Czy naprawdę wszystkim tak ciężko?

[ominika]

W porównaniu z pierwszym dzieckiem - teraz jest lajtowo. Córa jest
upośledzona i niewidoma, więc cała masa "normalnych" problemów i
niespodzianke niemowlęcych nas wtedy ominęła. Teraz, po blisko 10
latach przeżywam macierzyństwo jakby na nowo i jest niesamowicie.
Pomimo strachu, że coś niepokojącego się pojawi, pomimo bolesnego
zabkowania, pomimo płaczu, wiszenia na piersi, niedospanych nocy i
tak dalej i tak dalej. Najlepwszym dowodem na to jest to, że przy
córeczce już w szóstym miesiacu jej zycoa mialam opiekunkę, by
wyrwać sie choć na chwilę z domu, bo sytuacje mnie przerastała.
Teraz nawet nie myslę o tym, by Kubka komus podrzucić. Nie ciagnie
mnie w inną stroną niż w tę, w którą patrzy moje dziecko.
Błogosławię wręcz każdy normalny, zwykły dzien z moim synkiem.
Nawet jeśli jest marudny, płaczliwy i męczący... Po wielu latach
szarpania się z własnymi emocjami wreszcie czuję spokój i pewność,
że wszystko jest na swoim miejscu. Poradniki i gazety dzieciowe
jakoś mnie nie ciekawią, a moje dziecko wydaje się być szczęśliwe i
zadowolone...

[asia_i_p]

Widzisz, kiedyś była jedna ksiązka do wychowania dzieci, a nie
tysiąc. Moja babcia nie wsłuchiwała się w potrzeby dziecka, tylko
skoro wszyscy lekarze i położne zgodnie mówili, że ma byc przerwa
nocna, to od 4 do 6 rano woziła wrzeszczące z głodu niemowlę w
wózeczku. Była dzielna, mówię to bez ironii, ale to tyle, jeśli
idzie o wsłuchiwanie się w potrzeby dziecka.
A co do nie wyrabiania, kiedy dziecko nie sypia, to u mnie we
Wrocławiu po maratonie filmowym całonocnym jeden facet rzucił się
pod tramwaj. Podobno nie miał depresji ani żadnych poważnych
problemów.
I powiem Ci, co jest z Tobą nie tak - i wybacz, że tak ostro - jeśli
jedyną Twoją reakcją na to, że komuś jest źle i o tym mówi, jest
opadnięcie rąk i natychmiastowe przyrównanie jego dupowatości do
własnej idealności - to brak Ci wrażliwości, empatii i pokory. I
lepiej pocwicz te cechy zanim Twoje dziecko zostanie nastolatkiem,
bo wtedy bez nich jedno z Was dwojga może nie wyrabiac i pisac na
forum rozpaczliwe posty.

no przeciez kazda prawdziwa matka-polka

[krwawakornelia]

wie ze dzieci to horror i katorga.
Adoptujmy 18 latki.

[figlarna88]

Witam wszystkie mamy!
Muszę powiedzieć, że rzeczywiście to całe biadolenie to przesada, ale wydaje mi
się, że czasem wystarczy dobre słowo, żeby móc podejść do kolejnego problemu z
większą rezerwą i nawet jeśli jedna osoba odpisze takiej mamie na tym
Niemowlęciu to i tak podniesie ją to na duchu, co tu dużo gadać. Oczywiście przy
tym wszystkim, co my teraz mamy to nie umywamy się do naszych babć chociażby,
ale rzeczywiście czasem można sobie nie poradzić.
Ja akurat nigdy nie miałam szczególnych problemów z Julą, ale nie każde dziecko
jest spokojnym berbeciem. Może to też kwestia wsłuchiwania się w potrzeby dziecka.
A tych książek to się naczytałam jeszcze przed zajściem w ciąże i na zdrowie mi
nie wyszło, bo strasznie panikowałam cały czas.

