boję się powrotu do pracy

[malgosia.w]

Jak w temacie, za miesiąc wracam do pracy i boję się tego. Całe szczęście
moim synkiem będzie się opiekowała moja mama, ale w mojej firmie niestety
pracuje się jak w Biedronce. Pracuję w biurze i mam szefową pracocholika,
babsko mówi wprost "ja pracuję po 18 godzin na dobę to i Wy możecie", lubi
się wyżywać na ludziach i uwielbia władzę. Boję się że nie będę miała
kontaktyu z dzieckiem (będę wracała padnięta jak już bedzie spał), boję się
że z powodu stresu stracę pokarm, boję się że nie uniknę przenoszenia
problemów z pracy do domu, boje się że mnie zwolnią. Muszę wrócić bo nie damy
rady finansowo, ale cały czas kombinuję co zrobić żeby odsunąć powrót do
pracy. Myślę o innej pracy ale czy ktoś zatrudni młodą mamę? Poradzcie coś,
co myślicie, co robić? Jak to u Was wygląda lub wyglądało? A i jeszcze wiem,
że podczas mojej nieobecności zatrudnili kogoś kto ma chrapkę na moje
stanowisko.

[wesolek11]

Wszystko zależy od finansów, więc jeśli musisz, to nie będzie Ci łatwo. Ja
poszłabym na wychowawczy i szukała nowej pracy. Jeszcze istnieją porządne
firmy. Powodzenia.

[18_lipcowa]

No przecież lalka pisze że kasy nie ma.
W takim układzie poszłabym ale szukalabym innej.

[wesolek11]

Nie jest łatwo siedzieć w pracy, szukać nowej i jeszcze spieszyć się po pracy
do dziecka. Niewykonalne, bo na rozmowy trzeba jeżdzić, a przy takim szefie
mało prawdopodobne. I kółko sie zamyka. Wiec chyba lepiej posiedzieć w domu z
dzieckiem i szukać.

[18_lipcowa]

> Nie jest łatwo siedzieć w pracy, szukać nowej i jeszcze spieszyć się po pracy
> do dziecka. Niewykonalne, bo na rozmowy trzeba jeżdzić, a przy takim szefie
> mało prawdopodobne. I kółko sie zamyka. Wiec chyba lepiej posiedzieć w domu z
> dzieckiem i szukać.

Tak i zęby w ścianę...?

[pade]

jak jest kiepska sytuacja finansowa to dostaje się chyba zasiłek wychowawczy?

[18_lipcowa]

że co?
a na co ten zasiłek starcza? na waciki ?

[wesolek11]

Lepiej psychicznie się wykończyć, no nie?

[ala67]

Ale to są na razie tylko obawy. Wróć może i zobacz, jak będzie. Na wychowawczy
możesz pójść w każdej chwili.

[18_lipcowa]

> Lepiej psychicznie się wykończyć, no nie?

Bieda też wykańcza psychicznie, w pracy może nie znaleźć miesiąc, a może pół
roku a może rok i co wtedy ?

[wesolek11]

Zależy jeszcze co robi i gdzie mieszka. W Warszawie nie jest żle z pracą, czego
nie mozna powiedzieć np. o Łodzi.

[ala67]

Ja się niestety boję, że dla matki z dzieckiem to i w Warszawie dobrze nie jest:
(

[wesolek11]

Ja akurat znalazłam, siedziałam w domu z dziećmi 5 lat. Nikt mnie nie pytał o
dzieci, o wychowawczy, itp. Spełniałam ich oczekiwania, ja też chciałam
pracować i pracuję. Nie jest łatwo, ale jak ktoś chce pracować, to znajdzie.

[18_lipcowa]

Tobie się udalo, jej może sie nie udać. Zrozum.

[juka_2]

wesolek11 napisała:

> Ja akurat znalazłam, siedziałam w domu z dziećmi 5 lat. Nikt mnie nie pytał o
> dzieci, o wychowawczy, itp. Spełniałam ich oczekiwania, ja też chciałam
> pracować i pracuję. Nie jest łatwo, ale jak ktoś chce pracować, to znajdzie.

No, to mnie trochę podniosłaś na duchu. Też siedziałam prawie 5 lat w domu i
też mam 2 dzieci. Dopiero zaczynam szukać ale Twój przypadek utwierdza mnie w
przekonaniu, że cuda się zdarzają
Jesteś z Łodzi?

