Co począć?

[volta2]

Mój syn też spanikował już pierwszego dnia, kazałam zadzwonić do sekretariatu i spytać o możliwość przeniesienia do równoległej klasy. Ale rozmawiałam z nim, że przecież jednego kolesia z tej równoległej to bardzo nie lubi, że z innymi będzie widywał się na lekcjach międzyklasowych i podjął się zostać, zawalczyć o swoje wejście w grupę, choć od zawsze miał z tym problem. W gimnazjum przeżywał podobnie. Dał radę, może nie ma przyjaźni z tamtej klasy, a z tymi z równoległej się trzyma do dzis.

[draconessa]

Po 3 dniach? Nie, dalabym czas do konca semestru. I dopiero potem decyzja.

[tojaba]

draconessa napisała:


Czy to ta sama Draconessa, która pisała prawie 20 lat temu na forum SZ ???

Baba (z wciąż nie kopniętym kalendarzem

[wapaha]

w takich sytuacjach-bo też były-szłam na układ : jeżeli nic się nie zmieni i za np. 3 mce nadal będziesz chciała zmiany-to wtedy się za to zabierzemy ( z kilkoma kwestiami tak było i kwestii zmiany klasy, i szkoły i przekłucia uszu i zrobienia tatuażu)

Dzieciak wiedział że traktuję jego pomysł poważnie a nie jako zachciankę ( nawet jeśli nią było), ustalaliśmy kompromis ( co dodawało wagi ), stres odpuszczał bo można było zacząć odliczać do zmiany, nie było widma : nigdy, zawsze

[kanga_roo]

pozwoliłabym się przenieść od razu.
w podstawówce (jeszcze przed likwidacją gimnazjów) odwiodłam syna od pomysłu na zmianę klasy. bo jeszcze tylko dwa lata, bo będzie gimnazjum, bo szkoła mała a w Twojej klasie nauczyciele lepsi. dziecko posłuchało, potem się z podstawówki sześcioklasowej zrobiła ośmioklasowa, i został w swojej klasie do końca. teraz kończy liceum, przyjaźni się z ludźmi z klasy, do której chciał się przenieść, ze swoją dawną klasą nie utrzymuje żadnego kontaktu mimo że mieszkają blisko siebie i się widują na ulicy.
córka jest bardziej zdeterminowana, więc po pięciu latach ciężkiej pracy zrezygnowała z dość elitarnej, wymagającej szkoły i poszła do zwykłego ogólniaka, i to wcale nie tego który ze szkół jej wyboru był najwyżej w rankingach. ale atmosfera bardziej jej odpowiadała. jest zadowolona.
uczę dzieci, żeby słuchały swojej intuicji. i o ile pozostawiam im wolną wolę, to raczej się nie mylą.
tyle że sprytny dorosły potrafi zamieszać własnemu dziecku w dobrej wierze. więc to siebie muszę kontrolować, a nie dzieci.

[ivaz]

Dziękuję wszystkim za dyskusję, już wiem co robić, pozdrawiam wszystkie cudowne emateczki i ich doskonałe bombelki.

[volta2]

Daj znać co zrobicie i jak to się sprawdzi w praktyce