A jakbyście były same to

[margerytka73]

Fantazjując, teraz, nie macie męża, dzieci, nigdy ich nie było. Jesteście same. Jak wygląda wasze życie, tak jak dotychczas, chodzi mi np o miejsce zamieszkania, zawód, hobby, przyjaciół , wygląd sposób ubierania, sposób spędzenia wolnego czas? Czy byłybyście szczęśliwe gdyby wasz naz i dzieci nigdy nie istniały?
Zapraszam do hipotetyzowania.

[extereso]

Wątpię czy byłabym szczęśliwa bez faceta. Bez dzieci... chyba umiałabym. Ale z nimi jednak jest turbo jakość.

[lot_w_kosmos]

Też wolę obecny układ.
Całe liceum marzyłam o facecie.
Pamiętam że samotne życie bez partnera we wczesnej młodości nie było dla mnie komfortowe. Nie sądzę więc żeby dorosłość ssamotna przyszła mi lekko.

[margerytka73]

Miałam tak samo..
Tylko u mnie finalnie, jak widać, stan się nie zmienił. Jakoś nie skacze do góry z tego powodu, ale i staram się cieszyć z codzienności.

[extereso]

Ja nie marzyłam, bo w zasadzie od pierwszej lo zawsze byłam w jakiejś relacji, oczywiście były przerwy ale znów się w kimś zakochałam i od nowa bal 😁

[woman_in_love]

Bez męża i dzieci kobieta nie istnieje. Nie wyobrażam sobie takiego stanu. To jakby być bez nogi.

[katriel]

> To jakby być bez nogi.

Ekhm... Nawet jeżeli, to bez nogi też ludzie żyją i bywają szczęśliwi.

[anomaliapogodowa81]

Współczuję Ci, że taka wybrakowana się urodziłaś

[sol_13]

Przecież ona żartuje 😄

[kosmos_pierzasty]

Byłoby zupełnie inaczej. Brakowałoby mi czego innego
Z pewnością bym więcej pracowała i podróżowała. Mieszkałabym też pewnie gdzieś indziej. Na tym etapie, to już może zagranicą.

[extereso]

Ooo ja bym mniej pracowała ( potrzeby byłyby bez porównania mniejsze), podróżowałabym co najwyżej tyle samo ale raczej też mniej ( rzadko jestem inicjatorką wyjazdu).

[podaje_haslo_okon]

Nie mam męża, nie mam dzieci, nie jestem sama, jestem szczęśliwa, a jak przestanę, to będę coś zmieniać.

Powiedz lepiej co Ci leży na sercu.

[margerytka73]

Zastanawiam się, jakbym sama miała męża i dzieci, czy jakość mojego psychicznego życia byłaby teraz inną?
Oraz to co powyżej czy robiłabym te rzeczy które robię teraz czy mieszkałabym w tym mieście i kraju itd.
Nie znam innego życia niż życie samej, okresowo z mężczyzna, ale nigdy nie było to na zasadzie legalny związek, wspólne mieszkanie, wspólne dzieci. Jak teraz na to patrzę to wydaje się być tak, że to przypominało związki studenckie, jakieś pomieszkiwanie razem, jakieś wyjazdy, wspólne spędzanie czasu, ale bez większych planów. Dzieci zawsze chciałam nigdy nie miałam. Zastanawiam się więc czasem, jakby teraz było, jakbym miała to, co ematki czyli tradycyjna rodzinę.
Stąd ten wątek na opak. Ematka- nie ma męża i dzieci- jak więc hipotetycznie wygląda teraz jej życie. Czy myśli, że jest szczęśliwa? Gdzieś wyczytałam, że człowiek powinien mieć szczęście przebywając sam że sobą.

[podaje_haslo_okon]

No ale tego nikt nie wie, bo zwyczajnie odwrotnej sytuacji nie doświadczył. IMHO nie jesteś w stanie stwierdzić czy bylabys bardziej szczęśliwa z dziećmi, mam znajomych, którzy starali się o dziecko prawie 10 lat (tak bardzo tego chcieli), a jak już się pojawiło, to poczuli, że to jednak nie to i znam odwrotne sytuacje - ciąża z wpadki zupełnie niechciana, a po jakimś czasie rodzice stwierdzili, że nic lepszego im się zdarzyć nie mogło (patrząc na nich wierzę w to stwierdzenie).

