Wpadka...Nie chcę tego dziecka.

[9-x-2]

Wiesz, kiedyś sądziłam podobnie, ale po urodzeniu dwójki dzieci nie
potrafiłabym zabić fasolki - żywej istotki.... Facet nie jest Twoim
oparciem. Na matkę zawsze możesz liczyć - nawet jakbyś urodziła od
małpy, matka pomoże.

[kbart]

olu. uważam ze facet dobrze zarabiający zapąłci alimenty, na dziecko
będziesz miała pieniądze, nie martw się, znam taką osóbkę co usunęła
i nie może mieć dzieci, nie rób tego bo możesz nie miec nigdy.

[zaneta111131]

Witam
Jestem w twoim wieku i mam synka 1,5 rocznego mam też męża starszego od siebie i
w tym roku poszłam na studia mam nianie do małego.Fakt nie jest lekko rodzice
moi mi wcale nie pomagają męża całymi dniami nie ma bo też ciężko
pracuje.Chciałam Ci powiedzieć że jak się ma kase to w czym problem zatrudnijcie
nianie i chodź na studia.A w ogóle co to za facet który chce sie pozbyć
własnego dziecka, myślę że nie poważnych zamiarów wobec Ciebie.A ty nie usuwaj
tego maleństwa jak urodzisz to na pewno je pokochasz i wtedy na pewno będziesz
miała żal że pomyślałaś o usunięciu jesteś młoda DASZ SOBIE RADE.
Pozdrawiam

[umasumak]

Współczuje. Niezaplanowana ciaża jest zawsze nie w porę i w pewnym
sensie zawsze komuś krzyżuje plany. Ale generalnie, w moim
przekonaniu nie jest to powód do aborcji. Pytasz z czego utrzymasz
dziecko? Ano, do momenty gdy nie ukończysz studiów, z alimentów. A
potem będzie już tylko lepiej. Pójdziesz do pracy, tatuś nadal
bedzie płacił i już.
Nie martw się, Twoja sytuacja wcale nie jest taka zła.

[sympatyczna1980]

I Ty go jeszcze bronisz...? Gnojek dziecko umial zrobic ale wychowywac juz nie
chce. Traktuje Cie jak... nie bylas w ciazy wszystko ok a jak jestes to juz nie
jest tak fajnie. facet ma 35 lat jest dorosly a zachowuje sie jak szczeniak. I
ty go tlumaczysz ze pogubil sie w tym wszystkim...? Dziewczyno miej troche
szacunku do siebie i nie usuwaj ciazy, dasz sobie rade, mocno w to wierze i
trzymam kciuki za ciebie.

Olu

[umasumak]

Po przeczytaniu Twoich postów, nie nasuwa się rzadna pochlebna
opinia o Twoim lubym. Ale tak sobie myślę, że być może z jego
strony, to tylko pierwsza reakcja.
Tak, czy inaczej, na Twoim miejscu postąpiłabym tak - panu bym
powiedziała, że dziecko urodzę i do niego należy decyzja, czy będzie
tatusiem tylko płacącym na utrzymanie dziecka, czy również biorącym
udział w jego wychowaniu.
Myślę, że jeśli poważnie traktował wasz zwiazek, to jednak nie
odsunie się teraz od Ciebie, a po czasie okazać się może, że będzie
widział w takim obrocie spraw także radosne aspekty.
Jeśli tak nie będzie, to po prostu niech płaci.
Tak myślę.

[kotbehemot6]

Podpisuję się z tym co wyzej i jeszcze dodam,iż nie licz na to,ze w waszym
związu po ewentualnej aborcji będzoe tak samo cukierkowo jak przedte,. Nie
będzie.POza tym,cóz to znaczy,że nie dasz rady??? Raz,ze przeważnie mamy w
obliczu zostania babcią przeważnie przygarniają córki, dwa,ze moze zmieni sie
stanowiska "tatusia". Trzy o możłiwościach zdobycia dodatkowego czasu(dziekanka)
i pieniędzy(alimenty, stypedium sojalne) dziewczyny pisały.

[agnieszkallo]

Przemyśl dokładnie decyzję o aborcji...
Znam przypadek gdzie dziewczyna była w ciązy, a chłopak nie chciał
dziecka. Po wysłuchaniu jego argumentów zrobiła aborcję. A po pół
roku chłopak spakował się i odszedł do innej-rzucił jej na
pożegnanie "Nie mogę być z dziewczyną, która zabiła moje dziecko".
Dziewczyno uwierz w siebie. Dasz sobie radę. To maleństwo stanie się
całym twoim światem.

