Chciałabym tak zadecydować i tego się

[mirabe.1234]

trzymać: co było to było, trudno, czasu nie cofnę.
I iść sobie przez życie lekko, bez tego ciężaru. Szkoda, że ot tak, tego nie można. Bo jak czytam o tych wszystkich etapach żałoby, że to trwa i trwa...
Chcę się odnaleźć tu i teraz. Możliwe to jest?

[gryzelda71]

Zamęczysz nas.

[delorianka]

Nie czytaj, jeśli cię to męczy.

[gryzelda71]

Ojej nie czytaj wygas itp rady ....

[delorianka]

Może spróbuj?

[gryzelda71]

Moze ty wygas mnie.

[homohominilupus]

No ale strasznie smęci kobieta, przyznasz?

Otrzymala masę współczucia, dobrych słów, porad o ktore prosiła. I nadal aklada kolejne wątki. Straszna męczybuła

[delorianka]

homohominilupus napisała:

> No ale strasznie smęci kobieta, przyznasz?
>
> Otrzymala masę współczucia, dobrych słów, porad o ktore prosiła. I nadal aklada
> kolejne wątki. Straszna męczybuła
>
Przyznam, ale pisanie komuś w miarę świeżej żałobie, że przynudza jest bardzo niefajne.
Zakładam, że nie ma z kim pogadać w realu.
Ja też nie bardzo miałam, na początku tak, potem ludzie nie chcieli słuchać, a ja miałam potrzebę mówienia.

[gryzelda71]

I co ci pomogło? Wątki na forum, czas?

[delorianka]

Na forum napisałam tylko raz chyba. Na szczęście czasem ktoś w realu mnie wysłuchał, choć za mało tego było
A potem to wiadomo, czas uleczył rany, to jednak prawda w moim przypadku…

[m_incubo]

Dlaczego więc zamiast siedzieć tutaj nie przeniesiesz się do któregoś wątku o psich gównach?

[koko8]

homohominilupus napisała:

> No ale strasznie smęci kobieta, przyznasz?
>
>

No ale z drugiej strony, ubywa komuś, kiedy autorka maniakalnie tworzy watki.o stracie? Tak sobie radzi z zalobą, wyrzyguje smutek, ewidentnie pomaga jej to. Niezainteresowane po prostu niech omijają wzrokiem i tyle.

[gryzelda71]

Dlaczego mam omijać. Ona swoje ja swoje jak to na forum bywa.

[m_incubo]

gryzelda71 napisała:

> Zamęczysz nas.

Męczysz się na własne życzenie, więc chyba jednak przyjemność masz większą.

[gryzelda71]

Fajnie, ze sa amatorki takich wątków.

[m_incubo]

Jesteś jedną z nich, ale czy to fajnie, to można by się spierać.

[gryzelda71]

Och razem w tym siedzimy.

[m_incubo]

Oczywiście, ale jednak to nie ja, tylko ty jesteś tym umęczona i do tego zmuszana przez jakąś siłę wyższą.

[gryzelda71]

To forum.....

[m_incubo]

O to, to!

[tanebo0001]

Nie jest to możliwe.

[iwles]

Ty chyba faktycznie potrzebujesz terapii.

[delorianka]

Możesz spróbować, nie potrzebujesz naszego pozwolenia ani potwierdzenia. Ale generalnie najczęściej żałoba trwa dłużej, bo po prostu psychika ludzka jest tak skonstruowana. A Ty w dodatku najwyraźniej jesteś osobą, która długo analizuje i przeżywa różne rzeczy.

Wydaje mi się też, że lubisz coś tak analizować i rozpamiętywać dla samego faktu przeżywania tego na nowo i trochę zadawania sobie bólu, a trochę przedyskutowania tego z innymi, mam rację? W tak świeżej żałobie jest to naturalne. Niestety takie działania pomagają tylko doraźnie, ale w żaden magiczny sposób nic nie zmienią. Potrzebujesz czasu, po pierwsze. Po drugie, warto by chyba było pogadać twarzą w twarz z kimś mądrym…

[beataj1]

Ale dlaczego masz sie czegoś trzymać. To sa emocje. One po prostu sa.
Rozumiem o forum co chodzi, kiedys myślałam: ok, jestem inteligentna i sprawczą, potrafię wyciągać wnioski i działać na podstawie wniosków. Potrafię doprowadzać sprawę do końca. I co? I nic. W 3mocjach tak nie ma.
Ja sibie to na pewnym etapie zwizualizowalam to tak: emocje sa hal rzeka. Mogę stawiam ramy, budować oczyszczalnie ścieków, kombinować. W pewnym momencie mnie zaleją i pochłoną. Mogę też patrzeć i pozwoli im płynąć. Obserwując czy płyną w dobrym kierunku i czy powoli, powili obraz jest coraz czyściejszy.
Pozwól sobie na to.
I Rozumiem ze chcesz mieć to juz. Bo przecież głowa ma już poukładane pewne rzeczy.

