Do tych, które jeżdżą za kierownicą...

[ladyq]

Podpowiedzcie mi jak się przełamać i wsiąść do samochodu sama, bez męża jako
pasażera, prawko mam od roku, jeżdżę sporadycznie, choć ostatnio częściej, bo
mąż ma nogę w gipsie, ale nie potrafię pokonać lęku aby bez pasażera gdzieś
się ruszyć.

[czajkax2]

bardzo prosze o usunięcie reklamy z sygnaturki. pozdrawiam

[karolcia801]

Ja miałam podobny problem-6lat temu pracowałam w pewnej firmie...Któregoś
jesiennego dnia szef powiedział"masz jutro na 11 zawieżć papiery na przetarg"
dał kluczyki, papiery..A ja już w stresie.Jeżdziłam samoch ale nigdy sama!!!!
Gdy nastepnego dnia zliżała się godz10 cała się trzęsłam.Wsiadłam, zamknełam
drzwi,włożyłam kluczyki..serce mi wali (dodam że musiałam sie przebić przez
całe stolicowe śródmiescie-i dokładnie nie wiedziałam jak tam
dojechać0autobusem ok ale samochodem??)odpaliłam samochód no i jakoś ruszyłam
na ulicę.Bałam się wbić na Koszykowej na prawy pas więc jechałam prosto na
rondzie na światłach pan wyszedł z samochodu przedemną i powiedział że mam
włączyć światła! Boże dobrze że policji nie było!przez całe światła szukałam
włącznika ) Ruszyłam dalej....i wiecie co...tylko się nie
smiejcie..pojechałam nie wtą stronę!Miałam jechac na Ursus a pojechałam..no
hmmm...na Bródno.A 11 się zblizała.Stanełam, wysiadłam z samochodu,podeszłam do
taksówkarza i poprosiłam o pokierowanie..Potem juz pojechałam sama.Zdążyłam ale
tego dnia nie zapomne do końca życia.Jak to opowiadam wszyscy się ze mne
smieją A najlepsze było to że dokumenty zostawiłam w pracy na biurku.Boże
ale miałam farta...
Po tamtym wydarzeniu jakos się przełamała i juz nie mam problemu wyjechac sama
na miasto.Tamtego dnia tak mnie stres zjadł że straciłam całkowicie głowe.
Ty spróbuj sama może pojechać w jakieś bliskie miejsce.A z czasem jeździj coraz
dalej od domu...Jak przełamiesz pierwsze lody to potem juz strach minie.
Pozdrawiam i trzymam kciuki.

[polka3]

Zacznij od swojej ulicy,potem pojedź ulice dalej,następnym razem do
najbliższego skrzyżowania,potem do najblizszego sklepu,apteki ,kiosku,potem do
koleżanki 6 ulic dalej-po tygodniu wybierzesz się dalej ,a po 2 miesiącach
prawie wszędzie,po roku pojedziesz sama w daleką podróż,a potem już nie
będziesz soie wyobrażała życia bez samochodu

[mama.tadka]

Ja jeżdżę od paru miesięcy (tzn. prawo jazdy mam od 11 lat, ale mialam dluuuugą
przerwę). I też wszędzie z mężem. Dopiero ostatnio pojawila się konieczność
samodzielnej jazdy: mąż w szpitalu, trzeba go bylo odebrac, taksówka nie
wchodzila w grę, bo za daleko. No i pojechalam, z dzieckiem na pokladzie.
Potem znów tylko z mężem jeździlam. Ale wreszcie się przelamalam: pojechalam
sama do pracy (90 km). O, jak bylo bosko! Nikt mi nie gadal, że za szybko
sprzęglo puszczam, że czemu tego z przodu nie wyprzedzam, że to, że tamto.
Jednym slowem: święty spokój, jadę jak chcę

Czy to nie argument? Czy twój mąż nie udziela ci cudownych rad? Rad, których ma
się już dosyć?

Fakt, przed pierwszą samodzielną jazdą śnily mi się koszmary, rozbite auto,
operacja na otwartym sercu... Od 4.00 rano nie moglam spać.

Ale warto

[renkag]

Ja też zawsze jeździłam z mężem albo z koleżanką. Z mężem koszmar, bo ciągłe
uwagi. A z koleżanką było wesoło. Ja kierowałam, a ona trzymałą mapę. Kiedyś w
ramach nauki jazdy miałyśmy pojechać z Lekarskiej na Hożą na kawę (parę
przecznic). Ale w Hożą był zakaz wjazdu od naszej strony, więc pojechałam dalej
(nei miałam gdzie się zatrzymać). Więc jechałam tak jak było wygodnie i
koleżanka nie nadążała sprawdzać na mapie. Wjechałyśmy na trasę łazienkowską,
potem chciałam z niej zjechać a nie było łatwo (zawrócenie w moim przypadku nie
wchodziło w grę). I w końcu znalazłyśmy sie za tablicą "koniec Warszawy"
Dobrze, że udało nam się jakoś zawrócic, bo jak nic dojechałybyśmy do
Terespola Oczywiście wróciłyśmy grzecznie do pracy i tam wypiłyśmy spokojnie
tę kawę Sama do Warszawy (mieszkam 30 km od Warszawy) pojechałam 2 maja do
pracy - były puste drogi, więc było łatwiej. Ale bardzo długo miałam gulę w
brzuchu jak jeździłam po Warszawie, ale wiedziałam, że muszę, bo nie ma innego
sposobu na nauczenie się. Potem znałam kilka tras, którymi umiałam jechać i
absolutnie w żadne nowe miejsce. Dopiero potem kilka razy mąż "zawiózł się" do
pracy i kazał mi wracać (obca trasa), więc musiałam. Ale tak naprawdę nauczyłam
się jeździć po W-wie w tym roku jak zaczęłam codziennie dojężdzać do pracy na
Kabaty 40 km. Najpierw jak miałam coś załatwić to jeździłam metrem, ale po
kilku miesiącach codziennej wielokilometrowej jazdy poczułam się na tyle
pewnie, że teraz już nie czuję stresu, gdziekolwiek mam pojechać w W-wie
(stresuje się tylko jak muszę zaparkować). Ale myślę, że bałabym się jeszcze
pojechać w długą trasę do innego miasta (zawsze jeździmy razem więc mąż
kieruje). Zdecydowanie na początek polecam godziny, kiedy jest mało samochodów
(np. późny wieczór).

Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Renata

moja rada

[gorgolka]

miałam podobnie i poradziłam sobie tak:
pierwszym razem wyjechałam w godzinach wieczornych, gdy ruch był prawie zerowy.
za drugim razem też, tylko wtedy objechałam sobie trasę którą miałam nastepnego
dnia jechać sama
z domu TEGO DNIA wyjechałam sporo wcześniej i jakoś poszło
wyjeżdzaj z domu wcześniej, w razie czego masz zapas czasu na ewentualne
wpadki, błądzenia (ja kiedyś pojechałam 2 skrzyżowania za daleko bo nie umiałam
zmienić pasa, jechałam na środkowym, z prawej cieżarówka z lewej autobus, a nie
umiałam sie wpychać)
jeździj czesto na krótkich odcinkach najlepiej gdy ruch mały
a jeśli zabłądzisz, lub nie skrecisz tam gdzie trzeba to nie wpadaj w panikę,
jedź dalej spokojnie
No i jeszcze rada jaką dał mi mąż: w ostatecznosci, jak sytuacja bedzie
krytyczna i wpadniesz w panikę stań na poboczu lub gdzieś indziej (ale nie na
środku, żeby nie blokować całkiem ruchu), włącz awaryjne i sie zastanów co teraz
ODWAGI, trzymam kciuki

[magdalenamk]

Ja jeżdżę od 12 lat, czyli od 18 roku życia. Tak bardzo nienanwidziłam
komunikacji miejskiej, że jak tylko dostałam prawo jazdy, to czekałam na mamę
na parkingu i od razu zabrałam jej samochód.Wróciłam po 5 godzinach. Mama mało
nie umarła. W tamtym wieku było łatwiej, bo człowiek był młodszy i nie myślał o
ewentualnych konsekwencjach.
Moja mama uczyła się jeździć w wieku 44 lat. Ja wtedy jeszcze nie miałam prawa
jazdy ale jej towarzyszyłam. Zazczynałyśmy od wycieczek w soboty i niedziele,
kiedy ruch był znacznie mniejszy niż w inne dni. Mama np. poznawała drogę do
pracy. Ja dodatkowo obserwowałam co się dzieje na ulicy. Przez 2 kolejne
weekendy jeździłyśmy pod jej pracę, szukając najłatwiejszych dróg. Potem mama
wychodziła 2 godziny przed pracą, zeby tam dotrzeć. Potem poznawałyśmy drogi do
sklepów, babci itd. Jeżdziłyśmy tymi, które mama znała. Oczywiscie pogoda
musiała być ładna, w dzień itd.. potem samo poszło.

[magdalenamk]

dodam, ze męża sama uczyłam jeździć ( jeszcze przed ślubem), ale po tym jak
kiedyś kazałam mu się zatrzymać na poboczu skapitulowałam. Maz zmiast zwolnić i
wolno zjechać na pobocze, najpierw zjechał a potem próbował hamowac na trawie,
to skapitulowałam i nerwy mi pusciły. Dalsze nauki kontynówoła mój Św pamięci
tata i dopiero jak maż sobie kupił samochód i już nie miał wyjscia.

[silvik]

Hejka!
Ja też jestem młodym kierowcą(jeszcze nie minął rok od kiedy udało mi się zdać
ten"przyjemny" egzamin i debrać prawko.
Jaką mam radę,żebyś przełamała ten strach? W moim przypadku bardzo pomogły trzy
rzeczy:
1.Dobra znajomość trasy-nie musisz martwić się gdzie skręcić,przez to już jest
mniejszy stres.
2.Bardzo pomaga mi radio w samochodzie- słuchając muzyki jazda jest jeszcze
przyjemniejsza.Tak jest w moim przypadku, nie wiem jak u Ciebie, może warto
spróbować? Najprzyjemniejsza jazda jest z moim synkiem-ja prowadzę a on sobie
śpiewa piosenki.
3.Szukaj plusów prowadzenia auta samodzielnie-nikt nie zwraca Ci uwagi,że...
Możesz np. jechać przed siebie, tą drogą,która Tobie odpowiada-jesteś kierowcą
a nie tylko pasażerem,który zawsze musi się podporządkować.Mi to strasznie się
podoba.
Na koniec powiem Ci tylko jedno-cały czas żałuję,że tak późno zdecydowałam się
na prawko...to daje tyle radościDDDDD
Powodzenia.

