ryzyka chorobowe, porodowe, no te zdrowotno-fizjologiczne,
- komplikacja logistyki, odprowadzania starszych itd.
- w kolejnym kroku za pare lat trzeba by zmienić mieszkanie.
Co robić?

[magdallenac]

A TY chcesz? Ja mam 43 i raczej weza boa do hodowania w terrarium domowym bym przygarnela, niz zdecydowala sie teraz na dziecko. Moja przyjaciolka 41, w pazdzierniku rodzi drugie, planowane i jest najszczesliwsza na swiecie. 🤷‍♀️

[fomica]

Sama nie wiem czy tego chcę. To nie jest moja inicjatywa, początkowo w ogóle o tym nie myślałam, ale zaczynam sie zastanawiać. No bo jak nie teraz to nigdy. Nie mogę zaczekac jeszcze kilka lat, wiadomo. Nie mam żadnych przeszkód zewnętrznych, okoliczności sprzyjają. Z drugiej strony pamiętam siebie starającą się o tamta dwójkę i to było absolutne silne chcenie, moje nastawienie obecne nawet nie stało obok tamtego.

[joana012]

fomica napisał:

> Sama nie wiem czy tego chcę. To nie jest moja inicjatywa, początkowo w ogóle o
> tym nie myślałam, ale zaczynam sie zastanawiać. No bo jak nie teraz to nigdy. N
> ie mogę zaczekac jeszcze kilka lat, wiadomo. Nie mam żadnych przeszkód zewnętrz
> nych, okoliczności sprzyjają. Z drugiej strony pamiętam siebie starającą się o
> tamta dwójkę i to było absolutne silne chcenie, moje nastawienie obecne nawet n
> ie stało obok tamtego.

Czyli nie chcesz, odpuść sobie i poinformuj o tym męża. Jak na siłę urodzisz to przy każdym problemie okołodzieciowym będziesz patrzeć na niego wrogo, jak na winowajcę. Po co ci to

[nickbezznaczenia]

Podpisuję się

[woman_in_love]

zawsze mnie wk*** jak piszesz, ze masz 43, a potem wstawiasz te shitowate zdjęcia na których wyglądasz na 29
nienawidzę cię!!!!!

[magdallenac]

Ty sie lepiej do mnie nie odzywaj, bo ostatnio mi zyczylas, zeby mnie zjadly wszy, na drugi dzien tak mnie fryzjerka opitolila, ze teraz przez pol roku bede opaski i kucyka nosic. 🤬🤬

[woman_in_love]

😱😂

[picathartes]

Droga kobieto, buk Cię chyba opuścił. Jestem w tym samym wieku i mam dwójkę dzieci 4 i 7 lat. W życiu, za żadne skarby, za nic w świecie nawet nie przyszłoby mi na myśl kolejne dziecię, wózki, pieluchy, przewijaki, zupki i żłobki 😱😱😱
Nie, nie, nie, po moim trupie 😂

[kryzys_wieku_sredniego]

Niech kupi sobie psa.

[sophia.87]

To co Ty chcesz.
My będziemy mieli trzecie, dwoje starszych 5 i 3 lata

[fredzia098]

Przepraszam, ale dlaczego ma się liczyć tylko to co autorka chce? A mąż to co, to że on bardzo chce i namawia to nieważne? Nie ma tu nic do gadania? I nie mówcie że to kobieta chodzi w ciąży więc tylko jej zdanie się liczy, bo ciąża trwa krótko, a późniejsze problemy i radości związane z nowym dzieckiem dotyczą obojga rodziców .

[mashcaron]

Ja uważam że liczy się zdanie obojga i, niestety, jeśli jedno z dwojga nie chce, to sprawa zamknięta.

[kropkacom]

Dokładnie. Ten kto nie chce wygrywa.

[fomica]

Gdyby to było takie proste Ale jest tez kwestia nateżenia tego chcenia i niechcenia, bo to może byc "brrr..., po moim trupie", "no weź, nieee", "no nie wiem, nie wiem, raczej nie" albo "bez entuzjazmu, ale jak już ci tak zależy...". Ja się bardzo zgadzam z fredzią, nie potrafię tak po prostu powiedzieć "nie i koniec, spadaj", bo to przeciez wspólna sprawa.

