przeprowadzka za granicę

[magda2303]

Właśnie dostałam maila od męża z USA i pisze mi, ze prawdopodobnie uda mu się
załatwić dla całej naszej rodzinki pobyt w Stanach nawet na dwa lata. Spotkał
ludzi, którzy sobie to załatwili, ma namiary na odpowiedniego prawnika.
Wcześniej juz o tym rozmawialiśmy, bo strasznie byśmy chcieli nie zaczynać
zycia od koszmarnych kredytów, a marzymy o drugim dziecku i musimy w związku
z tym zmienić mieszkanie.
Dodatkowo napisał mi , że mogłabym kontynuować studia na tamtej uczelni, co
mnie wprowadziło po prostu w stan kompletnej euforii.
Jednak od razu zaczęlam się zastanawiać, jakby taka przeprowadzka wpłynęła na
naszą córeczkę, która ma trzy lata (jechalibyśmy w przyszłym roku, czyli w
wieku czterech lat).Niestety, zeby odłożyć odpowiednią kasę i w związku z
ewentualnymi studiami, nie mogłabym z nią siedzieć w domu, tylko musiałaby
iść do jakiegoś przedszkola. Zastanawiam się, czy któraś z was ma za sobą
takie doświadczenia i mogłaby mi powiedzieć, jak dzieci w tym wieku się
adaptują.
Myślę, że moglibyśmy ją zapisać na angielski przez ten rok, ciocia męża ma
szkółkę angielskiego dla dzieci i moglibyśmy jej chociaż tyle zagwarantować,
że już od początku coś by rozumiała i podstawowe rzeczy potrafiłaby wyrazić.
Jednak i tak strasznie mnie to martwi. Błagam napiszcie coś.

Magda, napisalam, ale w innym watku :)))

[olliwkaa]

nie wiem jak ja to porobilam, ale odpisalam na twoj post w watku pod tytulem
"i co dalej?"
przepraszam za to zamieszanie.
pozdrawiam
aga

[aga_rn]

magda2303 napisała:

> Jednak od razu zaczęlam się zastanawiać, jakby taka przeprowadzka wpłynęła na
> naszą córeczkę, która ma trzy lata (jechalibyśmy w przyszłym roku, czyli w
> wieku czterech lat).Niestety, zeby odłożyć odpowiednią kasę i w związku z
> ewentualnymi studiami, nie mogłabym z nią siedzieć w domu, tylko musiałaby
> iść do jakiegoś przedszkola. Zastanawiam się, czy któraś z was ma za sobą
> takie doświadczenia i mogłaby mi powiedzieć, jak dzieci w tym wieku się
> adaptują.

Ja mieszkam za granica na stale (Kanada) ale moja corka do momentu ukonczenia 4
lat nie miala w sumie kontaktu z angielskojezycznymi dziecmi, miala opiekunki-
Polki, potem przez rok byla z babcia.
Karolina nie mowila po angielsku ani slowa kiedy poszla do Junior Kindergarten
(cos w rodzaju zerowki, ale bardziej przypomina przedszkole, raczej nauka przez
zabawe, nie taka regularna klasa ).
W pierwszy dzien szkoly (to byl wrzesien, Karolina nie miala jeszcze 4 lat, bo
urodzila sie w grudniu ) nie spieszyla sie nawet do domu. "Zerowka" trwala ok
3 godzin, potem do day care w tej samej szkole (rowniez pierwszy dzien, bo
babcia juz wrocila do Polski i szukalismy opieki na caly dzien).
Zero problemow, cora byla zachwycona, nawet nie cchciala wracac do domu po pol
dnia co sugerowaly panie.
Po 1.5 miesiaca, na wywiadowce w "zerowce" pani powiedziala ze Karolinie buzia
sie nie zamyka. W domu nie mowila po angielsku ani slowa (pytana-nie chciala),
a w szkole nie miala problemow z porozumiewaniem sie z dziecmi czy nauczycielka.
Mysle, ze nie powinnas miec ze swoja cora problemow. Tym bardziej ze i w
Kanadzie, i w USA, nauczyciele sa przygotowani pod katem opieki nad dziecmi z
roznych czesci swiata, takich ktore dopiero przyjechaly i nie znaja jezyka,
itp. Maja z takimi diecmi do czynienia na codzien i pomagaja zaadoptowac sie
do nowych warunkow, nawet jezeli na poczatku istnieje bariera jezykowa.
Twoja coreczka bez problemow i wiekszego wysilku zalapie podstawy
angielskiego
Powodzenia,
AgaRN

[magda2303]

Bardzo, bardzo wam dziękuję. Trochę mnie to uspokoiło, bo od wczoraj cały czas
o tym myślę i nawet spać nie mogę.

[marghe_72]

Kiedy miałam 3 lata wyjechaliśmy na placówke za granicę. Prawie natychmiast
poszłam do przeszkola. Podobno przez pierwsze dwa miesiące milczałam jak
zaklęta, a potem jak zaczęłam gadac.. to buzia mi sie nie zamykała. Do tej
pory mam miłe wspomnienia z przedszkola...
Co wiecej, dzieci w takim wieku momentalnie ucza sie jezyków obcych - warto je
zatem posłac do przedszkola. Zatem, nie obawiaj sie wyjazdu, dziecko
zaaklimatyzuje sie znacznie szybciej od Ciebie . Tylko potem warto
kontynuowac nauke jezka (o ile wrócicie do kraju)
Pozdrawiam
Marghe

[maugosia1]

My nie mamy tak dobrych doswiadczen - moja corka miala 3 lata z kawaleczkiem,
gdy wyjechalismy do Irlandii. Obcy jezyk, brak ukochanej Babci i calej reszty
Rodziny, zestresowana cala sytuacja Mama - wszystko to odbilo sie na niej.
Koszmary w nocy i budzenie sie z krzykiem i placzem, bole brzucha,
nadreaktywnosc (bardzo potrzebuje kontaktu z ludzmi, a tu nagle nie mogla sie
porozumiec). I nauka jezyka nie byla taka prosta sprawa - ostatnio rozmawialam
ze znajoma anglistka - metodologiem, ktorej dzieci tez zetknely sie z obcym
jezykiem wieku kilku lat. W przypadku naszych dzieci miedzy bajki mozna wlozyc
historie o plynnym porozumiewaniu sie jezykiem po 2-3 miesiacach od przybycia
do kraju. Rzucenie dziecka na gleboka wode to dla niego ogromny stre- pamietam
jak moja corka (po ponad roku pobytu) zapamietywala cale sekwencje wypowiadane
przez nauczycielke i po kilku godzinach prosila mnie o tlumaczenie.
Teraz jest juz zupelnie inaczej - ma prawie 7 lat, ostatnio ja ja prosilam o
przetlumaczenie czegos ) Traktuje mieszkanie w Irlandii jako cos prawie
naturalnego, ma krag znajomych etc... Ale poczatki nie byly latwe (dla mnie
rowniez nie, co moglo wplywac na dziecko).