[sowa_hu_hu]

Wcale nie uważam żeby ci było łatwo rzucić studia ,znaleźć prace i
wynając samej mieszkanie... jesli ktoś uważa że to można zrobić tak
po prostu jest w błędzie...
jednak przemysl decyzje o usunięciu dziecka... wiesz nie wydaje mi
sie żeby po czymś takim w twoim związku nadal było dobrze... zabiją
was wyrzuty...
poza tym wciąz bronisz swojego faceta... a ja nie rozumiem jego
podejścia... skoro cie kocha... nie rozumiem... utrzymuje cie ,ma
dyrektorskie stanowsiko więc chyba stać go żeby utrzymac rodzine???
jesli twierdzisz ze w tym wieku nie jest gotowy na dziecko to kiedy
bedzie? gdyby miał 25 lat to ja rozumiem... ale facet który mocno po
30stce twierdzi ze nie jest gotowy byc ojcem to pytam kiedy bedzie?
jesli on namawia cie do aborcji jest dla mnie prostakiem.

ps. jstes pewna że rodzice ci nie pomogą?

Sowo,

[reteczu]

pijesz do mnie.

sowa_hu_hu napisała:

> Wcale nie uważam żeby ci było łatwo rzucić studia ,znaleźć prace i
> wynając samej mieszkanie... jesli ktoś uważa że to można zrobić
tak
> po prostu jest w błędzie...


Nie twierdzę,że łatwo tego dokonać.Ba!Uważam,że to skrajne
postępowanie w tej sytuacji,piekielnie trudne,ale wykonalne.
Nie namawiam do radykalnych rozwiązań,tylko je proponuję,choć zdaję
sobie sprawę z ogromu trudności na drodze do realizacji takiego
planu.
Dziewczyna przyzwyczaiła się do wygodnictwa,kasę dawał
kochaś,zerwała kontakt z rodziną.
Emamy mądrze jej już poradziły.

[mozambia80]

Jestem mamą 6-miesięcznej dziewczynki na którą tez nie byłam przygotowana. Bałam
się, jak sobie poradzę, a jednak się udało... teraz nie wyobrażam sobie życia
bez niej. Teraz to ona jest dla mnie całym światem a ja dla niej najważniejszą
osobą na świecie! Nie poddawaj się bez walki, możesz kiedyś żałować swojej
decyzji. Ja nawet nie chce myśleć, że mogłabym zrobić wtedy coś takiego i
pozbawic życia moją córeczkę... bo to nie jest płód, czy jakieś tam dziecko...
TO JEST TWOJE DZIECKO: SYNEK BąDź CóRKA!

I tak, jak ktoś tu już napisał: rozwiązań może być kilka, ale ty ich nie
dostrzegasz. Moim zdaniem jesteś dziwnie zapatrzona w tego faceta (bądź jego
kasę)... A co zrobisz, jak usuniesz a on mimo to cię zostawi??? Już raz się
okazał świnią, więc...

Pogadaj z rodzicami: z doświadczenie wiem, że co innego teoretyzowanie a co
innego pomoc w faktycznej sytuacji.
życzę powodzenia

[yoggi87]

Wiesz co... Jestem młodsza od Ciebie, ale chyba mam więcej w
głowie... Usunąć dziecko dla faceta??? Nie mam słów. Przez moment
miałam wrażenie, że opisujesz jakieś bóstwo, a nie mężczyznę, który
okazał się totalnym palntem, jak może obwiniać Ciebie o wpadkę?
Czyli, że on niby nie brał w tym udziału? Gdyby Cię kochał, starałby
się dojrzeć do sytuacji i wziąć odpowiedzialność za Ciebie i to
dziecko. JEGO DZIECKO!!! Masz racje idź, usuń ciąże, a potem sobie
dalej żyj z tą świadomością, z wyrzutami sumienia i facetem, dla
którego stabilizacja i normalne, rodzinne życie jest tragedią.
Napewno będziesz szczęśliwa...

[mirac7]

Aleksandra jak chcesz to napisz do mnie na priwa.