[mashcaron]

Ja jestem na etapie "po moim trupie" :p

[kropkacom]

Myślisz, że twój mąż też by miał takie opory przed powiedzeniem nie? Nie chodzi mi aby go spuścić na drzewo. Twoje argumenty są mocne i powinien to uszanować. Zwłaszcza, że to nie on zajdzie w ciąże i nie on (zapewne) poświeci głownie swój czas i energię.

[sophia.87]

Zdanie obojga ma znaczenie.
Ale to kobieta ryzykuje podczas każdej ciąży swoim zdrowiem, a nawet życiem, więc jej zdanie jest decydujące.
To opinia mojego męża, z ktora się zgadzam

[hannah_weaver]

sophia.87 napisała:

> Zdanie obojga ma znaczenie.
> Ale to kobieta ryzykuje podczas każdej ciąży swoim zdrowiem, a nawet życiem, wi
> ęc jej zdanie jest decydujące.
> To opinia mojego męża, z ktora się zgadzam
Po stokroć: Yesssss!

[szmytka1]

a komplikacje zdrowotne dotyczą tylko kobiety i mogą jej zostać do końca życia, wiem co mówię...

[hannah_weaver]

fredzia098 napisał(a):

> Przepraszam, ale dlaczego ma się liczyć tylko to co autorka chce? A mąż to co,
> to że on bardzo chce i namawia to nieważne? Nie ma tu nic do gadania? I nie mó
> wcie że to kobieta chodzi w ciąży więc tylko jej zdanie się liczy, bo ciąża trw
> a krótko, a późniejsze problemy i radości związane z nowym dzieckiem dotyczą ob
> ojga rodziców .
A jak, k#@%%^a, pardon my french, jest w realu? Papa niczym konik morski, nosi,rodzi czy niańczy potomstwo? Jej decyzją, bo zmienia w 100% jej życie od poczęcia CONAJMNIEJ do narodzin, potem wg umowy między obojgiem. Ale, serio, rzadko tata siedzi na tscierzyńskim w naszych realiach 😂 więc nadal - to JEJ decyzja.

[agaagaaga123]

fredzia098 napisał(a):

> Przepraszam, ale dlaczego ma się liczyć tylko to co autorka chce? A mąż to co,
> to że on bardzo chce i namawia to nieważne? Nie ma tu nic do gadania? I nie mó
> wcie że to kobieta chodzi w ciąży więc tylko jej zdanie się liczy, bo ciąża trw
> a krótko, a późniejsze problemy i radości związane z nowym dzieckiem dotyczą ob
> ojga rodziców .

Autorka mówi "dopiero łapię oddech po tamtej dwójce (7 i 4 lata)". To oznacza, że ją czeka dużo więcej roboty, niż samo chodzenie w ciąży.

[la_mujer75]

O, jesteś w ciąży? Gratulować?
Bo wiem, że zawsze mówiłaś, że chcecie mieć trzecie.

[sophia.87]

Dziękuję ☺

[la_mujer75]

To trzymaj się Dużo, dużo zdrowia!

[sophia.87]

Dzięki ☺
Najgorsze już za mną, teraz takie czasy, że przez dokładnym przebadaniem się nic się nikomu nie mówi ☺

[la_mujer75]

Oj, tak.
Ja bym miała problem z ukryciem, bo ja byłam z tych, co to od razu miały brzuch. Nie mówiąc o wielkim biuście. Bardzo szybko było po mnie widać.
No, to fajnie

[sophia.87]

Tunika i pandemia pomaga ☺
Ja w dwóch poprzednich miałam jeszcze talię w 8 miesiącu, oczywiście od tyłu ☺
Fajnie, stres o zdrowie malucha się skończył, pozostaje lekka obawa o kwestie okołocovidowe

[bergamotka77]

U mnie w pierwszej ciąży do piatego miesiąca nic nie było widać a w drugiej w drugim miesiącu brzuszek zaczął się zaokrąglać. I juz tak zostało

[sophia.87]

Ja na razie wyglądam jakbym za dużo zjadła na obiad 😀

[la_mujer75]

Tak, to ja wyglądałam wieczorami w jakimś 5 tygodniu

Fakt, że ze Starszym, który był ułożony poprzecznie ( a przekręcił się w 37 tc) miałam mniejszy brzuch, bo taki po bokach. Ale pamiętam, że byłam w 13 tc, jak miałam zamiar przejść przez jezdnię. Stałam i facet się zatrzymał, mówiąc : "teraz to pani ma wszędzie pierwszeństwo" . Średnio byłam zachwycona.
Z Młodszym - to była mega piłka do przodu wypchnięta.
Ale ja nieładnie chodziłam w obu ciążach. I wszyscy, widząc mnie, mówili : "O, dziewczynka będzie!"