[anna-pia]

Wolę jeździć sama niz z pasażerami, stres mniejszy.
Nie cierpię jechac z doswiadczonym kierowcą (usiłuje dokładnie mówić, gdzie mam
skręcić).
Najpierw dokładnie obejrzyj trasę na planie/mapie. Potem ją sobie wyobraź.
Potem weź kluczyki i dokumenty, wsiądź, zapnij pasy, uruchom samochód, włącz
światła i ruszaj. Pamiętaj o zmianie biegów.
Jak czytam takie posty, to nie dziwię się durnym komentarzom facetów o babach
za kierownicą.

[mama.tadka]

Dlaczego?

[anna-pia]

Rozumiem, że to do mnie.
Ano dlatego, że jak się prawko zrobiło (zdało, a nie kupiło), to chce się
jeździć. Po co pasażer? Co to, większe bezpieczeństwo zapewnia? Ile razy
słyszę, jak koleżanki się chwalą, że mąż "pozwolił mi wracać od znajomych,
tylko cały czas mówił, co i kiedy mam robić, i krzyczał, jak źle [coś tam
robiła]", to mnie szlag trafia. Jak się nie umie i nie chce jeździć, to nie
jeździć i już. A jak się chce, to niech mąż siedzi cicho i jak wierzący, modli
się do św. Krzysztofa o szeroką drogę. Ja mojemu parę razy poradziłam, żeby się
zajął dziećmi marudzącymi z tyłu, a nie moim stylem jazdy. Pomogło.
Mam koleżankę, która nie ma prawka i nie chce robić, bo się boi jeździć. I nie
jeździ, jest konsekwentna.
I jeszcze to "jak ja pojade bez męża"? No przecież masz osobny mózg, kobieto! A
w czasie jazdy mąż ci nic nie pomoże, co najwyżej wkurzy, jeśli dotąd tylko pn
jeździł. Swoją drogą, dl amnie to chory układ, że tylko jedno z małżonków
jeździ, jeśli oboje mają prawko.

[mama.tadka]

Oczywiscie, masz rację poniekąd. Tylko trochę może uogólniasz. Ja na przyklad
kiedys przestalam jeździć, bo stuknęlam w autobus i jakiś uraz mi się zrobil.
Po paru latach jednak zaczęlo mi to uwierać i znów się nauczylam jeździć.

Kobiety są po prostu ostrożniejsze od facetów, bardziej samokrytyczne, stąd
tyle tych obaw przed samodzielną jazdą. grunt to się przelamać

[stepujaca_jaszczurka]

anna-pia napisała:

> Jak czytam takie posty, to nie dziwię się durnym komentarzom facetów o babach
> za kierownicą.


Masz rację moja droga! Tyle ,że ja zaryzykowalabym nawet stwierdzenie , iż
jeśli ktoś ma takie podejście do kierowania samochodem jak założycielka wątku
to nie rozumiem po kiego grzyba na siłę pcha się za kierownicę?!A nie lepiej
darować sobie ten "sport"? Wszak nie wszyscy muszą być kierowcami,jedni się do
tego nadają inni nie i trzeba się pogodzić z faktem.
Typ kierowcy "chciałabym(chciałbym) i boję się" to koszmar! Bez znaczenia jest
tu płeć deliwenta,bo miałam wątpliwą przyjemność spotkać zarówno panie jak i
panów reprezentujących ten tok rozumowania.

[go_sia13]

Ja dopiero niedawno wsiadłam do auta i najbardziej lubie jeździć sama lub z
dziećmi.Z mężem u boku zawsze się stresuję,bo zdażają mi się ciągle problemy
np.z ruszaniem.Boję się jazdy w nieznane miejsce i ostatnio nawet się zgubiłam-
prawie płakałam i miałam ochotę zostawić samochód a do domu wracać pieszo!!!Ale
jakoś się udało

[18_lipcowa]

zwyczajnie, ja nie mialam z tym problemu.W dzien odebrania prawka siadlam w
boba i szalałam.

[stepujaca_jaszczurka]

18_lipcowa napisała:

>W dzien odebrania prawka siadlam w
> boba i szalałam.


To akurat nie jest powód do dumy tylko silne zburzenie psychiczne kwalifikujące
się do obserwacji na odziale zamkniętym.

[gruba-buba]

Brawura i odwaga to są całkowicie dwa skrajne określenia. A jak do brawury
dodać całkowity brak świadomości własnych umiejętności to potem mamy
takich "wytrawnych kierowców", chętnie krytykujących innych i wprowadzających
zamieszanie na drogach czy kolizje.

A z szacunkiem podchodzę do osób jadących ostrożnie, czyli często powoli, ale
wolę to niż stanie na zakorkowanej ulicy kilka godzin i czekanie na ściągniecie
aut tychże "wytrawnych" idiotów drogowych, co to poczuli się za kierownicą zbyt
pewnie i przeliczyli się z umiejętnościami.

Nie oszukujmy się, kurs prawa jazdy jest w stanie przygotować nas z czystej
teorii i parkowania, ale nie z jazdy w terenie. Tu trzeba jeździć, jeździć,
jeździć, jeździć..... i uważać na idiotów szalejących w bobach - to się nazywa
zasada ograniczonego zaufania.

Ja swoją samodzielną trasę (10 kilosków przez centrum dużego miasta) miałam
obcykaną na pamięć ze wszelkimi znakami drogowymi, krzyżówkami, zakrętami,
zwężeniami, robotami drogowymi, wieczorem odtwarzałam sobie całą trasę i
robiłam wielki plan kiedy to jaki pas zmienić i jak się ustawiać, żeby jak
zdążyć się powciskać. I chyba na tej pierwszej samodzielnej byłam najbardziej
skupiona. Ale jak już dojechałam ten pierwszy raz do pracy sama to byłam tak
zmęczona jakbym tonę węgla przerzuciła.

