Pozytywna dyscyplina

[ziazia17]

Czy któraś stosuje u nastolatki? Są efekty? Bo o nas chyba niebawem przeczytacie w gazetach- albo zastrzelę siebie, albo dziubaskę.

[1matka-polka]

Nie umiesz rozmawiac ze swoim dzieckiem? To idz na terapię, zeby nauczyc sie tego, czego nie nauczyła cie twoja matka, a czego nie nauczyła jej jej matka, itd. Nie ma innych rozwiązań.

[m_incubo]

1matka-polka napisała:

> Nie umiesz rozmawiac ze swoim dzieckiem? To idz na terapię, zeby nauczyc sie te
> go, czego nie nauczyła cie twoja matka, a czego nie nauczyła jej jej matka, itd
> . Nie ma innych rozwiązań.
>
No, niech idzie, skoro taka nieogarnięta jako matka.
Nie to, co jej mąż. I jego ojciec. I oczywiście dziadek. Oni byli za*biści, tylko żony kretynki mieli, które niczego córek nie nauczyły.
Tobie to nawet kolejna terapia nie pomoże.

[1matka-polka]

"Nie to, co jej mąż. I jego ojciec. I oczywiście dziadek."

Co ja ci poradzę, biologia jest jaka jest. Dopiero jak zabraknie matki, to inne osoby mogą zając jej miejsce🤷🏼

[kadfael]

Ty za to powinnaś iść na terapię z antyagresji.

[zosia_1]

Jak słyszę słowo " dyscyplina" w kontekście wychowania dzieci, to z óry wiem, że będą problemy wychowawcze o to nie zachowanie dzieci jest problemem

[1matka-polka]

Dokładnie. Dyscyplinę, to niech sobie powiesi na scianie i niech mąż jej spuszcza wpiernicz za kazdym razem, kiedy bedzie miala odmienne zdanie, niż on🥹

[swinka-morska]

Nie wiesz absolutnie nic o metodzie "pozytywna dyscyplina", prawda?

[danaide2.0]

Ja spytałam - odpowiedzi brak.

[memphis90]

Z tego, co czytam, to teoria w przypadku nastolatki to chyba już ciutkę za późno… 🤔

[danaide2.0]

A na czym to polega? Bicie przy jednoczesnym wygłaszaniu afirmacji?

[1matka-polka]

🥹

[danaide2.0]

Co wstawiłaś, bo mój komp pokazuje kopertkę?

[1matka-polka]

Łkająca buźka oznaczająca cos w tym rodzaju:

[asia_i_p1]

Nie, zaspokajanie ukrytych potrzeb dziecka zamiast walczenie o zachowanie powiedziałabym. Powiedziałabym, że bazują na Adlerze, że dziecko ma potrzebę znaczenia przede wszystkim i jeśli się z tobą kłóci o duperele, to znaczy, że coś z tej potrzeby jest niezaspokojone albo jakaś umiejętność nie wypracowana i trzeba dać możliwość uzyskania tego znaczenia w pozytywny sposób albo nauczyć danej umiejętności.

[danaide2.0]

Ciekawe. A co jak rodzic przegapi tę ukrytą potrzebę? Teraz muszę zrozumieć, o co chodzi w adlerowskiej potrzebie znaczenia, bo chyba nie chodzi o "mamo, mamo, patrz...".

Ech, pozamiatane. Zgodnie z teorią Juula, teraz zbieram, co zasiałam.

Ciekawe też, czemu wątkodajka nie mogła nam tego wyłuszczyć.

[asia_i_p1]

Jak rodzic ją przegapi, to dziecko zacznie realizować tak zwane błędne cele. Czyli chcąc w gruncie rzeczy wnieść wkład, będzie się kłócić o władzę, na przykład.
Crazy part tej teorii jest taki, że błędne cele, a co za tym idzie, rzeczywiste ukryte za nimi potrzeby, rodzic ma czytać nie tylko z zachowań dziecka, ale też z uczuć, jakie w nim budzą te zachowania. I ja nie jestem pewna, czy to zadziała z każdym rodzicem.

[danaide2.0]

Czyli co: moje dziecko bawi się w parku
Ukryta potrzeba dziecka: bawić się, bawić się, bawić...
Zachowanie: bawi się
Uczucie rodzica: rany, bawi się, a mi tak się chce sikać, ile to jeszcze potrwa?...

Jak zagmatwać coś prostego...

Mój mózg tak bardzo odmawia mi teraz posłuszeństwa, że moją ukrytą potrzebą jest ucieczka z wątku. Kurczę, naprawdę prościej z Juulem - uczymy się identyfikować własne potrzeby, komunikujemy je i ona wyznaczają nam nasze granice i stanowią granicę dla innych. Przy czym, ok, do pewnego wieku mogę potrzeby mojego dziecka identyfikować i nazywać w jego miejsce.

[asia_i_p1]

Można i wyśmiać.

Generalnie błędne cele są cztery, wynikające z błędnych przeświadczeń:
cel: uwaga, przeświadczenie: przynależę tylko, gdy zwracasz na mnie uwagę;
cel: władza, przeświadczenie: przynależę tylko wtedy, kiedy tobą rządzę, albo nie daję rządzić sobą,
cel: zemsta, przeświadczenie: rani mnie brak przynależności, więc mam prawo zranić ciebie,
cel: brak wiary w siebie, przeświadczenie: ponieważ w żaden sposób nie mogę uzykać poczucia przynależności, poddaję się

Oprócz tego są, rzecz jasna, zachowania nie związane z błędnymi celami tylko z zaspokajaniem podstawowych potrzeb, które Nelsen nazywa zachowaniami niewinnymi.

I teraz to bawiące dziecko to jest zachowanie niewinne - chce się bawić. Ale jeśli w trakcie zabawy usiłuje zmonopolizować uwagę matki i reaguje bardzo źle na jej oderwanie uwagi nawet na chwilę od niego, to jego celem jest uwaga. Podobno - i to jest punkt który mnie najbardziej zastanawia - rodzic będzie czuł wtedy irytację pomieszaną z poczuciem winy. Ale co najważniejsze, to to, że dziecko potrzebuje w tym momencie włączenia, potrzebuje, żeby je poprosić o pomoc i żeby ono mogło tej pomocy udzielić, na przykład.

[milva24]

A jakieś lektury możesz podrzucić? Bo fragment z irytacją i poczuciem winy jest mi znajomy. Chcoc moje dzieci już chyba za duże...

[asia_i_p1]

Jane Nelsen "Pozytywna dyscyplina". Ja czytalam tylko wersję dla dzieci ze specjalnymi potrzebami, ale jest jeszcze podstawowa, dla przedszkolaków i dla nastolatków, podejrzewam, że raczej młodszych.

[milva24]

Dzięki.

[danaide2.0]

Od razu powiem, że nie wyśmiewam, ale naprawdę nie bardzo rozumiem (może dlatego, że teraz dostaję definicję błędnych celów, a może dlatego, żę z każdą teorią dyskutuję tak długo aż przerobię ją na swój rozum). Choć nie wykluczam, ze wrednie zakładam, że ludzie utrudniają proste rzeczy, żeby je potem sprzedać z obowiązkowym objaśnieniem. Z czegoś trzeba żyć!

Kiedy czytam te cztery błędne cele, wydają mi się one strategiami dorosłych. Może zranionych w dzieciństwie przez rodziców? Pasują mi do wątków o matkach, teściowych - do dzieci jakby mniej. Powiedziałabym, że trzech celów u mojego dziecka nie widziałam (nigdy, ale to nigdy nie zakładałam np. walki o władzę), a jeden, ten związany z uwagą owszem. Moje dziecko nie dostawało bynajmniej szału np. gdy tak sobie nawijało, a ja myślałam o niebieskich migdałach, natomiast dziś potrafi przerwać wywód, bo widzi po moich oczach, że myślami jestem gdzie indziej Mam jednak wrażenie, że moje dziecko robiło wiele, żeby dostać uwagę, bliskość, ale było też bardzo cierpliwe i wytrwałe w tym zdobywaniu uwagi choćby szczątkowej robiąc różne rzeczy ze mną albo przy mnie. Może to bycie obok, ta fizyczna bliskość (typu - ja stoję przy kuchence z garami a dziecko stoi przy krześle ze swoimi zabawkami i się bawi; krzesło to stawiałam przy wejściu do kuchni i oznaczało "teraz gotuję, teraz jest niebezpiecznie, to jest nieprzekraczalna granica" - oczywiście spokojnie dawało się to krzesło obejść) dawało mu poczucie uwagi, przynależności. Nie wiem.