[lupobianco]

A gdzie mamy się wyżalić ? ; ) Kto nas lepiej zrozumie niż druga
mama? Tak naprawdę to panika, zmęczenie itp odczucia nie są stanem
peramnentym, zwykle wszystkie mamy cieszą się ze swego
macierzynstwa, jednak przychodza takie dni (któraś dziewczyna
słusznie napisała,że nie jesteśmy cyborgami), kiedy w akcie
desperacji rzucają się do internetu po zwyczajne wsparcie,
oczekując, że inna mama napisze np."nie martw się, też tak miałam,
przejdzie"- jest to normalne zjawisko, szukamy wsparcia,
potwierdzenia u ludzi mających podobne do nas doświadczenia.
Wracając do początkowego pytania " komu jak nie Wam... mam
powiedzieć jak czasami się boję, jest mi ciężko " Koleżankom,
znajomym, którzy nie mają dzieci ? - radzić się w sprawie koloru
kupy ? Rodzinie - opowiadać jak bardzo jestem niewyspana ? Mężowi
wracającemu z pracy wieczorem (jemu też nie jest łatwo) ? W czasach,
kiedy nie byłam mamą, unikałam jak ognia znajomych, które ciągle
opowiadały o tzw trudach macierzyństwa, nieprzespane noce,
wyrzynające się ząbki itp. - to był horror, wyrwała się kobiecina na
chwile z domu na babski wieczorek, dziecię zostało w domu z
tatą,babcią a ona cały wieczór o tych ząbkach. Rodzinie nie powiem,
bo będą się martwić ze mną i o mnie, mężowi nie będę truła,bo chłop
jak to chłop - myśli zadaniowo, poczuje, że oczekuję od niego
rozwiązania problemu, nie zrozumie, że czasami potrzebuję się
wygadać : )To formu jest wentylem bezpieczeństwa, wiem, że tu są
dziewczyny w podobnej sytuacji, zrozumieją mnie i nie jest tak, że
wszystkie są ciągle przemęczone, umordowane i w znoju i trudzie
przeżywają swoje macierzyństwo. Te rozpaczliwe posty pojawiają się w
rzadkich chwilach zwątpienia, niemocy. Bo o czywistościach - "
kocham mojego maluszka nad życie - nawet po nieprzespanej nocy ; )"
nikt nie pisze, bo to wiemy, szukamy zrozumienia i rady - co robić,
żeby przespał tę noc ?
Kornelio - 18 latki to dopiero horror ; )

Ale" pojechali" po was.

[tosina]

[tosina]

Oj za szybko kliknelam.Bycie zmeczonym i brak entuzjazmu nie jest
niczym zlym. O wiele gorzej jest gdy udajemy same przed soba ze
wszystko Ok a tymczasem same nie wyrabiamy. NIKT nam nie pomoze
jesli jesli nie powiemy ze tej pomocy potrzebujemy.Jednak trzeba tez
wziasc pod uwage ze sa ludzie ktorym zawsze zle, ktorzy zawsze
utyskuja zamist zmierzyc sie ztym co dostaja od zycia. Moze czesc z
tych mam utyskujach liczyla ze bedzie ksiazkowo , ze bedzie super bo
dziecko w wozeczku kolezanki takie slodkie i tak slicznie wygladaja
na spacerze.A tym czasem towarzysz nie chce wstawac na wspol do
malucha, nie chce robic nic ponad to co musi i frustracja rosnie bo
mialo byc tak pieknie a nie jest.
Sama przyznaje sie ze najciezej wstawalo mi sie w nocy do 1 dziecka
a przy nst. bylam wprost zaskoczona ze nie jest mi "ciezko" isc do
pokoju obok nakarmic.

Wszystko wiec tez zalezy od mentalnosci. czlowieka.

[weronikarb]

Wole tutaj sie wybiadoli, ponarzekac, powyzywac niz w realu wyżywac
sie na mezu i jemu "truc".
Takim sposobem, przezylam 2 lata niedospania
Do pracy poszlam zaraz po maciezynskim.
Syn mial do 3 m-cy kolki od 4 m-ca zaczely isc zeby do 10 m-ca mial
16 na wierzchu
Nastepnie problemy z jedzeniem - a dokladnie brakiem.
Przestawil sie na jedzenie nocne calkowicie (w ciagu nocy wypijal 1
litr mleka z kaszka manna)

W ciagu 2 lat schudlam 40 kg bez dity - to jedyny plus )))