A takim "bohaterkom z Pcimia Dolnego" to nie wierz, bo albo to szczyt
zakłamania, albo szczyt nieświadomości braku własnych umiejętności udawać, że
jest się alfą i omegą (w każdym temacie). POWODZENIA! Faceci też się cykają,
tylko, że im tzw duma męska nie pozwala się przyznać.

[stepujaca_jaszczurka]

gruba-buba napisała:


> z szacunkiem podchodzę do osób jadących ostrożnie, czyli często powoli


Jeśli chodzi o mnie to raczej mogę do nich podejść z wyrozumiałością,bo każdy
się kiedys uczył,ale są sytuacje i miejsca gdzie tacy kierowcy zbyt wolną jazdą
często łamią prawo (!!!) o czym mówi się raczej rzadko.Zresztą ostrożnie nie
zawsze musi oznaczać powoli. Najważniejszą sprawą za kółkiem jest MYŚLENIE I
ZDOLNOŚĆ PRZEWIDYWANIA .
Jeśli chodzi o zdobywanie doświadczenia to jedyną radą jest jak najwięcej
jeżdzić(!).Jednakże osoby z takim podejściem jak założycielka wątku nie nadają
się według mnie na kierowców - jesli ktoś przez rok jeżdzi i nadal sie boi
wsiąść za kółko sam ?!
Wyjaśniam też ,że jestem przeciwniczką wszelkiej brawury i lekkomyslności.Prawo
jazdy mam i używam od ponad 15 lat,jeżdżę dużo .

[18_lipcowa]

Stuknij sie w głowe.
Szalałam znaczy że po prostu pojechałam bez strachu. I jak mozna szaleć
maluchem powiesz mi?

Po drugie prawko zdałam ,ale autem jeżdzilam dużo wczesniej wiec mialam wieksze
doświadczenie niż ci co spędzili 20 przepisowych godzin w L.

[gruba-buba]

zadufany w s sobie szaleniec za kierownicą zrywnego malucha to zagrożenie dla
ruchu ulicznego!!!!

[ladyq]

Z jednej strony myślę, że może masz rację, ale z drugiej zaś strony
podbudowywują mnie i dodają wiary w siebie wypowiedzi dziewczyn, które również
na początku się bały a teraz śmigają jak burza

To miało być do mamy.tadka:)

[ladyq]

[mama.tadka]

Ja się balam cholernie, a teraz sobie radzę Nie daj się glupiemu gadaniu,
tylko wskakuj za kierownicę.

[stepujaca_jaszczurka]

18_lipcowa napisała:

> Stuknij sie w głowe.
> Szalałam znaczy że po prostu pojechałam bez strachu. I jak mozna szaleć
> maluchem powiesz mi?

Ano podobno można ,zresztą sama tak napisałaś więc teraz nie mydl oczu.Zreszta
kierowcy tych puszek to isny horror na drodze!



>
> Po drugie prawko zdałam ,ale autem jeżdzilam dużo wczesniej wiec mialam
wieksze
>
> doświadczenie niż ci co spędzili 20 przepisowych godzin w L.


A gdzieś ty córeńko jeżdziła "autkiem" bez prawa jazdy?! Chyba nie powiesz ,że
po drogach publicznych?!Nie rozumiem więc o jakim doświadczeniu ty możesz mówić
Słoneczko,bo albo łamałaś przpisy stwarzając świadome zagrożenie dla innych
uczestników ruchu i to następny powód do obserwacji na odpowiednim
oddziale,albo śmigałaś po leśnym dukcie i zachdzę w głowę jakie tam można
zdobyć doświadczenie?!To znaczy chyba się domyślam

[18_lipcowa]

na drogach publicznych
bez prawka
podaj mnie na policje

[stepujaca_jaszczurka]

18_lipcowa napisała:

> na drogach publicznych
> bez prawka
> podaj mnie na policje


Nie bardzo rozumiem jaki to miałoby mieć sens?! Policja nie zajmuje się
leczeniem ludzi z zaburzeniami psychicznymi,więc jeśli już,Słoneczko, to
mogłabym napuścić na Ciebie psychiatrę .

[18_lipcowa]

>
> Nie bardzo rozumiem jaki to miałoby mieć sens?! Policja nie zajmuje się
> leczeniem ludzi z zaburzeniami psychicznymi,więc jeśli już,Słoneczko, to
> mogłabym napuścić na Ciebie psychiatrę .


To podaj mnie do psychiatry.

[stepujaca_jaszczurka]

18_lipcowa napisała:

> To podaj mnie do psychiatry.

Oj moja droga! Ładnie to tak innymi się wysługiwać? Idż do specjalisty czym
prędzej,nie ma się czego wstydzić! Istnieje szansa,że Ci pomoże -nikła to
nikła ,ale zawsze!