W ogóle dynamika rodziny, która składa się tylko z dwóch osób, z czego ta dorosła nawet nie pracuje może być ciut inna.

[margaretta80]

Nic nie rozumiem. Znaczenie, błędne cele? Możesz wytlumaczyc to na jakimś przykładzie? Ostatnio próbowałam czytać jakaś książkę o wychowaniu dziecka i przez ten podobnie zagmatwany język nie jestem w stanie przez nią przebranać. A była to książka polecanego tu też Juula.

[danaide2.0]

Juula zaczęłam od "Twojego kompetentnego dziecka". I ta chyba jest podstawowa i dla mnie właściwie kluczowa. Potem przeczytałam ze dwie-trzy inne, ale właściwie mogłabym poprzestać na jednej.

Widzę, że obecnie jest popularna ta pozycja lubimyczytac.pl/ksiazka/4915680/szkoda-ze-twoi-rodzice-nie-przeczytali-tej-ksiazki-a-twoje-dzieci-docenia-ze-ja-znasz - właśnie wznowili, ale czy ja wiem, czy taka prosta i taka pomocna? Jedno cudne zdanie, o tym, że ciągle zajmujemy się przeszłością albo przyszłością i przez to nie jesteśmy z dzieckiem tu i teraz wyciągnęłam. Ale pewnie da się więcej.

[asia_i_p1]

Potrzeba przynależności i znaczenia. Masz grupę ludzi, która jest twoją grupą ludzi i jesteś tej grupie potrzebna.

Jeżeli czujesz, że ta grupa cię odrzuca albo że w gruncie rzeczy tej grupie wszystko jedno, czy do niej należysz czy nie i spokojnie poradziliby sobie bez ciebie, jest duże prawdopodobieństwo, że nie będziesz tego wyrażać wprost. Nie będziesz mówić o bólu odrzucenia czy o niepewności związanej z tym, że myślisz, że nikt cię nie potrzebuje. Zamiast tego będzisz próbować narzucać innym swoją wolę, zmuszać ich do skupienia się na tobie, ranić albo się wycofasz.

Więc jeżeli dziecko nie jest pewne, czy jest dla rodziców ważne, jeżeli nie czuje, że jest potrzebne w rodzinie, to może zacząć walczyć o uwagę rodziców, dostawać ją i nadal czuć się nieszczęśliwe, jesli za tą uwagę nie pójdzie realne wzmocnienie jego pozycji w rodzinie. Ty się możesz z nim bawić od rana do wieczora, a ono dalej będzie nieszczęśliwe - a z drugiej strony możesz je włączyć do swoich obowiązków i może to być skuteczniejsze w daniu mu poczucia własnej wartości.

[danaide2.0]

Asiu, a ty kiedy wreszcie nam, polskim rodzicom, napiszesz książkę i ładnie wszystko powyjaśniasz, z uwzględnieniem patologii naszego wychowania? Może być z własnymi ilustracjami!
Serio mówię.

Zrzut z ekranu zrobiłam. Ta teoria znakomicie pasuje mi do opisu tego, dlaczego nie pracuję

A teraz - kiedy rzeczywiście dziecko wybiera jedną z tych strategii? Jak rozumiem - nie wszystkie dzieci, nie wszystkie strategie na raz?

I kiedy wyrasta? Kiedy powinno wyrosnąć, bo założyłam już, że niektórzy nie wyrastają nigdy?

I kiedy tej uwagi jest dość? Czy jeśli odwracam wzrok i nie ma wymuszania albo część czasu dziecko spokojnie spędza samo na swoich rozrywkach (a ja potem odkrywam artefakty, których istnienie ignorowałam) - to jest ok?

[cegehana]

Samo dziecko się raczej nie kłóci - to rodzic się z nim kłóci, jeśli jest tak jak piszesz, że "o duperele" ma trudności w ustaleniu, gdzie dziecko takie zachowania podpatrzylo. Ale zgadzam się, że kadry rodzic powinien rozumieć potrzebę niezależności, coraz większą z wiekiem i odpowie na tę potrzebę, która jest ważniejsza niż "duperele".

[sitniczek]

Daje radę.. Problemów brak, przemądrzały tylko czasem, w sumie dobrze, bo to oznaka samodzielnego myślenia, ale wszystko jest do obgadania, negocjacji i wytłumaczenia. Oczywiście, czasem wchodzi "bo ja tak mówię", ale bez dramatów. Wiek nastoletni zaliczamy bez nerwosolu i trzaskania drzwiami. Polecam coś takiego jak Szkoła dla rodziców, czasem jest przy poradniach pedagogicznych, choć to powinno wejść w użycie w wieku wczesnodziecięcym, dla rodziców nastolatków już jest za późno...
Ale trzymam kciuki, żeby wszyscy w dobrym zdrowiu i cało z tego wyszli

[ziazia17]

Dzięki Ci za merytoryczną odpowiedź. Reszta to jakieś ematkowe odloty. Dla uscislenia: nie mam 20 lat, to nasze najmłodsze dziecko, reszta dorosła i nie wspominamy ich okresow dojrzewania jako horroru. A w ostatnim przypadku jest po prostu koszmar.

[1matka-polka]

Bardzo ladnie pokazalas, ze absolutnie nie interesują cie cudze przekonania, chyba ze są zgodne z twoimi. Powodzenia w dyscyplinowaniu😆

[ziazia17]

Nie lubię agresji i chamstwa, nie ma to nic wspólnego z cudzymi przekonaniami. A w Twojej wypowiedzi i agresja i chamstwo, daj już sobie spokój. Nie masz pojęcia o czym pisze, to zamilcz. Nie musisz być aktywna we wszystkich watkach na forum. Naprawdę. Miłego dnia😘

[1matka-polka]

A najwiecej agresji i chamstwa jest w moim pierwszym wpisie😉

[danaide2.0]

W niektórych religiach czepianie się matki to najgorsze przewinienie.

[danaide2.0]

Poczucia humoru i dystansu też nie masz. Bywa. A to bardzo pomocne przy dzieciach.

[kotejka]

ale to bardzo zalezy jaki koszmar
kazdy problem jest inny
nie ma jednej rady na nastolatka
co cie konkretnie biesi?

[ziazia17]

Wymuszanie, brak szacunku, telefon nieodkladalny, bałagan w pokoju. Żadne metody Nie działają. Przyjaciółki twierdzą, że miękka faja ze mnie, a ja po prostu nie chce być strażnikiem w Auschwitz

[1matka-polka]

Opisz te metody...

[ziazia17]

Po co? Żebyś miała się nad kim wytrzasnąć? Podziękuję za Twoje rady. Szukam ludzi, którzy mierzą się z podobnymi problemami, ale cechuje ich też minimum empatii i szacunku do drugiego człowieka.

[iwoniaw]

ziazia17 napisała:

> Po co? Żebyś miała się nad kim wytrzasnąć? Podziękuję za Twoje rady. Szukam lud
> zi, którzy mierzą się z podobnymi problemami, ale cechuje ich też minimum empat
> ii i szacunku do drugiego człowieka.


To minimum empatii i szacunku dla drugiego czlowieka to wplatanie Auschwitz w rozmowę o niedogadywaniu się z córką?

[1matka-polka]

ziazia17 napisała:

> Po co? Żebyś miała się nad kim wytrzasnąć?

Nic innego nie da sie zrobic, gdyz jestes impregnowana na wszelkie sugestie.🤷🏼

[iwoniaw]

Czy moglabyś okazac choc minimum szacunku dla ludzi i nie uzywać takich porównań? 😡

[ziazia17]

Oszalalas? Brak szacunku? Matko jedyna nie rozumiesz slowa pisanego i nie umiesz interpretować tego co czytasz? Trzeba Ci wszystko pisać wprost?

[1matka-polka]

Jesli jestes prawdziwa, to ja zaraz skisnę🥹

[...]

[ziazia17]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[iwoniaw]

ziazia17 napisała:

> Oszalalas? Brak szacunku? Matko jedyna nie rozumiesz slowa pisanego i nie umies
> z interpretować tego co czytasz? Trzeba Ci wszystko pisać wprost?

W ten sposob odzywasz sie tez do corki?

Ja jak najbardziej rozumiem slowo pisane, natomiast ty najwyraźniej rzucasz sformułowaniami, ktorych wagi nie rozumiesz i masz a dudzie, jak to jest odbierane. Niemniej skoro robisz to na publicznym forum, to sie nie dziw, że ktoś ci zwraca uwagę.

