Dzisiaj mnie odwiedziła koleżanka

[edycia274]

Nie widziałysmy się chyba 4 lata. Tak wyszło. Siedziałysmy 4 godziny. Mówi mi
na koniec, Edi ja Cie podziwiam za Twa cierpliwośc do dziecka, nie mas
zpomocy, ciągle sama z mała itd. pamiętam jak studiowałyśmy, robiłaś studia,
studium pracowałas , byłaś ambitna, gospodarna, laska która chciała zyć. teraz
siedzisz w domu jak Ty tak wytrzymujsze. wiecie co załapałam doła. bo fakt
kiedyś nie siedziałam wcale w domu. robiłąm 1000 rzeczy naraz. teraz siedze w
domu, wychowuje dziecko dbam o jej zdrowie bo wiecznie siedzimy w szpitalach i
tak myśle czy ja jestem już nie wartościowym czowiekiem bo nic innego nie
robie a chciałabym??

[marta76]

ja złapałam doła po emocjonalnym zaangażowaniu się w wątek,że nie pracuję tylko
siedzę w domu.Po tekstach,że jeżeli ktos siedzi w domu to jest pasożytem,leniem
i na łasce męża.

[edycia274]

mi też tak mówia, a ja dałabym wszystko by iśc do pracy, skonczyć studia

[yenna_m]

marta, a po co czytujesz takie glupoty?

kazdy ma inn pomysl na zycie i niektorym dzewczynom trudno zrozumiec, ze dla
jednych malzenstwo to ciagla rywalizacja: kto dalej zajdzie, wiecej zarobi i
kto mocniej sie bedzie asekurowac w raie gdyby drugie chcialo to pierwsze
zrobic w trąbę. A zonk, bo malzenstwo to granie w jednej druzynie.

Dziewczyny, tez myslalam, ze jestem beznadziejna, bo siedze w domu.

I zonk - poszlam niby w pazdzierniku do pracy po 2 latach wychowawczego i
prawde mowiac nie widze sensu tego mojego pracowania. Poza tym jakos przestalo
mnie bawic to "kto dalej, wiecej, mocniej"...

Naprawde uwierzylyscie, ze nie pracujac przestaje sie byc fantastycznym
czlowiekiem?

Nie, nie przestaje sie. Ma sie za to wiecej czasu na dom, dzieci, obowiazki
i... przyjemnosci Siedzac w domu mozna robic cala mase fantastycznych rzeczy
i rozwijac sie. Mi 2 lata wychowaczego b. dobrze zrobilo.

[marta76]

Yenna ja to wszystko wiem,ale jakoś tak nieswojo mi jest do tej pory.Poczułam
sie jednak jak debil.Wróciłam do pracy po 4 latach i zrezygnowałam.Nie chce mi
sie juz ciagnąc od nowa tego samego tematu.W każdym razie wkurzona jestem,że tak
mnie zabolały słowa na forum,choc nie były skierowane bezpośrednio do mnie.

[yenna_m]

marta, wiesz, ostatnio przeszlam sama siebie

wymyslilam se, ze jednak mze zrezygnuje z roboty prawnika, pojde se na kurs
jakis i zostane manikurzystka. I serio se to wymyslilam

Praca prawnika mnie meczy
Nie, nie jestem debilem.
Nie jestem takim debilem, zeby sie scigac w debilnym wyscigu szczurow i umrzec
na zawal w wieku 40 lat.

[demarta]

jesssu, jakbym siebie słyszała, ja ostatnio na kurs fryzjerstwa chciałam pójść!
co prawda prawnikiem nie jestem, skończyłam jedynie filologię obcą + język
biznesu.....

[izabela_741]

Ja w chwilach "zalamki" postanawiam zostac kosmetyczka. Naprawde, chetnie bym
sie tego nauczyla.

[cocollino1]

Nie jestem takim debilem, zeby sie scigac w debilnym wyscigu szczurow i umrzec
> na zawal w wieku 40 lat.

Ale z czegos zyc trzeba tak?
Czyli maz moze pasc na zawal w wieku 40 lat pracujac sam na rodzine?

[kawka74]

yenna
nie podpuszczaj
to, że ktoś się zabezpiecza finansowo na wypadek różnych wydarzeń losowych, nie
znaczy, że jego małżeństwo jest ciągłą rywalizacją, IMO świadczy wyłącznie o
przezorności
nie pracując można się fantastycznie rozwijać, można również fantastycznie się
zwijać
wszystko zależy od cech danego osobnika, czego oczekuje, czego chce, co mu
sprawia satysfakcję

[yenna_m]

kawka, ja nie podpuszczam

przejrzyj posty na forum i zobacz, ile malzenstw ze soba rywalizuje

te swiadomosc nabylam po jakis 11 latach malzenstwa, czyli po 12 latach
nieustannej rywalizacji (bo tak sie nieszczesliwie sklada, ze z mezem z jednej
branzy jestesmy)

nie sadse, zebym byla jedyna i jako jedyna nieswiadomie scigala sie nawet w
domu - kto dalej, wiecej, mocniej

[kawka74]

część małżeństw na pewno traktuje związek jak zawody, tu się zgodzę
chwała Bogu - nie wszystkie, nawet jeśli oboje pracują
do małżeństwa podchodze zdroworozsądkowo - tzn. bardzo kocham mojego męża, nie
mam zamiaru się z nim rozstawać, o ile mnie nie wkurzy , ale muszę wziąć
poprawkę na to, że tylko krowa nie zmienia poglądów; nie oznacza to, że staję
przeciwko mojemu mężowi i prowadzę jakąś niezdrową grę
ja tylko dbam o swoje interesy

[mysia-mysia]

zdarza się czasem, ja kiedyś musiałam siedzieć z chorym (psychicznie) tatą, też
wcześniej miałam plany i ambicje a sprowadzało się moje życie do wysłuchiwania
różnych dziwnych rzeczy, czasem obraźliwych i pilnowania żeby tata nie zrobił
czegoś głupiego
mam nadzieję że Niki będzie zdrowa niedługo i wreszcie będziesz mogła pożyć po
swojemu

[demarta]

mysia, wiem co chcesz powiedzieć. mój tata całe życie chorował na schizofrenię.
mało sympatyczne przeżycie...

[mysia-mysia]

mój na psychozę maniakalno-depresyjną, niby lżejsza choroba, ale u niego ma
jakiś ciężki przebieg

[tysia77]

Możesz napisać coś więcej o tej chorobie?Jak się objawiała na początku?Moja
koleżanka ma depresję maniakalną.