[18_lipcowa]

No tak w takim razie odwróćmy sytuację. Utrzymaj sie za wychowawczy w
Warszawie.
Dosłownie na waciki starczy.

[wesolek11]

Może na waciki starcza, ale coś trzeba robić, próbować. Siedzieć w byle jakiej
pracy, poddać się, to też nie jest wyjście. A przy takim szefir to może też
starcza na niewiele więcej, niż waciki, dojazd i środki uspokajające.

[18_lipcowa]

No właśnie COŚ trzeba robić.
I uważam że lepiej pracować niż zęby wbijać w ścianę i się frustrować brakiem
kasy. Siedzieć w domu za byle jakie grosze? TO już wolę denną pracę - ofkors w
wypadku cięzkiej sytuacji materialnej a autorka wątku taką ma.

[malgosia.w]

Dziewczyny wyjaśniając, zasiłku wychowawczego i tak nie dostanę aż tak małych
dochodów nie mamy. Ja zarabiam dwa razy tyle co mój mąż, spłacamy kredyt
mieszkaniowy i z samej jego pensji byłoby nam trudno się utrzymać. Na razie
obstaję przy opcji, że wrócę i będę szukać nowej pracy (jestem z Warszawy może
się uda) nawet za mniejsze pieniądze. W tej pracy zarabiam nieźle ale wykańcza
mnie ona psychicznie, już raz byłam tam bliska załamania nerwowego. Boję się że
przeszkodą w znalezieniu pracy będzie moje maleństwo. Czz pracodawcy pytają o
dzieci podczas rekrutacji? Czy w CV pisać o dziecku?

[wesolek11]

Nie pisać, różnie z tym bywa, jedni pytaja, inni nie. Większość pyta, ale
zdarzają się przyjazne mamom firmy...

[fra_mauro]

Nalezy podejsc do sprawy otwarcie i konstruktywnie. Mysle, ze niepotrzebnie
uprzedzasz sie na zapas, a twoje uprzedzenia biora sie min. z antypatii do
szefowej. Ta ostatnia zapewne orientuje sie w przepisach kp i wie, ze musi
respektowac zapisy dot. praw kobiet majacych dzieci do lat 4 (np. bez twej
zgody nie moze wyslac cie w delegacje, powinna omowic z Toba, czy zamierzasz
karmic dziecko a jesli tak, umozliwic ci wczesniejsze wyjscia z pracy). To,ze
sama pracuje 18 h /dobe, to jej sprawa (choc tu chyba przesadzilas i nie jestes
obiektywna). Z drugiej strony nie warto chyba przyjmowac postawy roszczeniowej
bo taka postawa zle wrozy pozniejszym ukladom, tylko spokojnie omowic czas i
warunki pracy. Kierownictwo z reguly ceni pracownikow przewidywalnych,
elastycznych, wykazujacych chec pogodzenia racji prywatnych z tzw."interesem
firmy". Powodzenia !

[timaru25]

Pięknie to opisałaś, tak rzeczywiście być powinno, ale tak nie jest.Jakby każdy
pracodawca się kierował kodeksem pracy, albo chociaż jakimiś ludzkimi
odruchami, to nie byłoby problemu.
Ja pracuje w jednej z takich firm gdzie pracownik to własność prezesa , a
raczej jest to moja końcówka, bo nie wytrzymuje tego.
Ja mogę poradzić jedno, szkoda nerwów, dzieci, które patrzą póżniej na smutną
mamę.Spróbuj zmienić pracę jak najszybciej , bo bez tego nigdy sytuacja się nie
zmieni,idż na jakiś czas na zwolnienie, szukaj pracy, na pewno ci się uda.
Ja wytrzymałam dwa lata, ale powiedziałam "nie", niestety i tak wydaje mi się
zbyt póżno - wiem co mówię.
Pozdrawiam

[fra_mauro]