[ziazia17]

Niestety nie rozumiesz. Koncze dysksje z Tobą, nie masz nic konstruktywnego do napisania.

[hanusinamama]

I tak wyglądają rozmowy z dzieckiem?

[hanusinamama]

Jak tak wybuchasz w relacji z córką to czemu się dziwisz? Masz krótki lont, tu trzeba popracować.
Też mam krótki lont. Ja to przepracowałam

[margaretta80]

Jak to przepracowałaś? Polecasz jakieś książki? Ja też mam krotki lont.

[hanusinamama]

U psychologa. Trochę poczytałam, troche posłuchałam o emocjach i jak sobie z nimi radzić.

[hanusinamama]

Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców
Matthew McKay, Patrick Fanning, Kim Paleg, Dana Landis

ale tez to
Kiedy złość rani. Jak uciszyć wewnętrzne burze?
Matthew McKay, Peter Rogers, Judith McKay

[margaretta80]

Dzięki. Zapisuje sobie.

[hanusinamama]

U mnie obie były w bibliotece, Jakbym miała kupować to chyba wybrałabym tą pierwszą. W tej drugiej troche się powiela

[margaretta80]

Możesz polecić jakieś konkretne książki, podcasty itp?

[1matka-polka]

ziazia17 napisała:

>Przyjaciółki twierdzą, że miękka faja ze mnie, a ja po prostu n
> ie chce być strażnikiem w Auschwitz


No dobra, nie wytrzymam - fajne przyjaciolki i fajne porownania, tzn. przesadziłaś, daję 3/10...

[ziazia17]

Na pewno lepsze niż Ty. Ocenę zachowaj dla swoich bliskich.

[hanusinamama]

Widzisz ja romzawiasz? Odpalasz się w 2 sekundy, atakujesz.
Nie mowie ze tak jest ale pomyśl moze tak traktujesz dziecko.
Porównianie bardzo nie na miejscu i serio nie wiem co miałoby oddawać.
Przyjaciółki niech się zajmą swoimi dziecmi jak mają.

[ziazia17]

A czy czasem nie odpowiadam na atak?

[hanusinamama]

Nie...i tu własnie problem.

[danaide2.0]

Brak szacunku? Zobacz, jak komunikujesz się z nami. Od kogo dziecko miało się uczyć?
Bałagan - pomóż jej pozbyć się niepotrzebnych rzeczy, a potem zamknij drzwi do 18stki. Co ci ten bałagan szkodzi? Tak realnie?
Co do telefonu nie pomogę, to trudny temat i wymaga prześwietlenia całego życia dziecka, żeby znaleźć problemy i rozwiązania.

[mamtrzykotyidwato5]

ziazia17 napisała:

> Wymuszanie,

Jeśli używasz w stosunku do dziecka takiego określenia, to znaczy, że to ty masz duży problem ze sobą, nie ona. Poszukaj specjalisty, który ci pomoże dogadać się z córką.



<brak szacunku,

Na szacunek trzeba sobie zasłużyć.


< telefon nieodkladalny,

To może być uzależnienie i bez pomocy specjalisty od uzależnień noc nie wskórasz, a może to ty masz nieosiągalne wymagania, bo nie rozumiesz, że bez telefonu nastolatka stanie się wykluczona społecznie?


<bałagan w pokoju

Jej pokój, jej sprawa.
Czemu wymuszasz sprzątanie?
Tobie wolno wymuszać, a jej nie? Dlaczego?



. Żadne metod
> y Nie działają. Przyjaciółki twierdzą, że miękka faja ze mnie, a ja po prostu n
> ie chce być strażnikiem w Auschwitz

[hanusinamama]

Serio? bałagan w pokoju to powód do odstrzału?
Nie słuchaj przyjaciółek, posłuchaj dziecka

[nelamela]

hanusinamama napisała:

> Serio? bałagan w pokoju to powód do odstrzału?
> Nie słuchaj przyjaciółek, posłuchaj dziecka
>

Pamietam jak moja matka non stop czepiała sie bałaganu w moim pokoju.Potrafila wpadać do mnie i wywalać mi wszystko z szafek….Sama nie była pedantką 🙁🙁🙁.Chore to było.Co Wam matki przeszkadza ten niby bałagan.To ich pokoje i dajcie im spokój.

[hanusinamama]

U mnie było to samo. Przy czym dzikie pomysły typu: wywaliła połowe rzeczy jak byłam na obozie do kosza nic nie pomogły. I wieczne strszenie ze się nie naucze porządku.
Suprise!!! U siebie w domu porządek mam.

[poszetka]

U mnie było to samo. Dodatkowo te teksty, że co ludzie powiedzą, że koleżanki mnie obgadują itd. Zepsuła mi tym cale nastoletnie życie.
Ja porządku nie mam, ale nie mam też syfu. Kiedyś rozmawiałam ontym z psychologiem i usłyszałam, że wg niej, mam bałagan bo w końcu mogę.
Od tamtej pory tego się trzymam i sprzątam, kiedy ja uznam to za stosowane i kiedy mam na to ochotę.

[danaide2.0]

I ja! I ja!
W dodatku porównania z siostrą, która porządek akurat miała.

[sitniczek]

Jedno drugiego nie wyklucza.
Może i jesteś miękką fają, patrząc na Twój dom z boku, może koleżanki mają trochę racji, a może być też tak, że robią sobie podśmiechujki.
Warto popracować nad swoim podejściem, jeśli jesteś miękka musisz stwardnieć (kto ma miękkie serce musi mieć twarda du.ę). Konsekwencja i brak pobłażliwości zmienią sytuację, choć na początku na pewno będzie ciężko dla wszystkich stron. Rozmowa z kufniarą może dużo dać, może nie jest jeszcze za późno, może warto włączyć resztę starszych?
A co do niekonsekwencji, miekkiej faji i takich tam, był kiedyś w WO artykuł Pochwała niekonsekwencji. Fajny, mądry, prawdziwy, polecam. Nie da się być konsekwentnym zawsze i wszędzie w danej sytuacji..

[1matka-polka]

sitniczek napisała:

>
> Może i jesteś miękką fają, patrząc na Twój dom z boku, może koleżanki mają troc
> hę racji...
> Warto popracować nad swoim podejściem, jeśli jesteś miękka musisz stwardnieć
> Rozmowa z kufniarą może dużo dać

Rozmowa ze starą babą, z takim podejsciem, zapewne będzie bezowocna...

[ania357]

Kufniara to jak rozumiem terminologia zaczerpnieta z tej pozytywnej dyscypliny?

[sitniczek]

Nie, to mój autorski wymysł..

[sitniczek]

Syn się nie obraża..

[junebug]

"kufniara" to połączenie "k**wy" i "gówniary"?

[sitniczek]

Nie, skąd. Złagodzenie gówniary, proste. No wiesz..

[junebug]

Paskudne określenie either way. Ale przynajmniej od razu wiadomo z kim się na doczynienia po rzuceniu takim tekstem.

[sitniczek]

Nie szalej..

[memphis90]

A jakie „metody” stosowałaś, aby wymóc stosowny do Twoich oczekiwań poziom wysprzątania pokoju…?

[sitniczek]

Rozmowa, prośba, moja pomoc. Uśmiech i poczucie humoru? Luz i zdrowy rozsądek.. nic wielkiego

[mamtrzykotyidwato5]

Żadna dyscyplina nie może być pozytywna.
Słowa dyscyplina i pozytywna wzajemnie się wykluczają.

[dekoderka]

Nieprawda. Dyscyplina np. w wojsku jest rzeczą wskazaną i pozytywną.

mamtrzykotyidwato5 napisała:

> Żadna dyscyplina nie może być pozytywna.
> Słowa dyscyplina i pozytywna wzajemnie się wykluczają.

[mamtrzykotyidwato5]

Porównujesz jabłko z wiewiórką.
Słowo dyscyplina to słowo o wielu znaczeniach, a tu jest mowa o wyłącznie jednym znaczeniu w odniesieniu do wychowania dzieci.
Dyscyplina obowiązująca w niektórych zawodach nie ma z tym nic wspólnego.

[hanusinamama]

Dom to nie poligon

[dekoderka]

"Żadna dyscyplina nie może być pozytywna"

Żadna, czyli i ta wojskowa.

Czy ty kontrolujesz i rozumiesz znaczenie tego co piszesz?