[mysia-mysia]

www.afektywne.webpark.pl/afektywne.html#Choroba%20dwubiegunowa
tutaj możesz sobie przeczytać

[tysia77]

Dziękuję bardzo

[mamatb]

hej, nie dołuj się W życiu już tak jest że wszystko się zmienia (i
dobrze!!!). Ja też czasami marudzę że już nie mogę tak sobie beztrosko połazić
bez celu ale nigdy przenigdy nie zrezygnowałabym z mojego maleństwa, teraz
dopiero wiem co to radość - a wystarczy że Mały tylko się do mnie
uśmiechnie!!!! Ważne żeby z siebie nie rezygnować, zrób czasami coś tylko dla
siebie, idź z partnerem do kina, teatru, na imprezę a z dzieckiem raz na jakiś
czas może niech zostanie ktoś z rodziny? A koleżanka, zobaczysz, zmieni zdanie
jak sama zostanie matką Punkt widzenia zawsze zależy od punktu siedzenia

[edycia274]

wiesz ona mi nie mowiła teg w złym sensie. podziwiała mnie, że ja kiedyś taka
obrotowa nie siedząca w domu teraz poświecona dziecku. wychodzimy jak się da, ja
nie ma prawie rodziny i mój też wieć z dzieckiem nie ma kto być. )

[yenna_m]

a ona ma rodzine?

[edycia274]

Ma.

[yenna_m]

moze musiala sie dowartosciowac Twoim kosztem (z jakiegos, znanego sobie
powodu)?
albo ma braki w obyciu

nie wiem, co gorsze

[edycia274]

nie wiem, ona nie ma dzieci, pozno wyszla za maz, tzn nie wiem czy pózno hhe.
była tylko zaskoczona, że ja kiedyś obrotowa dziewczyna tak siedze w domu )
a ja się zdołowałam

[yenna_m]

nie ma dzieci, to nie wie, czym to pachnie
bedzie miala, to tez bedzie uziemiona na jakis czas i zobaczy, czym matkowanie
pachnie

a wtedy Ty przyjdziesz i tez jej nie poznasz, prawda?

[edycia274]

pewnie tak. ale chodzi mi o to czy ja jestem gorsza od dziewczyn pracujących,
studiujących, chodzących na siłownie basen itd. o to mi chodzi. bo ja na razie
jestem cała poświecona dziecku. miałam się bronic po 3 latach przerwy w
listopadzie ale przez choroby dziecka nie wyszło i nie wiem czy wyjdzie.

[yenna_m]

nie jestes gorsza

na pewno

zycie nie konczy sie na tych, powiedzmy 5 latach, bezwarunkowo poswiecnych
dziecku

po 5 latach okazuje sie, ze dziecko jest bardziej samodzielne, byc moze mniej
choruje i przychodzi czas, by powoli zaczac realizowac wlasne pasje

nie ma nic zlego w byciu matką
nie ma nic zlego w byciu przy dziecku jesli tego dziecko i matka potrzebują,
zwlaszcza, jesli (jak u Ciebie, nie wiem, cy dobrze zrozumialam) dziecko
choruje i naprawde w razie choroby potrzebuje matki przy sobie a nie niani czy
innej obcej osoby, np czlonka personelu szpitalnego (pomijam sytuacje, gdy
matka nie moze sobie pozwolic ze wzgledow finansowych czy innych waznych jej
zdaniem wzgledow na rezygnacje z pracy)

edycia, bylam przy dzieciach ponad 5 lat (z 2-letnią przerwą na powrót do
pracy - decyzje powrotu na tamte 2 lata uwazam dzis za błędną, zupelnie inaczej
bym sie dzisiaj zachowala). NAPRAWDE widze wyniki bycia z dziecmi w domu.
Dzieci byly socjalizowane - ale tez znam swoje dzieci i mialam wplyw na proces
socjalizacji i moglam na bieżąco korygowac ich zachowanie na placu zabaw na
przyklad. ZAnam ich wszystkich kolegow, Kojarae rodzicow i mniej wiecej znam
prob lemy rodzinne tych dzieciakow, co pozwala mi tez w sposob obiektywny
podejsc do problemow pojawiajacych sie miedzy dziecmi.

Obce wyplywy zaczynają mi się dopiero teraz. Ponieważ tak pozno - mam nadzieje,
ze ten negatywny szlif przedszkolny nie wryje się tak trwale w psychikę
moich i pewne zachowania będą ciągle mogły być korygowane. Moje dzieci są
fajne, w zasadzie grzeczne, w zasadzie komunikatywne (moj starszak - ma rogi,
żeby nie było - jest jedynym dzieckiem, które w swojej grupie nie dostało
jeszcze smutnej buźki za niegrzeczne zachowanie)

I wiesz, przez parę lat bycia z dziecmi moglam sobie obserowować na placu zabaw
zachowanie starszych dzieci, które były wychowywane przez matkę do tej pory
będącej mamą domową i zachowanie dzieci "biegających z kluczem na szyi".

W zasadzie - bez porównania.

Trud włożony w pracę z dziecmi, o ile podchodzi sie do tego powaznie i mądrze -
zwraca sie w postaci swietnych dzieciakow, majacych swietne relacje z
otoczeniem, nie sprawiajacych zbytnich problemow wychowawczych, powaznie
podchodzacych do sprawy nauki i dobrze sie uczących (oczywiscie na miare swoich
mozliwosci). A jesli te klopoty sie pojawia, to zna sie na tyle dziecko i jego
otoczenie, ze chyba latwiej znalezc rozwiazanie tych klopotow.

Warto byc w domu z dzieckiem. Widze wiele korzysci - i dla matki i dla dziecka.
Oczywiscie pod warunkiem, ze matce takie bycie przewodnikiem dla dziecka
sprawia przyjemnosc.
Jesli matka jest przemeczona, zdolowana i sfrustrowana byciem z dzieckiem w
domu - bycie z dzieciem jest bez sensu.

Edycia - nikt ci nie da prostej recepty na szczescie.
Jestesmy inni i kazdy z nas musi sobie znalezc cos swojego, cos co go
uszczesliwi.
Jedna bedzie szczesliwa spelniajac sie w pracy. A matkowanie dopelni tylko to
szczescie, bedzie czyms w rodzaju wysmienitej przyprawy do swietnie ugotowanego
dania. Dla innej - tym swietnym daniem będzie samo zycie rodzinne - bycie zoną,
matką. Tylko ze czasami ta swiadomosc nie przychodzi, a jesli przychodzi, to w
sytuacjach ekstremalnych, gdy (np w wyniku powaznej choroby) zaczynamy sie
zastanawiac, czy tak wlasnie chcielismy spedzic nasze zycie i czy aby jego nie
zmarnowalismy.