[sophia.87]

Może po prostu masz bardzo przystojnych synów? ☺

[la_mujer75]

[cosmetic.wipes]

> nie chce mi się

To jakby wyczerpuje temat.

[adriana.la.cerva]

O nigdy w zyciu!

[mashcaron]

Nie zdecydowałabym się.

[bylam.stara.mostowiakowa]

Mąż chce ale to nie na nim spoczywa ciąża, poród, ewentualne problemy zdrowotne., więc decydujące jest Twoje zdanie.

[la_mujer75]

Nigdy bym nie zdecydowała się na dziecko, tylko dlatego, że chłop chce, a ja miałabym chociaż cień wątpliwości.
A Ty sporo tu wysuwasz argumentów przeciwko. I wszystkie są słuszne.
Ja bym dodała jeszcze jeden argument- szkolnictwo upada, z każdym rokiem będzie gorzej. Aby wykształcić porządnie dzieci, trzeba będzie wydać fortunę. Łatwiej dwoje niż troje.
Ja nawet boję się liczyć, ile miesięcznie w tym roku szkolnym wydam na dzieciaki. Młodszy jest w 8 klasie.
Płacę za dodatkową matmę (ale i tak tylko godzina, bo on w miarę kumaty). Ma oczywiście angielski. Dodatkowo jeszcze płace za fizykę (beznadziejny nauczyciel w szkole, a nie chcę aby miał zaległości), plus ma chemię (bo jeszcze się zastanawia nad profilem z rozszerzeniem z chemii). Nie posyłam na kurs, a to częsta praktyka.
Starszy za rok matura, aż się boję pomyśleć.

Pomyśl, wcale taka młodziutka nie jesteś ( nie obraź się). Masz już dwójkę zdrowych i na pewno fajnych dzieciaków, ale jeszcze wiele lat minie zanim w pełni będą samodzielni. Nie warto przedłużać sobie tego okresu uwiązania z dziećmi.
Nie daj sie wrobić. No, chyba, że naprawdę chcesz.

[ela.dzi]

Ja się w ten sposób zdecydowałam na pierwsze. To był wybitnie pomysł męża i tak mnie przekonywał, że się zgodziłam (byliśmy zaraz po ślubie, a ja stosunkowo młoda). Zaszłam od razu, pół ciąży nie mogłam się z tym pogodzić, ale mimo wszystko nie żałuję. Z kolei drugie dziecko, to był wybitnie mój pomysł, mąż nie mówił nie, ale większego entuzjazmu nie było. Do tego śmiał się, że do starań o dziecko podeszłam jak do projektu - robimy tu i teraz, kiedy akurat trzeba Miałam plan, że dzieci będą po 30, a tymczasem po 30 dawno miałam dwójkę odfajkowaną, podczas gdy koleżanki nawet o dzieciach nie myślały.

[alpepe]

Ja wiem, co bym zrobiła, przede wszystkim najpierw bym przemyślała, na ile mąż ze mną wychowywał poprzednie dzieci i był wsparciem, jeśli nie tylko mówił o rodzeniu w l.mn., ale i zaraz po porodzie z marszu się rwał do odciążenia mnie, nosił kolkujące dziecko i nie marudził, zabierał na spacery, bym mogła pobyć w ciszy i spokoju, a potem przy starszym angażował się w przedszkole i szkołę, to tak, rodzimy, a raczej, staram się o trzecie dziecko. Jeśli jednak to chcenie weekendowego ojca, to nie, po moim trupie. Komplikacje zdrowotne są oczywiście ważnym czynnikiem, ale ciąża i karmienie piersią nie trwają wiecznie, przetrwałabym. Zmiana mieszkania i logistyka, przetrwałabym. Nie chciałoby mi się jednak już angażować w place zabaw, przedszkole i szkołę. Mam 45 i ostatkiem woli zmuszam się do zebrań szkolnych.

[koppka]

Słuszna uwaga. Ja bym swojemu mężowi chyba trzecie urodziła właśnie z tego powodu. Ale on nie chce jeszcze bardziej niż ja, pewnie dlatego że nosił, nie spał, w piaskownicy siedzi i wreszcie chce pożyć.

