Do pracujących mam dwójki.

[blou1]

Dziewczyny jak pogodziłyście życie domowe i pracę zawodową?
Mamie z jednym dzieckiem jest łatwiej, mniejsze koszty zatrudnienia niani itp.
U mnie jest dwuletnia różnica między dziećmi. Bardzo chcę pójść do pracy ale
jak narazie nie widzę takiej możliwości i załamuje mnie to coraz bardziej.
Niania za opiekę nad dwójką wzięłby pewnie sporo, ok mały od września ma
pójść do przedszkola (o ile wytrwa) pozostaje organizacja opieki dla młodszej.
Nawet gdyby udało mi się to zorganizować pojawia się problem odbioru dzieka z
przedszkola. Mąż pracuje od 8 do 17 i dłużej. Przypuszczam że ja też nie
znajdę pracy do 15 czy 16tej.
Boli mnie to że jestem przktyczne sama chociaż mieszkam w domu teścia. Nie
mam babci która zjęłby się dziećmi, teść pracuje za granicą i bywa w domu
rzadko, nie mam uczynnej cioci czy kogoś takiego. Lekarza czy ginekologa
załatwiam raz poł roku gdy teść jest i zostaje z dziećmi.
Męczy mnie to coraz bardziej, latka mi lecą, nie zdobywam doświadczenia, nie
podnoszę kwalifikacji, marazm.
I zaraz usłyszę że pewnie jestem leniwa i nie chce mi się tak naprawdę
pracować, a mówią to pewnie dziewczyny którym pomagają rodzice albo takie
które stać na opłtę dwóch przedszkoli czy niani.
Oj jakiś taki mnie nastrój naszedł na dodatek co zasiadam do niemieckiego
któreś czegoś chce w wieczorem padam.

[wesolek11]

Zgadza się, bez pomocy babci cieżko. Ja mam to szczęście, ze z 2-latkiem siedzą
dziadkowie, a 5-latkę odbierają po podwieczorku z przedszkola. No i jak sa
chorzy, to też zajmuja się. Z przedszkola zdązylibyśmy odebrać, bo pracujemy 8-
16, ale gorzej by było z niania. Bądź co bądź czasami to co sie zarobi trzeba
wydać na nianie. Ale jesli Ci zależy na pracy to chyba musisz poszukać niani,
która będzie też wychodziła na spacerek z młodszym dzieckiem do przedszkola po
starsze.

[cilla77]

skoro masz takie małe dzieci, to czy nie przesadzasz, że latka lecą a ty nie
zdobywasz kwalifikacji? Nie napisałaś ile lat mają twoje dzieci, więc nie wiem
dokładnie ile to już czasu się nimi zajmujesz nie pracując zawodowo. Ja z moją
dwójką (rok róznicy między nimi) siedziałam w domu 4 lata, kończąc jednocześnie
studia zaoczne. Po ich skonczeniu poszłam do pracy, a trochę później dzieci
poszły do przedszkola. Doskonale wiem zatem, jakie to są niestety koszty, gdy
dwójka dzieci jest w przedszkolu. W moim przypadku jednak było tak, że
widziałam że świetnie się tam czują, dobrze bawią i uczą, dlatego, mimo że nie
był to dla mnie mały wydatek, to ponosiłam koszty.
Wydaje mi się, że masz dwa wyjścia. Albo wstrzymać się i posiedzieć jeszcze w
domu, dopóki młodsze dziecko nie podrośnie i będzie mogło chodzić do
przedszkola, albo poszukać niani, która zajmie sie młodszym i odbierze z
przedszkola starsze.
A jak będą już oboje chodzili do przedszkola, to może poznasz jakąś fajną mamę,
która będzie mogła odebrać i przechować twoje dzieci (odpłatnie) do twojego lub
męża powrotu z pracy?

[ruda_kasia]

Trochę przesadzasz, mam dwójkę, nikogo do pomocy, przedszkole i żłobek (do
niedawna opiekunka) w międzyczasie skończyłam aplikację sądową i prawie
adwokacką z pomocą tylko męża, który owszem, nie rozwijał się tak,a le tez
skończył studia. Prawda, że powoduje taki stan, że nie możemy "przebierać" w
pracy, tylko godzimy się na mniejsze pieniądze za możliwość wyjścia o 15 z
pracy względnie odpracowania wcześniejszych wyjśc z pracy nocami (to ja) ale
coś za coś. No i oboje mamy pracę mało rozwijającą, ale przynajmniej moja jest
pewna - tyle że ponizej kwalifikacji oczywiście, ale jak dzieci porosną, mam
nadzieję, że się to zmieni.

[blou1]

Dziewczyny super że sobie radzicie, ja wychodzę na niezaradną życiowo niedojdę.
Piszę że latka mi uciekają bo mam już o zgrozo 32 a dzieci 4 i 2.
Mój błąd, nie udało mi sie skończyć studiów, a może i dobrze bo specjalistów od
zarządzania jest na pęczki. Nie mam też żadnych imponujących osiągnięć
zawodowych. Prawdę mówiąc muszę zaczynać od początku moją drogę zawodową.
Dlatego czasem tak pojękuję, kiedy siedzę sama i rozmyślam.
Czynnik decydujący dla mnie to kasa, mogłabym zacząć nowy kierunek ale czy
warto? Kiedy skończę będę miała prawie czterdzieści lat!
Pisałam o małorealnej pracy do 15 czy 16. No tak jest, mało poza budżetówką
jest firm które pracują do godzin popołudniowych.
No dobrze koniec tych utyskiwań. Biorę się za niemiecki, a raczej usiłuję się
wziąć bo ciągle słychać krzyki moich pociech.
Licząc na nagły i niespodziewany przypływ gotówki, pozostaje mi mieć nadzieję
że los się do mnie uśmiechnie.

