Moja praca - mój dół:(((

[be.em]

jak ja nie trawię tej roboty... musiałam zmienić pracę po urodzeniu małego,
bo nie dalabym rady być z nim i w wiecznej delegacji.. i tak z fajnego,
prestiżowego stanowiska wpadłam do takiej pogierkowskiej firemki jako
specjalista bóg wie od czego (oficjalnie sprzedaż i marketing).. i tu się
horror zaczyna.. same baby, takie co to w pracy buty zmieniają z pepegów na
szpilki, pracują od..do.. i za pięć minut do końca roboty lakierują włosy,
malują usta i stuk, stuk, stuk, wychodzą biurwy z pracy do domciu a
najgorsza jest ta atmosfera w pracy: one WSZYSTKO wiedzą najlepiej, bo
pracują w tym zakładzei 25 lat. A ja jestem młoda (33 lata) i głupia (co z
tego, że mam studia jedne, drugie i trzecie) i wogóle pracuję tu od roku((
Szlag mnie jasny trafia jak taka jedna z drugą tonem nie znoszącym sprzeciwu
KAŻE mi zrobić jedno lub drugie, lub się mądrkuje. A jeszcze dwa lata temu
zarządzałam ludźmi... i do dzisiaj dzwonią byli pracownicy z życzeniami na
święta)
Powoli szukam pracy, ale niestety nie da się pogodzić 24 h poza domem i
tęsknoty za małym Tu mam luz i to mnie trzyma.. Ale ten styl pracy, te
chmury w powietrzu, to obsmarowywanie za plecami, jesuuuuuuuu....

[agacz2905]

Częściowo wiem, o czym piszesz i nie zazdroszczę. Ja pracuję w urzędzie
wojewódzkim i jak to w większości urzędów bywa (nieważne, duży urząd czy mały)
też panuje tu swoista atmosferka. Moje szczęście w nieszczęściu polega jednak
na tym, że OBECNIE (czyt. od jakichś trzech lat/7 lat pracy w ogóle) pracuję
głównie z ludźmi w moim wieku, a mam 32 lata. Minusy tego też są - np.
wszystkie mamy małe dzieci i przy układach "pracowych" też nie jest to do końca
takie super, a jedna młoda mamusia potrafi być wilkiem dla drugiej. Ja mam w
sobie dużo dystansu do mojego miejsca pracy, do otoczenia (ale to dopiero
teraz. Szczęściem - nikt mnie nawet nie próbuje pouczać, ale były czasy
(kiedy pracowałam w towarzystwie starych bab przesiąkniętych atmosferką urzędu
do szpiku kości) kiedy byłam pouczana non stop i to z reguły na tematy od
zawodowych całkiem różne. Życzę Ci dystansu i jeszcze raz dystansu. Głowa do
góry! Jak sama słusznie zauważyłaś, coś za coś. Nie ma idealnych rozwiązań.
Ja np. baaardzo doceniam to, że o 15.00 wychodzę z pracy do moich dzieci i we
własnych 4 ścianach żyję już sprawami rodziny, nie pracy. Pozdrawiam
Agnieszka
P.S. Ja też (podobnie jak opisane przez Ciebie panie) zmieniam bytu w pracy).
Nigdy jednak nie są to szpilki, bo mam na to zbyt chore nogi)

[be.em]

eee..nie czepiam się butów))) czepiam się przemadrzałych bab))

[mamakasienki1]

Hej

Wiem o czym mówisz, całe szczęście nie z własnego doświadczenia, a z opowiadań
koleżanek ze studiów.
Tak jak już poprzedniczka pisała życzę dużo dystansu i spokoju. Zawsze możesz im
odpalić, że 25 lat temu były inne czasy, a teraz żyje się zupełnie inaczej lub
dopasuj sobie cokolwiek co będzie pasowało.
Lub tekst jak będę miała wnuki lub będę babcią to się zastanowię teraz jeszcze
jestem młoda i dużo przede mną.
Rób swoje i nie daj wejść sobie na głowę, a od wydawania poleceń są przełożeni a
nie współpracownicy.
Ale przede wszystkim spokój i dystans do tych pań.

