mam obsesje

[polla10]

mam trzylatka, nie pracuje bo nie wyobrazam sobie zostawic go choc na
godzinke, mialabym wyrzuty sumienia. ostatnio wybralam sie na zakupy po 4h
mam wyrzuty sumienia ze musi zajmowac sie nim dzidek a nie ja sama. poza tym
mieszkajac w duzym miescie uwazam ze kazdy dzien jest stracony bo to dzien
spedzony w spalinach-dla dziecka nie dobrze. kiedy jest lato wyjezdzam z nim
na wies bo tam jest swieze powietrze mimo ze meza zostawiam w tym duzym
miescie i sam musi sobie organizowac jedzenie wciaz zapewniam malemu
zajecia zeby sie czasem nie nudzil. cale zycie podporzadkowuje jemu, ja
jestem chyba chora!
a najgorsze jest to ze "przeklinam" matki ktore rodza dzieci po to aby babcie
je wychowywaly a same odwiedzaja raz na miesiac bo pracuja w duzym miescie i
niestety nie stac ich na wziecie dziecka. a pozniej po kilku latach mowia
wychowalam swoje dzieci bleee. mam obsesje!!!

[etiennette]

Masz obsesję. Też uważam, że oddanie dziecka na wychowanie babci, to
przegięcie, ale nie robię dramatu z tego, że muszę gdzies wyskoczyc i zostawic
na ten czas dziecko z babcią.
Musisz sobie zdac sprawę z tego, że twoj syn jest coraz starszy, ze z wiekiem
staje się coraz bardziej samodzielny ( tak powinno byc) i ze takie twoje
zbytnie dmuchanie na niego na dobre mu nie wyjdzie. No chyba, ze chcesz
wychowac maminsynka? bo jestes na dobrej drodze.

Masz.

[dlania]

I biedne to Twoje dziecko kiedys bedzie, jak mamusia sie nie opamieta i
pępowinki nie zacznie juz przecinac. Kobieto, przezciez on saobie za kilka lat
znajdzie kumpli, dziewczyne, swoja rodzionę, a Ty co? Sama w spalinach
zostaniesz.
O metodzie złotego srodka słyszałas?

[triss_merigold6]

Niewątpliwie masz obsesję.
IMO na godzinę to można zostawić KAŻDE dziecko, nawet kilkudniowego noworodka.
Oczywiście pod opieką.
Trzylatek może - o ile jest przyzwyczajony - lekkim twistem zostać na kilka dni
z dziadkami. Trzylatek może chodzić do przedszkola na 3/4 dnia.

[dlania]

W Szwecji wiekszośc rocznych dzieci i dzie do przedszkola1 I jakoś wyrastaja na
normalnych ludzi, żadnych traum ani skrzywień emocjonalnych nie maja.
To TOBIE sie wydaje, że jesteś niezastąpiona dla swego synka, on sobie
spopkojnie bez Ciebie poradzi.
ja tez sie tak długo zachowywałam przy pierwszym dziecku: wydawało mi sie, że
wszyscy poza mna źle jej tyłek podcieraja, na peweno zapomna zapytac, czy chce
jej sie pic, pozwola żeby sama wlazła na wysoka drabinke, bedzie jej zimno
itd... Teraz z radościa oddaje moją dwójke babciom czy ciociom, jak tylko w.w.
wyrażą chęc zajęcia sie wnukami/ siostrzeńcami.

[trimama]

że się martwisz to zrozumiałe ale napewno zbyt mocno... Może to napływ nowych
potrzeb macierzyńskich i czas na rodzeństwo dla Twojego synka...?

[polla10]

tak drugie dziecko byloby chyba dobrym lekarstwem ale to nie jest odpowiedni
moment

[redmiss]

no to się trzeba leczyć...

[polla10]

tylko ze jak zostawiam go z mezem to nie ma problemu wyjezdzalam na studia na
caly weekend i cieszylam sie ze troche sobie odpoczne najgorsze jest to jak mam
zostawiac malego z kimkolwiek innym mam wyrzuty sumienia bo przeciez do mnie
nalezy obowiazek zajmowania sie malym.

[loganmylove]

Słyszałaś kiedyś o pojęciu "małpiej miłości"? Poczytaj bo niestety fundujesz
traumę swojemu dziecku. To jest odrębny człowiek i od małego nalezy go otaczać
opieką i miłością ale nie zagłaskać na śmierć! Chcesz tak przyżyć całe życie?
Im dłużej tym trudniej Chcesz w przyszłości być taką koszmarną teściowa ze
snu dla której synek jest pępkiem świata?

