Bezdzietni szczesliwsi??

[kokarda]

Moze wbije tu kij w mrowisko, ale gdzie indziej jak nie tutaj..?
Ostatnio doszly mnie sluchy o sondazu, ktorego wyniki glosily, ze ludzie
bezdzietni sa szczesliwsi. Z ankiety wynikalo, ze sa mniej zestresowani,
przez co bardziej odporni na choroby, wiecej czasu poswiecaja na siebie, swoj
rozwoj tak zawodowy jak i fizyczny.. no i w ogole sa bardziej zadowoleni z
zycia.
Nie podam wam zrodla, bo i tak nic wam nie powie, nie chodzi o Polske, ale
jeden z krajow europejskich, jesli to robi roznice..

Dzis w pracy zeszlismy na te tematy, okazuje sie, ze ludzie z ktorymi pracuje
zgadzaja sie z wynikami ankiety. A co wy sadzicie na ten temat??

[Gość: Doki]

Moim zdaniem taki wynik bierze sie z przyjecia
okreslonych warunkow poczatkowych. Sa kraje, ktore
poszukiwanie wlasnego szczescia maja zapisane w konstytucji.
Jesli rzeczywiscie ktos sadzi, ze jego zycie polega na
poszukiwaniu i zdobywaniu szczescia, na ogol w wymiarze
materialnym, to musi mu wyjsc, ze dzieci sa na drodze do
szczescia raczej przeszkoda, bo dzieci to trud,
wyrzeczenia, rozczarowania i rzadkie momenty, kiedy
myslisz sobie "YES!".
Z tego samego powodu osoby niezonate/niezamezne beda
szczesliwsze od pozostajacych w zwiazku malzenskim. Wiem,
ze sa badania, ktore to potwierdzaja i sa tez takie,
ktore twierdza cos dokladnie odwrotnego. Ale jest jeszcze
statystyka rozwodow.
"Szczesliwosc" to kiepski sposob na zycie.

[kokarda]

Gość portalu: Doki napisał(a):

> Moim zdaniem taki wynik bierze sie z przyjecia
> okreslonych warunkow poczatkowych. Sa kraje, ktore
> poszukiwanie wlasnego szczescia maja zapisane w konstytucji.
> Jesli rzeczywiscie ktos sadzi, ze jego zycie polega na
> poszukiwaniu i zdobywaniu szczescia, na ogol w wymiarze
> materialnym, to musi mu wyjsc, ze dzieci sa na drodze do
> szczescia raczej przeszkoda, bo dzieci to trud,
> wyrzeczenia, rozczarowania i rzadkie momenty, kiedy
> myslisz sobie "YES!".
> Z tego samego powodu osoby niezonate/niezamezne beda
> szczesliwsze od pozostajacych w zwiazku malzenskim. Wiem,
> ze sa badania, ktore to potwierdzaja i sa tez takie,
> ktore twierdza cos dokladnie odwrotnego. Ale jest jeszcze
> statystyka rozwodow.
> "Szczesliwosc" to kiepski sposob na zycie.

Doki, nie zaprzeczam, ze prawdopodobnie wzgledy materialne mialy tu swoj
udzial, ale napisalam rowniez o innych sprawach, jak czas dla siebie, swoj
wlasny rozwoj, uprawianie sportow (co stymuluje pozytywna energie), realizacja
wlasnych celow, zamierzen, planow, generalnie egoistyczne zapatrzenie w siebie
i wlasne potrzeby (choc nie wiem czy czasem posiadanie dziecka nie jest jeszcze
bardziej samolubne niz rezygnacja z niego..???)

Byc moze te osoby latwiej potrafily identyfikowac szczescie jako takie?

[mary_ann]

Podziękowania dla Dokiego za mądry post.

Ja też przed ferowaniem wyroków chciałabym dowiedziec się czegoś więcej: na
jakiej grupie, jak licznej, gdzie (a także o wielu innych czynnikach, ktore
moga byc istotne dla wynikow) przeprowadzono to badanie.
Intuicyjnie dodam, że jesli badanie robiono np. na młodej wiekiem próbie, to
wyniki moga być o tyle niemiarodajne, że bilans zyciowy badanych za 20 lat
moze wyglądac jednak nieco odmiennie...

[Gość: ika]

zanim zaszlam w ciąze, bylam zajebiscie szczesliwa, realizowalam swoje pasje,
podrozowalam, dobrze zarabialam, mialam powodzenie i radosne zwiazki z ludzmi,
robilam co chcialam i czulam sie odpowiedzialna tylko za siebie. Oczywiscie, ze
czlowiek bez dziecka nie musi czuc sie odpowiedzialny za drugiego czlowieka, a
na pewno nigdy w takim stopniu jak za dziecko. ma ochote jechac 200 na godzine
na pustej autostradzie nocą, to ryzykuje wlasciwie tylko wlasne zycie. ma
ochote na tej autostradzie robic laske swojemu facetowi- zajebiscie, skoro
czlowieka to bawi, a na drodze nikogo, noc, pustynia.
ma ochote skakac na spadochronie, podrózowac stopem, spakowac sie nagle i
pojechac do Chin, spedzac kazdy wieczor w knajpie do 5 a.m., kazdego popoludnia
po pracy trenowac godzinami sztuki walki albo lezec w pianie i czytac prase
kobiecą- nie ma problemu!!!

