Może ktoś mnie zrozumie?

[sonnex]

Witam, muszę się gdzieś wyżalić,a gdzie jak nie na forum emam?
Wszystko jest pieknie- pozornie. Mąż jest bardzo zajęty, pracuje,
ciągle w ruchu. Mamy synka 2,5latka. Mały jest nadpobudliwy,
nerwowy. W tamtym roku chodził do żłobka, ja pracowałam, a właściwie
próbowałam, bo on często chorował. W końcu zrezygnowałam z pracy. We
wrześniu miałam pójść do pracy, ale synek niezaakceptował nowej
grupy w żłobku, więc znowu jestem w domu. Nie mam nic dla siebie,
cały czas z dzieckiem, rodzina cała mieszka daleko, a tutaj nie mam
bliższych koleżanek, z którymi mogłabym się spotkać. Mąż, jak
pisałam zabiegany, ale znajduje czas na to, co lubi- kosza, mecze
itp, a ja? Nawet nie mam okazji, żeby coś zrobić, bo zawsze coś
wypada! A teraz mnie jeszcze załamał , bo jutro wyjeżdża służbowo.
Czuję, że mi życie przez palce ucieka

rozumiem......

[jk3377]

...czuje jak to moze wygladac...ale dziecko musisz w koncu
przyzwyczaic,to nie powod by rezygnowac z pracy i troche wyrwania
sie.;..a dla siebie musisz znalezc czas...niech maz czasem zostanie
z dzieckiem kosztem swojej rozrywki i ty sie gdzie
zapisz,wybierz,poznasz dziewczyny i zaczniesz zyc.powodzenia.))))

[dlania]

Tak z ciekawości: co to znaczy, że synek nie zaakceptował grupy w żłobku? jak to
sie poznaje?
I co zrobisz, jesli nie zaakceptuje klasy w podstawówce, gimnazjum, liceum?
Z tego o opisujesz, to mąz prowadzi światowe zycie, a Ty jesteś typową kura
domową, od gotowania, prania i dzieci.
Ciekawe, że to już drugi taki przypadek na forum dzis.
Pytasz, czy ktos to Cie rozumie. Ja - nie. Ja bym do takiej sytuacji, w jakiej
Ty teraz jesteś, nie dopuściła.

[agular]

przepraszam ale wydaje mi się że Twój mąż najzwyczajniej w świecie
unika zajmowania się dzieckiem, ja bym postawła go przed faktem
dokonanym i zapisała się gdzieś na gimnastykę czy coś w tym stylu
pokazał mu grafik dni i godzin w których to on musi dostosować się
do Twoich zajęc...
Życzę powodzenia i casu dla siebie!!!

[jomil]

może myślisz że nikt tak dobrze jak ty nie zajmie się dzieckiem i
sama na siebie zastawiłaś pułapkę. Moje dziecko ma tylko 9 miesięcy
ale też tak zaczynało sie układać - ja w domu cały czas mój M. niby
pomaga ale dużo poza domem. Ale wróciłam do pracy na pół etatu i raz
zostawiłam męża z córcią na cały dzień i jakoś świat się nie
zawalił. Spróbuj może po troszeczku, najpierw na 2-3 godziny a potem
na dłużej zostawiać dziecko z mężem. Może też poszukaj jakiegoś
dorywczego zajęcia. Jeżeli nie żłobek to może opiekunka. W każdym
razie wyjdź do ludzi.

[eilian]

To nie w porządku, że mąż ma czas na swoje rozrywki a Ty nie. Zmień to
koniecznie, zanim facet na dobre przyzwyczai się do tego, że jego żona to tylko
do garów się nadaje i niczego więcej nie potrzebuje.
Jeśli brak Ci prac to podejmij jeszcze jedną próbę z tym żłobkiem, albo może
lepszym rozwiązaniem na razie byłaby niania?
p.s. też jestem cały czas z dzieckiem, pracowałam pół roku, ale sama
stwierdziłam, że wolę jednak zostać z Małym, więc ja jestem zadowolona z takiego
stanu rzeczy, aczkolwiek rozumiem Twoją samotność, bo ja też nie mam w pobliżu
nikogo bliskiego, nawet jakiejś psiapsiółki, z którą można by kawę wypić. Ale
chyba się już przyzwyczaiłam, od dawna mam przyjaciół daleko.

[gacusia1]

Ja tez Ciebie rozumiem...doskonale...Od 2,5 roku mieszkam w
Kanadzie.Maz pracuje a ja z dziecmi...calymi dniami i nocami...

[rebeka77]

[rebeka77]

za szybko poszło...w każdym razie podpiszę się pod Dlanią.

To jezlap, i trzymaj.