[silvik]

18-lipcowa napisała zwyczajnie, ja nie mialam z tym problemu.W dzien
odebrania prawka siadlam w
> boba i szalałam."
Hi hi pamietam pierwszą swoją jazdę autkiem już prywatnym a nie z L do góry...
oj stres był.Odebrałam prawko i jeszcze tego samego dnia- decyzja-trzeba
jeżdzić,nie ma na co czekać.Na pierwszą jazdę wybrałam się z mężem i synkiem ,i
starałam się jechać bocznymi uliczkami.
A gdy już było po wszystkim to byłam bardzo zmęczona jakbym niewiadomo co
zrobiła
Ale z każdą kolejną jazdą było już zdecydowanie lepiej;-D
Pozdrawiam

[mkosacka]

No to ja chyba jestem w nietypowej sytuacji
Otóż jestem jedynym kierowca w rodzinie
Mąż się wozi na miejscu pasażera
Z jednej strony dobrze bo lubie prowadzić, ale z drugiej kurcze sama musze
rodzinke wozić na wszystkie trasy te dalekobiżne tez (np 700 km w jedną stronę)
A co do prowadzenia samemu
Nic się nie bój zobaczysz jak jest fajnie jak sobie jedziesz nikt ci nie nadaje
i jak możesz "powydzierać sie " (pośpiewać bo ja spiewam w aucie na cale
gardłoi nikt mi wtedy nie gada że fałszuję
Pozdrawiam i życzę miłych wrażeń
Magda

[anna-pia]

Magdo, też tak mam
I tez wole jechac sama

[redmiss]

wiesz co? jak Ty się tak boisz, to Ty lepiej nie wsiadaj za kierownicę. Nie ma
nic gorszego niż niepewny kierowca na drodze. Zagrozenie dla siebie i innych!

[mama.tadka]

A ja myślalam, że najgorsi są ci, którzy niczego się nie boją A już
szczególnie nie boją się pozbawić życia innych.

Co za bzdury, że jak się boi, to ma nie jeździć? Poza tym skąd wiesz jak ona
jeździ?

[redmiss]

mama.tadka napisała:

> A ja myślalam, że najgorsi są ci, którzy niczego się nie boją A już
> szczególnie nie boją się pozbawić życia innych.
>
> Co za bzdury, że jak się boi, to ma nie jeździć? Poza tym skąd wiesz jak ona
> jeździ?

nie wiem jak jeździ. wiem, ze za kierownicą się czuje niepewnie. jeżdzę duzo i
często i wiem, że gorsze od pewniaków są właśnie takie
niezdecydowane "kierowniczki", co to nie wiedzą: skręcić? nie skręcić? zwolnić?
przyśpieszyć? wyprzedzić? kierunkowskaz w prawo, nagle zmiana decyzji jedzie w
lewo. wolę zdecydowanie jechać za rozpędzonym, pewnym siebie maluchem, który
wie co robi i jak!
i nie chodzi mi o głupotę/nonszalancję, ale na drodze należy się czuć pewnie, o
taką nie_bojaźń mi chodzi.

Redmiss

[stepujaca_jaszczurka]

Pozwolisz ,moja droga,ze podpiszę sie pod tym co napisałaś?
Zgadzam się z Tobą w 100%.

[redmiss]

pozwolę, moja droga.
(ale cóż ja mogę w sumie? )

[kasik751]

Nie da sie czuc na drodze pewnie, jesli sie czlowiek troche nie rozjezdzi, a
poczatkowe obawy sa jak najbardziej normalne. To za kim wolicie jechac to Wasz
problem, na ulice nie maja wstepu wylacznie mistrzowie 4 kolek.
Jezdzenie z mezem bog wie ile czasu jest bez sensu, ale na pewno sens maja rady
dziewczyn, zeby poprobowac samotnej jazdy w warunkach zminimalizowanych
niebezpieczenstw czyli wieczorem albo po wlasnych osiedlu.
Nie ma takiej mozliwosci, zeby wszyscy i zawsze w nowych sytuacjach czuli sie
pewnie od samego poczatku. Sa ludzie pewni siebie, sa i mniej pewni siebie. A
poza ta Wasza pewnosc grozi popadnieciem w rutyne, co jest rownie
niebezpieczne, jak brak pewnosci.
Jesli jezdzisz dobrze i widzisz na drodze kiepskiego kierowce, ktory jest
niezdecydowany, bedziesz wiedziala co robic, zeby uniknac glupiej kolizji. Do
tego m.in. sluzy doswiadczenie zeby je wykorzystac w sytuacjach trudniejszych.
Rozumowanie, ze jak ktos ma obawy powinien od razu zrezygnowac w prowadzenia
samochodu forever swiadcza o tym, ze do duszy z Was kierowcy, bo brak Wam
wyobrazni.
Pozdrawiam

[redmiss]

> Rozumowanie, ze jak ktos ma obawy powinien od razu zrezygnowac w prowadzenia
> samochodu forever swiadcza o tym, ze do duszy z Was kierowcy, bo brak Wam
> wyobrazni.


nie bardzo rozumiem to zdanie... co ma piernik do wiatraka? co ma wyobraźnia za
kierownicą do tego, że jestem zdania, że osoby, które nie mają drygu do
kierowania, które nie czują sie pewnie za kierownicą powinny unikać prowadzenia?

wyobraźni mam aż za dość, wlaśnie dlatego wiem, przypuszczam, wyobrażam sobie
co czuje osoba niepewna na drodze, co moze zrobić. pozwoliło mi to uniknąć
wielu stłuczek. ale że mnie się "udało" innym nie musi. i znam wiele przypadków
stłuczek spowodowanych przez osoby "bez tego drygu". to niekoniecznie musi być
osoba mloda, niedoświadczona, wszak staruszkowie też się "boją" tych "wariatów"
na drodze i jadą "bardzo ostrożnie" i "nie wiedzą jak doszło do tej stluczki",
przecież "byli tacy ostrożni".

