dobre rady

[dziubelek2]

czy ulegacie tysiącom porad, jakimi zarzuca was otoczenie? czy stosujecie się
do wszystkich mądrych zdań zawartych w książkach dotyczących dzieci?
i w końcu czy wychodzi to wam i waszym dzieciom na dobre?
pytam, ponieważ wszyscy dookoła chcą wychowywać nasze dzieci razem z nami.
teraz, gdy jestem już mamą trójki malców, nie ulegam im, ale przy pierwszym
dziecku....(choć ostatnio uległam, gdy kolejna osoba obejrzała się za wózkiem
z naszą 7 miesięczną córcią, która siedziała w nim z bosymi nóżkami - no i w
końcu założyłam jej skarpetki - nie lubię być w centrum uwagi).

mówi się, że na pierworodnym się eksperymentuje i ja się z tym zgadzam. do
dzis żałuję, że go tak wcześnie odstawiłam od piersi(8,5 m-ca), wszyscy wokół
straszyli mnie wizją pięciolatka, który będzie chciał cyca - a moje drugie
dziecko samo zrezygnowało z piersi, gdy miało nieco ponad rok.
i tak było z wieloma innymi sprawami - np. jedna z książek wytaczała całą
masę argumentów przeciwko lulaniu dziecka w wózku oraz spaniu w jednym łóżku
z rodzicami. efekt był taki, że wstawałam po kilkanaście razy w nocy do
synka, który spał sam. a córcia? od początku spała ze mną, pózniej była lulana
(a jakże) w wózku, aż w końcu bezboleśnie nauczyła się spać sama.
mogłabym mnożyć przykłady - myślę, że poradniki dla rodziców są potrzebne,
ale nie należy traktować ich jak wyroczni. każde dziecko jest inne, ma inną
wrażliwość i nie zawsze dobre rady się sprawdzają.
dodam jeszcze, że na porady "gadane" byłam raczej "głucha" a to za sprawą
mojej teściowej, która bardzo chętnie nimi służyła i żeby nie zwariować
musiałam ogłuchnąć... no, ale to już inny temat.
pozdrawiam. ania

[magdalenack]

No cóż, staram się traktować wszelkie "dobre rady" ze zdrowym rozsądkiem. Ale
ponieważ Ala to moje pierwsze dziecko to nieraz czuję się bardzo niepewnie i
szukam informacji w mądrych książkach lub gazetach. Zazwyczaj mam wrażenie że
traktują one dziecko jak przedmiot do którego można napisać instrukcję obsługi.
Nie zauważają że każde dziecko jest inne.
Na przykład bardzo irytowały mnie porady na temat spania razem z dzieckiem.
Wszędzie pisali jakie to świetne, wygodne rozwiązanie. A my po tygodniu
męczarni zrezygnowaliśmy z tego, wstawałąm kilka razy w nocy żeby nakarmić małą
i wreszcie poczułam się wyspana! Razem było nam koszmarnie niewygodnie więc mam
zupełnie inne odczucia niż Ty ))
Jeśli chodzi o porady "gadane" to zazwyczaj podchodze do nich z dużą
nieufnością, szczególnie jeśli pochodzą od osób w wieku moich rodziców.
Niestety, ale wydaje mi się że wczasach kiedy ja byłąm dzieckiem preferowany
był raczej "zimny wychów". Kiedy słysze rady w stylu - niech się wypłacze, nie
noś jej tyle na rękach, za często ją karmisz, 7-mio miesięcznemu dziecku możesz
dawać dorosłe jedzenie a roczniakowi czekoladę - to po prostu głuchnę.
Poza tym uodporniłam sie też na uwagi na temat ubioru dziecka. Moim zdaniem
wiele osób ubiera dzieci za ciepło, więc ja bym raczej tych skarpetek nie
założyła )
Na szczęście moja teściowa, choć ideałem nie jest, nie zasypuje mnie tysiącem
rad. A czasem powie nawet coś sensownego. Choć ma przegięcie na punkcie higieny
i ostatnio prawie 14 miesięcznej pannicy chciała wyparzać kubeczek.

Trzeba więc chyba zachowywac zdrowy rozsądek i stosować tylko te rady, które
wydają nam się sensowne. Tyle że przy pierwszym dziecku jest to bardzo trudne
bo w sumie nie wiemy czy nasze przekonania sa słuszne i czy wyjdą dzieciom na
dobre.