[marysienka110]

Przeciez to ty musisz wiedziec co chcesz i to sobie zorganizowac.
Dziewczyno! Maz zajety to zajmij sie tym, on niema czasu. I nie zwalaj
odpowiedzialnosci na dziecko. Bo nedzie jeszce bardziej nerwowe.

[kasiamel]

Wiesz, jakbym czytała siebie, niestety. Czasem myślę, ze mimo że mam 2 dzieci i
męża, tak naprawdę jestem sama. Całkowicie zrezygnowałam z siebie, tylko dom i
Maluszki. Kocham je, ale ostatnio zaczęłam sie zastanawiać, czy to nie jest tak,
ze inni w jakiś sposób narzucają mi to, ze musi tak być. Tzn skoro masz 2
dzieci, musisz zostać w domu. Mi to sprawia przyjemność, ale mam ochotę czasem
to rzucić w pieruny. Mąż też ma czas na rzeczy typu spotkania z kolegami, piwo
itp, a ja marzę o fryzjerze i manicurze. Nierealne, ponieważ mąż nigdy przez 5
min nie był sam z dziećmi, a jak już sie zdarzy moje chwilowe zniknięcie z oczu,
np rejestrowanie dzieci do szczepienia, mąż na korytarzu, ja w gabinecie, po
wyjściu prawie awantura, ze zostawiałam go, a on nie potrafił sobie poradzić. 5
min.
I może rzeczywiście zawali sie świat, jeśli w końcu zacznę myśleć o sobie?
Wiem, ze będę głosy, co ja robie, ale jestem szczęśliwa. Bardzo szczęśliwa.

[karolina797]

Rozumiem, rozumiem, rozumiem...i czasem wyć mi się chce i nic więcej. Rodzina
daleko, przyjaciele daleko, jestem sama jak palec, mąż pracuje a ja w domu z
dzieckiem. Cała reszta to niemalże odbitka Twojego listu.
Po prostu super!

do kasiamel

[mamagapka]

boszszsz, skąd się biorą tacy ludzie? co to znaczy że przez 5 min
nie był sam z dziećmi?a przez kogo, bo ni napiszę - dzięki komu- się
tak stało?
a może to nie on jest ojcem? (skoro nie poczuwa się do obowiązków a
ty nie naciskasz)
nawarzyłaś sobie piwa to teraz je wypij

[kasiamel]

oj, i tak tego chyba nie zrozumiesz. Właściwie to był post nie do Ciebie. Nie
chodziło o dołowanie, ale o spojrzenie też z trochę innej strony. I zapewniam
Cię, nigdy nie wątpiłam, ze jest 100% tatą

nie- nie zrozumiem nigdy jednej rzeczy

[maxxt]

"mąż zawsze znajdzie czas na mecz, kosza" itp. to ze siedzisz w domu z dzieckiem
nie oznacza ze nie nalezy Ci sie chwila wytchnienia. byc moze nalezy sie
bardziej Tobie niz mezowi, który- fakt, pracuje. ale ma normalny kontakt z
ludźmi, swiatem zewnetrznym. ma tez czas na rozrywki ale i obowiazek dzielenia
tego czasu na spolke z Toba.

Dziekuję!

[sonnex]

Bardzo dziekuję za słowa otuchy. Widzę, że nie tylko ja przeżywam
takie problemy i jakoś lżej na duszy mi wiedząc, że ktoś jeszcze
myśli tak samo.Kasiamel i karolina797- dzięki za Wasze wypowiedzi-
czuję się, jakbym czytała o sobie.Dlania- mój synek jest bardzo
histeryczny i nadpobudliwy, w żłobku nie tylko płacze, ale i tak
strasznie krzyczy, że dzieci przed nim uciekają. Na razie szukam dla
niego opiekunki( kiedy będę w pracy), a od przyszłego roku będziemy
walczyć z przedszkolem. Wczoraj, jak mąż wrócił z kosza, odbyliśmy
długą rozmowę. Wiem, że muszę gdzieś wyjść i coś zacząc robić-
powiedziałam mu, że taka sytuacja mi nie odpowiada. W końcu stanęło
na moich propozycjach i on zaoferował pomoc w zorganizowaniu jakoś
tego wszystkiego. Dziś jest mi już lepiej. Dziękuję, że mnie
wysłuchałyście _

[dlania]

Życze powodzenia w usamodzielnianiu siebie i synka
Trzymaj sie i nie zapominaj, że jesteś nie tylko matka i żona, ale przede
wszystkim człowiekiem, któremu dano tylko jedno życie na zrealizowanie
wszystkich swoich planów i marzeń, nie tylko tych związanych z gniazdem domowym
- choc to tez ważne.

[adellante1]

Dobry ognisty romans da ci nowe siły do zycia i nowe spojrzenie na
świat ))))))