[9-x-2]

Popieram wszystko wyżej napisane - nie potrafisz normalnie żyć z
tym, że zabiłaś żywą istotę, na dodatek własne dziecko....
Facet odejdzie, a świadomość ta pozostanie zawsze z Tobą.
Jeszcze raz powtarzam - na rodziców zawsze można liczyć. Pomogą Ci.
Pozatym, są żłobki - moje chodzi i ma się bardzo dobrze. Koszt 200
zł miesięcznie. Sądzę, że na taki wydatek Cię stać, a jak nie, to
rodzina pomoże. Będziesz mogła kontynuować studia i wychowywać
dziecko.
Ubranka mogą być np. z Allegro, nie muszą być nowe...
Jedzonko i pampersy - ok. 150-200 zł miesięcznie
Ze wszystkim można się zmieścić w kwocie 400-500 zł. Mówię o
realiach warszawskich.

[mamazuzi06]

współczuję Ci takiej sytuacji...
nie możecie po prostu usiąść i porozmawiać jak dorośli i odpowiedzialni ludzie...
znaleźć wspólnie rozwiązanie....
dziecko to największy SKARB rodziców (i dziadków też nawet tych nieakceptujących związku córki).
napisz o Waszej decyzji...
Powodzenia !!

Przeciez masz wiele mozliwosci

[vera-0]

Wyjechac do Holandii i usunac,
urodzic i oddac do adopcji,
urodzic i mimo wszystko wychowywac,

[nickna1raz]

"Po" zostaniesz całkiem sama. Bez szacunku K., a co ważniejsze samej
do siebie. Wasz związek na 100% skończy się - nawet się nie łudź, że
będzie inaczej.
Wiem, co piszę , bo jako 17-latka usunęłam ciążę. Nie miałam szans
na pomoc niedoszłego "tatusia", na żadne alimenty, rodzice dali mi
kasę na skrobankę i ultimatum, że albo ją zrobię albo mogę się
wyprowadzać z domu. Potem wszytko wróciło do "normy", ja do szkoły,
potem na studia. Znowu byłam kochaną córeczką i nikt nic nie
pamięta. A ja? Doła nie miałam, ani wtedy ani teraz. Ale pustka
była. Nie życzę Ci tego, naprawdę.
Pierwsz reakcja K. była beznadziejna, a jaka jest druga? Ta furia
nie przekresla go jeszcze jako ojca. W końcu 35 lat bez zobowiązań a
tu nagle... To dla niego też szok, może się z niego otrząsnie, a jak
nie to trudno.
Rozumiem, że ciężko jest wrócić do rodziców z potkulonym ogonem i
przyznać się do błędu (w wyborze partnera) i ciąży. Musisz
spróbować, to w końcu rodzice. Może nie będzie tak źle?
Wielu facetów mięknie na widok rosnącego brzuszka i choć na początku
nie koniecznie są zachwyceni to okazują się świetnymi tatusiami.
Głowa do góry i zapomnij, że w ogóle myslałas o aborcji.
macierzyństwo jest piękne!

[gorzkasweetie]

Ciężko zrozumieć twój tok rozumowania i tę sytuację. 35-letni
mężczyzna, jak rozumiem świetnie zarabiający, nie jest "gotowy" na
dziecko? A kiedy będzie? Jak ty będziesz miała 50 lat? O co chodzi z
tym radzeniem sobie? Przecież skoro twój Pan i Władca ma taką
świetną robotę, to zarobki także porządne. Stać was więc będzie na
utrzymanie dziecka i na opiekunkę, dzięki której uzyskasz czas
wolny. Idąc dalej - jaki problem widzisz w kontynuowaniu studiów?
Studiowałam w ciąży, ostatni rok robiłam tuż po urodzeniu córki. da
się to zrobić, jeżeli nie masz pomocy od rodziny, to z opiekunką.
Mężczyzna, który na wiadomość iż zostanie ojcem, wrzeszczy, "zwala
winę" na partnerkę, karze jej usunąć ciążę - nie kocha. I tyle.
Współczuję ci, od tej pory żyjesz ze świadomością, jakim gnojkiem
jest tak naprawdę twój idealny ukochany. Bo jest. Takie traktowanie
kobiety to po prostu poziom zerowy, dno. Przykre, że tracisz
złudzenia co do jego uczuć.
Nie zrozum mnie źle, jestem za prawem kobiety do wyboru, co zrobi z
zawartością swego brzucha. Ale w waszym przypadku to jakieś
dziecinne i głupie. Aborcję zrobisz, bo ci dziecko w wygodnym życiu
przeszkadza. Musiałabyś być szalenie twarda psychicznie, odporna,
bez uczuć, żeby potem tego nie żałować i zapomnieć o sprawie jak o
przebytej grypie. Sądząc z twoich słów, nie wydajesz się taka. Może
jednak warto pomyśleć zanim cos zrobisz?