[hanusinamama]

Ja akurat wojskowej nie oceniam dobrze. To łamie ludzi, bardzo często przenoszą to na dom rodzinny...wiec mnei tu nie przekonasz.
Poza tym to nie rozmowa bo zaczynasz z wysokiego C od obrażania...ale to już twój problem

[dekoderka]

A jeśli chodzi o dyscyplinę dziecięcą, popieram i wdrażam, zwłaszcza jeśli chodzi o ogarnięcie chlewa w ich pokojach

[asia.sthm]

dekoderka napisała:

> "Żadna dyscyplina nie może być pozytywna"
>
> Żadna, czyli i ta wojskowa.
>

Jesli twoim celem sa koszary zamiast domu to tak, ta wojskowa dyscyplina wtedy najlepsza.

[dekoderka]

Bredzisz.

[gru.u]

Ty i dzieci myjecie zęby codziennie czy akurat jak sie zdarzy, że poczujecie chęć?

[danaide2.0]

To jest nawyk. Do dyscypliny brakuje jeszcze określonych ruchów w określonym czasie. Albo mycia zębów szczoteczką, którą wcześniej szorowało się posadzkę, bo dowódca tak każe.

Wszyscy wiemy, że jesteś wielką fanką służb mundurowych, ale nie przenoś swoich fascynacji na rodziny innych ludzi.

[gru.u]

Co konkretnie przenoszę na rodziny innych ludzi? Nie przypominam sobie, żebym w ogóle miała jakikolwiek wpływ na rodzinę inną niż moja.
Nawyk buduje się dzięki dyscyplinie. Założę się też, że większość ematek które tu występują przeciwko temu brzydkiemu słowu na d codziennie budziło swoje dzieci i odprowadzało do szkoły na czas - a nie kiedy im się akurat zechciało zebrać i wyjść. To też jest dyscyplina w działaniu.

[danaide2.0]

Czyli znowu - o czym mówimy, kiedy mówimy. Ty wpisałaś się pod hanusiną, która napisała dekoderce: dom to nie poligon.
Mój to nie poligon, zdecydowanie.

A co do chodzenia do szkoły, na czas czy nie na czas, obowiązek to jedno, realia to drugie, motywacja to trzecie. "Idź dziecię, ja cię uczyć każę" już nie wystarczy.

[gru.u]

Ale chodzenie codziennie na czas to jest właśnie dyscyplina.

[danaide2.0]

Ale jak jesteś chora/masz chore dziecko albo jedziesz na wesele to jednak tego dnia dziecko nie przyjdzie na czas. I nie grozi ci za to wyciąganie szczególnych konsekwencji. A jak dziecko zdezerteruje danego dnia ze szkoły albo w ogóle ją zmieni, to też go nie wsadzą ani nie rozstrzelają.

Więc nie, dom to nie poligon, szkoła nie armia.

[gru.u]

To nie ja wprowadziłam tu temat wojska, choć jak już przy tym jesteśmy, to chory żołnierz idzie na zwolnienie lekarskie.

[danaide2.0]

Ale ty go pociągnęłaś.

Ucywilizowaliśmy się. Krzywdy sobie wojsko nie da zrobić.
Kategoria D - niezdolny do służby w czasie pokoju, może być zdolny w czasie wojny. Wojny uzdrawiają ludzi...

[junebug]

Nie, dyscyplina to mycie zębów mimo, że mi się nie chcę. Tak samo jak wstawanie godzinę wcześniej, żeby poćwiczyć. Dyscyplina jest neutralna sama w sobie. Ale może również pójść w obu kierunkach.

[hanusinamama]

MOje dzieci nie myją zebów z dyscypliny. Poza tym nastolaka to ciut za późno na takie pomysły

[gru.u]

To znaczy od dzieciństwa myją kiedy im się zachce czy jednak codziennie wieczorem przed spaniem te zęby były umyte?

[gru.u]

A co jest złego w dyscyplinie? Przecież to dyscyplina w działaniu prowadzi do efektów

[danaide2.0]

Świat, jaki mamy jest wypadkową tych efektów.

[gru.u]

A jaki świat „mamy” i kto to „my”?

[danaide2.0]

Taki, w którym musimy przechodzić do porządku dziennego nad największymi zbrodniami, żeby nie zwariować.

Taki, z którego teraz żyjesz. Nie zajmujesz się przypadkiem tematyką wojny w Ukrainie?

[gru.u]

Do tej wojny doprowadziła dyscyplina? Po obu stronach konfliktu to raczej było gigantyczne rozprężenie

[danaide2.0]

Tak, tak, jeszcze mi wmów, że to w ogóle jakaś komedia pomyłek.

Zlatuję z gałązki, nadal czekam na wyjaśnienie, na czym polega ten nowy (odnowiony?) trend wychowawczy.

[nellamari]

To nie jest jeden trend, ale cała grupa trendów w mniej lub bardziej rygorystycznej odmianie.

[abidja]

gru.u napisała:

> Do tej wojny doprowadziła dyscyplina? Po obu stronach konfliktu to raczej było
> gigantyczne rozprężenie

Wojne w Ukrainie nazywasz konfliktem?
I gigantyczne rozprezenie obu stron do tego doprowadzilo?
1. To Rosja zaatakowala i najechala niezalezne i niepodlegle Panstwo jakim jest Ukraina.
2. Ukraina posiada jedna z najlepszych armii w Europie, z najlepszym uzbrojeniem.

To trwa 3 lata, jesli zapomnialas kto jest winny wojnie To Putin i Rosja. I nie jest to konflikt tylko najazd i obecnie okupacja vzesci Ukrainy.

[gru.u]

Jeśli to nie jest konflikt zbrojny to jak to nazwiesz? Może poczytaj trochę o definicji tego pojecia, jak chcesz się wypowiadać. Nie wiem dlaczego informujesz mnie o oczywistościach, cz ja gdzieś pisałam że to nie Rosja zaatakowała?
Napisałam jedynie, że wyciąganie tematu tej wojny przy okazji rozmowy o dyscyplinie jest idiotyczne, bo ta wojna dotyczy dwóch państw które od lat zmagają się z gigantycznym postradzieckm rozprężeniem. Mówię o całych dekadach funkcjonowania państw a nie o jakości uzbrojenia.

[szafireczek]

Nie - do efektów prowadzi systematyczność

Dyscyplina to system oparty na karach i nagrodach, z elementem antynagród w postaci braku kar.

[gru.u]

Dyscyplina w ogóle nie musi bazować na systemie kar i nagród, może bazować na motywacji wewnętrznej. Systematyczność wymaga właśnie dyscypliny, bo zawsze pojawiają się momenty, kiedy sie po prostu tu nie chce

[memphis90]

No to ta nastolatka ma ujemną motywację wewnętrzną do sprzątania pokoju. Jak proponujesz wzbudzić w niej motywację wewnętrzną?

1. Zawstydzanie „A fuj, dziewczynka, a taka fleja, żaden chłopiec nie zechce takiego lenia!”
2. Czy może lepsze byłoby chowanie gdzie bardzo potrzebnych rzeczy jak ulubiony sweter czy zadanie domowe z komentarzem „jak posprzątasz, to się znajdzie”?
3. A może wpuszczenie do pokoju szczura z komentarzem „a widzisz, zaległy się od brudu!”

[danaide2.0]

Moja zrozumiała, że to nieopłacalne mniej więcej wtedy gdy rozdeptała sobie koronę Elsy.

[szafireczek]

Nie, bo motywacja wewnętrzna to jest samomotywacja lub jeśli wolisz- samodyscyplina, ale już dyscyplina oznacza system narzucony przez silniejszego.

[hanusinamama]

Motywacja wewnętrzna u nastolatki w temacie sprzatana pokoju....już to widzę, już...moment....a nie, jednak nie widzę
Ale spoko Gruu poczekamy az twoje dzieci nieco podrosną.

[gru.u]

Tak tak, nie wątpię że czekacie aż dorosną i będzie jakaś wielka katastrofa. Uwielbiam te cudowne mamusie jeszczezobaczystki. Może zapomniałaś, ale ja już miałam z nastolatkami do czynienia. I mniej więcej na etapie liceum zaczęło się sprzątanie pokoju z własnej woli i potrzeby. Bo chciała mieć porządek i zaczął ją irytować bałagan, że nie może czegoś znaleźć, że chce przyjść z koleżanką po szkole a na łóżku sterta rzeczy i nie ma jak usiąść.
Poza tym żeby mieć nastolatka zmotywowanego wewnętrznie to trzeba nad tym pracować a nie niszczyć motywację wewnętrzną od samego początku systemę kar i nagród, buziek, ocen i plusików.
A poza tym to zaskakujące - masz tak niesamowity ogrom znajomych krewnych i znajomych znajomych do każdego najdziwniejszego wątku a nie znasz ani jednej osoby która ma nastolatka utrzymującego porządek w pokoju bo ma taką potrzebę?