Nic tu po naszym zdaniu, ematka wiadomo dzieci już raczej nie planuje to będzie odradzać. Ale decyzji nikt nie podejmie za autorkę.

Ja bym się zastanowiła dlaczego pyta i co czuje po odpowiedziach "po moim trupie". Czy ulgę czy sprzeciw.

[kkalipso]

Ty masz jeszcze bardzo małe dzieci, po co ci to?!

[afro.ninja]

Jak ma małe, nie zdążyła się odzwyczaić. Teraz prawie każdy dzieciak ma matkę w sile wieku.

[fomica]

No właśnie mam wrażenie że gdyby były starsze to łatwiej bym była na tak. A tutaj jeszcze się nie nacieszylam nową wolnością, jeszcze mam niedosyt tego wina i wyjazdów

[kkalipso]

Ja mam 4,5 latkę na stanie ( w sumie za chwilę 5- latkę) i to jak się cieszę że wózki, foteliki, pampersy, noszenie itd. to przeszłość to NIESAMOWITA RADOŚĆ - moje dzieci były cudownymi maluszkami mimo to jak słyszę kiedy do babci na górę przyprowadzają 3-latka i 10- miesięczną córeczkę to normalnie kwitnę z radości że mam to już za sobą. Ja bym was zrozumiała gdybyście mieli jedno dziecko i jedna ta dwójeczka się marzyła- ale tak to uważam że to zupełnie niepotrzebne.

[asfiksja]

Urodziłam 3. dziecko w wieku 32 lat. Między 32 a 40 jest przepaść (bez obrazy, zresztą teraz jestem w podobnym wieku). Wytłumaczyłabym mężowi, że to opcja po moim trupie i oby nie dosłownie.
>Co robić?
Może jakieś fajne zwierzątko? Ale też nie daj się wkręcić w coś, czego nie chcesz.

[lotka_5]

Wybacz, ale dzieci w wieku do 4 i 7 lat to (dla mnie z perspektywy czasu) bajka
Jazda się zaczyna od 8 wzwyż i trwa trwa trwa aż do wyprowadzki
Śmiało mogę stwierdzić, że w wieku zlobkowo-przedszkolnym ja miałam super hiper wygodne życie. Odkąd syn poszedł do szkoły (7 lat temu) nie wiem jak się nazywam...
Mam jedno, myślę nad drugim. I tak jak pieluchy zupki żłobki i przedszkola to dla mnie muzyka dla uszu, tak jak pomyślę o kolejnej przeprawie przez edukację to mam odruch wymiotny.

[elinborg]

Też mam podobne spostrzeżenia. Owszem, okres niemowlęcy i przedszkolny wymagał uwagi i wysiłku, ale jak tylko zaczeła sie szkoła- koszmar. Czuję, jakbym drugi raz sama przechodziła uroki edukacji, a nienawidziłam szkoły. Mam straszne problemy z mówieniem synowi, ze coś musi być zrobione tak a nie inaczej, bo sama buntuję się przeciw szkolnej opresji (za młodu tego nie robiłam, pewnie dlatego). Wywiadówki, rozmowy z nauczycielami, festyny- no nienawidzę. Robienia za nadzorcę niewolników też nie; może jakby dziecko bardziej chętne było do nauki inaczej bym do tego podchodziła.

[moze_sprobowac_inaczej]

Lotka, mam takie samo zdanie.
Bardzo dobrze wspominam okres do końca przedszkola. Moje dziewczyny sporo chorowały, lekko nie było, bo miałam sporo pracy, siedziałam wieczorami, żeby nadrobić. Do tego budowaliśmy dom. Ale to był "pikuś " w porównaniu do tego, co jest w szkole. Moje dziewczynki wymagają pomocy w nauce. Mlodsza jest w 3 klasie, radzi sobie, choć jest zagrożona dysleksja, dlatego sporo pracujemy w domu. Starsza jest w 5 klasie. Poprzedni rok to był koszmar, na każdym kroku trzeba jej było pilnować, żeby się połączyła na daną lekcję, nigdy nie wiedziała co jest zadane. Zamknęła się w sobie, bała się wrócić do szkoły. Teraz jest ok.

