bluebluee
16.10.07, 20:13
Musze się wygadać, bo inaczej oszaleje...
Coraz częściej dochodze do wniosku, że moje macierzyństwo mnie
przerosło. Jestem mamą rocznej dziewczynki. Od poczatku jakoś źle
się układało. Napoczątku miałam depresje, ciągle płakałam, wszystko
mnie bolało, ciągle pamietam o koszmarze porodu-obwiniam za to moją
córke.
Potem okazało się, że córcia ma skaze, potem alergie, potem AZS.
Wiem, że są gorsze choroby, straszniejsze, że dzieciaki
umierają...ale ja już nie wytrzymyje z ciągłmi napadami drapania się
małej, nie moge jej zostawiać samej, bo inaczej rozdrapie sobie skór
do krwi. Mała ma rok-nie potrafi spać sama, śpi ciągle z nami, budzi
się 5 razy w nocy-płacze, drapie się stęka...nie wiem ileż mozna
patrzeć na takie cierpiące dziecko. Prosze nie piszcie mi tlko o
lekarzach, bo obeszłam 16tu lekarzy-różnych specjalności, z różnymi
specjalnościami, szpital....i nic nie pomaga...
jestem załamana, nie radze sobie z niczym, siedze w domu, bo musze
się opiekować małą. Przez to siedzenie w domu mam wrażenie, że się
uwsteczniam, nie jestem w stanie się wdomu kształcić czy uczyć
czegos nowego-bo musze dosłownie cały czas być z małą, żeby się nie
zadrapała na amen.
Oczywiście, mój mąż stara mi się jakoś pomóc, ale to on jest jedynym
żywicielem naszej rodziny, i pracuje po 12 godzin.
Rodzice staraja się mi pomagać, biora małą na weekendy, żebyśmy
mogli się wyspać i odpocząć, ale w tygodniu jestem zupełnie sama z
małą...
jest mi ciężko, nie mam czasu nawet wybrać sie do jakiegoś
specjalisty, który być może pomógł mi przezwycicężyć ten koszmar....
musiałam to napisać