poza tym po co są testy psychoficzyczne dla kierowców zawodowych, skoro każdy
może wsiąść za kierownicę i jeździć? widocznie trzeba mieć predyspozycje
psychiczne do kierowania. blokady ciężko się pozbyć. nie mowię, że to
niemożliwe, ale ciężko.
zgadzam się z Tobą, że są: "Sa ludzie pewni siebie, sa i mniej pewni siebie",
ale dla ci mniej pewni siebie powinni się zastanowić czy wsiadać. to tak jakby
ucierać ciasto i być pewną, że i tak nie wyrosnie, bedzie zakalec i już.

i jeszcze jedno. mam dekadę życia za kierownicą i wiem, ze w rutynę popaść nie
można! bo nie zdarzy się nigdy taka sama droga, z takimi samymi warunkami i z
tymi samymi kierowcami. tego mam świadomość i wiem, że rutyna mi nie grozi, a
wsiadając za kierownicę nie wiem, czego mogę się spodziewać, ale wiem, ze sobie
poradzę jakkolwiek by było.

podsumowując i kończąc jednocześnie z mojej strony, jestem zdania, że
kierowanie się ma albo nie "we krwi".




aha, i jeszcze do autorki wątku! próbuj, próbuj, jeździj, jeździj, dojdź do
momentu, ze powiesz: "mogę jechać, wiem co robię, nie boje się".
wtedy przyznasz mi rację.
pozdrawiam.

[chicarica]

Moim zdaniem tylko debil bez wyobraźni się nie boi - wypadków jest pełno, a ten
kto się nie boi zaczyna np. jeździć za szybko, bo jest przekonany że komu jak
komu ale jemu nic się nie stanie. Boi się każdy rozsądny człowiek, sęk w tym
żeby ten strach opanować, przekuć na coś konstruktywnego, żeby nie paraliżował a
pomagał się skoncentrować, przewidzieć niebezpieczne sytuacje, nauczyć się
odpowiednich reakcji, znać konsekwencje niebezpiecznych zachowań i o nich
pamiętać. Jeśli jednak strach paraliżuje to z takiej osoby dobrego kierowcy nie
będzie.

[chicarica]

Tylko że tu mowa o dwóch różnych rzeczach.
Jedna to kierowca niezdecydowany, niepewny i przez to robiący głupie rzeczy i
utrudniający innym przewidzenie swoich działań. Takie coś faktycznie jest
niebezpieczne.
Druga to kierowca, który jest świadom że jego umiejętności jazdy są niewielkie,
nie nazbyt pewny siebie, racjonalnie myślący i unikający sytuacji
niebezpiecznych, starający się nie kozaczyć (bo zdaje sobie sprawę że jeszcze
nie jest rajdowcem).
Ja jeżdżę od półtora roku, ale codziennie. Zrobiłam jakieś 20 tys km i nadal nie
czuję się kierowcą doświadczonym. Mam cichą nadzieję że zaliczam się do drugiej
grupy, zachowań typowych dla pierwszej staram się świadomie unikać.
Jeżdżenie samochodem to żadna sztuczka magiczka, to po prostu kwestia wprawy,
czyli ilości zrobionych km. Jeśli człowiek ciągle jeździ z "instruktorem"
(mężem, ojcem itp.) to niestety oducza się samodzielnego myślenia, podejmowania
decyzji. Trzeba się przemóc i tyle.

mnie się jeździ najlepiej samej :)

[gosia_grabosia]

nikt ci nie mówi jak masz jechać i co robić albo nie absorbuje cię rozmową w
momencie jak np chcesz wykonać jakiś manewr.

W sumie same zalety

Przełam się i do dzieła!!!!

[chicarica]

Ja wolę jeździć sama niż z pasażerem. Po pierwsze nikt mi nie brzęczy nad uchem
że za szybko, za wolno, tu skręć, tam nie skręcaj. Po drugie - jak się coś
stanie, to nie mam na sumieniu pasażera
Rację miał ktoś powyżej - nie ma nic gorszego, niż kiedy baba trzyma za
kierownicę, a facet prowadzi samochód. Czasem widać takie coś na drodze, kobieta
przerażenie na twarzy, robi dziwne rzeczy np. w ostatniej chwili decyduje się
skręcić albo zmienić pas, a obok siedzi facet, macha łapami i za przeproszeniem
trzaska paszczą. Staram się zawsze trzymać z daleka od takich samochodów, bo nie
można przewidzieć jak się taka kierowniczka zachowa.
Kobieto, weź się w garść i po prostu jedź sama, myśląc przy tym sama. Ja na
początku opracowywałam sobie w myślach trasę: gdzie skręcić, gdzie zmienić pas,
gdzie uważać, gdzie zaparkuję. To pomaga. Jeździj znanymi trasami, ale żeby nie
przekształcić się w dorożkarskiego konia, postaraj się powiedzmy raz - dwa razy
na tydzień pojechać jakąś całkowicie nową trasą.
Szerokiej drogi! Dasz radę

[mijaczek]