Ciągle twierdze, ze jesli idzie po mozliwosci samorealizacji (jako kobieta,
zona, matka, pracownik) feministki, mowiac :nie jestes gorsza od faceta, masz
prawo zyc jak on ->potem : "masz zyc jak facet" zrobily nam krzywde.

Bo w sumie wyksztalconej kobiecie nie wypada poswiecic sie dzieciom i domowi.
bo raz (uwaga, podaje stereotypy): marnotrastwo potencjalu intelektualnego, a
dwa: jak ten maz moze ją taką chciec, skoro w pracy tyle aktywnych kobiet.

Zadne marnotrawstwo.
Dziecko skorzysta z potencjalu intelektualnego a nie dla kazdego faceta aktywna
zawodowo kobieta bedzie atrakcyjna jako partnerka zyciowa.

Kazdy ma inne oczekiwania, preferuje inny model, co innego go uszczesliwia.

Ino my, tak nie bardzo tolerancyjni, chcac uszczesliwiac innych na sile,
wciskamy im najlepszy (naszym zdaniem) patent na zycie, zapominajac, ze dla
tych osob, taki pomysl na zycie to zadna ambrozja.

Trza zyc po swojemu
I tyle.

[edycia274]

Bardzo ładnie napisane. I chyba mnie troche uspokoiło. Fak, troche inne plany
miałam po urodzeniu Niki ale jej choroby, które zaczeły się od urodzenia i są do
dziś trzymają mnie w domu. Fakt do pracy iść nie moge bo żaden pracodawca nie
będzie mi dawał non stop wolnego bo dziecko znów w Klinice. Tylko tak poprostu
siadłam i mysle czy jestem waśnie gorsza od tych co coś robia a nie tylko z
dzieckiem siedzą. Może poprostu wtedy tak mysle jak już mam doła heh to zdarza
się. Kiedy marze by ktoś mi pomógł przy młodej a nie wiecznie sama, nawet do
sklepu nie moge spokojnie wyjść. To pewnie tylko dlatego mam takie myśli. No ale
mam nadzieje, że w końcu się obronie ( dziekan mi pozwoli), potem może mgr
zrobię. Chciałabym coś robic a nie tylko w domu siedzieć )
No ale chyba uświadomłyście mi, że wcale nie ejstem gorsza.

[tysia77]

Twoja wypowiedź yenna najlepiej wyraża to co i ja myślę

[wozniakanna]

Zgadzam sie z yenna. Tez mam niektore kolezanki w tym stylu co zawsze sie
dziwia ze ja robie czy mam inaczej na wlasne zyczenie lub po prostu tak
wychodzi bo wedlug nich powinnam kariere rozkrecac po studiach a nie z coreczka
w domu na wychowawczym siedziec. Bo one tak robia tzn albo nie maja rodziny
albo dzieci i faktycznie w ich sytuacji kariera jest dla nich najwazniejsza.
Zawsze mnie dolowaly i po ich wyjsciu myslalam jakie to moje zycie jest nudne/
nieciekawe i jak ja je w zasadzie marnuje no i tyle lat nauki marnuje zamiast
rozpychac sie lokciami i pchac po szczeblach. W koncu olalam bo jesli wyglada
inaczej niz ich to nie znaczy ze jest do niczego. Ma wartosc -dla mnie- i dla
nikogo innego nie musi bo to moje zycie i moge z nim zrobic co chce i jesli
chce kilka lat poswiecic dziecku ktore mnie bardzo teraz potrzebuje to robie
to. I olewam innych niech kazdy zyje jak mu serce dyktuje a studia skonczyc
zawsze sie da a te chwile z malym i w Twoim wypadku chorym /bardzo przykro mi/
dzieciakiem mijaja i za kilka lat przezyc sie ich nie da bo dziecko bedzie miec
swoj swiat. Kolezanka mogla nie miec nic zlego na mysli i szczeze cie podziwiac
ale moim zdaniem rownie prawdopodobna jest wersja pt np sama nie moze miec
dzieci i przyjechala sie dowartosciowac czyims kosztem tzn pogadac jak to
kiepsko jest je miec bo sie w domu siedzi i pieluchy zmienia zamiast tak jak
ona przebojowo isc przez zycie /ale to moje zdanie/pozdrawiam, glowa do gory

[kawka74]

generalnie zgadzam się, brzmi rozsądnie - za wyjątkiem tych, excuses le mot,
bzdur o feministkach

[yenna_m]

kawka, dlaczego uwazasz, ze s to bzdury?

zerknij do dyskusji na tym forum na temat niepracowania przez kobiety

feministki, wywalczajac dla kobit tzw rownouprawnienie zrobily cos wiecej -
wywalczyly je dla nas pomimo naszych biologicznych funkcji i uczynily nas
niewolnikami tego rownouprawnienia.

jasne- edukacja - ok, zgadzam sie
wybory - ok, zgadzam sie

ale tylko kobieta ma taką biologię, ktora jest nastawiona na tak bezpośredni,
ograniczny kontakt z dzieckiem

nie musze to jasnej Anielki robic kariery
ale jesli jej nie robie jako kobieta, jestem postrzegana co najmniej jako osoba
ekscentryczna (gdy mam predyspozycje ku temu) - bo jak to tak, nie wspinac sie
wyzej i nie zawalczyc o wieksza kase?

poza tym dla wiekszosci spoleczenstwa (tego uczy sie w szkolach diewczynki)
najwartosciowsza jest kobieta spelniona, ale spelniona zawodowo, bo przeciez
spelniona jako matka i zona byc nie moze, bo co to za zycie. A tu taki zonk, bo
ktos uwaza, ze go uszczesliwia to bycie matką i zoną.

W tym znaczeniu (czyli w sensie obdarowania nas kolejnym stereotypem)
feministki zrobily nam krzywde.
Poza tym to przemiotowe nierobienie przez kobiete kariery i poswiecenie sie
wychowywaniu dziecka przynajmniej na czas, gdy ono tej opieki matczynej
rzeczywiscie potrzebuje, jest naprawde przyczyną powstania wielkich frustracji
u wielu kobiet. Bo przeciez opiekujac sie dzieckiem, nie robia niczego
specjalnego, niczego wartosciowego. Bo najwartosciowsza jest tzw kariera.
Wierutna bzdura, ale do tego trzeba samemu dojsc. I dochodzenie do tej madrosci
zwykle bardzo boli
(mnie bolalo, co nie zmienia faktu, ze swiadomosc dostrzegania teraz tych
wszystkich zonkow eraz bawi mnie raczej niz zlosci)

[kawka74]

> feministki, wywalczajac dla kobit tzw rownouprawnienie zrobily cos wiecej -
> wywalczyly je dla nas pomimo naszych biologicznych funkcji i uczynily nas
> niewolnikami tego rownouprawnienia.