Przesadzasz chyba Olu trochę

[gooochab]

Po pierwsze musisz odpowiedzieć sobie na pytanie czego Ty chcesz!!! Nie czego
chciałby Krzysztof, Twoi rodzice, czy ktokolwiek inny. Pomyśl nad tym, spróbuj
sobie wyobrazić siebie z maluszkiem. Ale nie w wersji "nie mamy za co żyć,
jestem sama itd", bo to wyobrażasz sobie cały czas. Dla równowagi postaraj się
wyobrazić sobie maluszka w Twoich ramionach. Jak widzisz ten obrazek?

Po drugie przestań panikować, Twoja sytuacja wcale nie jest beznadziejna. Nie
chce mi się powtarzać po koleżankach, one przedstawiły Ci bardzo dobrze
możliwości, jakie masz.

Po trzecie: Krzysztof... no cóż... nie wiem jakim jest człowiekiem. Nie chcę go
oceniać. Wiadomość o ciąży zawsze jest szokiem (nawet jeśli wiemy skąd są
dzieci!) i zawsze niesie ze sobą wiele emocji. Krzysztof ma ustabilizowany
rozkład dnia, a dziecko wprowadza w jego życie prawdziwą rewolucję. To napewno.
A co będzie dalej? Musisz dać mu czas. Nie kontaktuj się z nim przez jakiś czas
(no, chyba,że z nim mieszkasz, to byłoby niewykonalne)...
Sama potrzebujesz czasu, może wyjedź do rodziny (nie rodziców, tylko jakiejś
dalszej- jakaś kuzynka?), odpoczniesz, zyskasz świeże spojrzenie na to.

Naprawdę nie jest tak tragicznie, jak myślisz. Każda ciąża niesie ze sobą wiele.
Ja też uważałam, że to nie jest dobry moment na dziecko, teraz jestem w 23
tygodniu ciąży i bardzo się cieszę, że tak wyszło. Tak naprawdę nigdy nie ma
dobrego momentu na dziecko, zawsze jest nie w porę. Ale kiedy już przyjdzie,
chyba nie będę potrafiła sobie wyobrazić dalszego życia bez Niego- wczoraj
dowiedziałam się, że chłopiec.

Mam do Ciebie jeszcze jedno słówko- bądź przede wszystkim wierna sobie. To Ty
jesteś najważniejsza i to Ty będziesz zawsze o tym pamiętać. Czy to taka
straszna myśl dla Ciebie nosić cząstkę kogoś, kogo kochasz? Sama musisz
odpowiedzieć sobie na to. Oboje potrzebujecie czasu, Krzysztof też.

[g0sik]

No cóż...zdaje się, że swoim zachowaniem Krzysztof pokazał dobitnie
gdzie jest Twoje miejsce...Triss ma rację w 100% - jesteś utrzymanką
i od Twojej decyzji zależy czy Pan pozwoli Ci nią być nadal. W
idealnym związku na info o ciąży facet ma prawo się drzeć tylko w
jednym przypadku -gdy dziecko nie jest jego. Reakcja ukochanego
świadczy o tym, że traktuje Cię jak lalę do zaspokajania potrzeb
seksualnych, do przekazania genów wybierze inną
kobietę....niewyczyszczoną jak już ktoś to trafnie określił.

[liwilla1]

zastanow sie, blagam, nads swoja decyzja! aborcja to najgorsze mozliwe wyjscie,
odbierzesz swojemu dziecku prawo do zycia, do doswiadczenia wszystkich zlych i
cudownych, ktore skladaja sie na zycie. Ola, prosze Cie, nie rob tego!
sama jestem studentka 4 roku, studiuje dziennie, jakos sobie radze-co prawda
przy olbrzymiej pomocy ze strony tesciow i moich rodzicow, a takze dojrzalosci
mojego partnera-ale nawet jakbym byla sama, zdana na siebie, nie-nie
potrafilabym zyc bez mojego synka. sama swiadomosc takiej straty i pustki mnie
zabija. Prosze, wejdz na zdjecia mojego synka i uwierz troche starszej
kolezance-nic: ani pieniadze, ani wyksztalcenie, ani kariera-NIC nie jest w
stanie zastapic bycia mama. Nie zalowalabym nigdy porzucenia wszystkiego, co
wydawalo sie mi wazne gdy bylam w Twoim wieku, dla NIEGO. Ola, prosze...