I nadal niemam luzu, moje dziecko to odwrotnosc wszystkich
poradnikow, ale kocham go i jestem szczesliwa ze go mam

Poprostu niektorzy maja taka forme terapii, ja w realu jestem
cyborgiem

do autorki wątku

[ejka.pe]

Oj, widzę, że z jednej strony jesteś wielkim przeciwnikiem
poradników i "dzieciowej" literatury, z drugiej zaś - orędowniczką
macierzyńskiego instynktu. Zgadzam się z Tobą, że książek nie należy
brac dosłownie i postępowac wedle wytyczonych ściśle reguł. Ale
instynktowi trzeba czasem pomóc... Bo chce się dla dziecka dobrze,
robi się tak, jak serce podpowiada, a efekt jest inny od
zamierzonego. Dlatego - moim zdaniem - warto czasem coś mądrego
poczytac albo przynajmniej znaleźc coś, co w przypadku naszego
dziecka pomoże i uczyni nasze życie lepszym.

Założyłam na forum "niemowlę" wątek o łatwym planie, i podobnie jak
pade, nie zauważyłam tam żadnego narzekania ani biadolenia, jest tam
raczej wymiana doświadczeń i wyrażenie gotowości do wprowadzenia
jakichś zmian w życiu dziecka, bo są one, zdaniem mam, potrzebne.
Ciesz się, kobieto, że Ciebie akurat Twój macierzyński instynkt tak
doskonale przez życie prowadzi, bo nie każdy jest takim
szczęściarzem!

Mi samej, dla przykładu, instynkt kazał zamykac dziecku usta piersią
za każdym razem, gdy zapłakało, nosic wciąż na rękach, huśtac,
kołysac, pomagac w zasypianiu, jedzeniu, chodzeniu... Kiedy starsza
córeczka trochę podrosła, okazało się, że zabrnęłam w ślepy zaułek,
i dopiero to moje "guru", Tracy Hogg, przedmiot mego uwielbienia
bezkrytycznego, otworzyła mi oczy!
A tak zupełnie poważnie - uświadomiłam sobie wiele rzeczy dzięki tej
Pani, i pomogłam i sobie, i dziecku. Nauczyłam spania,
samouspokajania i wielu innych pożytecznych rzeczy.

Dlatego jestem zdania, że instynktowi trzeba czasem pomóc albo lekko
go nakierowac na własciwe tory.

Nasuwa mi się jeszcze jedna myśl - przecież to forum niemowlęce
właśnie po to jest, do diaska, żeby sobie pobiadolic, więc jeśli
ktoś pobiadoli, to źle, że sobie tam pobiadolił? Nawet ta matka,
która tak świetnie daje sobie radę (w erze pampersów i
podgrzewaczy), miewa czasem gorsze chwile i nie wyrabia, więc co w
tym złego, że o tym napisze?
Jeśli Ciebie to drażni, to po co Ci to czytac i się stresowac?

a ja sie zgadzam z autorka

[margo_kozak]

ZGADZAM SIĘ Z AUTORKA WATKU.
Jak bylam jeszcze w ciazy to pamiętam jak na moim rówieśniczym forum
pojawialy się watki o sprzątanie, gotowanie jak już dziecko się
urodzi., (kiedy to robic???)
Padl nawet pomysl żeby nagotowac i pomrozic na kilka miesięcy, bo
przeciez przy dziecku nic się nie da zrobic.
A co do forum niemowle, to często mam wrazenie ze tam siedza jakies
malo zaradne mamy.

[ida771]

widzisz to zależy od tego
w jakim momencie życia jesteśmy
jaka jest nasza dojrzałość
jaka jest nasza pokora
jakie mamy doświadczenia zyciowe
czy nasze osobiste potrzeby są zaspokojone czy nie
czy to nasze pierwsze dziecko czy czwarte
czy nasza cierpliwosc do dzieci rosnie czy spada wraz ze wzrostem liczby
posiadanych dzieci
długo by wymieniać.
nie potępiałabym matki która się wścieka.