[milva24]

Też byłam zwolenniczką wychowania bez kar i nagród. Moje dziecko młodsze samo się zaczynało domagać buziek i plusików (być może pod wpływem przedszkola). U starszego nawet późniejsze próby wprowadzenia się nie udały (wskazania psychologa) bo dla niej to nie ma sensu, ale motywacja wewnętrzna też słaba. A czemu namawiałam/nakłanialam do jako takiego sprzątania pokoju? Po pierwsze rzeczy rzucone byle gdzie się gubią i niszczą co jest niepotr,ebnym źródłem stresu, a później są wymagania w stosunku do matki że magicznym sposobem znajdzie albo naprawi. Po drugie szubaki smirnowa, w kurzu i bałaganie na podłodze super się rozmnażają a ja nie lubię. Po trzecie jak dzieci odpowiedni syf w swoich pokojach osiągały to wylewał się od nich na zewnątrz mnożył się na całe mieszkanie. Ja pedantką nie jestem, bynajmniej, nawet koło tego nie stałam ale jednak chciałabym przejść spokojnie z jednego kąta w drugi bez potykania się o klocki, książki, pisaki, ciastolinę czy kosmetyki.

[hanusinamama]

NO i tu zamiast kar i nagród wchodzą konsekwencje swich poczynań. Nie naprawiam zniszcoznego, jęzeli zniszcyzło się bo leżało na podłodze.
Nie piorę czego nie ma w koszu na pranie. Kilka sytuacji "ale ja chciałam w tym iść" i się nauczyła. Przy czym nie robiłam nic złośliwe. Chce mieć wyprane, odnosi do pralni. Chce miec wyprasowane - składa i chowa do szafy.
Nie ingeruje w jej bałagan ale też nie szukam zaginionych tam rzeczy. Jedyne co to wieczorem wszystkie naczynia po jedzeniu mają lądować w zmywarce.
W tygodniu jej bałagan nie przeszkadza ale w weekend jak ma wiecej czasu...sama ogrania.

[1matka-polka]

U mnie bylo podobnie. Plus prosba o udostepnienie pokoju do odkurzania, raz w tygodniu, czyli zabrac wszystko z podłogi. I okazało się, ze corka, teraz 14 lat, woli sprzatnąc te rzeczy, ktore leza na podlodze, zamiast wrzucać je na łózko a potem z powrotem zrzucać....

[1matka-polka]

No i minimalizm wyssany z mlekiem matki...

[hanusinamama]

Młoda odkurza piętro raz w tygodniu, w tym swój pokój. Sama sprząta rzeczy z podłogi bo raz jak zrzucała wszystko na łóżko a potem z tego łózka trzeba było sprzatanąć...to ją krew zalała. Słowem się nie odezwałam. Nie wymagałam sprzatniećia tych rzeczy. Jak dla mnie mogły wylądować na łózku a potem znów na podłodze...

[1matka-polka]

hanusinamama napisała:

> Młoda odkurza piętro raz w tygodniu, w tym swój pokój.

My mamy odkurzacz samobiezny, wiec jedyne co trzeba zrobic, to go wyczyscić i puscic.

[milva24]

A to mojej starszej w to graj - nie poszła do szkoły bo nie ma się w co ubrać...

[35wcieniu]

Chyba powszechny motyw reakcji, bo koleżanka opowiadała jak też próbowała w ten sposób z córką i została pokonana własną bronią, kiedy w końcu dziecko oznajmiło że albo pójdzie w brudnym albo nie pójdzie wcale.
Koleżanka wybrała "to idź w brudnym" i usłyszała że tyle warte te naciski o pranie, jak w sumie nic nikomu się nie dzieje od brudu.

[hanusinamama]

No i widac nie ma złotego sposoby na każde dziecko. Jedno nie pójdzie do szkoły, inne pójdzie w brudnym.
MOja nie pójdzie w brudnym, nie pójdzie w wygniecionym...a do szkoły iśc musi. W sensie sama chce. Wiec u mnie zadziałało nie ratowanie rzeczy rzuconych na podłogę.
Nie ma jednego sposoby co by to nie było.

[1matka-polka]

35wcieniu napisał(a):

> usłyszała że tyle warte te naciski o pra
> nie, jak w sumie nic nikomu się nie dzieje od brudu.
>

No bo sie nie dzieje, dopoki nie smierdzi, plamy nie spływają a kolezanki nie kręcą nosem...

[1matka-polka]

milva24 napisała:

> A to mojej starszej w to graj - nie poszła do szkoły bo nie ma się w co ubrać..
> .

Moja lubi chodzic do szkoły🤷🏼

[milva24]

Zazdroszczę!

[hanusinamama]

Ale czego? Ja nie cisnę na to sprzatanie. Młoda doszła do poziomu bałaganu który jej samej przeszkadza.
Tyle ze ma też narzedzie do jego ograniecia. Jak była młodsza i miała duzy bałagan to wielokrotnie z nią sprzataliśmy pokazując jak się wygrzebać z takiego bałaganu . Bo wiele dzieciaków nie umie ogarnąc jak bałagan za duzy, przerasta ich to zwyczajnie

[milva24]

Chęci i potrzeby chodzenia do szkoły.

[hanusinamama]

A no to tu nie pomogę. Tu bym się chyba udała do psychologa bo moze problem leży gdzie indziej

[milva24]

Aktualnie czekamy na wyniki diagnozy.

[wapaha]

hanusinamama napisała:

> Ale czego? Ja nie cisnę na to sprzatanie. Młoda doszła do poziomu bałaganu któr
> y jej samej przeszkadza.
> Tyle ze ma też narzedzie do jego ograniecia. Jak była młodsza i miała duzy bała
> gan to wielokrotnie z nią sprzataliśmy pokazując jak się wygrzebać z takiego ba
> łaganu . Bo wiele dzieciaków nie umie ogarnąc jak bałagan za duzy, przerasta ic
> h to zwyczajnie

ja ostatni raz ze swoją robiłam to rok temu w dzien matki tak btw
bo sama nie dałaby rady odgruzować
( dziecko od 6lat niedziecięce było )
>

[hanusinamama]

NO to jak dzieciak wymaga pomocy to tez bym pomogła. Czsami zwyczajnie nie wiadomo od czego zacząć jak jest duzo i trzeba rozplanować

[wapaha]

hanusinamama napisała:

> NO to jak dzieciak wymaga pomocy to tez bym pomogła. Czsami zwyczajnie nie wiad
> omo od czego zacząć jak jest duzo i trzeba rozplanować
>

czemu zawsze muszą być skrajności

dziecko nie może po prostu lubic porządku- musi od razu być PEDANTYCZNIE

[sitniczek]

Ooo, to coś podobnego mam z synem. Jeśli chodzi o bałagan, to zapowiedziałam, że jak względnie nie będzie chlewu to ok, ale jak będzie i ja mu posprzątam to będzie płakał, bo połowa rzeczy wyjedzie z pokoju na zawsze.. Względnie sam ogarnia. Wie też, że jak wejdę to choćby jego zdaniem było w pokoju luksusowo to mama zawsze coś znajdzie. W sumie, nawet nie muszę wchodzić, żeby wiedzieć które miejsca ominął a pedantką nie jestem. Jedna zasada: jego bałagan nie wypływa poza obrys jego pokoju.
A co do mojej rodzicielki, też szalała, teraz chomikuje i już jej nawet parę razy powiedziałam, jak to było a jak jest. ze skrajności w skrajność. Ale to już było i przeżyłam, nie przełknęłam gulę..

[nellamari]

To nie jest takie proste z tą konsekwencją i brakiem kary : uderzysz brata, w konsekwencji będzie mieć siniaka. Złość mamy lub zakaz czegoś tam będzie rozpatrywane w kategoriach kary …

Nie będziesz myć zębów, konsekwencja to próchnica. Kara będzie dotkliwa i dla Ciebie i dla kieszeni rodziców.