OLU !!!! Błagam Cię, nawet o tym nie myśl.........

[abi28]

Olu, nie ma nic piękniejszego od bycia mamą !!! Ja urodziłą swojego
synka mając 20 lat, skończyłam studia, mam pracę, mieszkamy sami
w "wielkim mieście" w trójkę, rodzina daleko ponad 100 km. od nas,
bywało ciężko, ale za nic w świecie, absolutnie za nic nie
cofnęłabym czasu, tak się cieszę że mam synka i ciągle mu to
powtarzam, kocham go ponad życie i nie wyobrażam sobie bez niego
życia. Jak dowiedziałm się że jestem w ciąży byłam pełna obaw i
dokładnie tak samo jak Ty strasznie się bałam, ale gdyby czas się
cofnął nie zmieniłabym niczego, a wręcz przeciwnie zaraz po
urodzeniu synka chciałabym mieć kolejne dziecko. Od trzech lat
staramy się o drugie dziecko ale nic z tego nie wychodzi. Mój
kochany synek w tym roku poszedł do 1 klasy, ja mam 27 lat i jestem
naj,naj,naj,najszczęśliwszą mamuśką na świecie !!!
Proszę Cię Olu, nie rób tego, zapewniam Cię że będziesz żałowała
swojej decyzji na 100 %. Oczywiście zrobisz jak zechcesz, decyzja
należy do ciebie, ale wiem że jestem mądrą kobietą i przemyślisz
sobie jeeszcze raz wszystko i podejmiesz najwłaściwszą decyzję.
Pozdrawiam Cię gorąco, trzymaj się cieplutko.

Olu... nie rób tego...

[eluchna100]