[disco-ball]

Mam trójkę, jest fajnie ale ciężko. Najmłodsza dopiero niedawno zaczela sama zasypiać. Logistyka przedszkolno- szkolno- zajęciowa mnie wykańcza. Ale wyspie się po śmierci.

Musiałabym zwariować (teraz mam 40lat) żeby znów się bawić w zarwane noce.
Już nie mówiąc o tym, jakby z ciąża było coś nie tak to dodatkowy stres

[afro.ninja]

Niemowlę to pikuś. Najgorzej jak maszpiec dych i dziesięciolatka. Odpoczywasz jak masz 60 lat.

[szpil1]

fomica napisał:


> - ryzyka chorobowe, porodowe, no te zdrowotno-fizjologiczne,
>

Jeśli jest takie ryzyko - to absolutnie nie. I mężowi uświadomić dobitnie, że to nie on zdrowiem ryzykuje, tylko Ty.

[fomica]

Ryzyko związane z wiekiem, bo jako takich genetycznych rodzinnych uwarunkowań to nie mam, moje dzieci są zdrowe, mama i siostra rodziły po 40 i wszystko dobrze, ale no wiadomo jakie są statystyki.

[enigma81]

Tak, a do tego w obecnej sytuacji w Polsce bałabym się braku odpowiedniej opieki - badań prenatalnych, informacji i ew możliwości podjęcia decyzji gdyby coś okazało się nie tak z ciążą.
Za duże ryzyko.

[koppka]

Masz około 1% szans na ZD plus kilka innych, mniej przyjemnych. Sama musisz ocenić czy to dużo i co zrobisz gdyby trafiło na was.

[agaagaaga123]

i przede wszystkim czy warto ryzykować. Jakikolwiek problem i resztę życia i planów masz z głowy.

[wkswks]

A ile lat ma maz? Znasz statystyki mówiące o chorobach psychicznych u dzieci spłodzonych przez ojców po 40stce? Autyzm tez skorelowany z wiekiem ojca, klątwa ondyny również. Ja bym nie ryzykowała, zwłaszcza w sytuacji polskiej służby zdrowia. Jagna Marczułajtis tez marzyła o trzecim dziecku- to ma.

[alpepe]

Goethe był synem starego ojca, a wyszedł genialny. No, ale to bardziej przykład anegdotyczny.

[wkswks]

Ale po tym co pisał, to owszem genialny ale niekoniecznie psychicznie całkiem w porządku. Miał np obsesje na punkcie zamężnej kobiety.

[enigma81]

fomica napisał:

> Co robić?

Sama musisz zdecydować co robić, ale ja bym się nie zdecydowała. Wszystkie twoje argumenty przeciw są logiczne i zrozumiałe. Poza tym jazda z wychowaniem dzieci dopiero przed tobą, lepiej zbierać na to siły

[koppka]

Generalnie zawsze logika wskazuje że lepiej nie mieć dzieci nić mieć (trud ciąży, stres, ryzyko, potem zmęczenie, koszty, problemy). A jednak ludzie się decydują. Podstawowe pytanie brzmi zatem: czy chcesz?

[bergamotka77]

Nie zgodziłabym się. Dwoje małych dzieci to enough. A enough is enough. Cheers! Mam już dorosłego i 11-latka i nie oddałabym tej wolności. Nawet za córeczkę

[bergamotka77]

Uzasadnienie to: choroby wczesnodziecięce, zabkowania, kolki, problemy z KP, przedszkolne adaptacje i udupienie szkołą polską, wyjazdy z majdanem. Zarwane noce, brak czasu dla siebie, btsk wolności, logistyka szkolno-przedszkolna. Nie, nie i nie. Może za granicą bym rozważyła, u nas nie.

[jehanette]

Zabrać męża na upojny weekend w SPA we dwoje, i jak się już nacieszy wytłumaczyć że jak będzie trzecie bejbi to następny taki będzie za pięć lat, ale i tak za figurę i ochotę do igraszek w wieku 45 lat i z trójka dzieci nie reczysz.

[marinella]

Mam podobne, choć nie identyczne warunki startowe i zdecydowałam, ze idę na żywioł do daty X a potem zamykam bar. Na klucz.

Dla kobiet, które zaczęły się rozmnażać po trzydziestce ( z jakimś tam dorobkiem zawodowo-finansowo-podróżniczym), czterdziestka to optymalny czas na trzeciego malucha IMO.

[paulownia88]

Będziesz najstarszą mamą na zebraniach.