[ciociapolcia]

Be.em, poniekad wspolczuje, ale i zazdroszcze troche. Atmosfera i
wspolpracownicy moga obrzydzic nawet najfajniejsza prace...
Teraz siedze z dzieciakiem w domu, jestem na wychowawczym z pracy, w ktorej moj
szef wyobraza sobie, ze bede siedziec 24 dodziny na dobe, ze flaki sobie
wypruje dla dobra firmy, bo mamy "projekt"...
Takie madrolowanie sie pan z pokoju chyba bym wolala od sytuacji, kiedy kazdy
kazdemu patrzy na rece, czeka az mu sie noga podwinie, zeby siup! wskoczyc na
lepsze miejsce... Kiedy mamusie na macierzynskim odwalaja robote w domu i po 16
tygodniach wracaja do roboty, zeby im stanowiska ktos nie zajal (a to sie teraz
nazywa firma przyjazna matce).
Rany, jak ja nie cierpie swojej roboty... Siedzenia w domu tez nie cierpie...
Najchetniej wyslalabym sie w kosmos... SAMA!

ciociapolcia

[be.em]

siedzenia w domu też nie cierpiałam( wrr.. w poprzedniej firmie też byl
wyścig szczurów, ale jakoś raźniej było, bo po pracy szlo się na piwo wszyscy
byli na ty. a tu? jak jednej powiesz, żeby się odpimpała - całe biuro się do
ciebie nie odzywa, rany, gdzie ja jestem?!
co do firm przyjaznych mamie- nie znam takich( w poprzedniej oddałam 7 lat
ciężkiej harówki, weekendy, święta, wieczory - a po macierzyńskim nie mieli dla
mnie nic ciekawego
chyba se jednak kupię buty na zmianę))

[earl.grey]

dziewczyny, nic wam pewnie nie pomogę, ale powiem, że bardzo, bardzo was
rozumiem. Przeżywałam dokładnie to samo. Z dobrej firmy, dobrego stanowiska,
dobrych pieniędzy - po urodzeniu dziecka do urzędu. Teraz siedzę w domu w ciąży
(wiem, wiem, ale nie mogłam znieść tej roboty, a w ciąży było jeszcze gorzej) i
z dzieckiem i też chciałabym do pracy, tylko litości - nie do tamtej! Innej
możliwości z dwójką dzieci niedługo, oczywiście nie mam. Myślę o przejściu na
swoje, jak się drugie urodzi i tym się pocieszam.

[gruba-buba]

Chyba najlepszym wyjściem jest dystans, tak jak mówiły dziewczyny.
Baby sobie pogadają, a Ty zrób swoje, jeśli uważasz, że tak będzie lepiej. Ale
bez dyskusji i przekonywania, szkoda nerwów. Sądząc po opisie masz do czynienia
ze skostniałymi i niereformowalnymi babonami, nie znoszącymi słowa sprzeciwu.
Nie zazdroszczę atmosferki. Niemniej zazdroszczę, że możesz napisać "tu mam luz
i to mnie trzyma" i "pracują od..do..", to jest zaletą, gdy jest się mamą
malucha.

[be.em]

mnie to od..do.. nie dotyczy)) ale jest lepiej niż w poprzedniej firmie,
mniej jeżdzę po kraju
w razie czego będę wpadać do was na kawę, żeby się odkostnić od moich bab

[m_o_k_o]

Mam podobną pracę, wkurzają mnie babeczki, które co godzinę poprawiają makijaż
kosmetykami za 2 zł, które sa oczojebne. Wiedzą wszystko o wszystkim, ale jak
mają problem to wołają mnie, bo np.nie potrafi sobie bebeczka zmienić ustaień
strony do druku, czy też pogubiła się w wyliczeniach. Siedzą w tym od lat a mam
wrażenie że ja po 3,5 latach pracy wiem wiecej.....
Nie lubię swojej pracy, ale jedyne co mnie tam trzyma to stałe godz.pracy od 7-
15.

[be.em]

m_o_k_o napisała:

> Mam podobną pracę, wkurzają mnie babeczki, które co godzinę poprawiają
makijaż
> kosmetykami za 2 zł, które sa oczojebne.