Ja mialam 23 lata, tyle co ty, kiedy zaszłam w ciąże. W tamtym
czasie miałąm trudną sytuacje. Bylam z P. zaręczona, ale bez
konkretnej daty ślubu. Mieszkalismy razem, mialam mieszkanie po
zmarłym dziadku(moi rodzice po rozwodzie-ojciec w niemczech,
naduzywajacy alkoholu, mama od lat z ojczymem. Kiedy moj P.
oswiadczyl mi sie, moj ojczym od razu powiedzial co jestes w ciazy?
Pmietaj na mame nie licz, nie pomoze ci przy dziecku, bo toba sie
tez nie zajmowala)Wtedy jednak w ciazy nie bylam . W ciaze zaszlam
za 2 lata, wpadka po odstawieniu pigulek. Na przemian płakalam, ze
nie moge miec tego dziecka, ze musze opiekowac sie babcia po wylewie
(gotowac obiady, sprzeatac itp. babcia miala lewa czesc ciala
sparalizowana, jak sie jej polepszylo i zaczela chodzic po
mieszkaniu, to moja mama sie ulotnila zostawila mnie samą. Babcia
wyżywała sie na mnie, byla złosliwa, robila awantury.Nie chciala
pilegniarki do pomocy.Ja nie wytrzymywalam psychicznie, jednak jej
nie zostawilam, bo opiekowala sie mna jak bylam dzieckiem. W tym
samym czasie moj biologiczny ojciec, ktory w zamian za zalegle
alimenty obiecla mi mieszkanie po zmarlym ojcu, a moim dziadku(bylam
z nim przez ostatnie miesiace przed smiercia bardzo blisko
postanowil w amoku pijackim sprzedac mieszkanie. Nie chcialam sie
wyprowadzic, wczesniej obiecal ze zapisze mi je notarialnie, jednak
tylko mnie zameldowal.
Nie wyprowadzialm sie dobrowolnie to przysylal mi pisma od prawnika,
w koncu udalo mu sie mnie wymeldowac(bo do domu wrcalam na noc, a
cale dnie z babcia i udowodnil mi ze tam nie przebywam)
Ktorego dnia wrcam do domu, atam zamki zmienione, pomimo ze nie
mialam jeszcze wymeldowania. Zalamalam sie calkowicie, po latach
zaufalam ojcu.
Spozniala mi sie miesiaczka, test pozytywny, pierwszy szok, ryk.
Zjadlam cale pudelko pigulek logest, myslac zadziala jak postinor.
Moj narzeczony, tez plakal ze nie mozemy miec tego
dziecka.Pojechalismy na usg, nic nic nie wykazalo, za 2 tyg, juz
bylo widac pecherzyk ciazowy (13mm) bez bijacego serduszka.W nocy
sie cieszylam, glaskalam, rozmawialam z brzuszkiem a nad ranem
histeria... Mielismy przyjechac za 2 tygodnie. Stchurzylam.
Pojechalam w ten dzien na zabieg aborcji. P. zawiozl mnie, w aucie
plakalam, chcial zawrocic, ja mowilam ze nie moge miec tego dziecka,
ze nikt nam nie pomoze, ze P. rodzice juz maja mego wnuka i maja
dosc, ze matka ma prace wyjazdowa i nigdy jej nie ma i ma syna wtedy
8 letniego, ze kto zajmie sie babcia. Tysiac razy te same argumenty
walkowalismy. Niby decyzja przemyslana, moj P. mowil ze zawsze
bedzie ze mna, cokolwiek postanowie. Na dniach P. stracil prace, ja
nie mialam wogole pracy, ledwo co skonczylam licencjat. Ciezka
sytuacja.
Chcialam z tamtad uciec, plakalam u tego lekarza, a on sucho nie
pani pierwsza nie ostatnia. Dal mi zastrzyk i chwila zabieg.
Pamietam tylko taki tekst; ojej jaka roslinka, jaka wczesna ciaza.
Po wszystkim pierwsza moja mysl witaj u bram piekla.
P. czekal w aucie, tak samo plakalismy wtuleni w siebie jak tam
szlam i jak wrocilam.
Po tym wszystkim mialam silna depresje, cale dnie plakalam i
udawalam ze ksiazke czytam.Kiedy babcia robila awantury tylko
upewnialam sie ze musialam tak postapic. ze nie bylo warunkow.
Do dzis mam wyrzuty sumienia, nie moge sie z tym pogodzic, ze bylam
slaba, ze myslalam tylko o innych a nie o sobie, swoim zyciu. Z P.
nie bylo ciekawie, juz przed ciaza, wtedy chialam z nim zerwac.W
klotniach skakalismy sobie do oczu, wyrzuty byly. Mam zal do P. ze
sila nie zmusil mnie abym jednak tego nie zrobila, ze nie zapewnial
mnie ze zabierze mnie od babki. Tylko zgadzal sie na wszystko, to on
rozmawial przez telefon z tym lekarzem, ja nie mialam
odwagi.Pamietam, ze cieszyl sie, kupil mi folik, ale nie wystarczylo
nam sil, tchorze z nas i tyle. Poslzismy do spowiedzi oboje , do
ojca dominikana, opowiedzialam ksiedzu wszystko, cale moje zycie,
powiedzial nam tak, ze to dziecko ktore zamieszkalo we mnie jest
szansa od Boga, mamy kochac je ze zdwojona miloscia za tamto, ze
jesli tak sie stalo to Bog dal nam szanse i ze mamy byc razem, bo to
znak.Duzo mnie to kosztowalo, ta spowiedz, potrzebowalam jej.
Po tym wszystkim probowalismy abym znow zaszla w ciaze, udalo sie,
ja mialam prace, on tez. Ciza przebiegala ok. W 38 tyg. maly
okrecil sie pepowina i bylo zagrozenie zycia,szybko cc, zagrozenie
zycia, przestal oddychac. 6 dni pod respiratorem.Lekarze tylko rece
rozkladali, wszystko w rekach Boga, w szpitalnej kapliczce plakalam
i modlilam sie zarliwie jak nigdy do Matki Boskiej Nieustajecej
pomocy. Wiem, ze to dzieki niej synek zyje, ma sie swietnie.
Minely 3 lata, P. zmnienil sie calkowicie, stal sie odpowidzialny za
nasza rodzine, szanuje mnie(wczesniej nie),i bardzo kocha naszego
synka.Czasem porozmawiamy o tym co sie stalo, załujemy i ni emozemy
sobie wytlumaczyc, dlaczego taka glupote zrobilismy.Przyjaciolka
ktora stawia zawodowo karty, powiedziala ze i tak ta ciazy by sie
nie utzrymala, ze tak lepiej jak sie stalo na samym poczatku. Marne
pocieszenie.
A rodzice, moi staneli na wysokosci zadania, finansowo kupuja
ubrania dla synka,zabawki, mebelki i okazjonalna opieka, to znaczy
moj ojczym, bo mama na widok przewiniecia malego ma odruch wymiotny.
Tescie sporadycznie iteresuja sie wnukiem, sa zmeczenie opieka nad
pierwszym wnukiem. Jestem cale dzionki sama, maz pracuje po 10 h. w
5 dni w tyg. Ja zaczelam studia zaoczne magisterskie. Za jakis czas
chcielibysmy jeszcze jedno dzieciatko, ale jak sie uda. Nasz synek
jest cudowny, jest calym naszym swiatem radoscia. Prosze Ola nie rob
tego, ciezko sie zyje z taka swiadomoscia, bol jest mniejszy, ale
jest i nic nie da to ze Bog wybaczyl.Nic.
Ulozysz sobie zycie, zobaczysz, ja zaluje jednego, ze nie
powiedzialam o ciazy rodzicom, na pewno nie zgodziliby sie na to co
sie stalo. Zaluje ze sami z tym bylismy.Moj narzeczony wtedy mial 26
lat, ja 23 jak dzieciaki.
Przemysl, jeszcze raz...