[fomica]

A to akurat niekoniecznie prawda, jak się tak rozglądam wokół. Poza tym wyglądam młodo przecież

[hannah_weaver]

fomica napisał:

> A to akurat niekoniecznie prawda, jak się tak rozglądam wokół. Poza tym wygląda
> m młodo przecież
Ematka, co poradzisz?!
Mi dziś po zebraniu u 8kladisty Vice dyrejtorka powiedziała, że wyglądam jak uczennica, nie mama, high five!

[hannah_weaver]

Przepraszam, 8klasisty, dyrektorka.
Za szybko w emocjach generujè wypowiedzi

[paulownia88]

hannah_weaver napisała:

> fomica napisał:
>
> > A to akurat niekoniecznie prawda, jak się tak rozglądam wokół. Poza tym w
> ygląda
> > m młodo przecież
> Ematka, co poradzisz?!
> Mi dziś po zebraniu u 8kladisty Vice dyrejtorka powiedziała, że wyglądam jak uc
> zennica, nie mama, high five!
W klasie mojego syna jest mama, która urodziła dziecko w wieku 17 lat, ma syna w siódmej klasie szkoły podstawowej i 29 lat, jest szczupła i wysoka, dałabym jej z dychę mniej. Fajnie.

[marinella]

Jednak wolałabym rodzic jako 40 niż jako 17 🥶

[sophia.87]

Niekoniecznie, jest dużo pan i młodych mam po 40.
Choć to nie jest argument dla autorki wątku

[ginger.ale]

paulownia88 napisała:

> Będziesz najstarszą mamą na zebraniach.

Niekoniecznie, przynajmniej nie w dużym mieście. W klasie mojego dziecka są mamy, które rodziły po 40-tce. Jedna pierwsze i jedyne dziecko, druga 4-te (wakacyjna niespodzianka). Na porodówce leżałam z super babką, pierworódką w wieku 41l. W pracy mam koleżankę w wieku 46 lat, jej syn jest w czterolatkach, wiele lat walczyła o tę ciążę.
Ja się cieszę, że jak będę miała 40-tkę, to wszystkie dzieci (3) będą już w wieku szkolnym. Na dziecko w tym wieku bez 100% przekonania obu stron bym się nie zdecydowała. Średnia wieku mam na placu zabaw mnie jednak nie interesuje.

[melikles]

Dylemat jaki???

[joxanna1]

a czy wcześniej chciałaś mieć trójkę?
Bo jeśli nie chciałaś, nie rozważaliscie, a teraz Ci się nie chce - to chyba nie ma się zastanawiać.
Ale jeśli chciałaś, gdzieś z tyłu głowy był plan, a teraz Ci się nie chce, ale jest groźba, że kiedyś będziesz żałować... to ja bym zostawila losowi. Wyjdzie to wyjdzie, nie to nie.

Ja mam trójkę, chcianą i planowaną ale po drugim było tak fajnie, że nie chciało mi się tego przerywać. Tylko, że ja mam troje co dwa lata.
Ale wiem, że dziś kiedy mają 15-13-11 lat i jest już tak łatwo, to żałowałabym, gdybym tylko z powodu "teraz mi się nie chce" zrezygnowała.
Ale to ja

[fomica]

Zawsze chciałam mieć dwójkę. Zaczęłam późno i planowałam zakończyć do 40. Ale okazało się że mąż zawsze chciał trójkę i to on miał to z tyłu głowy. Teraz zarzucił temat więc siedzę i myślę.

[melikles]

A ty again. Może mąż nie zrozumiał twojego języka?

[agaagaaga123]

"mąż zawsze chciał trójkę" no też mi argument... delikatnie mówiąc mało dojrzały. Wszytko jedno jakie dzieci, co z nich wyrośnie, jak się nimi będziecie w stanie zająć, czy będą zdrowe czy nie, ważne żeby liczba się zgadzała? A ta liczba 3 to czemu? Jakaś magiczna? Liczba dwa jest gorsza? A szkoda w ogóle, że nie 7 bo 7 to jest fajna cyfra.

[fomica]

No wiesz, chyba każdy ma jakies preferencje co do liczby, ja też miałam. I żadna liczba nie jest lepsza od innej, zalezy jakie się ma możliwości, chęci, siły.