[74l]

R o z u m i ę d o k o n a l e !!!!!!
I cóż mogę powiedzieć.... Ja zrezygnowałam z takiej pracy , kiedy urodziłam
pierwsze dziecko. Tzn. na wychowawczym spędziłam 6 dłuuuuugich lat. I nie
żałuję .A czy Wy musicie pracować , czy chcecie? Jeśli to drugie , to może
warto rozważyć pozostanie z dzieckiem w domu. Przeszłam przez to i nie
żałuję.Schowałam dyplom do szuflady i cudownie realizuję się w domu. Dla mnie
bycie mamą to najważniejszy zawód świata. Ja osobiście nie mogłabym być dobrym
pracownikiem ( nawet w takiej firmie jak moja (urząd)) i dobrą mamą.
Oczywiście ,że czasami chcę do ludzi, chcę swobody. Patrzę wtedy na moich
chłopców i stwierdzm ,że to oni są najważniejsi. I wierzę ,że to kiedyś
zaprocentuje. Mam dopiero ....32 lata ,stara jeszcze nie jestem, zawsze "taką"
pracę znajdę.
Jeśli musisz lub chcesz pracować , przymykaj oczy na pewne sytuacje , ciesz się
z tego co robisz.
" Najgorsze jak się komuś coś wydaje" (podoba mi się!!!!!) , ja bym jeszcze
dodała - i innych mierzy swoją miarką.
Powodzenia!!!
Jak Ci będzie smutno wpadnij na kawkę lub dobrą herbatkę.

[be.em]

o rany) ale mi się fajnie na serduchu zrobiło) dzięki wpadnę napewno! a
pracować muszę ale szukam, szukam, szukam...

[mami2]

Poczekasz be.em, aż Ci dziecko podrośnie i uciekniesz z urzędu Ja tak
zrobiłam. Póki co nie załuję. A urzędowa praca jest idealna do odchowywania
dzieci. Po trzeh latach miałam dość tych nędznych zarobków, braku perspektyw i
psów które na mnie wieszali. Teraz też lekko nie jest, ale przynajmniej
perspektywy dobre są i udało się wygrać konkurs za pierwszym razem. Zacisnąć
zęby i pierś do przodu. Będzie dobrze, zobaczysz!

[mami2]

Przepraszam za błąd, miało być "trzech" rzecz jasna ale sie spiesze
--

[crises]

Niektórym to zawsze źle. Wyścig szczurów i praca po godzinach - źle,
wychodzenie za pięć szesnasta - źle.

[be.em]

tu nie chodzi ani o wyścig, ani za pięc 16.00 -chodzi o drętwą atmosferę,
poczucie niskiej wartości wobec 30 mądralińskich bab i wyobcowanie. czuję się
jak outsider.

[magalik]

ale za to masz czas na forum podczas pracy

[be.em]

zdecydowanie w lutym tak)) od marca w Polskę ruszam))

[incognito14]

Zmieniam nicka - wolę żeby mnie nikt nie rozpoznał... Ja mam tak - jeszcze
półtora roku temu - gwiazda swojej firmy - absolutny top - młoda, bardzo
zdolna, przebojem w górę. Potem splot różnych (absolutnie nie związanych z
fachowością czy zaangażowaniem w pracę) okoliczności (rycie, złe języki, ploty -
bo za młoda, za ładna, za dobrze ubrana, za pyskata, za niezależna - bóg wie
zresztą co jeszcze i skandal -firmowy romans i firmowy rozwód) sprawiły, że
poszłm w odstawkę - finansowo - jest jak było a może nawet lepiej, tyle, że NIC
już ode mnie nie zależy, nie podejmuję praktycznie żadnych decyzji, nie robię w
zasadzie nic pożytecznego... Wyrzucić mnie nie mogą - za dużo wiem i właściwie
nie ma podstaw - tyle, że z reprezentacyjnego gabinetu przenieśli mnie do
zapomnianego przez boga i ludzi pokoiku, zamiast kilkunastoosobowego zespołu i
poważnych zadań mam wirtualne obowiązki i DUUUUŻO wolnego czasu... No i
dylemat - tu zarabiam w sumie ponad 10000 brutto (właśnie dostałam PIT-a to
wiem), mam służbową komórkę bez limitu, samochód służbowy (tego też nie
zabrali...), laptopa, i o 16.30 codziennie mogę wyjść - a tak naprawdę, to
kiedy chcę - nie mam żadnych pilnych zadań, nikt mnie z niczego nie rozlicza,
mogę dowolnie sie spóźniać i wychodzić wcześniej. Super nie? Tyle, że nie mam
już siły - czuję się jak niepotrzebny mebel i że CODZIENNIE marnuję kilka
godzin życia. Dylemat - szukać pracy pozwalającej się wyżyć i znów być KIMŚ,
czy błogosławić ten układ i np. zajść w kolejną ciążę - planujemy jeszcze
jedno dziecko - tyle, że później i dalej gnić jako "panna nikt"? Jak myślicie?

