Matka Idiotka

[twinmama76]

Okazuje się, że to ja ;-(
Tak się składa, że od urodzenia moich dzieci zgodny rodzinny chór (z moją
mamą na czele) wiedział najlepiej, jak je wychowywać.
A więc:
1. gdy zdecydowałam, że oboję będę karmic piersią - podniosły się głosy, że
nie dam rady, nie wykarmię, rozchoruje się itd.
2. gdy zdecydowałam, że Szymonek dostanie butlę - podniosły sie głosy, że
może jednak pierś, że butla gorsza, że to sztuczne itd.
3. gdy minęło 6 miesięcy, a ja wciąż karmiłam Zuzię - podniosły się głosy, że
to za długo, że uzalezniam od siebie dziecko, że podupadne na zdrowiu
4. gdy po 19 miesiącach karmienia udało mi się Zuzię prawie bezbolesnie
odstawić i zadzwoniłam do mamy podzielić się moją radością - uslyszałam, że
mała jest alergikiem, że jest jeszcze malutka, więc może jeszcze pokarmię....

Dodam, że nigdy nie prosiłam o te komentarze, nie potrzebowałam w tych
sprawach niczyjej rady. A jednak swoje wysłuchałam.

Zastanawiam się skąd to przekonanie, że matka (w tym przypadku ja) jest
zupełną idiotką, która nie ma pojęcia, co jest najlepsze dla jej dzieci?

[lola211]

Coz, moge tylko wspolczuc takiej rodziny.U mnie nikt sie tak nie wymadrzal i
nie wtracal, pozostaje miec nadzieje, ze jak juz sama zostaniesz babcia to
bedziesz pamietac, zeby pozostawic sprawy pielegnacji wnukow rodzicom.

[aari]

ehhh .. no fakt tak to jest, ze wszyscy wokół zawsze wiedzą lepiej jak
wychowywać nasze zieci - grunt to olewać docinki.
Wiem - łatwopowiedzieć, trudniej zrobić ... Sama nie potrafię

[mijaczek]

twinmamo...
rozwiazaniem twojego dylematu jest odpowiedz na pytanie - kogo chcesz
zadowolic? kto ma byc szczesliwy?
A co do innych... zawsze sie ktos znajdzie, dla kogo to, co aktualnie robisz
nie bedzie dobrym rozwiazaniem....

[twinmama76]

Nie chodzi tutaj o dylemat, nie mam żadnego. Wszystkie te decyzje podejmowałam
samodzielnie i wypływały one z mojego przekonania lub zewnętrznych okoliczności
(np. Szymonka, który cięzko zachorował zaraz po porodzie, nie udało mi się
przekonać do piersi, nad czym do dziś ubolewam).
Chociaż tak, mam dylemat - czy dac upust emocjomi im nawrzucać, czy dalej robic
dobrą minę?
Nie chodzi tez o to, żeby kogoś zadowalać.
Po prostu tęsknie do chwili, w której moja mama i starsza siostra uznają, że
jestem wykwalifikowaną matką i wiem, co robię. Kiedy informację, że np.
skończyłam karmić piersią skwitują krótkim "to fajnie".
NIe wspomnę juz o tym, że ich "wspaniałe rady" są jak wynika z pierwszego
mojego postu zupełnie sprzeczne!
Wygląda to po prostu tak, że co bym nie postanowiła i tak będzie źle. Mając
trzydzieche na karku czuję się jak 15-latka po wpadce

[milarka]

nie przejmuj się i tyle!!
Moje zdanie jest takie, że w sprawie karmienia piersią bądź nie, oraz w sprawie
długości karmienia piersią nikt nie powinien się wtrącać. To matka dziecka
(czyli właścicielka piersi ) o tym decyduje i tyle.
Ja mojego alergika odstawiłam w wieku 11 miesięcy, więc Twoja Zuzia jest
większą szczęściarą

A tak w ogóle to fajnie, że odstawianie przeszło bezboleśnie.

Pozdrawiam

[m_zb1]

Właściwie to chyba mi już się w głowie nie chce mieścić, jak wszystko , co
związane z ukochanym Maleństwem, staje się zarzewiem wojny.U mnie tak jest
czasami.Ile to ja się nasłuchałam o "tradycyjnym" (czym kolwiek jest)
wychowaniu, o właściwym żywieniu, pielęgnacji.Ja mam czasem wrażenie, podobnie
jak twinmama, że moje macierzyństwo jest traktowane przez starszyznę z lekkim
przymróżeniem oka.Zawsze mi się wydawało, że raczej rozsądnie do wszystkiego
podchodzę.Głównie słucham rad lekarza, bo mam w domu małego alergika, więc
sprawa ciut utrudniona.Tu znów chóry głoszą, że to nowa moda z tą alergią i że
wcale to nieprawda i że należy dawać dziecku wszysko byle się nazywało,że
dziecko(8,5 mieś) jadło już wszystko.Jak się sprzeciwiam, to patrzą na mnie jak
na taką, co ją trzeba traktować jak głupka, bo nie wie co mówi.Bardzo mnie to
denerwuje.

Wściekam się też,gdy czasem seniorzy z faktu bycia dziadkami wywodzą sobie coś,
co ogólnie nazywam "absolutnym posiadaniem wnuka" bądź też "prawo
dziadków".Wypowiadają się co do każdej kwestii, choć oboje z mężem wiemy, co
mamy zrobić.Rządzą i właściwie narzucają, a nie sugerują.No i czasem zdarza
się ,że kompletnie nie liczą się z moim zdaniem: coś w rodzaju, mam dziecko na
kolanach, ja zadecyduję.Właściwie to mnie , to boli.Ode mnie się wymaga, żebym
zrozumiała ten szał bycia dziadkiem, babcią.Bardzo się cieszę, że oni tak
kochają wnuczkę, rozumiem ich radość, bo to pierwszy wnuk zarówno dla jednej,
jak i drugiej strony, ale to nie własność.No i my, jako rodzice nie jesteśmy
ograniczeni umysłowo i nie chcemy zrobić dziecku krzywdy.

Przecież nie chcę źle dla mojego dziecka.Jestem ostrożniejsza, bo to pierwsza
latorośl, ale czy to źle.Oboje z mężem bardzo dbamy o córkę, ale to chyba dla
Was wszytskich banał, bo to zrozumiałe.

Właściwie zazdroszczę takim osobom,które mogą powiedzieć, że nikt ich nie
naciska w kwestii wychowywania ukochanego Maleństwa.

M.

[andaba]

Jesteś moją siostrą? Tak to wszystko znajomo brzmi...

[mijaczek]

Twinmama - chcesz im nawrzucac? a jaki masz chcarakter? bo jesli jestes taka,
ze bys to zrobila, to tak, nawrzucaj, ale jesli masz zrobic cos, co nie pasuje
do ciebie, to skonczy sie tak, ze to ty bedziesz miala wyrzuty sumienia.
Twoje dzieci sa wazniejsze niz histeria babc, cioc, sasiadek itp...