[cilla77]

a tam, zaraz niedojda! Rozumiem, że po jakimś czasie siedzenia z dziećmi w
domu, można zwątpić trochę w swoje możliwości, to chyba normalne, że nachodzą
cię wątpliwości, czy uda ci się wszystko pogodzić. Co do studiów, to nie wiem,
czy dałabyś radę, bo to i duże obciążenie finansowe i wymaga poświecenia czasu,
a przy tak małych dzieciach i braku dziadków, którzy trochę by się nimi zajęli
nieodpłatnie, to naprawdę trudna sprawa, bo wydaje mi się, że na nadmiar kasy
nie narzekasz. Jeśli w zdobyciu pracy przyda ci się niemiecki, to bierz się za
niego, możliwe, że potencjalny pracodwaca doceni to bardziej, niż wyższe
wykształcenie. Tak się składa, że w okolicy, w której mieszkam, jest własnie
taka sytuacja. To, ze mam mgr nie jest tak istotne, jak fakt, że spokojnie
porozumiewam się po niemiecku. Także skup się lepiej na tym, co jest możliwe do
zrobienia, a nie zamartwiaj się tym, na co na razie nie masz wpływu ))
Życzę powodzenia!

[ruda_kasia]

Proponowałabym licencjat i poszukiwanie pracy w budżetówce - na wszystkie
stanowiska urzędnicze jest teraz konkursowa rekrutacja - może akurat??

[karambol45]

to napiszę jak jest u mnie
2 chłopaków : starszy chodzi do przedszkola , młodszy zostaje z nianią
ja pracuję od 7-15 /budżetówka/ po pracy zabieram starszego z przedszkola i
dodomu
budżetówka jest mało płatna ale mam komfort że rzadko zostaję po godzinach i
tylko do 15 zato mąż pracuje dużo dłużej ale i za większą kasę
miedzyczasie zrobiłam specjalizację
też nie mam nikogo do pomocy , rodzice jeszcze pracuja a teście daleko
a organizacja dnia to tylko kwestia ułożenia spraw
może zaczęłabyś coś zaocznego?

[jusytka]

Wprawdzie moje dzieci sa juz spore, ale kiedys były mniejsze. Rozumiałam twoje
dylematy, tez je miałam. Teraz z perspektywy czasu wiem, że praca w domu z
dwójką dzieci jest cięższa niz ta zawodowa, więc zarzut, ze będąc w domu jesteś
leniwa jest zupełnie irracjonalny. Praca jest kobiecie potrzebna z wielu
powodów, bo rozwijasz się zawodowo, "wychodzisz do ludzi", więc masz większą
motywację by bardziej o siebie zadbać, masz dodatkowe pieniążki, wpływa
korzystnie na twoją samoocenę. Jednak z drugiej strony wydaje nam się, że nikt
tak dobrze jak my nie zaopiekuje się naszymi dziećmi, że nasze miejsce jest przy
nich. Ja miałam wprawdzie pomoc ze strony babci, ale zdecydowałam sie na pracę w
niepełnym wymiarze godzin i uważam, że jest to jakies rozwiązanie, choć wiem, że
nie jest łatwo o taka pracę. Teraz pracuje na całym etacie, a rok temu
pracowałam duzo więcej. Można wszystko pogodzić, o ile potrafimy dobrze sobie
zorganizować swoje życia. Ja osobiście byłam bardzo zadowolona ze swojego
powrotu do pracy i nigdy nie żałowałam swojej decyzji. Dobra mama to zadwolona i
spełniona mama, również zawodowo.

[joanna7]

Witam
Ja mam to szczescie ze moj szef zgodzil sie na prace na 3/4 etatu tj od 9 do
15. Dzieciaki chodza do zlobka i jakos to sie kreci. Dodam ze u mnie roznica to
13 mies. Z wakacjami tez nie mam problemu bo na czas urlopu zlobku ja rowniez
mam urlop. Mam mi pomaga , ale tylko w bardzo ekstremalnych przypadkach. To sa
w koncu moje dzieci a nie mojej mamy ))))))))))))))))) i radzic powinnam
sobie sama ))

Blou, ale czym ty sie martwisz :)

[wieczna-gosia]

do mlodszego dziecka i tak potrzebujesz opiekunki-tak?

Moja droga masz duzo genialniej niz wszelki matki jedynakow w wieku
przedszkolnym wracajace do pracy. Bo jak dziecko chodzi do przedszkola to fajnie
i nawet tanio wychodzi. Natomiast dziecko w pierwszym roku przedszkola zazwyczaj
smetnie wpada z jednej infakcji w druga, szef zlym okiem aptrzy, ty bierzesz
zwolnienia albo bierzasz na zmiane z mezem a wasi szefowie zlym okiem patrza

NO wiec tak: znajdujesz sobie opiekunke mowiac jej ze na popoludniowym spacerku
bedzie odbierac synka z przedszkola i juz z dwojka czekac na was az wrocicie z
pracy. A kiedy synek bedzie chory- bedzie po prostu siedziec z dwojka dzieci.
Oczywiscie negocjuj osobno stawke i oczywiscie nie jest tak, ze stawka za jedno
dziecko sie mnozy, bo przy starszym nie ma tyle pracy, do starszego osobno nie
przychodzi, tylko i tak by przyszla do mlodszego itd.

Uszy do gory, ucz sie niemieckiego, szukaj pracy i nie wynajduj problemow tam
gdzie ich nie ma