A swoją drogą, ciekawe jak będą wychowywane nasze wnuki i co nasze dzieci będą
sądziły o naszych metodach? ))

Pozdrawiam

[adzia_a]

Chyba nie odkryję Ameryki, kiedy powiem, że kierować siętrzeba zdrowym
rozsądkiem i instynktem...
Ale jednak trochę o to trudno przy pierwszym dziecku.
Ech, kiedy sobie przypomnę, jaka byłam skołowana...

"Nie śpij z nią i nie noś na rękach, bo się przyzwyczai, tak jak się
przyzwyczaili Kuba, Jasio, Monisia i ktoś tam jeszcze" - próbowałam, naprawdę,
a moje dziecko wciąż płakało, że chce na ręce. Szybko odpuściłam - chociaż
spała w swoim łóżeczku, bo nasze jest wąskie i ma góry-doły

"Karmić co trzy godziny" - jak ma wytrzymać trzy godziny ktoś, kto po każdym
posiłku robi kupkę?

"Nie lulaj i nie usypiaj przy piersi" - poddałam się szybciutko, z myślą, że
jakoś to będzie - i rzeczywiście, moje dziecko od dziesiątego miesiąca zasypia
samo, bez kwęknięcia

"Nie dawaj do jedzenia tego i tego, a dawaj to i to" - nie trzymałam się zbyt
ściśle zaleceń dietetyków, bo one są, szczególnie w Polsce bardzo na wyrost - z
drugiej strony nie pozwalałam na dokarmianie małej byle czym, ale kiedy chciała
wysępić troszkę żurku, nie odmawiałam. Mleko krowie wprowadziłam około roczku,
bo modyfikowane nie służyło mojemu dziecku.

"Odrobina czekolady nie zaszkodzi" - zaszkodzi. Do dziś żałuję, że nie byłam
bardziej asertywna w tej dziedzinie - trudno mi teraz wytlumaczyć dziecku,
dlaczego nie może jeść czekolady na śniadanie, obiad i kolację.

Fakt, lubię czytać artykuły na temat psychologii dziecka. Wiele spostrzeżeń
bardzo mi pomaga - że nie wspomnę o naszym forum Ale jakoś już nie chce mi
się wierzyć, że dziecko które ma x miesięcy musi to, to i to - moi szwagrostwo
dali się tak podpuścić nadgorliwym lekarzom, którzy udowadniali, że 8-
miesięczne dziecko musi raczkować - podczas gdy młody turlał się po podłodze -
to jaki miał interes w raczkowaniu?

Ech, przy tym drugim to już będę mądra, że ho ho

[sylwia02]

No tak przy pierwszym dziecku człowiek zawsze jest niepewny. Z jednej strony
madre ksiązki z drugiej doświadczeni rodzice. Czasami już miałam już dośc
wysłuchiwania różnych komentarzy typu:nie bedzie chciał zrezygnować z piersi -
mając 1,5 roku zrezygnował sam chociąz ja jeszcze chciałam karmić; jak tylko
zacznie siadać to trzeba sadzać na nocnik bo potem to już za późno- nie
sadzałam, a gdy synek miał prawie 2 lata szybciutko bez większych problemów
opanował tę sztukę; przyłóż klapsa bo rozpuśisz-nie daję klapsów, a mój 2,5
latek nie bije innych, nie zabiera dzieciom zabawek, w trakcie zabawy słowa
proszę, dziękuję to norma (chociaż wcale nie jest aniolkiem). O jedzeniu,
ubieraniu już nie wspomnę bo to temat rzeka. Jesli jestem przekonana o
słuszności czegoś to staram się nie ulegać, cierpliwie znoszę komentarze i
robię swoje. A czasami ulegam w tych kwestiach, które nie są dla mnie aż tak
ważne np.pozwalam dziadkom czstować wnuczka różnymi przysmakami, prosze tylko
aby nie przedawkowali. I gdy nie zabraniam im tak surowo rozpieszczać wnuczka
to o dziwo zachowują umiar. Myślę, że "dobre rady na temat wychowania dzieci"
są jednym z nieodłącznych elementów macierzyństwa i raczej nie ma szans
ucieczki przed tym.Przynajmiej człowiek styka się z różnymi opiniami
(jakiekolwiek by one nie były) i to zmusza go do zastanowienia, a nie
bezkrytycznego ufania autorytetom, które też czasem mogą się
mylić.Najważniejsze to byc otwartym na sygnały płynące od drugiej osoby, kochać
ją i mieć do niej dużo, dużo szacunku (nawet gdy jest bardzo mała).
Pozdrawiam.
Czasami aż za bardzo zastanawiająca się matka, a czasami zupełnie bezmyślna.

