mąż nie chce się ze mną kochać

[mama_maksa]

Kochane Emamy,
wszystko zaczęło się jak byłam w 5 m-cu ciąży, gdy wylądowałam w szpitalu z
udarem niedokrwiennym mózgu. Do rozwiązania ciąży tłumaczył, że boi się, aby
nic mi sie nie stało. Po porodzie, że jest przemęczony. teraz, że przytyłam
10 kilo i nie ma na mnie ochoty. Minął juz ponad rok. I nic. Przytula się
czasami w nocy. Całujemy sie sporadycznie. Mi już mija ochota na czułości.
Przestał nosić obrączkę. Jak pytam dlaczego to odpowiada, że nie wie. W ogóle
zaczynamy mieć problemy z porozumiewaniem się. Przyłapałam go kilka razy jak
oglądał strony z panienkami i strony typu sympatia. Raczej nikogo nie ma.
Ciężko mi to sprawdzić, bo pracuje w różnych godzinach. Nawet jak gdzieś
wychodzimy i sie odszykuję to nie usłyszę nic miłego (choć inni mi mówią, że
fajnie wyglądam)Czuję jak nasze małżeństwo sie rozpada. A może nie ma ochoty,
bo karmię piersią? Już nie wiem co o tym myśleć. Kilka razy miałam myśli,
żeby się wyprowadzić. Ale on tak kocha syna i syn jego. A może iść do
jakiegoś psychologa/ seksuologa? Tylko czy to coś pomoże?

[olamad]

Nie chciałabym byc złym prorokiem, ale dla mnie nie wygląda to najlepiej.
Rozumiem, ze nie chciał podczas ciaży - bał sie, w połogu - wiadomo, nie wolno.
Ale teraz? Wygląda to conajmniej dziwnie. Wiekszosć znanych mi facetów nie
zwraca uwagi na pociażową nadwagę żon. Mój np stwierdził, ze jakbym tak nie
narzekała, to on by tego wogóle niezauważył.. A wierz mi, trudno nie dostrzec
20 kg "do przodu". Karmienie piersią moze byc jakimś wytłumaczeniem, ale jakby
tak było, to by pewnie Ci o tym powiedział. Gdy ja karmiłam Ulę, mój sie
dopytywał, czy już zawsze będę spać w staniku z tymi białymi kółkami pod
spodem). Nie znam Twojego męża, nie wiem jakim jest człowiekiem, ale ja na
Twoim miejscu zaczęłabym mu się przyglądać. Przeczytaj sobie wątek pt "mój maż
uważa, ze kogos mam". W jednym z postów wypowiada sie facet, który zgrubsza
opisuje, jak te sprawy widzą młodzi tatusiowie... ano tak samo jak przed
dzieckiem. Oni poprostu nie mogą bez seksu żyć. Ja na Twoim miejscu zabawiłabym
sie w detektywa. Sama przez wiele lat nie potrafiłam/nie chciałam zobaczyc
pewnych faktów i teraz jest naprawdę cieżko. Sorry, ze tak walę z "grubej
rury", ale za dużo przeszłam i o zbyt wielu rzeczach słyszałam, by z lekkim
sercem zwalac na, nie wiem... jego złe dni?? Co oczywiscie nie oznacza, ze nie
życzę Ci dobrze..., wrecz przeciwnie, mam nadzieje, ze wszystko sie wyjaśni, a
powód takiej a nie innej sytuacji naprawde okaże sie byc błahy.
Pozdrawiam serdecznie,

[viotella]

A ja nie będę złym prorokiem. u mnie było to samo. z tą różnicą, że z seksu
nici od początku ciąży. Teraz córka ma trzy latka, a ja nie mogę się od niego
opędzić. Głowa do góry. Moja teoria jest taka, że to taki szok, który występuję
u mężczyzn, których żony są w ciąży. U mojego szok ten osiągnął taki stan, że
kiedy urodziła się Kasia, to mój szanowny mąż kładł się oglądać tv o 20; w tym
czasie moja mama (która doskonale widziała co się dzieje) niby to od niechcenia
kładła małą obok niego i tak razem w trójkę oglądali... Płakałam co noc. Minęło
mu. Może u Ciebie będzie tak samo? Dla faceta to tez chyba ciężki czas...
Aczkolwiek wiem, że jest Ci ciężko.
Trzym się ciepło
Pozdrawiam

[mama_maksa]

dzięki za wypowiedzi. Obydwie bardzo mi pomogłyście. Poczekam jeszcze jakiś
czas. Zobaczymy czy coś się zmieni. Będę czujniejsza niż do tej pory.

pozdrawiam