[budyniowatowe]

sabciass napisała:

> Czytam czasem forum Niemowlę i ręce mi opadają. Co drugi post jest
o
> tym, jak to jedna z drugą już nie wyrabia, bo:
> -dziecko wisi na cycku, a ona by chciała żeby tak jak u T.Hogg
jadło
> co trzy godziny i maltretuje malucha
> -budzi się jeszcze w nocy, więc może zamiast cycka dać mu butlę,
to
> przestanie
> -bo samo nie zasypia, i już drugi tydzień drze się przez trzy
> godziny gdy ona próbuje wprowadzić "uśnij wreszcie"
> -dziecko ząbkuje, płacze a ona się wścieka.
> -a w łatwym planie pisze tak i tak, a jej dziecko za cholerę nie
> chce tak robić
> Dlatego pytam, czy są tu jeszcze jakieś mamy, które słuchają
potrzeb
> dziecka, zamiast swoich? Które płacz dziecka nie denerwuje?Które
> słuchają swojego instynktu, zamiast czytać te durne książki, w
> których jest mnóstwo oczywistych rzeczy i mnóstwo bzdetów?

Od razu widac, ze nie przeczytalas zadnej z tych ksiazek, bo nawet
nie wiesz o czym tam pisza.

Glowna mysla ksiazek T. Hogg jest to aby wsluchac sie w swoje
dziecko i je zrozumiec, a nie maltretowac.

[leonie26]

jednak bardzo ciezko

[figlarna88]

Witam!
Nie można powiedzieć, że są mało zaradne, tylko właśnie szukają pociesznie i nie
chcą się pewnie wyżalać w realu, wiec chociaż tutaj im może dajmy, a poza tym
chyba każda z nas miała chwile zwątpienia, nie?

[melka_x]

Wam się wydaje, że mając 1, 2 czy nawet 3 dzieci wiecie już wszystko
o dzieciach wszystkich. A dziecko dziecku nierówne. Dzieci są
spokojne i płaczliwe. Są takie co szybko uczą się przesypiać noc i
takie co jeszcze w przedszkolnym wieku budzą się po kilka razy i
długo nie mogą zasnąć. Są takie, które wymagają bezustannej uwagi i
takie, którym czasem zdarza się poleżeć sobie spokojnie z
grzechotką. Są takie co godzinami wiszą na piersi i każde ostawienie
od piersi wywołuje atak płaczu, i takie co najadają się w 20 minut i
spokojnie sobie zasypiają. Dlatego jednym jest rzeczywiście ciężko,
innym całkiem lekko. A matka 'łatwego' dziecka nie zrozumie ile
pracy wymaga opieka nad tym bardziej absorbującym.

A granica między słuchaniem potrzeb swojego dziecka, a
podporządkowywaniem wszystkiego dziecku jest płynna. Najlepsze
przykłady to właśnie spanie i jedzenie. Naprawdę nie ma żadnego
powodu, żeby dziecko dobijające roku musiało jeść w nocy czy budzić
się kilkanaście razy. Są na to sposoby i naprawdę one nie oznaczają
ignorowania potrzeb dziecka. Rodzice mogą - przynajmniej w pewnej
mierze - wyregulować rytm dobowy dziecka. Jeśli tego nie chcą, ich
sprawa, ale proszę mi nie wciskać kitu, że to to samo co słuchanie
potrzeb dziecka.

[melka_x]

A propos ząbkowania, swoją drogą to niezły przykład na
nieprzystawolność doświadczeń przy różnych dzieciach. Po pierwszych
2 zębach syna byłam przekonana, że wieści o straszliwie męczącym
ząbkowaniu są mocno przesadzone, takie strojenie się w
matkokobatanckie piórka. Owszem mały marudził, nawet sporo i
upierdliwe, ale żeby jakiś dramat, no bez jaj. Po 2 miesiącach
dziecku zaczęło naraz wyłazić 5 zębów. I wtedy zrozumiałam czym może
być ząbkowanie, to był naprawdę koszmar zwłaszcza, że sprzęgł się
najpierw z jakaś infekcją dróg oddechowych, a później z ospą.

U nas akurat kazdego zeba dziecko

[krwawakornelia]

mocno odchorowalo, ale to raczej jemu bylo ciezko nie mnie.