[wkswks]

Ale dorośli ludzie podlegający zachciankom są niepoważni. Czy teoj maz jest zaangażowanym i samodzielnym ojcem? Moja córka tez ma preferencje- chciałaby kucyka. Mam jej kupić?

[fomica]

Tak, jest dobrym i samodzielnym ojcem. Jak inaczej dochodzi się do rodzicielstwa niż "ja tego chcę chcę!" - to nie zachcianka? Miałam takie zachcianki już dwa razy, są tacy którzy mają po 3 i więcej.

[koppka]

wkswks napisał(a):

> Ale dorośli ludzie podlegający zachciankom są niepoważni. Czy teoj maz jest zaa
> ngażowanym i samodzielnym ojcem? Moja córka tez ma preferencje- chciałaby kucyk
> a. Mam jej kupić?

Skoro masz córkę to przecież sama uległaś zachciance posiadania dziecka

[wkswks]

Ważna rzecz: chcieliśmy oboje dwoje dzieci i wtedy kiedy chcieliśmy. Zero wątpliwości. Decyzja o drugim była łatwiejsza niz przy pierwszym, chociaż po drugim było ciężej. Do zmęczenia typowego dla posiadania w
Domu niemowlaka, dochodziły choroby starszego dziecka. Potem choroby nie w tym samym czasie a jedno po drugim. Jeśli ma się jakiekolwiek watpliwości, odpowiedz powinna brzmieć „nie”.
A zachciankę definiuję jako czynność, która chce osoba a, ale do realizacji chce wykorzystać osobę b. ( i nie mowię tu o ciąży i porodzie tylko, ale o całym spektrum). Ja i dzieci chcemy psa, maz nie chce. Nie mamy psa bo takie decyzje musimy podjąć wspólnie. A wątkodajce chodzi o dziecko a nie zwierzę.

[koppka]

No przecież jak nie zechce tego dziecka to nie będzie w tej ciąży, to chyba oczywiste.

[wkswks]

Ona chyba tez chce i chciałaby tu przeczytać jak ja wszyscy zachęcają. A tu zonk.

[koppka]

W takich decyzjach zachęcanie czy zniechęcanie nic nie daje.
A jeśli ona też chce to tym lepiej, bo się zgadzają.

[wkswks]

Więc czemu tu wypisuje?🤷🏼‍♀️

[koppka]

Bo to forum, ludzie tu przychodzą z różnymi dylematami.

[fomica]

Gdybym chciała żeby mnie wszyscy zachęcali to poszłabym na forum dla wielodzietnych a nie na ematkę, nie jestem tu od wczoraj, no bez jaj

[sniyg]

Jak masz warunki, to się decyduj, dzieci to największa wartość w życiu, bywa trudno, ale właśnie to co przychodzi z trudem często najbardziej cieszy. Trójka jest super.

[nickbezznaczenia]

Albo i nie.

'dzieci to największa wartość w życiu, '

[celandine]

Jeśli się nie chce to nie wiem, czy jest sens się przekonywać. Ja akurat chciałam troje, ostatnie było tak promocyjne, że potem zachciało mi się nawet czwartego, ale wyszło dopiero gdy miałam 38 lat, teraz ma rok a ja jestem serio wykończona, bo to ostatnie ma motorek. Calutki dzień za nim latamy na zmianę, budzi się codziennie o 5 rano i nie ma zmiłuj, śpi tylko na cycku, jestem totalnie uwiązana i nie mogę znaleźć opiekunki w dodatku. Romantyczne wyjścia się skończyły, podróże też utrudnione, w wakacje zwiedzaliśmy różne miejsca i tak się umęczyłam z uciekającym i wykręcającym się synkiem, że teraz nie jadę nawet na weekend, który mamy opłacony, bo po prostu nie mam siły. Bardzo się z najmłodszego cieszę i uwielbiam, ale nie mam już tyle sił co przedtem. Dodam jeszcze, że ciąża była koszmarna, bo panicznie się bałam najpierw poronienia, potem że dziecko może mieć jakieś wady, oczekiwanie na wyniki testu dna mnie tak zestresowało, że jak otwierałam kopertę z wynikiem, zrobiło mi się słabo. Potem nadal się bałam, że coś wyjdzie na usg połówkowym a dodam, że mieszkam w kraju, gdzie w razie czego nie ma problemu z terminacją i gdyby tak nie było to w życiu bym się nie zdecydowała na dziecko przed 40.