[kosmos_pierzasty]

Człowiek może być szczęśliwy w bardzo różnych okolicznością, jak i nieszczęśliwy - też w różnych. Każdy stan rodzinny ma swoje plusy i minusy.
Pewnie, jako bezdzietna singielka albo będąc w luźnym związku, bym sądziła (przynajmniej do jakiegoś momentu), że dużo tracę, a nie miałabym świadomości zalet takiej sytuacji. Tak sobie wyobrażam, na ile znam siebie.
Jeśli nie czujesz się szczęśliwa, to może poszukaj źródeł takiego stanu rzeczy, bo imo mało prawdopodobne, by faktycznie był to tylko i wyłącznie brak tradycyjnie pojmowanej rodziny.

[margerytka73]

> Jeśli nie czujesz się szczęśliwa, to może poszukaj źródeł takiego stanu rzeczy,
> bo imo mało prawdopodobne, by faktycznie był to tylko i wyłącznie brak tradycy
> jnie pojmowanej rodziny.
>
A może to jest właśnie to? Brak szczęścia w tym aspekcie że nie ma rodziny albo kogoś obok i to nie jest nic nienormalnego.
Spapralam w przeszłości wszystkie relacje wszystko robiłam nie tak, odwrotnie niż być powinno.

[kosmos_pierzasty]

Jednak nad grobem jeszcze zapewne nie stoisz. Czyli jeśli brak Ci ludzi wokół, relacji, co faktycznie jest ponoć potrzebne do poczucia szczęścia, to możesz spokojnie się tą sferą zająć. Każda sytuacja ma swoje przyczyny i najczęściej da się coś zrobić, by czuć się lepiej. Nawet jeśli nie z dnia na dzień, to chyba lepiej zacząć niż stać w miejscu i za kilka lat być w tym samym punkcie...

[margerytka73]

kosmos_pierzasty napisała:


> epiej zacząć niż stać w miejscu i za kilka lat być w tym samym punkcie...
>
Nie wiem czy mogę. Nutuja mnie 2 rzeczy, których nie mogę przeskoczyć, myślę, że to byłyby przeszkody do udanego związku
Tak, byłam na terapii, terapeuta mówiła, że to nie przeszkodą, bo ludzie z dokładnie tymi 2ma problemami maja związki, rodziny, ale nie umiem tego odnieść do siebie. I dlatego pewnie papralam tamte relacje. Albo reanimowałam niepotrzebnie.

[extereso]

Że tradycyjnie pojmowana rodzina to niekoniecznie ale z drugiej strony jesteśmy społecznymi zwierzętami, większość z nas potrzebuje stada i już.

[igge]

Ale na wielkie stado, liczne relacje trzeba mieć mega dużo czasu. Rzadko kto ma go wystarczająco na liczne I bliskie towarzyskie relacje. Szczególnie mając absorbujący dom i albo pracę zawodową.

[igge]

Skoro Szymborska bez dzieci i bez męża była szczęśliwa to ja też😁. Hipotetycznie.
Bez seksu trochę słabo ale seks bez męża też można mieć.
Na pewno potrafię zatracić się w pracy zarobkowej, o ile pozwala na kreatywność bo na księgową nie bardzo się nadaję. Więc o ile praca dawałaby sens to czemu nie.

[igge]

No i przyjaźń ważna. Przyjaźnie bliskie , głębokie plus dające radość i śmiech ( czyli fajne relacje) musiałyby ze mną pozostać. Te co mam albo inne ale na tym samym poziomie sensu i satysfakcji.

[pytajacakinga]

Nie wyobrażam sobie życia bez dzieci było by słabo..

[chatgris01]

Ja sobie nie wyobrażam życia (swojego) z dziećmi.
Każdemu wg potrzeb.

[piataziuta]

Coś ty, jest zajebiście.

[alicia033]

margerytka73 napisała:

> Czy byłybyście szczęśliwe gdyby wasz naz i dzieci nigdy nie istniały?


Sądzę, że tak. Nigdy nie miałam szczególnego parcia na rodzinę.

[huang_he]

Nie noszę w sobie nieszczęścia.
Byłabym bardzo wyćwiczona, na diecie pudełkowej. Gotowałabym jedynie bardzo wymyślne potrawy, a nie potrafiła zrobić dobrze naleśników. Chodziłabym na sto zajęć na mieście. Bardzo dużo bym podróżowała. Wieczorami byłabym smutna. Byłabym wiecznie zmęczona.

