sparaliżował mnie strach

[deela]

wlasciewie to nie, nigdy
chyba jestem takim typem ze mnie to nie tyka, ja dzialam biegam robie cos,
DZIALAM DZIALAM DZIALAM!
ale zeby tak stanac sparalizowanym to nie, u mnie nerwy przychodza potem,
potem sie trzese rycze, jak juz jest po wszystkim
a wam sie zdarza taki paralusz?
tak mnie natchnal watek o zanoszeniu sie dzieciow

[gemmavera]

Mnie się zdarzyło parę razy, w sytuacji z dzieckiem raz. Córka mając
półtora roku rozwaliła czoło. Wyglądało to przerażająco, krew
leciała w takim pulsującym rytmie, brrr...
I wtedy własnie siedziałam jak sparaliżowana - powiedziałam do męża,
że musimy jechać do szpitala, ale po prostu siedziałam w zupełnej
rozsypce. A potem się przez kilka minut zastanawiałam, w co mam
dziecię ubrać do tego szpitala. )
Dopiero mnie mąż do pionu postawił i pojechaliśmy.

We wszystkich innych sytuacjach w dziećmi w roli głównej typu nocne
duszności przy zapaleniu krtani czy nawet złamanie nogi, reaguję
w miarę sensownie (niekoniecznie spokojnie, ale racjonalnie), a ten
jeden raz dałam plamę.

Paraliżujący strach zdarzał mi się też w innych sytuacjach, ale to
już nie na ten wątek.

stres jest moją największą motywacją

[corkaswejmamy]

może nie największą, ale zapewne jedna z większych. To ten czas kiedy nosi mnie.
Glowa tysiącem mysli przepełniona, masa potencjalnych rozwiązań. W przypadku
strachu(rozgraniczam to) bywam osowiała, ale rzadko. Z reguły staram się nie
mysleć. Zasada jaką sie kieruję : Nie ma sensu przejmować się czyms na co nie ma
się wpływu. I tak też się zachowuję. Jesli czuję, że mam jakieś wyjście znaczy
to, że nie jest tak beznadziejnie.

[gardeniaa]

zdarzył mi się taki stan, na widok śmierci mojego ojca
w jednej chwili chciałam krzyczeć, płakać a nie mogłam, coś mnie
zablokowało

[gardeniaa]

no tak, córa rządzi mi klawiaturą


gardeniaa napisała:

> zdarzył mi się taki stan, na widok śmierci mojego ojca
> w jednej chwili chciałam krzyczeć, płakać a nie mogłam, coś mnie
> zablokowało
a wszystko to co się działo wokół mnie toczyło sie jak w zwolnionym
tempie, jakby toczyło sie obok mnie
to był chyba szok
straszne to było

deela

[tyssia]

ja mam tam samo , tez dopiero po jakis czasi 'dociera' to do mnie

[100ania]

jak do tej pory - nie!!!
działam jak automat, natychmiast, potem cała się trzęsę i śni mi się wszystko po nocach

[elza78]

ja w sytuacjach ekstremalnych dzialam trzezwo i logicznie, ale emocjonalnie mam
wrazenie jakby wszystko dzialo sie obok mnie, czesto pozniej niewiele pamietam z
tego co sie dzialo, chociaz ci co byli wtedy ze mna mowia ze spokojnie i trzezwo
analizowalam fakty... strach mnei nei paralizuje sprawia ze zapominam

A możesz rzucić linka ?

[denea]

Jak o zanoszeniu to chętnie bym poczytała, bo mojemu się zdarza, a
jakoś nie mogę go znaleźć, na Małym Dziecku też nie widzę.
Co do paniki to jakoś mi się nie zdarzyło "skamienieć" jeszcze.
Raczej działałam odruchowo a dopiero potem były miękkie kolana i
takie tam atrakcje.

denea

[deela]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=75890665

Dziękuję bardzo :) ntxt

[denea]

[jkk74]

Rzadko panikuję. Jako małolata miewałam niebezpieczne przygody z panami, którzy
mieli chyba kosmate myśli ( i np szli tuż za moimi plecami - zazwyczaj
obrywali lakierem do włosów po oczach albo torbą w podbrzusze.
Tylko raz jak do tej pory (a mam prawie 34 lata) byłam sparaliżowana ze strachu
- kiedy zjeżdżaliśmy z wiaduktu (Warszawa, okolice Wisłostrady) i samochód
prawym kołem wskoczył na krawężnik. Siedziałam jako pasażer po prawej stronie,
jak skamieniała, widziałam jak samochód leci w dół, w głowie słyszałam już
syreny policyjne. Nic sie nie stało (poza rysą na feldze) ale uraz do miejsca
mam nadal. Teraz mąż jedzie tam góra 20 km/godz (wtedy jechał może 40).
Przy dzieciach mnie nie paraliżuje - przeżyłam duszącego się syna (duszności
związane z chorobami układu oddechowego i stanami zapalnymi krtani, zdarzały się
swego czasu dość często) oraz operację podcięcia migdałków córki (krztusiła sie
spływającą po operacji krwią a nie była jeszcze w pełni przytomna).

[majmajka]

To zalezy jaki strach. Jesli chodzi o sytuacje, ktore wymagaja medycznej interwencji, dzialam mechanicznie. Jestem wyksztalcona w tym kierunku, wiec nie mysle co zrobic, tylko w sytuacjach wymagajacych szybkich decyzji dzialam szybko i jak automat(np. kiedy syn wlozyl do nosa gleboko koralik, w sekunde bylam w lazience, wywalilam cala kosmetyczke na podloge, wzielam pensete do depilacji brwi i szybko wyjelam koralik, trwalo to moze 30 sek.- ciotki biegaly jak oszalale i wrzeszczaly itp).
Wlasciwie to jeszcze nigdy mnie nie sparalizowal strach. Pozniej, jak juz jest po wszystkim i emocje opadna rycze, rycze na glos doslownie.

[rotera]

w syatuacjach zagrożenia własnego, męża czy dzieci działam jak
automat, adrenalina wysoko i jak mi ktos panikuje obok
przeszkadzając w działaniu to jednym krótkim rykiem potrafie ustawić
do pionu, bądz trzepnięciem w twarz (raz było to konieczne)
nigdy w trakcie, i nie tuż po, zawsze czekam aż sutuacja minie,
wyklaruje się, minie chwila, np dzieci przytule uśpie, popilnuje
jeszce chwile
zaczyna mną telepać jak już wszytsko sie skończy czasem godz po,
dzień po.
jak usiąde na spokojnie nabiore powietrza, pomyśle na spokojnie, nie
specjalnie, ale samo mi się to przewinie, to wtedy nerw aż do
wymiotów, ale to tylko wyjątkowe sytuacje, było ich w życiu z pięc.
duszności itp kończe latającymi łapami, ale też po.