[patsik]

Nie sądze, żeby to była podpucha...bo parę lat temu poznałam prawie
identyczną historię. Pan tatuś zarządził: albo usuniesz, albo ja
znikam. Też miał lat około 35, własną firmę a ona była na studiach.
Długo myślała....była już nawet zapisana na zabieg. Nie poszła.
Synek ma teraz siedem lat a ona mówi, że nie wybaczyłaby sobie,
gdyby go nie było....Pan Nieodpowiedzialny oczywiście rozmył się w
niebycie - nie było mowy o żadnej akceptacji syna. Ale dziewczyna
sobie poradziła - mimo tego, że była absolutnie odcięta od rodziny,
w momencie, kiedy zaszła w ciażę. Jakoś - z biegiem czasu (bo nigdy
nie mówiła, że jest jej łatwo)- znalazła się i babcia...i
dziadek....Zawsze mówiła, że wywalenie Pana Nieodpowiedzialnego z
własnego życia było najlepszym, co zrobiła dla siebie. Miesiąc temu
wyszła za mąż.
Aleksandro - wywal go, jest niewart Ciebie - niezależnie od tego,
co zrobisz z ciążą. Przeczytaj, co napisała wieczna-gośka: mądrze
gada! Nie będziesz samotna, gwarantuję - ot, choćby tu znajdziesz
wsparcie. Jest wśród nas na pewno kilka osób, które mogłyby się z
Tobą spotkać i pogadać.
To taki pozytywny przykład.

[bea.bea]

patrząc na ostatnie zawirowania polityczne...to kojarzy mi sie ten post z
podpucha...jakieja organizacji...typu CBA...
napiszcie która robiła, u kogo..i za ile...

[zuza-anna]

Twój facet okazał sie gó..arzem, ale ty bądź dorosła. Nie
histeryzuj, nie płacz. Umów się z nim w kawiarni czy innym
publicznym miejscu na poważna rozmowę i przedstaw swoje warunki:
po pierwsze, oznajmij, że zdecydowałaś się urodzić
po drugie, że jesteś gotowa sama sie soba zając , a od niego
wymagasz tylko finansowego wsparcia dla siebie, bo będą w ciąży w
czasie studiów nie jesteś w stanie podjąć aktualnie pracy
po trzecie, że finasowe wsparcie teraz ma objąć wynajęcie dla
ciebie jakiegoś przyzwoitego kąta, byś mogła spokojnie przebyć
ciążę i miec gdzie sie zatrzymać z dzieckiem po porodzie oraz
pewnej kwoty na twoje utrzymanie
po czwarte, potwierdź, że sprawę formalnych alimentów na ciebie do
ukończenia studiów oraz na dziecko, a potem tylko na dziecko masz
nadzieję załatwic polubownie po urodzeniu dziecka
I nie daj się zmanipulować!!! Omów może wszystko w jakimś darmowym
biurze porad prawnych, adresy znajdziesz w lokalnej gazecie.