[starczy_tego]

Tez tak obstawiam u siebie

[daniela34]

Tak samo wyglądało tak zanim byłam w związku.

[gamma76]

Przede wszystkim byłabym bogata 😊, ale z psychiką pewnie byłoby źle 😕

[princesswhitewolf]

Taa juz widze jak ktos napisze ze bylyby szczesliwsze gdyby ich dzieci nie istnialy

[kosmos_pierzasty]

No wiesz... nie nasza wina, że mamy takie udane dzieci

[heniek.8]

princesswhitewolf napisała:

> Taa juz widze jak ktos napisze ze bylyby szczesliwsze gdyby ich dzieci nie ist
> nialy

Ale jak ktoś ma np. dwójkę dzieci to którego nie kocha, nie tęskni? Tego trzeciego które nie istnieje, oczywiście

Wymaga trochę wyobraźni żeby wyobrazić sobie stan przed narodzeniem pierwszego i voila - mamy stan w którym jest ok bez dzieci

Bo jak się tak zastanowić, to co z nich mamy? Jakieś kłopoty i trudy za młodu, a potem i tak się usamodzielnią i zajmą sobą

Tylko w tych rodzinach w których występuje wielkie współuzależnienie czy enmeshment to tam robi to wielką różnicę
W pozostałych przypadkach matką dorosłych dzieci musi nauczyć się nie uzależniać swojego szczęścia od dzieci

[chatgris01]

princesswhitewolf napisała:

> Taa juz widze jak ktos napisze ze bylyby szczesliwsze gdyby ich dzieci nie ist
> nialy


Moje właśnie nie istnieją i dlatego jestem szczęśliwsza

[nenia1]

princesswhitewolf napisała:

> Taa juz widze jak ktos napisze ze bylyby szczesliwsze gdyby ich dzieci nie ist
> nialy


zawsze możesz przecież zacząć od siebie.

[iksa.78]

Ja tak napisałam poniżej. Tak, byłabym szczęśliwsza bez dziecka i bez męża.

[berber_rock]

princesswhitewolf napisała:

> Taa juz widze jak ktos napisze ze bylyby szczesliwsze gdyby ich dzieci nie istnialy

Ja napisze. Bez zadnego problemu.
Przy czym nie tyle "jakby MOJE dzieci nie istnialy", tylko chyba bylabym szczesliwsza jakbym obrala sciezke, gdzie bylabym odpowiedzialna jedynie za siebie sama, a nie za cala rodzine.
Jakby nie patrzec, rodzina, dzieci spro wolnosci ci odbieraja. Na przyklad:
- dzieciaki chodza do szkoly, wiec spontaniczny wypad gdzies w dzicz na trzy miesiace "bo tak" odpada
- nie bedziesz tez sie przeprowadzac co 2 lata "bo tak"
- masz bardziej usystematyzowane i ustabilizowane zycie
- musisz jednak zadbac o jakas podstawe materialna, bo nawet jesli ty sama tego nie potrzebujesz, to dzieciakom potrzebna jest stabilizacja.

Ale wracajac do tematu:
- tak, chyba wybralabym zycie bardziej spontaniczne i mniej odpowiedzialne
- moze bez dzieci? nie wiem.
- wiem, ze jesli mialabym na dzieci sie decydowac dzisiaj, to raczej decyzja bylaby na NIE
- i chyba jednak wybralabym zycie z wieksza doza wolnosci

Bez partnera to chyba bym jednak zyc nie umiala, bo partner jest jednak moim najwiekszym kumplem i osoba z ktora lubie sie dzielic zyciem.

[po-trafie]

Wygladaloby w 95% tak samo. Zmieniloby sie tylko to, ze zrobilabym kilka wiecej rzeczy z kategorii wysokiego ryzyka (paralotnie, skoki na spadochronie) - maz jest ostrozny z wysokosciami, bardzo mnie kocha i widze, ze takie aktywnosci powoduja tyle stresu, ze mysle ze mu zycie tym skracam. Troche wiec ograniczylam sie na tym froncie.