Po pierwsze SPOKOJ [te to sie zawsze przydaje]
Po drugie, pamietaj, ze nazwa KIEROWCA nie wziela sie z ksiezyca. Ty jestes
KIEROWCA i ty KIERUJESZ pojazdem.
Stres - jasne, ale trezba go opanowac. Jesli ci to ulatwi zadanie to mozesz
mowic sama do siebie co bedziesz robic w czasie jazdy... na przyklad - ok, musze
pojechac tu i tu, zatem teraz jade prosto, za chwile bede musiala zkrecic w
prawo, wiec zmieniam pas, zeby zmienic pas musze upewnic sie we wszystkich
lusterkach czy nie ma nikogo za mna....i tak dalej... moze glupio brzmi, ale
pomaga...
Co do pierwszych dni... uwazam za glupote przekonanie KOGOKOLWIEK, ze po 20, 40
czy 60 godzinach jazdy potrafi on jezic i jest dobrym kierowca... haha... dobrym
kierowca to sie jest po przejechaniu przynajmniej kilkunastu tysiecy km w
przeroznych warunkach i wyczucie samochodow przeroznych....
Lipiec, ciesze sie, ze mimo, iz zdarzalo mi sie jezdzic w okolicach Koszalina
nigyd nie trafilam na ciebie...
Stres jest normalnym czynnikiem w zyciu czlowieka. Osoba go pozbawiona jest
nienormalna i stanowi zagrozenie dla innych...
Ludzie, ktorzy mnie znaja i ja sama uwazam siebie za calkiem dobrego kierowce
[wierzcie mi, ze jezdzac tysiace mil po Stanach wsrod ludzi, ktorzy ABSOLUTNIE
nie maja pojecia o zasadach ruchu drogowego, czlowiek nabiera takiej wprawy, ze
hej!], a mimo tego nigdy nie wsiadam do samochodu po to by "poszalec", bo wiem,
ze nawet bedac pewnym siebie w 100% nigdy nie mozemy przewidziec jaki kretyn nam
sie nawinie w czasie jazdy ani jak zachowa sie samochod, ktorym jade...
Nie wspomne juz, ze kosiarka [jak moj malsz nazywa Maluchy] to balabym sie po
podjezdzie jezdzic... to nie jest zaden samochod, tylko parodia....

[18_lipcowa]

> Lipiec, ciesze sie, ze mimo, iz zdarzalo mi sie jezdzic w okolicach Koszalina
> nigyd nie trafilam na ciebie...
>

Jeżdzę bardzo dobrze, ostroznie i powoli.
Nie ma co sie bać.

[kai_30]

Oj, ja tez, jak dziewczyny wyzej, zdecydowanie wole jezdzic sama! Chociaz moj
chuop raczej sie nie doczepia, mamy dwa samochody i tak sie przyjelo, ze jesli
jedziemy gdzies razem moim autem (czesciej, bo wieksze i lepsze) to ja prowadze,
a jesli jego - to on. Chyba, ze to on zna trase, a ja nie, wtedy prowadzi. Albo
jesli trasy nie znamy oboje. Jako pilot jest do bani, w przeciwienstwie do mnie,
wiec instrukcji mi raczej nie udziela

Nie ma innego wyjscia - trzeba sie przelamac i jezdzic. Pamietam, jak balam sie
jazdy po przeprowadzce do Poznania (wtedy jezdzilam maluchem i mialam wrazenie,
ze mnie wieksze auta zgniota). Sposob na nabranie wprawy byl w miare prosty -
przez jakis czas wstawalam w weekendy w srodku nocy i jezdzilam po miescie. Po
to, zeby "wyczaic", na ktory pas gdzie zjechac, przy ktorym skrecie trzeba
koniecznie przyhamowac itd itp.

Zgadzam sie ze zdaniem, ze jesli po przejechaniu ilustam kilometrow ktos nadal
sie boi, to po prostu nie ma predyspozycji. Ja na przyklad zdecydowanie zle sie
czuje jezdzac po ciemku na trasie (jestem krotkowidzem). Ale jezdze, bo nie mam
wyjscia, z tym, ze wolniej i ostrozniej. Przecietnie w ciagu tygodnia
przejezdzam ponad 300 km, i uwazam, ze jezdze dobrze.

Wniosek w zasadzie jest jeden - nie da sie nabrac wprawy nie jezdzac
samodzielnie. Wsiadaj w samochod przy kazdej okazji, jezdzij na poczatku noca i
wtedy, kiedy ruch jest mniejszy, zeby poznac trase. Wsiadaj do auta nawet, jesli
droga piechota zajelaby Ci tylko pare minut osiedlowymi alejkami. Naucz sie
plynnie zmieniac pasy i nie czekaj do ostatniej chwili (nie ma nic gorszego, niz
kierowca, ktory boi sie zmienic pas "bo tam jada" i w rezultacie zatrzymuje sie,
blokujac ruch).

A jeszcze mi sie przypomnialo - ze statystyk wynika, ze najgorszymi kierowcami
nie sa wcale zupelne zoltodzioby, bo ci jezdza powoli i ostroznie, tylko ci,
ktorzy maja za soba ok 10 tys kilometrow przejechanych. Bo to oni najczesciej
zaczynaja szarzowac, a umiejetnosci im niestety brakuje.

OBECNA!!!!