Odnosze wrazenie,ze malgosia uprzedzila sie z gory- przeciez nawet nie zdazyla
wrocic do pracy a juz snuje defetystyczne wizje jak bedzie tragicznie,ze
straci pokarm, ze bedzie w stresie. Ona JUZ JEST w stresie i to jest najgorsze,
bo wypacza jej racjonalne podejscie do sprawy.Dlatego wszystkie rady typu " idz
na zwolnienie, uciekaj..." sa przedwczesne . Gosia wspomina,ze ktos
ma "chrapke" na jej stanowisko. I co z tego? Dostrzezmy,ze i inni moga miec
ambicje. Jesli Gosi zalezy na tej pracy, niech walczy ale sztuka kompromisu i
dojrzalej postawy, sensownym planem i propozycjami a nie przedwczesna histeria
i roszczeniowym podejsciem. Jesli pomimo tego bedzie zle- wtedy -jak ktos
napisal- tylko ewakuacja. Pozostaje pytanie: dokad? I tu Gosia juz sie martwi
(kto przyjmie mloda mame?). Zapewniam,ze wielu pracodawcow przyjmie
wykwalifikowana, mloda mame,jesli tylko na wstepie nie zacznie demonstracyjnie
egzekowac swoich wszystkich przywilejow . Pokreslam,nie chodzi o calkowita
rezygnacje z nich ale wyjscie nieco pracowdawcy naprzeciw, okazanie odrobiny
dobrej woli.

[timaru25]

Ale ona już tam chyba pracowała wczesniej i wie jaka atmosfera w pracy panuje i
jej obawy chyba nie są przedwczesne ( u mnie szkoda że takich nie było).
Ja też jestem zdania,że są pracodawcy, którzy zatrudniają młode mamusie, a
czasami bardziej cenią u nich zaangazowanie i odpowiedzialnosć, trzeba dać
trochę z siebie.
Ale autorkę listu rozumiem i nie ma co idealizować.

[anika27]

Też sie bałam,ale wróciłam po macierzyńskim bo chciałam pracować.Wystarczyło
żeby kodeks pracy był respektowany w mojej firmie i życie było by piękne
Niestety nie jest .Pracuję 10 godzin dziennie i mojego 10 miesięcznego bobaska
widuje jakieś 3 godziny dziennie zanim pójdzie spać. od powrotu do pracy żyje w
ciągłym stresie jednak pokarm nie zanikł, ale czy jest wartościowy tego nie
wiem. Tak wygląda u mnie powrót do pracy......Można się przyzwyczaić do takich
warunków.
Ale zaczełam szukać przacy bardziej dopasowanej do macierzyństwa - Firmy, która
respektuje przepisy kodeksu pracy.
Życzę powodzenia

[fra_mauro]

aniko, 10 h dziennie ? 5 dni w tygodniu, to daje 50 ! Czy masz co miesiac
przygotowywany harmonogram pracy, ktory podpisujesz ? i co? jest na nim
zaplanowane po 50 h tygodniowo ? Nie wiem w jakim trybie pracujesz, dlatego nie
chcialabym uogolniac ale cos tu "nie gra".

[anika27]

Znaczy pytasz co mam na umowie?ośmiogodzinny dzień pracy,pięciodniowy tydzień
pracy, podpisuję tylko listę obecności codziennie rano. A zbliża się koniec roku
więc z "utęsknieniem" oczekuję "propozycji" pracy w sobotę (niedzielę mam
nadzieje bedę miała wolną).

[timaru25]

Ja też pracuje po 10h dziennie, kobieto czy ty kiedys pracowałaś?
Ja widzę, że masz kodeks pracy w jednym paluszku, ale troszkę inna jest
rzeczywistość. W wielu firmach ośmiogodzinne listy obecności istnieja dla picu,
i staje się to normalne.
Nikt tego nie pilnuje, a pracownik jest ostatnią osobą, która może coś
powiedzieć.
Intencje masz dobre pisząc to wszystko, ale dla mnie trochę nierealne....

[fra_mauro]