No i ostatnie 3 miesiace ciazy + pierwsze 6 miesiecy zycia dziecka spedzilabym inaczej, gdyby go nie bylo

Pomijajac to, zylabym tak samo.

[margerytka73]

po-trafie napisała:

>m
>
> Pomijajac to, zylabym tak samo.
A psychicznie? Nigdy nie byłaby matką. W codzienności też, nie miałabyś męża, nikogo obok i w zasadzie byłoby bez znaczenia, czy wracasz codziennie do domu, czy też zginęłaś skacząc na banji, czy że spadochronem.

[iksa.78]

Tym lepiej: nikt nie będzie po mnie w żałobie i depresji, nikogo nie obarczę opieką nad sobą, umierasz wręcz z ulgą bo nie masz dzieci, które potrzebują matki - jesteś wolna

[margerytka73]

To można skończyć ze sobą?

[iksa.78]

Po co kończyć? Życie i tak szybko mija a więc nawet się nie obejrzysz...
Dzieci zabiorą ci to co najważniejsze. Bez dzieci ciesz się każdą i doceniaj to co masz - a jest co doceniać.

[iksa.78]

Każdą chwilą*

[margerytka73]

Bo to zabrzmiało tak, jakby to zależało od dzieci. Jak to się mowi: masz dzieci, męża, masz dla kogo żyć.

[malia]

Nie zrozumiałaś jej, tu chyba raczej chodzi o to, ze nie umierasz spokojnie bo dziecko jeszcze wymaga opieki, boisz się o nie, martwisz sie, jak sobie bez ciebie poradzi. Bez dziecka - cóż, najwyżej umrę

[igge]

Co najważniejsze te dzieci niby zabiorą?
( oprócz czasu i kasy i beztroski )

[heniek.8]

igge napisał:

> Co najważniejsze te dzieci niby zabiorą?
> ( oprócz czasu i kasy i beztroski )

zabiorą twoje zasoby ale nie dlatego że tak zdecydowałaś, tylko że w pewnym wieku twój mózg zalały hormony które kazały ci się rozmnażać, gdyby nie ten "high" związany z zakochaniem, z instynktem - excuse le mot - małpy, to nikt by się nie decydował na dzieci

[iksa.78]

Lęk o dziecko i obciążenie psychiczne z tym związane, pozostaną na długo

[igge]

No ok, ale coś za coś, no i można z ufnością podchodzić ( lub nauczyć się podchodzić) do swoich dzieci i ich przyszłości, do świata i ludzi, zamiast lęku.
Zamiast lęku spokój. Zen😉

[aqua48]

Bez moich dzieci i męża nie wyobrażam sobie mojego szczęśliwego życia. Byłoby puste i jałowe. Gdzie byłabym? Pewnie od lat zagranicą. I najpewniej mocno zdziwaczałabym na starość jak moje koleżanki bezdzietne singielki. Bo to jednak jest ważne by mieszkać z kimś, mieć z kim porozmawiać na każdy temat, poradzić się, zetrzeć w dyskusji o bieżących sprawach, musieć się do innych osób w jakiś sposób dopasować, uczyć się czegoś nowego.

[margerytka73]

Bez przesady. Nie znasz zdziwaczakych mężatek? Nie wszystkie singielki dziwaczeja ba starość i nie wszystkie dzieciata mężatki są na starość normalne. Poczytaj wątek o teściowych, a tam każda od wielu lat ma rodzinę

[aqua48]

margerytka73 napisała:

> Bez przesady. Nie znasz zdziwaczakych mężatek? Nie wszystkie singielki dziwacze
> ja ba starość i nie wszystkie dzieciata mężatki są na starość normalne.

Z całą pewnością istnieje sporo dziwaków, jednak ja zaobserwowałam zdziwaczenie wśród moich koleżanek singielek. Może dlatego tak się to rzuca w oczy, że wcześniej były całkiem fajne i normalne. Zrobiły się po 50 potwornie roszczeniowe, apodyktyczne, krytykanckie i nie szanujące innych ludzi. Takie skupienie wyłącznie na sobie, swoim zdaniu, swojej wygodzie plus niemiłe, pogardliwe wyrażanie się o wszystkich innych. Bardzo mnie to uderzyło.

[veryvery]

I wszystkie takie same? Nie przesadzasz? Ile takich znasz?