Nieprawda. Feminizm dał nam wybór. Bez tego musiałabyś siedzieć w domu z
dziećmi - czy bez nich, bo nie miałabyś innej możliwości. Bez feministek
byłabyś niewolnicą tak czy siak, w wielu innych aspektach, i mogłabyś się
rozwijać jedynie w smyraniu fortepianu po klawiszach, co by panu i władcy
umilić popołudnie. Oczywiście jeśli pan i władca zarobiłby na fortepian.

> ale tylko kobieta ma taką biologię, ktora jest nastawiona na tak bezpośredni,
> ograniczny kontakt z dzieckiem
Kopiesz dołek pod tymi wszystkimi kobietami, które żądają udziału ojców w
wychowywaniu dziecka i opiece nad nim. Biologiczna funkcja kobiety to ciąża,
rodzenie i karmienie. Resztę spokojnie może zrobić również ojciec, przecież ma
ręce i rozum. A potem na forum pojawia się mnóstwo jękliwych postów "on mi nie
pomaga" - nie pomaga, bo przecież tylko kobieta ma taką biologię, że jest
nastawiona na bezpośredni, organiczny kontakt z dzieckiem.

> nie musze to jasnej Anielki robic kariery
Nie musisz, oczywiście. Natomiast gdyby nie feministki, kariery robić byś nie
mogła wcale, chyba, że jako gwiazda lunaparu.

> ale jesli jej nie robie jako kobieta, jestem postrzegana co najmniej jako
osoba > ekscentryczna (gdy mam predyspozycje ku temu) - bo jak to tak, nie
wspinac sie
> wyzej i nie zawalczyc o wieksza kase?
A dlaczego nie? Lubię mieć własne pieniądze, zarobione swoją własną pracą, i
żądam za nią godziwego wynagrodzenia. A mogę mieć takie kaprysy właśnie dzięki
paniom, które wyrzuciły swoje staniki do kosza na śmieci

> Poza tym to przemiotowe nierobienie przez kobiete kariery i poswiecenie sie
> wychowywaniu dziecka przynajmniej na czas, gdy ono tej opieki matczynej
> rzeczywiscie potrzebuje, jest naprawde przyczyną powstania wielkich
frustracji
> u wielu kobiet. Bo przeciez opiekujac sie dzieckiem, nie robia niczego
> specjalnego, niczego wartosciowego. Bo najwartosciowsza jest tzw kariera.

Jest mnóstwo rozwiązań pośrednich. Praca to nie zawsze kariera. Czasem to po
prostu praca, która cieszy i daje satysfakcję.

[yenna_m]

kawka74 napisała:

> > feministki, wywalczajac dla kobit tzw rownouprawnienie zrobily cos wiecej
> -
> > wywalczyly je dla nas pomimo naszych biologicznych funkcji i uczynily nas
>
> > niewolnikami tego rownouprawnienia.
>
> Nieprawda. Feminizm dał nam wybór. Bez tego musiałabyś siedzieć w domu z
> dziećmi - czy bez nich, bo nie miałabyś innej możliwości. Bez feministek
> byłabyś niewolnicą tak czy siak, w wielu innych aspektach, i mogłabyś się
> rozwijać jedynie w smyraniu fortepianu po klawiszach, co by panu i władcy
> umilić popołudnie. Oczywiście jeśli pan i władca zarobiłby na fortepian.

myslisz, ze teraz czasy az tak sie zmienily, ze kobieta nie tyra w domu na
przyjemosc dla pana i wladcy (porzadeczki, pyszne obiadki, oczywiscie po
powrocie z pracy)? Zareczam, ze spory odsetek kobiet NIE CZUJE ROZNYCY.
Natomiast pozbawilo sie nas wielu mozliwosci - bo jednak kobieta, ktora nie
wraca do pracy jest traktowana jako pasozyt, a jesli nie pasozyt, to jest to...
deliatnie mowiac, zachowanie ekscentryczne.

>
> > ale tylko kobieta ma taką biologię, ktora jest nastawiona na tak bezpośre
> dni,
> > ograniczny kontakt z dzieckiem
> Kopiesz dołek pod tymi wszystkimi kobietami, które żądają udziału ojców w
> wychowywaniu dziecka i opiece nad nim. Biologiczna funkcja kobiety to ciąża,
> rodzenie i karmienie. Resztę spokojnie może zrobić również ojciec, przecież
ma
> ręce i rozum. A potem na forum pojawia się mnóstwo jękliwych postów "on mi
nie
> pomaga" - nie pomaga, bo przecież tylko kobieta ma taką biologię, że jest
> nastawiona na bezpośredni, organiczny kontakt z dzieckiem.
>

no owszem, ale okres ciąży i karmienia trwa, prawda? i tego nie przeskoczysz.
Tymczasem trendy jest wracac do pracy zaraz po macierzyskim, gdy dziecko jest
malenkie, ssie piers, zwykle nie umie ssac butelki i nie umie najesc sie zupką.
Wiec mamy skumulowane obowiazki: praca, dziecko, dom - suuuper. Bardzo dziekuje
feministkom za zawalczenie o mozliwosc moej zawodowej samorealizacji. Naprawde
wdzieczna jestem okropnie

> > nie musze to jasnej Anielki robic kariery
> Nie musisz, oczywiście. Natomiast gdyby nie feministki, kariery robić byś nie
> mogła wcale, chyba, że jako gwiazda lunaparu.

ale na co mi kariera? sa naprawde wazniejsze rzeczy, niz kariera. ta mądrosc
przyszla rok temu, gdy zylam na bombie zegarowej zastanawiajac sie, czy guz,
ktory mam w krtani jest zlosliwy czy nie bardzo Trochu pozno przyszla, ale
lepiej pozno niz wcale.

