Strach przed własnym dzieckiem

[wywrottka]

Początki były straszne:nietolerancja laktozy-ciągłe poraniona pupcia wyrzarta
aż do krwi,operacja serduszka,przepuklina, ciągły płacz,ciągły strach,ciągle
niepewność, mały był marudny,płaczliwy a później rozpieszczony z racji
noszenia na rękach .Pamiętam dnie gdy nie spał ani w nocy ani w dzień a ja
razem z nim, niegojące się rany... o rany jakie to było straszne.Trudno to
wszystko opisać w słowach w skrócie.Byłam wyczerpana psychicznie i coraz
gorzej było z finansami (mały musiał mieć odpowiednie
kosmetyki,pieluchy,mleko)wróciłam do pracy.Teraz mój synuś wyrósł jest
uśmiechniętym,żywym dzieckiem a mi pozostał ten strach.Trudno go nazwać to
tak jakbym się bała zostawać z nim sam na sam. Kocham go bardzo-najbardziej
na świecie, bawię się z nim, opiekuję,po części rozpieszczam on uwielbia być
ze mną ja z nim ale ciągle czuję ten lęk.Chyba muszę iść po poradę do
jakiegoś specjalisty

[bunny.tsukino]

Ale czego Ty się kobieto boisz? Że cię pogryzie? Zje? Czy o to, żeby się nie
zaczęło na nowo: w sensie płacz, choroby itp? IMO specjalista.

chyba O własne dziecko n/t

[syriana]

[wywrottka]

Sama nie wiem jak wytłumaczyć ten strach jest w nim zawarte wszystko po
trochu:strach o dziecko,strach przed bezsilnością, płaczem,cierpieniem małego...

[monia145]

Myslę, że to reakcja na długotrwały stres...ja bym poszła po poradę, bo może
dojść do tego, że aby pozbyć sie tego strachu zaczniesz unikać wręcz kontaktu z
własnym dzieckiem, jako wyzwolicielem takich reakcji...

[wywrottka]

Właśnie łapię się na tym. Cieszę się,że będzie sobota i będę siedzieć z moim
synkiem a za razem paraliżuje mnie strach jak to będzie.Płakać mi się chce

[monia145]

Tym bardziej idz do psychologa..
I pamiętaj, że to nie są złe emocje....chęć ucieczki od problemów, nawet w
postaci lęku przed dzieckiem to mechanizm obronny naszego organizmu. Psycholog
powinien pomóc Ci, jak sobie z nim poradzić..