[aqua48]

veryvery napisała:

> I wszystkie takie same? Nie przesadzasz? Ile takich znasz?

Trzy takie całkiem samotne. Znam je bardzo długo wiec mogłam zaobserwować zmianę. Dwie inne, natomiast, które mieszkają ze swoimi nieżonatymi braćmi nie zdziwaczały. Czyli chyba jest prawdą to że zmiana charakteru zależy od tego czy człowiek jest w życiu całkiem sam czy jednak mus i się liczyć z drugą osobą ale i ma z kim przegadać problemy i wątpliwości oraz może liczyć na ustawienie do pionu..

[margerytka73]

aqua48 napisała:

> margerytka73 napisała:
>
> > Bez przesady. Nie znasz zdziwaczakych mężatek? Nie wszystkie singielki dz
> iwacze
> > ja ba starość i nie wszystkie dzieciata mężatki są na starość normalne.
>
> Z całą pewnością istnieje sporo dziwaków, jednak ja zaobserwowałam zdziwaczenie
> wśród moich koleżanek singielek. Może dlatego tak się to rzuca w oczy, że wcze
> śniej były całkiem fajne i normalne. Zrobiły się po 50 potwornie roszczeniowe,
> apodyktyczne, krytykanckie i nie szanujące innych ludzi. Takie skupienie wyłącz
> nie na sobie, swoim zdaniu, swojej wygodzie plus niemiłe, pogardliwe wyrażanie
> się o wszystkich innych. Bardzo mnie to uderzyło.
To ja znałam taką rozwódke. Ale za czasów małżeństwa też taka była.

[madame_edith]

Miałabym kupę hajsu, światło w lodówce i pewnie nie mieszkałabym już dawno w Polsce. Czy szczęśliwsza to wątpię, zawsze pragnęłam mieć dzieci, żałuję, że nie mam trzeciego.

[hrabina_niczyja]

To takie pierdol...nie o dupie Marynie. Miałam męża, nie mam męża. Żyłam inaczej i owszem, bo z kimś, a teraz żyje inaczej, ale czy gorzej? Właśnie lepiej, bo widzę, że sama osiągnęłam więcej niż z nim. Ale są też minusy, w uj minusów, ale czy z nim akurat te minusy byłyby mniejsze? Po prostu człowiek musi się odnaleźć w każdej sytuacji i nie ma jakie życie jest lepsze. Jest takie w jakim żyjemy aktualnie.

[margerytka73]

Jakie są np minusy?

[hrabina_niczyja]

Bardzo prozaiczne. Jak nie zarobisz to nikt Ci na chleb nie da. Dwie pensje to nie jedna, a opłaty musisz w całości robić sama. Wakacje kosztują cie drożej. Wniesienie stołu, skręcenie krzesła, powieszenie karnisza itd. Jak zachorujesz nie ma, że Ci ktoś zrobi herbatki. Nie masz z kim przegadać problemów itd. A najbardziej to ta cholerna odpowiedzialność sama za siebie, bo nie ma nikogo kto weźmie coś na siebie.

[iksa.78]

Ale:
- wydajesz tylko na siebie
- masz więcej czasu i pieniędzy na podróże ( mogą być samotne, nie ważne! Siedząc z chorym dzieckiem do d* pojedziesz )
- w chorobie pani pielęgniarka z ZOZ sprawdzi czy żyjesz
- masz świętą wolność wyboru, bez kompromisów - piękne

[iksa.78]

- za usługi sama zapłacisz z własnej pensji ( nie zapominaj, że masz jej więcej mimo jednej wypłaty bo dzieci nie generują wydatków)

[iksa.78]

Dzieci, których nie ma nie generują wydatków*

[hrabina_niczyja]

Więcej? To powiedz to mojej samotnej koleżance, która zarabiała na poziomie 2 tysięcy, a teraz jej zmniejszyli etat do pół. Nie żyje w bańce i dobrze wiem, że przewalam na siebie w ciul kasy, ale nie zawsze tak miałam i doskonale wiem co znaczy druga osoba w domu z wyplata.

[hrabina_niczyja]

Aha i spróbuj szukać fachowców do wszystkiego 😄 Powodzenia.

[iksa.78]

A po co fachowca od wszystkiego? Sama żarówki nie wkręcisz?

[hrabina_niczyja]

A to w domu masz jedynie żarówkę do wkręcenia? Aha.