[liwia1]

witam
i Ja tez dołaczam sie do tego grona. najbardziej zirytowana bylam pierwszymi
odwiedzinami po urodzeniu dziecka, tesciowej. zobaczyla małą 5 min i wez Ja do
łózeczka bo sie rozpiesci, wytrzymałam(o dziwo)do trzech razy i powiedziałam
jej pare słów. zaczela krzyczec ze to dobre rady, dobre rady a teraz boi sie
cos powiedziec bo ja nie zamierzam wysluchiwac dobrych rad.
Ja wychowuje swoją córeczke według swoiej intuicji, kieruje sie jej potrzebami
i czasami korzystam z porad ksiazkowych, ale wtedy gdy wydaja mi sie rozsadne,
bardziej na temat kosmetyczne czy medyczne korzystam z naszego forum lub innych
specjalist. artykułów. spie razem z niunia bo sama tak chce i ona tez i nosze
ja na rekach ile tylko ona chce i jest naprawde spokojnym dzieckie, które
czxuje sie bezpiecznie. to na tyle.
pozdrawiam Beata mama Liwii

[sylwia02]

Przepraszam za zamieszczenie dwóch podobnych listów, ale wydawało mi się, że
ten pierwszy nie doszedł więc napisałam drugi.

[sylwia02]

No tak przy pierwszym dziecku zawsze jest trudno, a tu ze wszystkich stron
bombardowane dobrymi radami(książki,mamy teściowe,sąsiadki itd.). Trudna sprawa
dla młodej mamy. Ja też słyszałam różne opinie typu: zobaczysz nie będzie
chciał się odstawić od piersi - efekt:synek gdy skończył 1,5 roku sam się
odstawił chociaż ja jeszcze chciałam karmić; gdy tylko zacznie siedzieć sadzaj
go na nocnik bo potem się nie nauczy - nie sadzałam, gdy miał prawie 2 lata
szybciutko opanował tę sztukę; daj mu klapsa bo rozpuścisz - 2,5 letni synek
nie bije dzieci, nie zabiera zabawek, proszę, dziękuję w zabawie to norma
(chociaż aniołkiem nie jest). O jedzeniu, ubieraniu,leczeniu nie będę pisać bo
to temat rzeka.
Ja robię tak , że jeżeli jestem do czegoś przekonana to staram się nie
ulegać.Jednak nie chcę sprawiać też na innych wrażenia matki wszystkowiedzącej,
która nie liczy się z poglądami i uczuciami innych. Dlatego np. nie zabraniam
dziadkom częstować synka przysmakami, proszę tylko żeby nie przsadzali. I o
dziwo działa, zachowują umiar. Czasami ważniejsze jest zadowolenie dziadków i
dziecka niż kawałek czekolady. Myślę, że "dobre rady" są nieodłącznym elementem
macierzyństwa i trzeba się oswoić z róznorodnością poglądów na jaką natykamy
się na kazdym kroku. Plusem jest to,że przy tak wielu opiniach musimy się
często zastanawiać. Jest to korzystne bo pozwala uniknąć ślego zaufania
autorytetom, które też mogą się mylić. Najważniejsze to być otwartym na sygnały
płynące od drugiej osoby, kochać ją i mieć do niej dużo, dużo szacunku (nawet
tej najmniejszej).
Przy drugim dziecku pewnie jest łatwiej,ale nie jestem tego pewna.
Pozdrawiam.
Mama Jasia - czasami aż za bardzo się zastanawiająca, a czasami zupełnie
bezmyślna.

[hedom1]

Witam,
Jak bardzo się z Tobą zgadzam!!! Niedawno zostałam mamą po raz drugi i dopiero
teraz widzę jaka byłam okrutna - nie noś, nie lulaj - to tylko te najczęstsze
myśli jakie miałam a było ich całe mnóstwo. tERAZ TO CO INNEGO, NIE PRZEJMUJĘ
SIĘ, ŻE małej zdarzy się usnąć na rękach, że wkłada piąstki do buzi, że na
spacerze ssie smoczek itp. Myślę, że potrzeba czasu aby zaufać własnemu
instynktowi i po prostu odpuścić. Podobnie z rozwojem dziecka, pamitam
jak 'poganiałam' Helenkę i jaka byłam dumna, że w 9 miesiącu zaczęła chodzić.
Teraz wcale mnie to nie ekscytuje czy moje dziecko już raczkuje czy nie i
traktuję 'wyścigi' znajomych którzy mają pierwsze dziecko z przymrużeniem oka.
W końcu sama taka byłam.
Szkoda, że dopiero teraz zmądrzałam!
Pozdrawiam, Dominika, męczona Helenka i rozanielona w leżaczku Gabrysia.