[nataliak9]

Aleksandro,może przenies swoje dywagacje na forum Samodzielna mama?
zobaczysz jak radza sobie kobiety z dzieckiem bez faceta.

[kropkakot]

Ja tez wpadłam z tym ze z własnym męzem z którym byłam juz własciwie
na etapie rozwodu. Totalna załamka, nie chciałam, nie kochałam tego
dziecka, ciąża zawaliła wszystkie moje zyciowe plany, nadzieje na
odejscie od meza i ułozenie zycia na nowo... Ale nigdy nie
pomyslalam ze mam PRAWO decydowac o tym zeby usunąc ta ciaze. Taka
mysl nie zaswitała nawet na chwile w mojej głowie, bo to przeciez
JEST mały nowy człowiek! W dodatku nic nie winny całej sytuacji. To
ja mam teraz byc za niego odpowiedzialna jako jego MATKA. Przez
okres ciazy pogodziłam sie z tym ze swoje plany musze odlozyc na
pozniej, pokochalam dziecko "od pierwszego kopniecia" i wiedzialam
ze sobie poradze. Dostałam jakiejs dziwnej nowej siły i wiary. Moja
Mala ma teraz 10 miesiecy, jest cudowna a ja układam teraz swoje
zycie na nowo. Uwierz ze sie uda, nie licz na niego a zreszta gdyby
on nie chciał utrzymywac Cie w czasie ciazy jest taki przepis, który
go do tego zobowiazuje jako ojca. Spróbuj dowiedziec sie na jakims
forum prawnym. Trzymaj sie.

to jedz do Holandii

[vera-0]

albo oddaj do adopcji.

Co chcesz usłyszeć????

[escribir]

Tak, zrób to? A potem módl się aby sumienie przestało odliczać tygodnie,
miesiące, lata- które miałoby twoje dziecko gdyby żyło.
Nie powiem Ci że macierzyństwo to najpiękniejsze co może sie kobiecie
przytrafić. Jest jeszcze kilka fajniejszych spraw. Ale NIC macierzyństwa NIE
ZASTĄPI. Nie ma dla niego zamiennika.
Miałam 21 lat gdy zaszłam w ciążę. On pozostawił mi wolna rękę, to ja miałam
podjąć decyzję. Dopiero zaczęłam pracę- kiepsko płatną, na okres próbny, nie
miałam nawet matury, nie miałam rodziny (nie to ze byliśmy skłóceni- po prostu
jej nie miałam).
Więc podjęłam decyzję. Teraz moja decyzja ma prawie 11 lat On widział ją
ostatni raz na badaniach genetycznych (tak, tak, po naradzie ze swoja matką
doszedł do wniosku ze to nie jego dziecko ), gdy miała pół roku. Tylko
comiesięczny przelew alimentów przypomina mi o nim.
A ja? Jestem mężatką od kilku lat, mam też druga córkę, zdobyłam konkretny zawód.

WIĘC DO JASNEJ CHOLERY NIE MÓW MI ŻE SIĘ NIE DA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Brak mi slow!

[emilly4]

Twoj facet ma 35 lat,jest dyrektorem firmy. Ty 23 lata na 4 roku-
czyli juz prawie konczysz!! Powiedz mi w jaki spsob przeprowadza sie
w twojej glowie proces myslenia?? Jak z gory mozesz powiedziec,ze
twoja mama ci nie pomoze??
Dziewczyny maja po 20 lat i zachodza w ciaze,koncza studia,maja
prace i sa najszczesliwsze na swiecie,a Ty??? Jedyne o czym mozesz
teraz pomyslec to skrobanka!!
Nie wspolczuje ci wogole!

[emilly4]

Twoj facet ma 35 lat,jest dyrektorem firmy. Ty 23 lata na 4 roku-
czyli juz prawie konczysz!! Powiedz mi w jaki spsob przeprowadza sie
w twojej glowie proces myslenia?? Jak z gory mozesz powiedziec,ze
twoja mama ci nie pomoze??
Dziewczyny maja po 20 lat i zachodza w ciaze,koncza studia,maja
prace i sa najszczesliwsze na swiecie,a Ty??? Jedyne o czym mozesz
teraz pomyslec to skrobanka!!
Nie wspolczuje ci wogole!

[mma_ramotswe]

A jak się zabezpieczaliście? Tak z ciekawości pytam