[czudna]

Ojej, jakie radykalne potępienie!
Ja miałam bardzo podobnie, choć mój synek jest o połowę mniejszy od Twojego. I
faktycznie uspokoiłam się nieco po narodzinach drugiego dziecka. Przyczyną
mojej nadopiekuńczości była teściowa, która krytykowała mnie za wszystko, także
przy swojej rodzinie. Aby wyprzedzić jej krytykę, robiłam przy dziecku wszystko
w wyprzedzeniem i wręcz przesadą. Teraz mam drugie, więc nie mam na taki szał
czasu.
Powiem Ci, że ja też wolę takie mamy jak Ty. Wychowywałam się w chłodzie,
często zamiast mamy zajmowały się mną babcie, sąsiadki, nie pamiętam rodzinnych
wakacji,itp. Ty dałaś swemu dziecku coś najwartościowszego-swój czas, dzięki
czemu nawiązaliście z pewnością niesamowitą, trwałą i serdeczną więź. Ale czas
na taki sposób wychowania dobiega końca. Najpóźniej za rok synek pójdzie do
przedszkola, bo nie odmówisz mu chyba frajdy przebywania wśród rówieśników.
Będzie potrzebował większej swobody. Co wtedy zrobisz ze sobą samą?
Jak dla mnie: dostałaś już za macierzyństwo szóstkę, teraz skup swoja uwagę
bardziej na sobie. Nowe hobby, kurs, studia, praca, odświeżenie relacji z
mężem, czemu nie? Tobie się też należy od życia. Szczęśliwe dzieci mają
szczęśliwe matki, a Ty czujesz sie teraz szczęśliwa?

[kalina_p]

o rany, masz potworną paranoje przede wszystkim.
A mąz pewnie szczęśliwy, co?
Kurcze, ja zawsze myslałam, że dla mojej małej wazniejsze jest BYĆ Z TATĄ, niz
byc na świezym powietrzu. Nie wyobrażam sobie zabrac ojcu dziecko i wyjechac na
całe lato !!
Współczuje serdecznie mężowi w każdym razie. Zreszta dziecku też.
Może oddaj do przedszkola, chociaz sie maly od Ciebie uwolni na pół dnia..?

[sebaga]

No masz. I co? Chcesz coś z tym zrobić, czy tylko chciałaś się pochwalić?

[ledzeppelin3]

Pamiętaj, że nadopiekuńczość matki może prowadzić do unieszczęśliwienia
dziecka. Z kilku względów. otóż swoją nadopiekuńczością podważasz w dziecku
wiarę we włsane siły- wszystko za niego załatwia mama, więc widocznie on sam
nie poradzi sobie. Druga sprawa to tzw cieplarniane warunki, które mu stwarzasz-
on niedługo wyjdzie "do ludzi", poza Twoją kontrolę, i przeżyje swoisty szok.
Bo zna tylko komfortowe, sztuczne mikrośrodowisko stworzone przez matkę, gdzie
jego organizm nie musi dawać sobie rady z np spalinami, a psychika nie musi
podejmować wyzwań bycia przez chwilę bez mamy. Dzieci nadopiekuńczych matek
bywają mało samodzielne i boją się życia (oczywiście to uogólnienie, jednak
taka jest tendencja). Jednak to bardzo dobrze, że dostrzegasz problem, a że o
nim piszesz, narażając się na opinie innych, to pewnie podświadomie
chcesz "kopa" do zmian

[dagmama]

E tam.
Zaraz unieszczęśliwia, krzywdzi.
Po prostu trzeba się trochę zacząć odsuwać od małego, już Cię tak nie potrzebuje.
Wyrzuty rozumiem, ja tez tak żyłam dwa lata, tylko synuś, zostawiałam na góra
dwie godziny z mężem albo u babci.
Ale w końcu poszłam do pracy.
Mój syn ma niecałe trzy lata, dalej jest straszną przylepką, ale cieszę się, że
mam też coś innego, czym mogę żyć
Może znajdziesz jakieś hobby?

[zuzanna56]

Chyba też miałam taką obsesję ale w mniejszym stopniu. Z mężem zostawiałam
dzieci bez problemu a kiedy zostawały z dziadkami czułam jakieś wyrzuty
sumienia. Szybko mi przeszło. Pracowałam kilkanaście godzin w tygodniu a dzieci
były z dziadkami. Chodziły też do przedszkola.

[ledzeppelin3]

> E tam.
> Zaraz unieszczęśliwia, krzywdzi

piszę w trybie przypuszczającym, a nie twierdzącym

[agaa_p]

ty jak ty, jakos sobie poradzisz ale szkoda dziecka

[berecik7]

A a myślę, że wasza rodzina jest na nalepszej drodze, żeby się rozpaść. esli
esteś kobietą, która cały swój życiowy impet wklada wyłącznie w wychowanie
dziecka, to współczuję mężowi, który siedzi sam w tym mieście...

Chyba powinnaś trochę przemyśleć swoą strategię...

Fakt. Masz obsesję.

[mamooschka]

A jak Ty byś się czuła będąc przedmiotem obsesji kogokolwiek?