[ladyq]

Mimo iż jeszcze się nie przełamałam i nie ruszyłam sama, to czuję postęp
Mianowicie jazda zaczyna mi sprawiać frajdę, już nie popijam melisy na samą
myśl, ę mam dzisiaj gdzieś pojechać, już nie wysiadam z samochodu z trzęsącymi
się nogami. I wiecie co.....ja dopiero teraz się uczę. Co z tego, że chodziłam
na jakiś tam kurs, 20 godzin jazdy w tym większość po placu, po to aby na
egzaminie jaoś szczęśliwie ten plac zaliczyć, co z tego, że dokpiłam kilka
dodatkowych godzin po mieście, skoro te godzinki zleciały niepostrzeżenie, a ja
nadal nic, a nic lepiej. Po trzecim z kolei zdanym egzaminie odebrałam swoje
pierwze w życiu prawko ( właśnie niedługo będzie rocznica), co z tego skoro
panicznie bałam się jeździć, nawet wówczas z mężem przy boku. Do jazdy namawiał
mnie mąż, a ja w ukryciu łykałam jakieś pigułki uspakajające, po krótkiej
jeździe wysiadając z auta trzęsły mi się nogi....etc. Dopiero jeżdżąc od kilku
tygodni czuję, że się uczę, czuję, że robię postępy, jeżdżę pewniej, ale nadal
bardzo ostrożnie i przestaję się bać, wkrótce się przełamię i wyruszę
samodzielnie, czuję to. Ale uwierzcie mi, że ja dopiero teraz się uczę

[kai_30]

ladyq napisał:

> Ale uwierzcie mi, że ja dopiero teraz się uczę

Ja Ci wierze jak najbardziej Po odebraniu prawa jazdy w ogole, kompletnie nie
umialam jezdzic, gowniara siedemnastoletnia bedac Ale jako ze mialam wlasny
samochod, rzecz byla nieco niebezpieczna, i do akcji wkroczyl moj brat. Przez
caly miesiac wakacji maltretowal mnie okrutnie, jezdzac ze mna po miescie, i
wydajac polecenia typu: Teraz w lewo. Wrzucalam kierunkowskaz poslusznie, na co
on darl sie: Nie widzisz, idiotko, ze zakaz jest??? Albo kazal mi parkowac
miedzy dwoma samochodami, panikowalam, ze sie nie zmieszcze, on: zmiescisz sie,
nie marudz tlyko wjezdzaj! Owszem, miescilam sie, tylko drzwi nie mozna bylo
otworzyc Na co moj brat: no i co, debilko? Czego sama nie myslisz, tylko sie
mnie sluchasz?

Wprawy przez ten miesiac nabralam niesamowitej, a do tego nauczylam sie
najwazniejszego: to kierowca odpowiada za prowadzenie pojazdu, niezaleznie od
tego, co mu kaze zrobic osoba z boku. To kierowca musi pilnowac znakow i drogi.

Namiary na brata moge dac, jakby co

mądrego masz brata :)

[anna-pia]

Zaliczyłam ten pierwszy raz:):)

[ladyq]

Wrażenia..... no cóż wrażenia ogromne, trochę mi się nogi trzęsły jak wysiadłam
z auta. Dziś musiałam męża z nogą w gipsie zawieźć do lekarza, noi jak już
zawiozłam to musiałam sama wrócić, bo do ortopedy czeka się 2-3 godziny.
Wracając, dgy byłam już niemal pod baszym blokiem ugrzęzłam w brei śniegowej,
za nic w świecie nie mogłam ruszyć tym bardziej, że było pod górkę, początkowo
bylam załamana i pomyślałam...co ja teraz zrobię Pomyślałam, wycofałam,
objechałam kółeczko i znów spróowałam kolejnego podejścia.
Teraz za 2-3 godzinki czeka mnie kolejny wyjazd po męża
Najgorsze w dzisiejszej jeździe była marznąca mrzawka na szybach, zanim się
szyba nie rozgrzała, było okropnie, jak jechał samochód z naprzeciwka to na
szybie robił mi się jeden wielki kryształowy lampion/ widoczność drogi zerowa:
(

[mama.tadka]

Gratuluję )) I nie daj się, będzie coraz lepiej.

mama.tadka:):):)

[ladyq]

Zajrzałam do Twojej pierwszej wypowiedzi w tym wątku, napisałaś, że przed
pierwszą taką jazdą od godziny 4 nie spałaś, ja dziś nie śpię od godziny 2.00

[mama.tadka]

Tak, i w dodatku te koszmarne sny A w tym tygodniu przejechalam już 540 km w
różnych warunkach atmosferycznych i nie dość, ze nadal żyję, to w dodatku już
sie nie denerwuję przed jazdą )) Czyli wszsytko da się osiągnąć, trzeba tylko
chcieć.
Piękne jest życie zmotoryzowanych

Pokonałam lęk:):):)

[ladyq]

Jeżdżę bez większego stresu, choć samotnie w aucie jechałam dopiero dwa razy,
to jednak już nie trzęsą mi się nogi na samą myśl o jeździe, polubiłam siedzieć
za kółkiem i wozić męża, jeźdżę coraz pewniej, lepiej i bezpieczniej, jednak
sielanka nie trwa długo....
Mężowi ściągnęli gips z nogi i teraz znów on mi pokazuje "kto tu rządzi", już
nie mówi łagodnie podbudowywując mnie, abm się nie bała, teraz jak ja chcę
jechać, to on mnie dołuje pytając czy jestem tego pewna, że chce jechać, bo
według niego jest bardzo ślisko...... i on by raczej zalecał mi abym nie
jechała.
Jak miał nogę w gipsie, to jak zapowiadało się na gołoledź!!!!, a on chciał
wypić wódeczkę z teściem, to mówił mi, żebym nie panikowała, bo wcale nie jest
tak źle....., a teraz byle śneżkiem mnie straszy... pozatym znów wrzeszczy na
mnie o byle co w aucie.
Ludzie trzymajcie mnie bo chyba mu tę drugą nogę połamię......