>
> > ale jesli jej nie robie jako kobieta, jestem postrzegana co najmniej jako
>
> osoba > ekscentryczna (gdy mam predyspozycje ku temu) - bo jak to tak, nie
> wspinac sie
> > wyzej i nie zawalczyc o wieksza kase?
> A dlaczego nie? Lubię mieć własne pieniądze, zarobione swoją własną pracą, i
> żądam za nią godziwego wynagrodzenia. A mogę mieć takie kaprysy właśnie
dzięki
> paniom, które wyrzuciły swoje staniki do kosza na śmieci
>
> > Poza tym to przemiotowe nierobienie przez kobiete kariery i poswiecenie s
> ie
> > wychowywaniu dziecka przynajmniej na czas, gdy ono tej opieki matczynej
> > rzeczywiscie potrzebuje, jest naprawde przyczyną powstania wielkich
> frustracji
> > u wielu kobiet. Bo przeciez opiekujac sie dzieckiem, nie robia niczego
> > specjalnego, niczego wartosciowego. Bo najwartosciowsza jest tzw kariera.
>
> Jest mnóstwo rozwiązań pośrednich. Praca to nie zawsze kariera. Czasem to po
> prostu praca, która cieszy i daje satysfakcję.

no wlasnie, kawka - jest mnowsto rozwiazan posrednich. Tylko jesli moj sposob
na szczescie nie sprowadz sie do rozwiazan posrednich podejmowanych wbrew
sobie? Jesli po prostu NIE CHCE PRACOWAC? To jestem na cenzurowanym.

Czasem praca cieszy, czasem nie cieszy. Zalezy jaka praca, w jakiej dzialce,
jakiego zaangazowania wymaga.
Zgodzisz sie ze mna, ze prawnikiem nie mozna byc sobie z doskoku i nie mozna
sie doksztalcac polowicznie (to znaczy, troszke sie doksztalce, bo kariery
robic nie bede, nie bede po tym niewielkim doczytanku miec takich zaleglosci
strasznych, tylko mniej straszne ). To samo w zawodzie lekarza. Sa zawody,
gdzie praca jest bardziej absorbujaca. I albo robisz kariere, doksztalcasz sie
intensywnie, albo po prostu NIE NADAJESZ SIE do pracy. I w tej dzialce nie ma
rozwiazan posrednich. To, za przeproszeniem (bez obrazy) nie zakladanie
tipsow

Nie kazdy, pomimo zawodu, ktorego specyfika tkwi w wyscigu szczurow, chce sie
scigac.
Czasem chce sie zwyczajnie zyc spokojnie.
Popielic kwiatki w ogrodku.
Wychowac dzieci na wartosciowych obywateli.
Rozwijac pasje, hobby.

Czy ten sposob na zycie jest naprawde gorszy?

Smiem twierdzic, ze jednak, po wcieleniu "zdobyczy" feminizmu - owszem, jest
gorszy.
Bo musze byc babochlopem - tyrac ciezko jak chlop, a jednoczesnie byc matką,
żoną, kochanką. Obawiam sie, ze faceci maja lepiej, ale ich nie dotknely az tak
mocno zdobycze feminizmu
Chyba za duzo sie od nas, kobiet, oczekuje, prawda?

[kawka74]

> myslisz, ze teraz czasy az tak sie zmienily, ze kobieta nie tyra w domu na
> przyjemosc dla pana i wladcy (porzadeczki, pyszne obiadki, oczywiscie po
> powrocie z pracy)?
Czasem tyra, czasem nie. Ma wybór, może pokazać środkowy palec, a jeśli nie
czuje różnicy, to właśnie dlatego, że wciąż pozwala sobą manipulować. I tu nie
ma żadnej winy feministek, wręcz przeciwnie.

> Natomiast pozbawilo sie nas wielu mozliwosci - bo jednak kobieta, ktora nie
> wraca do pracy jest traktowana jako pasozyt, a jesli nie pasozyt, to jest
to...
Traktowana przez kogo? Przez koleżanki, które widzi raz do roku? Czy przez
męża, z którym - podobno w większości przypadków - uzgadnia taki a nie inny
model życia? Przez użytkowniczki forum? Przecież sama radzisz się nimi nie
przejmować.
Obawiam się, że więcej kobiet cierpi z tego powodu, że milej są widziane w
kuchni i pokoju dziecinnym, niż w pracy. Baby do garów, ot co.

> no owszem, ale okres ciąży i karmienia trwa, prawda? i tego nie przeskoczysz.
> Tymczasem trendy jest wracac do pracy zaraz po macierzyskim, gdy dziecko jest
> malenkie, ssie piers, zwykle nie umie ssac butelki i nie umie najesc sie
zupką.
> Wiec mamy skumulowane obowiazki: praca, dziecko, dom - suuuper. Bardzo
dziekuje
> > feministkom za zawalczenie o mozliwosc moej zawodowej samorealizacji.
Naprawde
> wdzieczna jestem okropnie
A wiesz, dlaczego skumulowane?
Już napisałam wyżej, że biologiczne funkcje kobiety 'ograniczają się' do
rodzenia i karmienia. Całą resztę czynności wykonać może również ojciec,
prawda? (Chyba, że urwało mu ręce, ale to skrajny przypadek.) Jeśli wykonujesz
je sama, to z całą pewnością nie feminizm jest temu winien. Przecież można
otworzyć buzię i powiedzieć mężowi "zrób to, zrób tamto". Chyba, że mąż jest
wychowany w duchu patriarchatu, to tak - palcem nie kiwnie.

> ale na co mi kariera? sa naprawde wazniejsze rzeczy, niz kariera. ta mądrosc
> przyszla rok temu, gdy zylam na bombie zegarowej zastanawiajac sie, czy guz,
> ktory mam w krtani jest zlosliwy czy nie bardzo Trochu pozno przyszla, ale
> lepiej pozno niz wcale.

Tak, oczywiście, są ważniejsze rzeczy. Mnie chodziło o to, że masz wybór -
możesz robić karierę, ale nie musisz. Nie masz ani przymusu pięcia się w górę,
ani przymusu pozostania w domu z dziećmi (albo bez). Masz wybór.

> Smiem twierdzic, ze jednak, po wcieleniu "zdobyczy" feminizmu - owszem, jest
> gorszy.
> Bo musze byc babochlopem - tyrac ciezko jak chlop, a jednoczesnie byc matką,
> żoną, kochanką.
A kto powiedział, że musisz? Chyba nie feministki.

Obawiam sie, ze faceci maja lepiej, ale ich nie dotknely az tak
>
> mocno zdobycze feminizmu
> Chyba za duzo sie od nas, kobiet, oczekuje, prawda?
Oczekiwać sobie można - pytanie, czy zechcesz te oczekiwania spełnić.

Yenna - nie dostrzegasz jednej podstawowej zdobyczy feminizmu - tego, że możesz
sobie teraz dywagować, co jest lepsze, bo jednego i drugiego doświadczyłaś na
własnej skórze.