[scarlett74]

Możliwe , tylko i wyłącznie jeżeli wykonasz jednocześnie kolonoskopię + gastroskopię prywatnie +leczenie kanałowe bez znieczulenia

[jak_zwykle_wszystko_zajete]

Koniecznie w Polsce

[chicarica]

Oczywiście że można. To ty decydujesz co masz w głowie. Twoje myśli przychodzą i odchodzą, ale nie musisz wierzyć w każdą myśl która pojawia się w twojej głowie. Te myśli to są wyrobione połączenia neuronowe, one tam się pojawiają bo prąd poleci utartą ścieżką. Ale spokojnie możesz to zatrzymać, pomyśleć: to nie ja, to ten prąd znów tak popłynął, stare kody.
Nie masz czasem kontroli nad tym że to się pojawi, ale masz kontrolę nad tym w co wierzysz. Ale musisz chcieć tę kontrolę mieć.

[bene_gesserit]

Od nawet do rodzinnego i poproś o jakieś leki. Będziesz mogla nadal przeżywać stratę i żałobę - to trzeba przeżyć - ale na innym poziomie, po prostu jedzie ci lżej. Bo chyba o to co chodzi?

Poza tym pożegnaj się. Zwyczajnie i po prostu. Życzę jej wszystkiego, czego ona by sobie życzyła i daj jej odejść. Oczywiście, jeśli jesteś na to gotowa. Nawet, jeśli się z nią pożegnasz, twój wewnętrzny odpowiednik jej postaci/energii zostanie z tobą do końca życia, wiec to nie jest tak, że już jej nie ma - przeciwnie.

[mirabe.1234]

Mam jakieś dwa różne stany emocjonalne, jeśli w ogóle to można jakoś nazwać:
Z jednej strony czuję, że nie ma żadnej żałoby bo jest spokój, miłość ( mojej mamy), czuję dobrą energię ( mojej mamy). Mam poczucie, że jest ze mną i głaszcze mnie pocieszająco po głowie
Że to co miało zostać powiedziane między nami - zostało.
Że to co miałam przeżyć w tej relacji - przeżyłam.
Taki spokój i miłość.

A z drugiej strony czai się czarna rozpacz, smutek, żal i poczucie, że zawiodłam - jako córka zawiodłam. Że tyle słów zostało niewypowiedzianych, tyle rzeczy nie zrobionych, tyle rozmów niedokończonych. Że zabrakło mi czasu...

[mikams75]

Owszem, mozliwe jest odnalezienie sie tu i teraz ale to nie wyklucza przezywania zaloby.
Trzeba zajac cialo i mozg innymi zadaniami. Nie wymarzesz z pamieci utraconych bliskich i nie o to przeciez chodzi. Zawsze jakis mysli zawroca w ich strone.

[m_incubo]

W pierwszej kolejności powinnaś poszukać pomocy psychologicznej lub psychiatrycznej.

[malia]

A czy przed śmiercią mamy się szłaś sobie przez życie lekko i odważnie? No właśnie.

[kanna]

Czas na terapię, zdecydowanie.

[yenna_m]

Tak. Jeśli przerobisz żałobę i sobie odpuścisz.

W tej sytuacji największym swoim wrogiem i krzywdzicielem jesteś ty sama.

[princy-mincy]

Mozliwe- ale nie jest łatwe. Patrząc po liczbie wątków, które zakładasz, samo przeżycie żałoby może być za mało. Być może będziesz potrzebować psychoterapii.

[mizantropka65]

Możliwe jest, że przestaniesz być męczybułą? Jeśli możliwe, to wszystko jest możliwe. Im więcej i częściej piszesz, tym bardziej twoja wiarygodność szoruje po dnie.

[dwa_kubki_herbaty]

Nie, po smierci taty przez rok wybudzalam się w nocy spocona, że mi się sni że ojcieć umarł, po czym docieralo do mnie, ze to nie sen i łapałam dola.
Teraz gdy minęło lat 18 dobija mnie, że za 7 lat będę miala tyle co mój ojciec w chwili smierci i ze mlodo umarl, i jest mi smutno bo rozumiem jak bylo mu szkoda życia.
Do dupy to.