[be.em]

ja wyszlam za mąż za mojego podwładnego)) wiem o czym pioszezs, bo nasz
związek też podnosił różnym ciśnienie ale w mojej byłej firmie wszyscy
romansowali i na to przymykano oko, ale ślub?! skandal)) ale nikt mnie
niczego nie pozbawił po ślubie, tylko po macierzyńskim
Szczerze? Chyba bym szukała innej pracy... Finanse - mocna rzecz, ale wypalisz
się dziewczyno..a w pracy trzeba mieć i kasę i pasję.. ja nie mam teraz ani
jednego ani drugiego dlatego szukam..

[incognito14]

Widzisz u mnie był romans, rozwód i ślub - w tej kolejności - były mąż
przychodził do pracy - były awantury w recepcji itd. - to nie pomogło... Potem,
po ślubie, który "zalegalizował" romans trochę się uspokoiło ale i tak to ja
poniosłam koszty... A niektórzy z ogromną satysfakcją obserwowali i komentowali
mój "upadek". Wiem, że powinnam szukać i chyba zacznę - w końcu ciąża niczego
nie rozwiąże, a potem może być jeszcze trudniej porzucić ten bezpieczny
grajdół. Piszę to wszystko żebyś nie czuła się sama - mnie też twoja historia
pomogła - zawsze raźniej jeśli wiesz, że nie jesteś sama. Powodzenia w
poszukiwaniach - ja też wezmę się za to na poważnie!

[be.em]

eee.. u mnie też najpierw był romans)) z tym, że to mój M. się rozwiódł - ja
byłam wolna i tez miałam komentarze za plecami wiem jedno - w każdej pracy
można trafić na jakieś g..., ale gdyby mnie lekceważono i cieszono się, że mi
gorzej zwiewałabym gdzie pieprz rośnie! Trzymaj się ciepło!

[m_o_k_o]

tak wiem, wiem jestem the best i skromna tyz))))
Jak się cieszę, ze jestem na L-4(syn mi się rozchorował) nie widzę tych bab....
A co do kosmetyków to nie żartuje(każda ma na swoim biurku kosmetyczkę a w niej
tanie kosmetyki, które trwałe nie są + dezodorant) uwielbiam jak one ciagle się
malują, powala mnie to wtedy, zwłaszcza, że w ogóle nie krepują się "tego"
robic przy pracownikach. Oni zawsze tak patrzą i patrzą.....
Ogólnie mówiąc w mojej pracy jestem nikim bo jestem za mądra
Dlatego lada dzień sie zwalniam

[gabi351]

Masz dobrą spokojną pracę. Dobrze Ci płacą, o 16 idziesz do domu i jeszcze
pobuszujesz w godzinach pracy w necie i jeszcze ci źle? Zrób kurs pedagogiczny
i idź uczyć do gimnazjum - zobaczysz jaka adrenalina, a jakie zarobki!!!

[m_o_k_o]

Po kursie pedagogicznym to sobie mozesz.....
papierkiem tyłek podetrzeć. Trzeba mieć kwalifikacje i wykształcenie a nie
kurs. . . tak na marginesie.

[elena70]

Dlaczego? Jak dziewczyna ma wyższe magisterskie np. ekonomiczne, to może po
kursie pedagogicznym uczyć podstaw przedsiębiorczości w szkole
ponadgimnazjalnej, albo przedmiotów zawodowych w technikum ekonomicznym.
Pasjonujące. Wiem z doświadczenia )) Można się nauczyć różnych rzeczy od
młodych ludzi, a jak wspaniale płacą! Po dwunastu latach pracy dostaniesz aż
1200 zł. Bez samochodu służbowego i komórki niestety. Jeszcze ze swojego
telefonu będziesz dzwonić do rodziców swoich uczniów, bo szkoły nie stać na
rozmowy telefoniczne.