[yenna_m]

kawka, dostrzegam zdobycze feminizmu, ale nie wszystkie mi sie podobaja

poza tym fakt, cos zla jestem na chlopa dzis i pewnie przenosze na feministki
te cala frustracje

PS: Co do obowiqazkow domowych to sie nie zgodze - przy przyjeciu zalozenia, ze
facet pracuje od 8 do 20 - fizycznie nie ma kto w domu posprzatac po
poludniu Gotowosc faceta do swiadczenia pomocy niewiele tu zmienia

[kawka74]

mój mąż pracuje nawet do 21:15, ja sama czasem kończę niewiele wcześniej
sprzątanie zostawiamy sobie na wspólny dzień wolny, od tygodniowego kurzu nic
nam nie będzie
czasem, jeśli któremuś z nas się chce, sprząta samo
da się

[yenna_m]

no widzisz, a ja od kurzu sie dusze
czyli priorytety sprzataniowe kazdy ma inne
i z tym odmiennosci wynika indywiduany podzial prac w domu

[kawka74]

czyli jednak jest jakiś podział?

[yenna_m]

zawsze jest jakis podzial, prawda?

chocby podzial na zasadzie (sformulowanej chyba przez Laskowika): my im węgiel,
oni nam banana

[malila]

No ale ten podział to chyba bardziej wynikał z potrzeb grupowych, czy raczej z
potrzeb pewnych grup, niż z potrzeb indywidualnych?)

[malila]

yenna_m napisała:
> nie musze to jasnej Anielki robic kariery
> ale jesli jej nie robie jako kobieta, jestem postrzegana co najmniej jako
osoba
>
> ekscentryczna (gdy mam predyspozycje ku temu) - bo jak to tak, nie wspinac
sie
> wyzej i nie zawalczyc o wieksza kase?
>
> poza tym dla wiekszosci spoleczenstwa (tego uczy sie w szkolach diewczynki)
> najwartosciowsza jest kobieta spelniona, ale spelniona zawodowo, bo przeciez
> spelniona jako matka i zona byc nie moze, bo co to za zycie.
> W tym znaczeniu (czyli w sensie obdarowania nas kolejnym stereotypem)
> feministki zrobily nam krzywde.

Nie, nie, nie. Absolutnie się z Tobą zgodzić nie mogę. Postrzeganie pracy
niezarobkowej, nie związanej z domem i dziećmi jako mniej wartościowej,
związanej z mniejszym szacunkiem i mniej satysfakcjonującej niż praca zarobkowa
nie ma nic wspólnego z feminizmem. Wręcz przeciwnie - jest pochodną relacji
patriarchalnych. To mój dziadek mojej babci mógł wmawiać, że jej praca w domu
to żadna praca, bo ani ona odpowiedzialna, ani ciężka, ani tak trudna
jak "prawdziwa" praca. I babcia w to wierzyła dopóki sama nie poszła do pracy.
Feminizm nie tylko że nie umniejsza pracy domowej, ale wręcz dokonuje prób jej
rehabilitacji. Nie w stylu posła Piłki, który wiąże kobiety z kuchnią i dziećmi
w znaczeniu dosłownym, wmawia im, czy raczej nam, wrodzone predyspozycje do
machania ścierką i chochelką, wymiksowując w ten sposób mężczyzn z konieczności
podejmowania się i wypełniania jakichkolwiek obowiązków domowych. Ale
uzmysławiając ludziom, czym naprawdę jest taka praca, z jakimi umiejętnościami
i korzyściami się wiąże, i jakie są jej efekty.

Wiązanie większego prestiżu z karierą zawodową i deprecjacja zajęć domowych
wywodzi się z męskiego świata, który dom traktował wyłącznie jako miejsce
odpoczynku dla wojownika i przywódcy stada, a nie jako miejsce pracy. Ponieważ
mężczyzna z definicji był ważniejszy, ważniejsze więc było też to, czym
zajmował się mężczyzna. Ten sposób wyceniania pracy dotyczy zresztą nie
tylko "darmowych" prac domowych, ale też wszystkich zawodów sfeminizowanych.
Feminizm nie dąży wcale do wymuszania na kobietach rezygnacji z takiego sposobu
życia, jaki im odpowiada. Nie traktuje tez kariery zawodowej jako tej lepszej
od domowej. Chce natomiast przywrócić należną wartość pracy kobiecej -
jakakolwiek by ona nie była.

[yenna_m]

a mi sie cos wydaje, ze w feminizmie, jak w kazdej filozifii są nurty i
nurciki

[izabela_741]

Generalnie zgadzam sie z Twoja wypowiedzia. Generalnie, bo wg. mnie feministki
nie kaza mi "masz zyc jak facet".

> Bo w sumie wyksztalconej kobiecie nie wypada poswiecic sie dzieciom i domowi.
> bo raz (uwaga, podaje stereotypy): marnotrastwo potencjalu intelektualnego, a
> dwa: jak ten maz moze ją taką chciec, skoro w pracy tyle aktywnych kobiet.

To inaczej wyglada z mojego punktu widzenia, moze dlatego, ze w pracy niemal
same chlopy a w zyciu poza pracowym wielu mizoginistow i innych panciow z
patryjarchalnym nastawieniem. Dla nich, cos takiego jak wyksztalcona kobieta
nie istnieje. Kobiety tylko dobrze sie ucza. WYksztalcenia nie zdobywaja, tylko
dyplomy w jakichs tam malo wartosciowych kobiecych zawodach. Bo generalnie sa
glupsze od mezczyzn. I to wlasnie ten typ myslenia i chec udowodnienia, ze
wcale tak nie jest: ze potrafie wiecej i zajde dalej w sensie zawodowym MNIE
popychal (popycha) w wyscigu...
Co zas do marnowania potencjalu poprzez zostanie w domu: zgadzam sie w calej
rozciaglosci. Gdy oglosilam przejscie na wychowawczy kilka osob popukalo sie po
glowie i od razu mi wspolczuly cofniecia sie w rozwoju. Normalnie slysze jak mi
urzadzenie tika - jak mu tam?- odmierzajac czas wstecz DDDDDDDDD
A ja nareszcie zapisalam sie na kursy, o ktorych marzylam od lat. I nie
poganiam dziecka jak idzie do przedszkola i jak z niego wraca. I dla chcacych
mnie zlinczowac w tym miejscu: dziecko chodzi do prywatnego przedszkola na 6
godz dziennie, bo jest mu to NIEZBEDNE do rozwoju.