Nie założysz czapeczki na upały, konsekwencja udar, kara dla całej rodziny, bo lekarz i opieka +++

Będziesz wrzeszczeć w pokoju mimo późnej pory, konsekwencje poniesie wybudzony niemowlak / sąsiad / matka etc

[hanusinamama]

Mówimy o starszych dzieciach tak? Nie o 3latkach bijących brata.
Tu mowa o nastalatkach

[nellamari]

To przykłady nie tylko dla 3 latków.

[junebug]

Konsekwencją dla dziecka będzie obrażony brat, albo to że brat mu odda, a nie siniak.

[nellamari]

Bity brat jest młodszy / bita koleżanka z klasy nawet jak się obrazi to żadna poważna konsekwencja dla bijącego, która zapobiegnie dalszej przemocy wobec słabszych / równych.

Ale oczywiście jeśli uderzy starszego, to konsekwencją mogą być wybite zęby, tu : kara dla rodziców - dentysta.

[sitniczek]

Znam młodszych, którzy tak się odwiną, że bijącemu przechodzi szybko ochota na męczenie innych..

[junebug]

Ale dlaczego kara dla rodziców? Policja ich do tego dentysty doprowadzi? To nadal jest konsekwencja zachowań dziecka. Konsekwencje mogą wpływać na wiele osób.

[nellamari]

Kara czasowa + finansowa. Dlaczego to cała rodzina ma ponosić konsekwencjokarę no w postaci braku zasłużonych wakacji, bo kasa poszła na ortodontę braciszka ?

Właśnie dlatego trend wyłącznie naturalnych konsekwencji jest inwalidą i bardzo często prowadzi do intensywnych napięć w rodzinie, zwłaszcza jeśli dzieci jest więcej niż jedno.

[hanusinamama]

Bo nie umieli wychowywać wcześniej? Nie wyobrażam sobie aby moje dzieci kogokolwiek biły ...
Jak się dziecko wychowuje od urodzenia (a nie zacyzna jak ma 14 lat) to zdecydowanie konsekwencje działają.

[gru.u]

Dlatego że to jest naturalna konsekwencja posiadania dziecka Dorośli się zdecydowali na dziecko to je mają

[junebug]

Bo takie jest życie?
Normalne, że konsekwencje dotykają też tych co nie brali udziału w ich powstaniu. Prezydenta też ci wybierze większość, nawet jak nie głosowałaś ponosisz konsekwencje czyichś wyborów.
Dziwne, że trzeba ci oczywistości tłumaczyć.

[hanusinamama]

Bita koleżanka w szkole się poskarży i dzieciak ma problemy w szkole...masz konsekwencje.
Moje dzieci nie biją. Jak nastolatek bije to jest to grubszy problem niż brak porządku w pokoju i raczej wynika z innych problemów.

[hanusinamama]

Jeżeli twoje dziecko bije i to tak ze wybija zęby chyba pora iśc do specjalisty

[gru.u]

Ależ emocje innych ludzi wywołane naszym działaniem to jest naturalna konsekwencja. Złość matki nie jest karą

[gru.u]

Dlatego dla moich dzieci wybrałam placówki gdzie takich systemów się nie stosuje, za to w przedszkolu jest plan daltoński kładący nacisk, uwaga brzydkie słowo, samodyscyplinę

[junebug]

"Samodyscyplina" czyli w rozumieniu niektórych tutaj dzieci same się biją i stosują na sobie wojskową falę?😆

[wapaha]

gru.u napisała:

> A poza tym to zaskakujące - masz tak niesamowity ogrom znajomych krewnych i zna
> jomych znajomych do każdego najdziwniejszego wątku a nie znasz ani jednej osoby
> która ma nastolatka utrzymującego porządek w pokoju bo ma taką potrzebę?

ja znam- moja Srednia. Jest fenomenalna, niesamowita, zdyscyplinowana, pracowita, rzetelna. Od zawsze sprząta sama z siebie, ścieli łóżko sama z siebie, wietrzy pokój codziennie rano sama z siebie, uczy się sama z siebie ( my rodzice namawialiśmy by odpuszczała) itd.
Z kolei jej siostra - kyrie elejson - gdybym napisała, to byś nie uwierzyła, gdybym przysłała zdjęcie- to by się przeżegnała. Gdy widzę memy : matka mówi o moim pokoju : jeszcze tu tylko wejść i nas.rać - to czuję pikanie w serduszku, że to przeciez JA !!

puenta - w du.pe wychowanie, nauka, pozytywne motywowanie, dyscyplina itd. Są pewne cechy osobowości, na które nie ma się wpływu

[m_incubo]

hanusinamama napisała:

> Motywacja wewnętrzna u nastolatki w temacie sprzatana pokoju....już to widzę, j
> uż...moment....a nie, jednak nie widzę
> Ale spoko Gruu poczekamy az twoje dzieci nieco podrosną.
>

Moje podrosły na tyle, że już są całkiem dorosłe.
I jak najbardziej trafiły się wśród nich egzemplarze, które z własnej inicjatywy/motywacji sprzątały pokój.
Nastolatki naprawdę nie są z jednej formy lane. Przy czym to raczej kwestia wrodzonych cech, a w każdym razie bardziej niż wychowania.

[wapaha]

m_incubo napisała:


> Nastolatki naprawdę nie są z jednej formy lane. Przy czym to raczej kwestia wro
> dzonych cech, a w każdym razie bardziej niż wychowania.
>
>
o właśnie
cos podobnego wyżej napisałam

[m_incubo]

Wyżej to opisałaś właśnie moje dzieci

[hanusinamama]

Tak tylko nie ejstem pewna ze to jest ta motywacja wewnętrzna, bo z tą u nastolatków ogólnie krucho.
Są egzemplarze pedantycznie sprzątające od zawsze. Ale nie wiem czy to motywacja wewnętrzena jest...

[m_incubo]

Pewnie bywają i pedantyczne nastolatki, mój egzemplarz nie był i nie jest pedantyczny. Po prostu utrzymuje ład i porządek bez proszenia/przypominania/walki 🤷🏻‍♀️
Podobnie jak jeden sam z siebie lubi ugotować sobie obiad, jakieś nowe danie, wypróbować przepis, a inny tak tego nie znosi, że wolałby zjeść kanapkę z dżemem trzy razy dziennie niż mieszać w garach.

[sitniczek]

Moje dzieciątko co jakiś czas samo robi przegląd chlewika i co się nadaje (zabawki, klocki, książki itp) pakuje do wora, a mama wynosi na oddział dziecięcy. I wszyscy dostają plusa 🥳

[memphis90]

Tja, cudowna jest…
youtu.be/2LwMoz7Kc0U?si=Tpx2kQpLzMAOyvXt

[sitniczek]

Nieprawda jak nie wiem co. Dyscyplina to nie jest terror i przemoc. To zasady i konsekwencja.

[szafireczek]

A cóż to jest ta konsekwencja?
Za dobre wynagradzaj, za złe karz w dodatku w układzie: silny - podporządkowany.

[nellamari]

To nie takie proste z ta konsekwencją - jest konsekwencja naturalna i konsekwencja logiczna. Puryści „pozytywni” uznają konsekwencję logiczną za karę. Są milionowe wątki na fejsie RB na ten temat.

[gru.u]

Nie, konsekwencja to po prostu następstwo i skutek działań.

[szafireczek]

Tak Gru.u - zwieńczone karą, nagrodą lub antynagrodą Dyscyplina rodzinna to ułomna rozmowa, gdzie system norm i zachowań zastępuje pytania i odpowiedzi. Brak czasu w wielu przypadkach jest bezpiecznym parawanem dla tego oksymoronu i o ile w drobnych sprawach ułatwia, to w zasadniczych - powoduje jednak szkody., bo można wprowadzać normy i zasady, ale lepiej uczyć wartości.

[sitniczek]

Uczenie wartości to właśnie pozytywna dyscyplina.

[junebug]

Skutek działań to żadna nagroda czy kara.

Uczysz się - zdajesz do następnej klasy; nie uczysz się - nie zdajesz. To skutki (przyjemny i nieprzyjemny). Nagrodą byłaby konsola kupiona za zadanie, a karą lanie pasem za niezdanie.

[nellamari]

Nie zdajesz - kara dla wszystkich, włącznie z Tobą.

[junebug]

Cała rodzina dostaje lanie, bo dziecko nie zdało?

[nellamari]

Nie, cała rodzina znosi humory powtarzającego klasę przez kolejny rok, to raczej nie jest doświadczenie neutralne spaść do klasy z młodszymi o rok.

[junebug]

A jakby dostał wyróżnienie i okazywał wielką radość to uznałbyś to za nagrodę dla całej rodziny?