[iksa.78]

Dasz sobie odebrać wolność dla jakiegoś finansowego zysku? i jeszcze np.seks uprawiać, którego nigdy nie lubiłaś - czyli sprzedasz siebie dla tego marnego zysku? Serio?

[iksa.78]

Z tym seksem to mój osobisty przykład*

[margerytka73]

Mówimy o zmuszaniu do seksu z osobą, z którą nie chce się uprawiać seksu, czy o rodzaju seksu, którego się nie chce uprawiać a partner wymaga?

[iksa.78]

Ogólnie o czynności zwanej seksem, którą wbrew powszechnej opinii każdy powinien lubić - a tak nie jest. Nie każdy lubi seks, a związek z drugą osobą tego wymaga ( zazwyczaj). A więc nie chodzi o jakiś rodzaj seksu - ale o sam seks.

[margerytka73]

A to faktycznie problem idealnie, jak się dobiorą osoby o takim samym podejściu. Ale to jak szukanie igly.

[iksa.78]

Nie musiałabym uprawiać seksu, którego nigdy nie lubiłam za cenę bycia z kimś

[margerytka73]

Jak się w takim razie zmusiłaś? Ja nie byłabym w staniem

[aqua48]

iksa.78 napisała:

> Nie musiałabym uprawiać seksu, którego nigdy nie lubiłam za cenę bycia z kimś

Nigdy nie zrozumiem PO CO osoba która nie lubi seksu wikła się w związek opierający się z założenia na seksie.

[hrabina_niczyja]

No jeżeli dla ciebie bycie, życie z człowiekiem, którego się kocha to jedynie brak wolności i zmuszanie się do seksu to może pora się rozwieźć.

[iksa.78]

Nic nie jest za darmo: nawet jeśli finansowo pomoże ci ta druga osoba z wypłatą to rozmnożenie się - odbierze wam część pieniędzy.

[hrabina_niczyja]

To odejmij pensje swojego starego i sobie pomyśl na co będzie cie wtedy stać. Bo moja koleżankę, żeby nie ojciec to by nie było stać nawet na wynajęcie pokoju. Zajebiste życie singielki.

[iksa.78]

Jeśli pomyślę na co mnie nie stać przez dziecko ( tzn.przez moją decyzję o rozmnożeniu się) to nie jest mi różowo...

[alicia033]

hrabina_niczyja napisała:

> Bo moja koleżankę, żeby nie ojciec to by nie było stać nawet na wynajęcie pokoju
> . Zajebiste życie singielki.

Ta twoja koleżanka to pańszczyzniany chłop uwiązany do ziemi?

[ludzikmichelin4245]

iksa.78 napisała:

> Nic nie jest za darmo: nawet jeśli finansowo pomoże ci ta druga osoba z wypłatą
> to rozmnożenie się - odbierze wam część pieniędzy.

No ale to chyba od dawna wiadomo, że finansowo najlepiej być DINKsem.

[igge]

Masz rację, co do minusów. Moja matka całe niemal życie od wczesnej młodości jest sama.

Aczkolwiek są plusy ujemne i plusy dodatnie. Tych dodatnich to ona chyba nawet nie dostrzega bo całe źycie jest sobie sterem i okrętem i z nikim absolutnie nic nie musi negocjować. W sensie robi zawsze to co chce jeśli o duperele chodzi i z nikim nie musi się liczyć, niczyich różnych preferencji brać pod uwagę. Zero kompromisów i dbania o czyjeś inne od własnych fanaberie.

[abecadlowa1]

igge napisał:

> Masz rację, co do minusów. Moja matka całe niemal życie od wczesnej młodości jest sama.

A Ty nie mieszkałaś z matką, gdy byłaś niepełnoletnia? Nie brała pod uwagę Twoich potrzeb, konieczności zapewnienie Ci opieki itd.?

[iksa.78]

Tak. Bardzo. Dziecko ma obecnie prawie 12 lat, małżeństwo trwa 14 lat.
Bez męża i dziecka byłabym najszczęśliwszą osobą na Ziemi. Ale wiem to dopiero teraz, po doświadczeniu i małżeństwa i macierzyństwa.
Wyobrażam sobie siebie albo zupełnie samą ( ale nie samotną) albo z partnerem - mieszkającym osobno ( pomieszkujemy razem ale nie non stop).
Gdyby taka opcja była możliwa aby nagle to wszystko zniknęło i nigdy nie istniało ( i mąż i dziecko) to byłabym przeszczęśliwa. Nie dla mnie trudy macierzyństwa, nie dla mnie bóle porodowe, nie dla użeranie się z panem mężem.
Ech, marzenia...