Co do atrakcyjnosci: to kwestia osobowa i praca ma niewiele do tego. Oczywiscie
poprzednio musialam chodzic w garniturach a teraz moge na sportowo. Nie
eliminuje to jednak u mnie potrzeby wygladania schludnie i fajnie.
A i maz jest zachwycony jak codziennie wcina cos cieplego na kolacje a zona
jest spokojna i wypoczeta i z przyjemnoscia odsluchuje jego potyczki firmowe.

[ik_ecc]

Na pewno kiedy pojawia sie dziecko cos sie traci - ale tez i cos sie nowego
zdobywa. Trzeba umiec zauwazyc pozytywy. Albo wywazyc sobie zycie tak, zeby sie
mialo poczucie balansu. Ja od czasu do czasu dostaje krotsze czy dluzsze
kontrakty (do robienia glownie z domu), mam wtedy nianie na 3-4 godziny
dziennie i wszyscy sa zadowoleni. Nie mam poczucia ze jestem "kura domowa", nie
mam poczucia ze oddaje dziecko komus innemu na wychowanie (tego bym nie
zniosla). Ale jesli przyszloby do wyboru: dziecko a praca na pelny etat, na
pewno wygraloby dziecko. I na pewno nie czulabym sie mniej wartosciowa.

[oxygen100]

kochana czy Ty juz umierasz?)
no wlasnie!! dzieci maja to do siebie ze rosna i staja sie coraz bardziej
samodzielne. Masz przed soba cale zycie i jeszcze 1569653 razy zmienisz swoj
tryb zycia. Olac kolezanke i rob to co Ci daje szczescie. najlatwiej jest
oceniac ludzi i mierzyc swoja miarka

[edycia274]

umierać chyba jeszcze nie ) czekam aż mi 30 stuknie )
a id edziś chyba potańczyć )

[monia145]

Ja też dzisiaj sie bawię- na spotkaniu absolwentów liceum

[ania320]

Nie robisz tysiąca rzeczy na raz,ale za to kilka najlepiej
jak potrafisz.Wiesz jak to jest z tym łapaniem kilku srok za
ogon.

[karolcia86]

To nie ma nic wspólnego z wartością człowieka. Ale rzeczywiście ciężko jest
siedzieć z dzieckiem, które choruje. I naprawdę trzeba mieć moim zdaniem dużo
pokory w sobie zeby to przeżywać z uśmiechem. Ja też mam często doła jak siedzę
w domu kolejny weekend i nie mogę wyjść chociaż do kina.
Pociesz się ze dzieci w koncu rosna i sa w miare samodzielne i potem zaczniesz
miec wiecej czasu dla siebie i znow bedziesz robila 1001 rzeczy na raz (dojdzie
jeszcze nadzorowanie córci)

[kawka74]

bez przesady z tymi dołami
po prostu zdziwiła się, bo pamiętała Cię zupełnie inną, a Twoje życie
kontrastowo się zmieniło, pewnie i miałaś inne plany, ale trzeba było je
zmodyfikować i tyle
Twoja wartość nie ma tu nic do rzeczy, nie ma co się w to zagłębiać i analizować

[sebaga]

Edyciu, a czy Ty nie czujesz się wartościowym człowiekiem?? Czy czujesz się
gorsza od innych??? To jest najważniejsze.

Ps. podziwiam osoby takie jak Ty, mimo, że masz sporo probemów, wydajesz się
optymistycznie podchodzić do świata (chyba że się mylę A co do koleżanki,
myslę, że nie miała na myśli tego co Ty wywnioskowałaś.

pozdrawiam
aga

ta Twoja koleżanka to inteligencją nie grzeszy

[luciii]

to co? jesteś jakaś gorsza? zepsułaś się? na złom się nadajesz?


nie!
masz dziecko dla którego się poświecasz
oddajesz mu miłość i cenny czas [dla Was obu cenny i wartościowy]

a koleżankę masz niespełna rozumu, żeby w taki sposób fandzolić

dzieci rosną i zdążysz się spełnić pewnie nie raz w innej roli niż matka
natomiast śmiem twierdzić, że Twojej znajomej już rozumu nie przybędzie


głowa do góry!

[edycia274]

Czuje sie wartościowa bo mimio wszytsko coś w życiu osiągnełam. Fakt na razie
obrona stoi w miejscu ale najważniejsze w tym momencie jest dla mnie zdrowie
dziecka. Ale poprostu tak dziwnie się poczułam tak jakbym dostała czymś w głowe.
No tak siedząca ciągle z dzieckiem nic innego w sumie nie robiąca to tak jakoś
mnie zdołowało. Ale może poprostu żle odebrałam to co powiedziała. Myśle, ze nie
miałą nic złego na myśli.

[tysia77]

Nie przejmuj sięMoja koleżanka też zawsze coś w tym stylu mi mówiła,a
ostatnio powiedziała,że zazdrości mi synkaCzęsto tak mówią koleżanki,które
tak naprawdę chciały by być na Twoim miejscu.Ja przez to,że wychowuję mojego
synka nie czuję się mniej wartościowa.Nie chciałabym teraz pracować poza domem
i zostawiać go z kimś innym...Dzieci urosną i tak jak ktoś wcześniej napisał
mamy całe życie przed sobą

[tysia77]

A studia jak tylko będziesz chciała skończysz,jak się Twoja sytucja unormuje.
Ostatnio kol.spotkała jakąś swoją straszą znajomą i ta powiedziała jej,że gdyby
mogła cofnąć czas postawiłaby na rodzinę.Teraz jest po 40,robi karierę,ale jest
sama.

[mysia-mysia]

moim zdaniem też nie miała nic złego na myśli - ja bym się nie obraziła jakby
ktoś wtedy mi powiedział że podziwia mnie za cierpliwość do taty, ja bym się
poczuła zrozumiana i doceniona, chociaż tak naprawdę to każdy przecież
zachowałby się tak samo na moim miejscu, ale miło byłoby coś takiego usłyszeć

[babka71]

Ciesz się tym , że kolezanka Cię odwiedziła...
do mnie nikt nie zadzwonił od 5 lat..także nie masz tak źle...

Babko

[edycia274]

Ja od kad mam dziecko to te co dzieci nie mają mnie olały. No ta się po 4 latach
odezwałą

[headonshoulders]

Edyciu, sam fakt ze sie zastanawiasz nad soba swiadczy iz jestes osoba nie pozbawiona
samokrytycyzmu i ambicji,,,i ze drzemie w tobie dawna edyta, tylko ze w tej chwili nie masz mozliwosci
sie realizowac.