"kobieto, czy ty kiedykolwiek pracowalas?" A wiec kobieta pracowala i pracuje
nadal,a jakze, czasem jak trzeba i 12h na dobe , bo kobieta jest na
stanowisku kierowniczym i m.in. jednym z jej obowiazkow jest realizowanie
prawidlowej polityki personalnej wzgledem podlegajacych jej pracownikow. Czego
oczekuja takze jej szefowie. Kobieta jest rowniez matka 2 dzieci ( w tym
jednego 2 letniego) i wie,ze gdyby po powrocie z macierzynskiego zaczela
wydziwiac , nie bylaby w stanie sprawowac swojej funkcji. Wsrod pracownikow mam
wiele matek- wszystkie mialy po powrocie zachowane przywileje ( zero
delegacji, 7 godzinny dzien pracy dla karmiacych, dni opieki etc). Wiekszosc z
nich zachowuje sie naprawde fair i nie ma z nimi najmniejszego problemu,
niestety zaobserwowalam pewna prawidlowosc-im pracownica
przecietniejsza, bierniejsza, z niska inicjatywa, tym glosniej po powrocie z
macierzynskiego manifestuje swoja "wyjatkowosc" i roszczeniowosc: dlugie
zwolenienia lekarskie na dziecko, wczesniejsze wyjscia z pracy, no bo
oczywiscie karmi piersia, choc dziecko juz ma rok i dawno przeszlo na
odzywianie zwykle, co z tego,ze inne kolezanki takze bezdzietne, musza konczyc
za nia robote, a bezposredni przelozony "nie zna dnia ani godziny", kiedy
jasnie mama znow pojdzie na kolejne 2 tygodniowe zwolnienie, tak sie dziwnie
sklada,ze zazwyczaj przed swietami lub jakimis dlugimi weekendami. Myslicie,ze
to niemozliwe i konfabuluje ? Ale podkreslam- to sa wyjatki ale dzialajace
wyjatkowo destrukcyjnie i przyprawiajace o bol glowy swoich przelozonych.
Moze dla takich wlasnie pracownikow jestem wstretnym "babskiem" i jakims
robocopem ale zapewniam: kazdy kto rzeczywiscie chce pracowac, a nie narzekac
zawsze odnajdzie swoje miejsce w pracy niezaleznie od tego, czy ma dzieci czy
nie. A, zeby bylo jasne: wczesniej gdy bylam tzw. szeregowym pracownikiem z
malym dzieckiem, do glowy mi nie przychodzilo aby fakt ten mial jakikolwiek
wplyw na moja prace, czy dzialania moich przelozonych. Prosze wiec, nie
mowcie,ze idealizuje bo jestem 100 % praktykiem, ktory byl po obu stronach
barykady. Wiem,ze istnieje wiele firm,gdzie KP maja srednio w powazaniu. Jesli
to wasze firmy, zgloscie ten fakt do PIP-reaguja nawet na anonimowe zgloszenia.
Gdy takie dzialania nie pomagaja-moze rzeczywiscie warto poszukac czegos
innego. Ale problem malgosi jest troche inny: zalozmy,ze w jej firmie dzieje
sie nie najlepiej ale czy wracajac z negatywnym , konfrontacyjnym nastawieniem
osiagnie cos pozytywnego ? Watpie. Ale jesli wyczerpia sie jej dobre checi i
wola a sytuacja sie nie zmieni- zawsze moze pojsc na urlop wychowawczy i z tej
pozycji poszukiwac lepszej posady.

[anika27]

Zgadzam się z Tobą w 100%. Z natury nie jestem pracownikiem o nastawieniu
roszczeniowym- lubie i chce pracować. Chciałabym tylko, żeby moje prawa
pracownicze były respektowane chociaż teraz.I nie mam tu na myśli wcześniejszego
wychodzenia z pracy bo karmie juz tylko rano i wieczorem i w nocy- po prostu 8
godzin 5 dni w tygodniu- to jest moje marzenie).
Mysle, że gdyby malgosia miała taką perspektywę pracy nie bała by się powrotu(
jak każda młoda matka).

[timaru25]

A więc droga "kobieto", ja również nie jestem szeregowym pracownikiem, i mimo
że sprawuje kierownicze stanowisko, niemniej jednak mam nad sobą zwierzchników
i uczestniczę w polityce firmy.
Nie rozumiem dlaczego rozterki młodej mamy rozumiesz przez pryzmat niechęc do
pracy czy bierność. Angażowanie się w pracę to jedno, ale tak jak w przypadku
Małgosi, ja również mam szefa , który wychodzi z założenia,że skoro on
pracuje "naście godzin" dziennie to dlaczego inni nie mogą.
Tym sposobem czasami jesteśmy w niedzielę w pracy.
Ja przykładam się do swojej pracy, lubie pracować, ale cenię sobie również
rodzinę, dzieci, a kiedy pracodawca zaczyna być " złodziejem " każdej wolnej
chwili, to już nie mozna mówić o bierności pracownikoów.
Gratuluje ci ,że pracujesz w firmie tak dbającej o swoich pracowników,gdzie
firma jest prorodzinna, ale bądż też wyrozumiała dla tych którzy nie spotkali
sie w pracy z "prorodzinną" atmosferą, natomiast Małgosia ma tylko dylemat, a
ja z racji tego,że żałuję że tak póżno podjęłam decyzję o zmianie, pozwoliłam
sobie udzielić jej rad.
Jakoś nie trafiają do mnie twoje argumenty, i są chyba trochę stronnicze jakby
wyjęte z biuletynu ....
Tak czy inaczej pozdrawiam