Zdanie/niezdanie nie są nagrodą/karą.

[nellamari]

Oczywiście żadna to „nagroda” czy „kara” - Tobie tez jest emocjonalnie bez różnicy czy dostaniesz awans czy Cię zdegradują w pracy. OK.

[junebug]

Ale przecież to, że coś jest logiczną konsekwencją czegoś nie oznacza, że nie można czuć się smutnym czy radosnym z konsekwencji.
A degradacja za coś to nie kara a konsekwencja. Degradacja bez powodu to kara.

[nellamari]

Niezły fikołek : degradacja za coś to nie kara a konsekwencja.

Degradacja za coś to kara, degradacja bez powodu to rażąca niesprawiedliwość.

[hanusinamama]

Zostawienie na nastepny ro k uwazasz za karę?
Dziewczyno masz zaburzone postrzeganie kar, nagród i konsekwencji...

[junebug]

Jak rozmowa ze ścianą...

[hanusinamama]

Ty nie rozumiesz czym są konsekwencje.

[hanusinamama]

NO ale to ty jesteś dorosła i to ty masz sobie radzić z tymi humorami.

[gru.u]

Nie, rodzina nie musi znosić humorów, od tego jest stawianie granic

[abidja]

Nie istnieje pozytywna dyscyplina tak samo jak pozytywne bicie, hejt czy łamanie charakteru.
Uwag! Jestem MATKOM trojki dzieci.
Wiec wiem....
Ale na powaznie to dzieci nalezy wysluchac, zrozumiec i tlumaczyc. I najwazniejsze u mnie okazal sie tzw krok do tyłu.
Ja nie stracilam autorytetu , dzieci czuly sie wysluchane i uszanowane ich uczucia.
Mialam trudno z corka, ktora zaczela szybko dojrzewac i gwaltownie "oodzielac sie" ode mnie. Bardzo to przezylam, traktowalam z poczatku jako porazke rodzicielska na zmiane,ze corka mnie nienawidzi lub ze jest "złym dzieckiem".
Na szczescie gdy zaczal sie jej etap budowania wlasnej niezaleznosci i tozsamosci ja bylam w trakcie terapi.
Wiec jej "atakowanie mnie", podkreslanie granic, ciagle bycie na NIE przyjmowalam ze tak robi dziecko bezpieczne i kochane.
To ja sie dostosowywałam do jej nastrojow, to ja modyfikowałam swoje zachowania, to ja wysluchiwalam jej żalow i zlosci wobec mniej bez "matczynych spazmow". Bylo ciezko, popelnialam bledy, czasem sama reagowalam zloscia...
Ale dzis po prawie roku budowania od nowa relacji mama-corka jest dobrze. Nie, nie ma juz tej slodkiej malej i calusnej dziewczynki. Nie jestem w centrum jej swiata.
Ale jestem obok. Ona przychodzi do mnie z problemami, opowiada o chlopakach ( od kilku tygodni przestali byc glupi). Pyta mnie rady.
Pozycza ciuchy ode mnie.
Po prostu wrocila do mnie calkiem nowa corka.
Sorry,ze tak dlugo o sobie Ale moja obecna relacja jest zrodlem szczescia.
Moze popatrz na swoja corke z dystansu, ze jest jej ciezej niz tobie, ustap, wycofaj sie czasem z wymagan, zapytaj jak ona to chce, widzi i wysluchaj!

[hanusinamama]

Ja jeszcze dodam od siebie: czasami trzeba zobaczyć ile w zachowaniu dziecka...jest naszego zachowania. Jechałam ze znajomą na koncert. Znajoma ciagle narzekająca jakie marudne, obrażalskie, zfochowane ma dziecko....po 3 godzinach wszystkie te zachowania dzieciaka widziałam w ...matce.
Wróciłam do domu i zaczełam się zastanawiac ale w zachowaniu moich dzieci jest mojego zachowania. Bo dzieci uczą się przez obserwacje.
Mam krótki lont i nad tym pracowałam. Nic tak nie pomogło moim dzieciom w kwesti regulowania emocji...jak moje wyregulowanie moich

[abidja]

O tak, Hanusina zgadzam sie. Bunt nastolatkow to takie troche lustro naszych zachowan. Przewaznie tych najgorszych .
Moze temu tak wkurza 😁😁😁

[1matka-polka]

hanusinamama napisała:

> czasami trzeba zobaczyć ile w zachowaniu dziecka...
> jest naszego zachowania. Jechałam ze znajomą na koncert. Znajoma ciagle narzeka
> jąca jakie marudne, obrażalskie, zfochowane ma dziecko....po 3 godzinach wszyst
> kie te zachowania dzieciaka widziałam w ...matce.


Wiekszosc ludzi, ktorzy maja tego typu problemy, nie jest zdolna do samodzielnej refleksji i zmiany swojego zachowania.

[swinka-morska]

No kolejna, która nie zetknęła się z tą metodą ale musi się odpalić na samo słowo "dyscyplina", które (akurat tutaj) jest absolutnie niewinne.

[abidja]

swinka-morska napisała:

> No kolejna, która nie zetknęła się z tą metodą ale musi się odpalić na samo sło
> wo "dyscyplina", które (akurat tutaj) jest absolutnie niewinne.

Slow ktore uzywamy sa wazne a slowo dyscyplina samo w sobie nosi ciezar przymusu i wladzy nad kims.
Wiec zestawienie dyscypline ze slowem pozytywna jest bledem.
Wiec nie oczekuj ze interpretacja moja jak i innych jest zgodna ze znaczeniem slowa jest taka a nie inna.
I nie rozpoczynaj dyskusji ze mna od "odpalenia" jesli chcesz wymieniac sie pogladami zacznij od tego jak ty to widzisz. Nie umiesz, to zwyczajnie zrezygnuj z tego typu rozmow ze mna.

[danaide2.0]

Najbardziej to się odpaliła wątkodajka zamiast zanieść ten kaganek oświaty pod strzechy.

[abidja]

danaide2.0 napisała:

> Najbardziej to się odpaliła wątkodajka zamiast zanieść ten kaganek oświaty pod
> strzechy.

Kruzganek....kruzganek oswiaty! Z czym ty do ludzi...tfu ematki 😁😉

[memphis90]

Próbka z metody:

„Wypróbuj komunikaty łączące empatię z asertywnością, np.: „Rozumiem, że chcesz się teraz bawić tym nożem i jednocześnie to jest niebezpieczne, więc nie mogę się na to zgodzić”. Pamiętaj, by używać spójnika „i” zamiast „ale” – „i” łączy dwie części komunikatu, podczas gdy „ale” może być odbierane jako negacja.”

Co za głupoty 😂😂😂

[memphis90]

Kolejna bzdura
„Kluczowa jest również konsekwencja w działaniu – jeśli raz ulegniemy pod wpływem płaczu, w przyszłości dziecko nauczy się, że wytrwałość w krzyku może przynieść efekty.”

[sitniczek]

Dziwne, u mnie nie działało..

[1matka-polka]

memphis90 napisała:

> Kolejna bzdura
> „Kluczowa jest również konsekwencja w działaniu – jeśli raz ulegniemy po
> d wpływem płaczu, w przyszłości dziecko nauczy się, że wytrwałość w krzy
> ku może przynieść efekty.”
>

Straszne bzdury, z naciskiem na straszne. 😔

[nellamari]

Nie wiem skąd ten cytat, ale na pewno nie z Nelsen, której świetna książka ma tyle lat co ja i memphis mniej więcej i u której ( Nelsen) płacz był zawsze komunikatem emocjonalnym dziecka, a nie żadną manipulacją, którą należało „naprawić”.

Nawet znalazłam cytacik, ktoś tu jest słaby w tłumaczenia:

If you want to leave the park and your child isn’t ready to go, give her a hug and say, “You’re really upset right now. I know you want to stay, but it’s time to leave.” Then hold your child and let her experience her feelings before you move on to the next activity. If you were instead to pamper your child by letting her stay at the park longer, she doesn’t have the opportunity to learn from experience that she can survive disappointment.”

Jane Nelsen, Positive Discipline: The First Three Years: From Infant to Toddler–Laying the Foundation for Raising a Capable, Confident Child

[memphis90]

>Nie wiem skąd ten cytat,
Ze strony pozytywnadyscyplina.pl, która zdaje się zajmuje się dystrybucja tych książek.