[fra_mauro]

Z wiekszosci powyzszych postow mozna wysnuc morał: wszedzie dobrze gdzie nas
nie ma... Dziewczynom, ktorym zle z urzedzie od ...do..., pani z 10 tys brutto,
laptopem i autkiem zycze wiekszego dystansu wobec wlasnego polozenia oraz
skutecznych dzialan przy poszukiwaniu nowych wyzwan zawodowych. Na pewno sie
uda, bo chciec to móc.

[incognito14]

Witam ponownie,
Wiem, że dla wielu może to być niezrozumiłe. Sama cały czas waham się co zrobić
i wiem, że bezrobocie, że wilczy rynek itd. Tyle, że nikt, kto takiego upadku
nie przeżył nie zrozumie, jak czuje się ktoś, kto po kilku latach na topie
nagle znajduje się w takiej próżni. Ktoś, kto miał kalendarz wypełniony od 8.00
do 21.00 nagle ma nadmiar wolnego czasu i zero zadań, zero odpowidzialności,
zero znaczenia. W pracy utrzyali mnie tak naprawdę bo:
1. Za dużo wiem i gdyby doprowadzili mnie do otateczności mogłabym tą wiedzą
podzielić się np. z konkurencją...
2. Mój mąż jest wysoko postawioną osobą w partnerskiej firmie - to pragmatyk,
więc obecnie biznes jest dla niego najważniejszy ale gdyby mi zrobili duże kuku
to kto wie...

Naprawdę, przez lata była absolutnie niezależna i pewna swoich możliwości.
Dostawałam swoję wynagrodzenie za swoją pracę. Teraz WIEM, że dostaje je za coś
zupełnie innego... I nie wiem komu dziękować za premię - szefowi czy mężowi?!
Nadmiar wolnego czasu w pracy - to ustawiczne czytanie prasy i net jest faajne
przez miesiąc a potem - koszmar. Człowiek ma wrażenie, że intelektualnie staje
się coraz mniejszy i mniejszy...
No i spojrzenia tych, którzy do tej pory byli konkurencją czy podwładnymi. Nic
tak nie cieszy jak nieszczęście bliźniego.
Mąż zresztą też - z każdym miesiącem zmienia swoje nastawienie do mnie. Nie,
nic nagłego - po prostu widzę jak powolutku traci do mnie szacunek jako do
fachowca i partnera intelektualnego. W jego oczach z każdym dniem zmieniam się
z gwiazdy i kogoś z czyim zdanie trzeba się liczyć w "żonkę".
I mimo, że mam e 10tys, komórkę i auto i mimo, że pewnie w innej pracy tego nie
dostanę widzę, że najwyższy czas to zmienić. No ale z "trzeciej strony" jak
mawiał Tewije Mleczarz ciąża i macierzyński w tych cieplarnianych warunkach
kusi...

[be.em]

nie pracuję do 16.00, moje baby pracują, są dni, ze buszuję po necie, są dni,
że wyjeżdżam o 5.00 i wracam o 1.30 w nocy, a dziecko mi włazi na brzuch i tak
śpi do rana - bo tęskni, wiem co to praca w szkole, trafilam gdzie trafiłam bo
z czegoś żyć trzeba, ale nie zmierzam tu zsotać.

[nati_28]

.....i jak dużo wolnego. Wakacje z dziećmi w domciu, ferie, swięta. Ja właśnie
to robię. Nie ma zamiaru wracać już na ponad 40-godzinny etat. Wracać do domu
na widzenie, czy też nocne przepustki z dziećmi

[edorka1]