[piataziuta]

Tak długo nie byłam sama, że nie umiem sobie tego wyobrazić.
Niemniej, myślę, że puszczałabym się.🤔

[snakelilith]

Trawa po drugiej stronie jest zawsze bardziej zielona. Ogranicza cię stały związek, chciałabyś się puszczać. Jesteś sama i możesz się puszczać, to ci się nie chce i marzysz o ograniczeniu stałego związku.

[hrabina_niczyja]

Właśnie, jak już przewalisz tych kutasów na pęczki to seks staje się ostatnia twoja potrzeba i jawi jako coś zupełnie zbędnego 😄

[ludzikmichelin4245]

Niezobowiązujący seks - a raczej związana z nim logistyka - jest dość męcząca. Trzeba wychodzić "na łowy", stroić się, wkomponowywać te randki i schadzki w plany życia codziennego, sprzątać chatę na przyjście gacha. Ileś energii idzie też na selekcję- odsiewanie wariatów itp.
Jeśli patrzeć li i jedynie na łatwość dostępu do seksu, to stały związek jest o niebo mniej wymagający energetycznie.

[piataziuta]

A to wiem.
Raz mnie w życiu facet rzucił i dość dramatyczną myślą było, że ten seks sprzed kilku dni, to był ostatni i pewnie długo żadnego nie będzie.

[jolie]

ludzikmichelin4245 napisał(a):

> Niezobowiązujący seks - a raczej związana z nim logistyka - jest dość męcząca.
> Trzeba wychodzić "na łowy", stroić się, wkomponowywać te randki i schadzki w pl
> any życia codziennego, sprzątać chatę na przyjście gacha. Ileś energii idzie te
> ż na selekcję- odsiewanie wariatów itp.
> Jeśli patrzeć li i jedynie na łatwość dostępu do seksu, to stały związek jest o
> niebo mniej wymagający energetycznie.

Z wymienionych najgorsze imo są - odsiewanie wariatów/odpadów oraz sprzątanie 😀.

[igge]

Sprzątania jest mniej przy życiu w pojedynkę no i można ograniczyć wydawanie kasy na coś innego ( chyba, że bez rodziny na karku człek jednak zamożniejszy się robi ) I zafundować sobie częściej?) pana/ panią do sprzątania.

[piataziuta]

Po latach w stałym związku nie o kutasy chodzi, a o świeżość i zachwyt.

[hrabina_niczyja]

Przereklamowane.

[igge]

Polemizowałabym.

[piataziuta]

To polemizuj, czekamy.

[piataziuta]

snakelilith napisała:

> Trawa po drugiej stronie jest zawsze bardziej zielona. Ogranicza cię stały zwią
> zek, chciałabyś się puszczać. Jesteś sama i możesz się puszczać, to ci się nie
> chce i marzysz o ograniczeniu stałego związku.



No jak byłam kiedyś sama to się nie puszczałam, ale już dawno temu uznałam, że to przez głęboko zakorzeniony patriarchat.
Niczego, w każdym razie, nie żałuję.

[ga-ti]

Na pewno nie mieszkałabym tu, gdzie mieszkam. Pewnie po studiach wróciłabym do rodzinnego domu, może dostałabym fajną pracę, w fajnym miejscu, taką, o jakiej marzyłam. I pewnie bym się w pracy spełniała. Może i awansowała i osiągała jakieś tam sukcesy.
Jestem mało towarzyska, więc tu pewnie byłoby słabo. Pewnie bym podróżowała, bliżej, dalej.
Mąż się śmieje, że siedziałabym z mamusią i tatusiem, może i tak
Ale dla mnie od zawsze było oczywiste, że będę miała męża i dzieci, kosztem kariery zawodowej. Nie żałuję.