Zycie nie konczy sie juz teraz. Twoja corka z czasem przestanie chorowac i bedzie wymagala coraz
mniej opieki. Robisz to, co w tej chwili jest konieczne. Nie czynisz tym sobie ani nikomu innemu zadnej
krzywdy wiec nie miej zadnych wyrzutow. A co do kolezanki, mysle ze ona po prostu byla zaskoczona
i powiedziala to raczej z podziwem niz ze zlosliwosci - ja cie bardzo podziwiam.

duzo zdrowka dla malej zycze


---------
Good Girls Go To Heaven
Bad Girls Go To London !

Edycia...

[wredna_ja]

...czym Ty sie przejmujesz,babo? ;-D
Mnie kolezanka z czasow szkolnych walnela przy przypadkowym spotkaniu "Ty
siedzisz w domu??? Zawsze taka imprezowa,towarzyska,a teraz siedzisz w domu z
dzieckiem??? I nie pracujesz???????....wiesz nie sluzy Ci
to...przytylas,nie?"....nie,nie zrobilo mi sie przykro...naprawde nie ;-P
Powiedzialam jej "Jak widzisz niektorzy ludzie sie zmieniaja....i tyja nawet"
;-DD Mnie naprawde sie smiac chcialo ;-P
A!-zaznaczam,ze nawet po przytyciu i na utrzymaniu meza wygladam lepiej od niej
))

nie martw sie babko

[pani.dobrodziejka]

podaj mi swoj telefon to do ciebie zadzwonie bo ja nie jestem pamietliwa jak
sie czasem odzywasz, mysle ze masz dobre serce mimo wszystko

[demarta]

babka daj muner, to czasami do ciebie zadzwonię, a co mi tam )))

[anakardia]

edycia274 napisała:
wiecie co załapałam doła. bo fakt
> kiedyś nie siedziałam wcale w domu. robiłąm 1000 rzeczy naraz. teraz siedze w
> domu, wychowuje dziecko dbam o jej zdrowie bo wiecznie siedzimy w szpitalach i
> tak myśle czy ja jestem już nie wartościowym czowiekiem bo nic innego nie
> robie a chciałabym??

Edycia, nie łam się, wszystko kwestia podejścia. Doła załapałaś bo koleżanka
Cię zdołowała. Sama chyba byś nie poczuła się niewartosciowym człowiekiem.
Zresztą co to znaczy?
Patrz na siebie przez swój pryzmat.
Mozesz oczywiście przemyśleć sprawę, i jeśli sama poczujesz potrzebę zmian, to
do dzieła

[mamapiotra]

A według mnie to kwestia priorytetów. Gdy rodzi się dziecko wymagające opieki, to jak tu iść do pracy? Co jest ważniejsze w takim przypadku? Dla jednych kariera, dla innych człowiek. Dla ciebie pewnie ważniejsze od kariery jest twoje dziecko, jego zdrowie i dobre samopoczucie. I nie ma sie o co obwiniać.

Kto powiedział, ze robienie 1000 rzeczy na raz jest sensowne i do czegoś prowadzi? Może kiedyś znajdywałaś w tym satysfakcję, ale np. u mnie taka postawa wynikała z tego, że nie wiedziałam czego chcę. Teraz mam synka i nie muszę być ciągle w ruchu. Ważniejszy jest dla mnie jeden uśmiech mojego synka, dobrze spędzony dzień i smaczny obiadek dla niego niż wyścig szczurów, nowa kiecka, fajna impreza i inne tam takie.

[kocurrrr]

Dzięki za ten post.Mam podobne myśli od kilku miesiecy, a wczoraj byłam na
konferencji, gdzie spotkałam moje koleżaneczki.Dla ścisłości, moje dziecko ma 4
m-ce, a one mnie pytaja czy wracam do pracy, bo sa dyżury do obstawienia
(jestem lekarzem). Pomijając apekt kodeksu pracy, zapytałam kiedy one wróciły
(maja kilkuletnie dzieci)-okazało sie ,że po 1,5 roku średnio.
Druga rzecz: chciały zobaczyć zdjęcia małej. Dziecię mam dorodne i śliczne (ma
to po tatusiu)) ), zebyście widziały ich zawiedzione miny,kiedy zobaczyły
moje cudo i ten komentarz " no tak, trafiło ci się..."(ja jestem raczej małego
kalibru i niemłoda).To była część rozrywkowa.
Na poważnie: na własnej skórze przekonałam się, że dziecko zmienia wrażliwość
kobiety na świat, macieżyństwo i ciąże dały mi czas,żeby sie zatrzymać i
popatrzec na siebie i swoje życie(=pracę) z dystansem idziś wiem, że gdybym
miała wczesniej dzieckopapadoksalnie byłoby mi łatwiej. A tak miałam duzo
czasu,żeby się miotać, zamiast wybrać sobie najlepszy dla mnie kierunek.Życie
bez równowagi miedzy pracą i domem nie daje satysfakcji i na dłuższa mete jest
niezdrowe.Jestem z dzieckiem, poniewaz wiem i czuję,że tak jest dobrze, a wróce
do zawodu,kiedy będę pewna,że obie jesteśmy na to gotowe. mój oddział sie beze
mnie nie zawalił,ale jednoczesnie nie zrobili nic, co by ułatwiło im prace w
warunkach braków kadrowych, co dawno proponowałam. Dziś wiem, że tak im pasuje.
a ja wiem, że "jest czas siania i czas zbierania". Nie pozwól, aby ten czas,
ktory teraz masz dla dziecka ktoś Ci zatruł watpliwościami. Gdy wrócisz do
studiów i pracy będziesz bogatszym wewnętrznie człowiekiem.

[mysia-mysia]

> Druga rzecz: chciały zobaczyć zdjęcia małej. Dziecię mam dorodne i śliczne (ma
> to po tatusiu)) ), zebyście widziały ich zawiedzione miny,kiedy zobaczyły
> moje cudo i ten komentarz " no tak, trafiło ci się..."(ja jestem raczej małego
> kalibru i niemłoda).

Przepraszam, ale nie rozumiem

[kocurrrr]

Przypomnij sobie modlitwe Polaka z "Dnia Świra" Koterskiego.

[leeloo2002]

wiesz co, nastepnym razem to nie wpuszczaj tej kolezanki do domu, bo moim
zdaniem jest co najmniej nietaktowna. Powiedziala niby "ja cie podziwiam", ale
przeciez przekaz byl zupelnie inny.

W życiu sa pewne priorytety i trzeba to zrozumiec. zareczam Ci, ze nie czulabys
sie lepiej gdybys pracowala, a twoje dziecko lezaloby np w szpitalu pod opieka
kogos innego.