O masakra co ja tu czytam ...I pomyśleć że w tym samym kraju mieszkamy... jeśli czytam, że ktoś ma 10000 miesięcznie i ma jeszcze inne profity i nie siedzi w pracy 24 na dobę a wychodzi o 16.30 i mu źle to ja się dziwię. Nie temu, że źle ale temu że nie zauważa świata za oknem. A za oknem bezrobotna Polska młodych wykształconych, znajomy magazynier ma dwa fakultety, koleżanki pochowały dyplomy po szufladach i robią rzeczy, do których dyplom bynajmniej potrzebny nie jest. Przyjaciółka wykładająca ciekawy i trudny przedmiot na jednej z najbardziej renomowanych uczelni w tym kraju, mówi że ma ciężką nerwicę, kiedy odbiera tzw wynagrodzenie za pracę. Za pracę, która oprócz wykładów obejmuje wielogodzinne przygotowania i zjada kupę domowego czasu. O sąsiadce nauczycielce nie wspominam, bo przciez tylko nawiedzeni uczą dziś w gimnazjach za grosze tę rozbrykaną bandę, która niby ma być naszą przyszłością.
Więc aż chce sie powiedzieć : więcej pokory babki.
Ja rozumiem doskonale tę nudę biurową nie do zniesienia, te panie od do i te szepty za plecami. No koszmar. Ale nie rozumiem, że nie widzicie dobrych stron takiego stanu rzeczy. A one niezaprzeczalnie są...w końcu nie żyje się tylko po to, żeby pracować .

[incognito14]

Piszę powyżej bardzo wyraźnie, że WIDZĘ plusy. Ba ja nawet próbuję tu gdzie
jestem zrobić coś pożytecznego. Masz rację, nie samą pracą człowiek żyje, tyle,
że ja przez kilka dobrych lat przyzwyczaiłam się do tego, że praca to mije
prawdziwe życie. Może i byłam pracoholikiem i nagle - terapia szokowa. I
jeszcze to co napisałam wpowyżej wszystko rozegrało się bez moich
merytorycznych błędów, na oczach całego środowiska - dość zamkniętego w którym
przyznaję byłam znana i popularna - naprawdę takie wypadnięcie z orbity
kosztuje czasami mocny bół tyłka... A urażona ambicja i godność boli jak diabli.

[be.em]

boli jak cholera, masz rację. jedny slowem: czas na zmiany! czego Tobie i sobie
życzę

[m_o_k_o]

Czas na zmiany
ostatnio odkryłam, ze nadaje się na "kurę domową" taki nowy etat
Zapragnęłam uczestniczyć w życiu mojego dziecka na dobre, a nie tylko w
godzinach od 16-20 ;/ Mój syn ma 7 lat ( w grudniu będzie miał 8) pracuje od
wielu lat, syn zaliczył przedskzole mając ok 3 lat, teraz szkoła. No a mi
umkneły te chwile szybko wielu chwil nie pamiętam, wielu nie znam. Mój syn
ostatnio ciągle mówi:"Mamo, chciałbym abys była prawdziwą mamą, taką,która ma
zawsze czas, która mi zrobi ciepłe sniadanie codziennie, która ma czas na
lepienie bałwana itp" - syn musi mi uświadamiać, ze mnie przy nim nie ma a on
tego potrzebuje.
Oczywiście, ze nie nalezy poświęcac wszystkiego dla dzieci, ze powinno się mieć
coś swojego i że dzieci powinny rozumieć to, ze pracowac rodzicę powinni
(ew.pracują bo chcą). Ale ja wolę pracowac w domu, zajmując się synem, rozwijać
jego pasje, być po prostu być.
A tak w ogóle to tak bardzo się cieszę, ze wkrótce przestanę zawodowo
pracować ! no powiedzmy, ze za pieniądze przestane pracować. Mam tyle planów,
że aż się obawiam, ze czasu mi nie starczy !

Powodzenia dziwczyny i pamietajcie bądżcie odwazne!

[be.em]

zazdroszczę ci ja zmienię swoje baby na kolejną firmę z bog wie czym

[m_o_k_o]

No ja sobie też zazdtoszcze
Tylko widzisz, my sobie mozemy an to pozwolić,mąż ma bardzo dobrze płątną
prace, dlatego zdecydowaliśmy się na takie wyjście, bo gdyby nie było mnie
stać, pewnie bym więdła dalej w tej pracy.

[be.em]

chyba zrobię mordobicie memu chłopu - coby mu lepiej płacili)) u nas niestety
oboje ciągniemy po rowno - i ledwie starcza