[nellamari]

Nie wiem, kto stoi za tą stroną, pozytywna dyscyplina jako pojęcie odnosi się do trendu zapoczątkowanego w tej książce w latach 80-tych i nikt tam dyrdymałów o uleganiu (wtf) nie wypisuje.

www.goodreads.com/book/show/188497.Positive_Discipline

Jak widzisz niżej Faber i obok Mazlich wyświetlają się jako pozycje pokrewne.

[junebug]

A to nie jest akurat najbardziej podstawowa i oczywista sprawa w wychowaniu dzieci?

[sitniczek]

Dziwne, u mnie działało...

[srubokretka]

Plywanie. Efekty sa bardzo pozytywne
A powaznie. czlowiek wypelnia pustke te;efonem w dzisiejszych czasach, co bardzo szybko porowadzi do uzaleznienia. Zyjemy w wbrew pozorom w najgorszych czasach.

[dekoderka]

a które były lepsze? wskaż konkretną epokę

[swinka-morska]

Nastolectwo to trochę późno, ale myślę, że zawsze warto.

Zyczę powodzenia, bo mi samej niestety brakuje dostatecznej... samodyscypliny, żeby stosować pozytywną dyscyplinę i sprawy rozwijają się na bardzo wysokich emocjach z obu stron.

[asia_i_p1]

U nastolatki nie próbowałam, pewne elementy w jakiś sposób stosuję u jedenastolatka, ale trochę za mało, żeby robić za eksperta. Podstawowe założenie, że dziecko chce znaczyć w rodzinie i mieć wpływ na rzeczywistość, przekonuje mnie bardzo.

[danaide2.0]

Hmm...

"Znaczenie w rodzinie" i "wpływ na rzeczywistość" też wymagałyby doprecyzowania. Ale faktycznie, moje dziecko nie chciało jeździć do ojca i dopiero niedawno ujęło to w słowa: bo ja tam nad niczym nie miałam kontroli.
Nie mogło decydować co i ile zje, o której zgasi światło, w co się ubierze, jak będzie wyglądał plan dnia, ile czasu spędzi w zoo (mało), a ile u cioci na imieninach (nuuuda - dużo)... Mnóstwo takich małych-nie-małych rzeczy. Dla niego to były ledwie wakacje (z których po ósmym roku życia zrezygnowało), ale żyć tak na co dzień? Masakra!

Ale nie wiem, czy akurat to autorzy mają na myśli.

[danaide2.0]

Jeszcze jedno, myślałam o tym wcześniej i w końcu nie dopisałam - moje dziecko miało taki trudniejszy czas mając dwa-trzy lata, trudno było z nim wyjść i raz nie chciało iść do klubiku dziecięcego (a chodziłyśmy raz w tygodniu). Pomyślałam, walić to, przecież to nie dla mnie te atrakcje i mówię: dobra, nie idziemy. I wtedy płacz, że jednak by poszło. Nie, zostajemy. Zostałyśmy. Zaczęłyśmy rozmawiać i jakoś dotarłam do tego, że ono "za często wychodzi i nie ma czasu żeby się pobawić swoimi zabawkami". Fakt, codziennie wychodziłyśmy, na spokojnie, ale zawsze: a to klubik, a to lekarz, a to zakupy, a to plac zabaw.

Mogłabym stwierdzić, dziecko chce rządzić... Przerobiłam plany. Wstawiłam dni "niewychodzenia". I już łatwiej się wychodziło.

[sitniczek]

Uległaś rykowi maleństwa? I nie umarliście od tego? Świat nie stanął w miejscu? 🤯
Ale to jest wbrew teorii i bezedurom memphis

[danaide2.0]

Nie wiem, w końcu najpierw były kwęki o wychodzenie, potem ryki o niewychodzenie.
Obawiam się, że uległam zdrowemu rozsądkowi

Ostatnio widziałam taką rodzinę w bardzo fajnym centrum aktywizacyjnym dla rodzin (nie w naszej stolicy, niestety) i oglądałam taką rodzinę, ojciec, matka, dwójka dzieci, jedno spokojne, jedno zaryczane, w ręku jakieś własnoręcznie wykonane fanty. Wszyscy chcieli dobrze, rodzice spokojni, tłumaczący, obecni. A ryk jest.
No i co zrobisz?

A dziś przez okno słyszę płacz, słyszę krzyk. Lecę do okna i wiszę i wyczekuję wyjścia spraw poza normę. Ojciec z siatami i smartfonem, głośno peroruje, zapłakana dziewczynka, spokojny chłopiec z zabawką, nie powiem jaką. Dziewczynka chyba z okolicznego przedszkola, bo co rusz mija je jakieś znajome dziecko i akurat wtedy nie ma ryków, są rozmowy, przytulania. Ale wcześniej jeszcze mija ojca jakaś matka z nastolatkami, następuje interwencja (po której niewiele się zmienia).
Nie wiem, bolt nie jechał czy coś, może zmieniły się plany? Dużo stresu. Czy to walka o to znaczenie w rodzinie?

[sitniczek]

Podejrzewam mały prywatny dramat o niewiadomobliżejco. Bywa. Nic nie zrobisz.. nie przeszkadzać, nie mieszać się, bo albo pogorszysz sytuację albo będziesz i tak nic nie znaczącym zaledwie przerywnikiem..

[nellamari]

U nastolatki to już bardziej metoda relacyjną.

Pozytywna dyscyplina w sensie szacunku i empatii, ale i autorytetu rodzicielskiego i stanowczosci to tak wiek 3-10 lat jak dla mnie.

[pepsi.only]

Nie ma czegoś takiego jak pozytywna dyscyplina.
Pozytywna to może być rozmowa z dzieckiem, zachęta, mobilizacja, nastawienie na cel, i osiąganie sukcesów, ale nie dyscyplina. I dyscyplinowanie, które ewidentnie kojarzy się z nakazami, ograniczeniami i karaniem.
I z fajnego, ogarniętego dziecka, niezależnego z natury, może lekko upartego, albo nawet krnąbrnego dyscypliną to zrobisz zbuntowanego młodego dorosłego.
A wtedy może i będziesz mieć rację, posprzątany pokój, i wszystko będzie działać jak w zegarku, ale zapomnij o dobrej relacji.
I nie polecam.

[nellamari]

Jest - w odróżnieniu od dyscypliny tradycyjnej stawia właśnie na współpracę i relację, ale nadal jest systemem hierarchicznym ( rodzic prowadzi, a nie jest prowadzony).

A pewne ograniczenia rodzicielskie ( zakazy, nakazy) to po prostu zdrowy rozsądek, tylko że dziecko musi zinternalizować i zrozumieć dlaczego mama każe myć zęby co wieczór, a tata nie pozwala jeździć bez kasku na rowerze.

[memphis90]

Przejrzałam stronę pozytywnejdyscypliny - to jest zwyczajne monetyzowanie istniejących od wieków zaleceń Faber i Mazlish… 🤔

[nellamari]

To jest FM, ale w miksie z RB dla starszaków i z neuropsychologią ( wzmocnienia afektywne-pozytywne)

Poza tym ma kilka odnóg mniej lub bardziej radykalnych. W ramach ciekawostki: zjadłam zęby na FM, ale wiesz - polska i francuska wersja ciśnie też inną problematykę - FM nie jest wszędzie dokładnie taki sam , tak samo jak self-reg 😎

[totutotam.org]

Jest taki nurt. Metoda oparta jest na empatii, szacunku, współpracy, odpowiedzialności i wspólnym rozwiązywaniu problemów. Jak się jakiś czas temu zetknęłam (w szkole moich dzieci) z lokalną propagatorką (Moya) to pomyślałam, że w sumie intuicyjnie tak poprowadziłam moje już teraz nastolatki.
Idea podoba mi się. I działa (stosowana)
Może to kwestia nomenklatury, że nie u wszystkich chwyci. Osobiście nie mam traum z dyscypliną w tle (nie lubię zaś konformizmu i posłuszeństwa)

[sitniczek]

Niektórym komentatorkom dyscyplina kojarzy się tylko i wyłącznie z bacikiem na ścianie.. Ewentualnie szczoteczką do zębów w kiblu

[danaide2.0]

Nie mamy nawet szansy na pozytywne skojarzenie po występie wątkodajki. Giga foch. Poszła już sobie?

[ziazia17]

Nie, watkodajka musi pracować plus zlapala jakąś infekcje. Czyta na bieżąco. Dziękuję wszystkim.

[1matka-polka]

ziazia17 napisała:

> Nie, watkodajka musi pracować plus zlapala jakąś infekcje. Czyta na bieżąco. Dz
> iękuję wszystkim.

😆