[nenia1]

Nie wiem jakby wyglądało. To jest właśnie konsekwencja wyboru, wybierając coś rezygnujemy z czegoś innego.
To już Turnau śpiewał w jednej ze swoich piosenkach o wyborze "pomyśl, że o tym nigdy się nie dowiesz".
Jednak patrząc na to ile czerpię szczęścia i poczucia wewnętrznego ciepła z bliskich to nie sądzę, że byłoby lepiej bez nich (ja emocje mocno czuję w ciele, tu ciepło siedzi mi głównie w brzuchu i rozgrzewa od środka).

[margerytka73]

Ja właśnie nie wybrałam. Zawsze myślałam, byłam przekonana, że ( może nie od razu po zdaniu matury) w przyszłości będę miała meza i dzieci. Jeśli zaś okazałoby się, że dzieci bym nie miała ( w wyniku choroby, albo była bezpłodna, co by się okazało, albo partner miałby problemy), to byłabym w związku.
A okazuje się, że tak się nie stało. Mało tego ja się chyba nie nadaje do relacji. Dosłownie każdy mnie zostawia. Albo odwrotnie- biegają za mną tacy, którzy są dla mnie jak bracia.

[przepio]

Nie wiem. Od zawsze mam męża i dzieci 🙂
Ale mam też koleżankę, która bardzo ceni sobie wolność i nie wyobrażałam jej sobie nigdy jako żony i matki. Ale od około 40 - tki zrobila się taka nie do życia, jest podejrzliwa, nieufna. Mijają lata, a ja coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że wychodzi z niej staropanieństwo. Trudno z nią wytrzymać, zraża do siebie coraz więcej ludzi, może to skutek tego, że była sama?

[iksa.78]

Ja zrobiłam się nie do wytrzymania po rozmnożeniu
Nawet teraz, po tych 11 latach macierzyństwa aż mnie skręca jak poznaję równolatki bezdzietne.
A więc nie ma reguły.

[huang_he]

To niestety moja przyjaciółka
Przy czym nie wybrała takiej drogi, po prostu tak wyszło.
Od kilku lat jest zawsze chora. Zawsze katar, chore gardło, w pandemicznym zamknięciu bała się każdego człowieka. Rok się przez to nie widziałyśmy. Jest coraz trudniej, a ma raptem… 40 lat! I ja rozumiem ją doskonale, pewnie sama na jej miejscu byłabym jeszcze gorsza.

[heniek.8]

ale wg twoich kryteriów ona jest "lepsza" albo "gorsza" a wg jej - ona dba o zdrowie
każdy w wieku 40 lat może wskazać kogoś np. ze swojej dawnej klasy i powiedzieć - oto jest dziwny człowiek

ale już nikomu nie przyjdzie do głowy, że sam jest dziwny wg kryteriów innych osób (tych dziwnych, ofc)

[jagoda2]

Faktycznie trudno teoretyzować, ale ja też należę do kobiet, które bez dziecka byłyby równie szczęśliwe i zadowolone z życia, a prawdopodobnie nawet bardziej. Nie jestem typem rodzinnym, wystarczają mi przyjaciele, znajomi i kontakty międzyludzkie wynikające z wykonywanej pracy. Rodzinę swoją kocham, ale wszystko co z nią związane po prostu męczy mnie (tzw. obsługa i organizacja życia, myślenie i pamiętanie o wszystkim. itd).

[jehanette]

Z jednej strony lubię sobie po fantazjować jakby to było cudownie tak żyć niezależnie, ale z drugiej wiem ze partner, dziecko zmieniły mnie i byli też motywacja do różnych decyzji i zmian, więc pewnie nie byłabym taka fajna

[semihora]

Byłabym szczęśliwa. Ubrana tak samo, choć pewnie w innej pracy. I pewnie mieszkałabym w innym miejscu.

[lea_233]

Nie chciałabym bym być sama. Ale gdyby jednak to w ciągu dnia byłabym aktywna praca, zakupy i inne codzienne obowiązki. Weekend jakaś rekreacja typu wyjazdy, teatr, kino koncert. I smutne wieczory. Nie ja muszę mieć z kim pogadać, komuś w czymś pomóc. Samej być obsłużona

[mia_mia]

Palma, ciepłe morze, drinki w łupinie kokosowej albo rok w jednym kraju rok w innym, w Polsce jestem tylko ze względu na męża i sprawy rodzinne. Poważnie piszę i wiem to na 99,99% czy byłabym szczęśliwa nie wiem.