[malgosia.w]

dziewczyny wyjaśniając moją sytuację, pracuję w tej firmie od kilku lat, z
początku nie było tak aż źle nawet sporo się tam nauczyłam, gdy zaczęły się
zwyczaje szefowej tyrana pracowałam tam nadal bo miałam obiecany awans, na
którym mi zależało. Pracowałam po kilkanaście godzin na dobę plus często w
weekendy. Rozpadł się z tego powodu mój poprzedni związek. W grudniu zeszlego
roku dostałam obiecany awans i wtedy już na dobre zaczęły się jazdy z szefową.
W lutym zorientowałam się że jestem w ciąży (nieplanowanej), pracowałam do 8
miesiąca trochę oczywiście zwalniając tempo i okres 5-8 miesiąc to był jedyny
czas kiedy wychodziłam z pracy po 8 godzinach. Moja szefowa jakby nie
przyjmujac do wiadomości że przed samym porodem może mnie już nie być planowała
nasze spotkania np, na dzień przed planowanym terminem porodu.

Aktualnie sytuacja wygląda tak, że zgodnie z KP zajmuję kierownicze/samodzielne
stanowisko a wtedy chyba nawet nie mają obowiązku płacić mi za nadgodziny (tzw.
nienormowany czas pracy). Oczywiście nigdy nikomu nie płacili.
Wiem od dziewczyn z mojego działu co się tam dzieje, moja szefowa prowadzi
prace działu podczas mojej nieobecności i to co pisałam o 18 godzinach pracy
nie jest żadną przesadą. Oczywiście to że jestem odpowiedzialna za dział nie
polepsza mojej sytuacji, bo i tak mam nad sobą tę cholerną szefową.

Dzięki wszystkim za rady i niektórym za zrozumienie.

[timaru25]

Gosiu, mam nadzieję, że podejmiesz taką decyzję, żeby Tobie i dzidziusiowi było
dobrze.
Ja też swoje przeszłam,ale wcisnęłam hamulec....
Pozdrawiam i trzymaj się cieplutko!!!

[fra_mauro]

Zacznijmy od tego, iz daleka jestem od oceniania kogokolwiek ( w razie
watpliowsci prosze przeczytac jeszcze raz, co napisalam wczesniej). Ktos
zglosil problem na forum i chcialam poradzic najlepiej jak moglam. Latwo jest
nonszalancko dawac rady skrajne ( poszukaj sobie innej pracy) zwlaszcza
anonimowo, nie biorac za to najmniejszej odpowiedzialnosci tylko, co z nich
przyjdzie osobie odbiorcy. Gosia, jesli jestes na stanowisku kierowniczym, to
chyba masz wiecej do powiedzenia niz tzw. szeregowy pracownik. Zapewne masz
mozliwosc ( ale pisze juz "zapewne" bo moge sie mylic)samodzielnej organizacji
wlasnego czasu pracy. Jesli pracujesz w trybie zadaniowym, nie ilosc godzin w
miejscu pracy sie liczy ale realizacja zadan (celow/ targetow). Zreszta sama
dobrze wiesz, o czym mowie.Jesli w normowanym- trzeba chyba powalczyc,
zwlaszcza w sytuacji , gdy ilosc zadan do wykonania ZDECYDOWANIE przekracza
mozliwosc ich wykonania w przecietnie 40h tygodniowo. Nie zamierzam rozpisywac
sie o sobie i o organizacji wlasnego czasu pracy, bo to nie "moj" watek ale i
mnie bywa ciezko. Dopoki jednak nie zdecyduje sie na zmiane pracy, pozostaje mi
konstruktywnie ukladac sie z szefami, a rzeczy na ktore nie mam wplywu- jakos
zaakceptowac. W chwilach kryzysu warto sobie robic szybki bilans plusow i
minusow naszego zajecia- jesli minusy bardzo przewaza- czas na radykalna
zmiane. Przypomina to czesto wybor: albo rybki albo akwarium. Jesli mamy juz
kierownicze stanowisko, mamy tez swiadomosc ,ze od nas oczekuje sie duzo wiecej
niz od zwyklego pracownika. Zazwyczaj mamy tez pare przywilejow , o ktorych -
przynajmniej ja- zapominam, gdy mnie los przycisnie .Lecz w pozniejszej
konfrontacji z rzeczywistoscia wracam do rownowagi.Czego wszystkim "mamom-
kierownicom" serdecznie zycze.