A jak juz sie urodzi dziecko, to potem jak pierwszy raz, po kilku miesiacach,
samemu sie jedzie tramwajem bez wozeczka przed sobą, to czlowiek tak docenia,
ze jest sam ze soba- ze ma okazje posluchac samego siebie...


dziecko zmienia wszystko. pewnych rzeczy juz sie nie zrobi, na pewne trzeba
bedzie poczekac wiele lat, inne mozna robic powolutku, pzez lata, zamaist
uwinac sie z nimi od razu.

moje dziecko to klasyczna wpadka, bylam mloda i glupia, w ktoryms momencie
rozstalismy sie z tatusiem dziecka.


no i co?
nie wyobrazam sobie, ze teraz zylabym sobie tak, jak przed ciaza. Oczywiscie,
moglam TYLE wiecej. Mialam wszystko dla siebie. Moglam robic co chcialam. I
kozystalam z tego, naprawde zylam intensywnie, czasem mialam 3 prace-pasje i
studia, odsypialam w weekendy, energia by gory przenosic.
A teraz po dniu spedzonym z dzieckiem padam na nos.

No i nie wiem, jak to wytlumaczyc tym, ktorzy nie maja dzieci- JESTEM TAKA
SZCZESLIWA!!!! Nie musze sie oszukiwac, ani nakrecac, ze jest ok, ani udawac
sama przed soba. Czasem jestem wykonczona, nie mam czasu by zrobic paznokcie
przez 3 tygodnie!! bo oprocz zajmowania się dzieckiem wciaz zyje intensywnie,
choc czymze jest ta intensywnosc w porownaniu z poprzednia? slimaczym tempem.
I- ja to lubie. Mi sie podoba, ze jestem mama i wciaz zachwyca mnie, ze nie
rezygnuje z czegos dla dziecka, tylko po prostu wybieram to, co dla mnie
wazniejsze. ze naprawde wole, ze szczerego serca, zajac sie dzieckiem, niz
robic kariere. Mam w sobe spokoj, ze i na to przyjdzie znowu czas. Ze wole
pobyc z dzieckiem, niz podjac nastepne studia w tym roku, bo dziecko w
przedszkolu w tygodniu, w weekendy moje zajecia by byly, a kiedy spotkania
nasze? kiedy quality time?
jak zadaje sobie pytanie- co jest dla mnei najwazniejsze, co bym chciala
wiedzac, ze zostal mi tylko rok zycia- to jedyna, absolutnie szczera
odpowiedzia jest- spedzic jak najwiecej cudownego czasu z dzieckiem. zadne
pasje, nieskonczone projekty, zaden miejsca, zadni ludzie. dziecko. To nim
chcialabym sie nacieszyc, poki mam mozliwosc.
jestem optymistka, uwazam ,ze w skali globu znajduje sie w kilku pierwszych
procentach najszczesliwszych ludzi na swiecie. Ciesze sie zyciem. ale nic z
pozostalych rzeczy nie ma dla mnie takiej wartosci jak bycie mama.

Pisze to z punktu widzenia czysto egoistycznej wlasnej przyjemnosci i radosci,
nie mowiac o poczuciu odpowiedzialnosci , nie mowiac o wielkiej milosci do
dziecka. Oczywiscie, ze to jest. ale rowniez chodzi o wlasna, czysta
przyjemnosc. O wlasna dusze, ktora karmi obcowanie z dzieckiem. Patrzenie na
drugiego czlowieka, ktory wyrosl w naszym brzuchu, ale jest odrebnym
wszechswiatem ( moj trzyleni syn wlasnie oglada mecz! dacie wiare? ja nie.
mowi, ze lubi pilke nozną. przed chwila skonczyl malowac obraz wiekszy od
niego. umyl raczki i mial ogladac dobranocke, ale trafilismy na mecz. ) ,
niezaleznym istnieniem, calkowita tajemnica, codzienna niesopdzianka. I
cudownym kompanem. Tyle sie mozna nauczyc od dziecka. Tyle momentow zachwytu,
gdy nagle mozna spojrzec jego oczami i zobaczyc cos czego juz ise nie zauwaza
po raz pierwszy, znowu. I sie zachwycic.
E, nie umiem w ogole o tym opowiedziec. ez sensu nawet probowac.

nie napialam, zeby kogos przekonywac. napisalam tylko o sobie.
bylam cudownie szczelsiwa przed urodzeniem dziecka.Spelniona zawodowo,
towarzysko , duchowo. Ale INACZEJ. Juz nigdy nie chcialabym do tego wrocic.
Teraz jestem szczesliwsza. w srodku mam takie miejsce, do ktorego wczensiej nie
dotarlam. Pzezywalam blogostan, mistyczne uniesienia, skrajna radosc juz
wczesniej( mam do tego sklonnosci, lol). Ale nigdy nie doswiadczylam tak
wielkiej Ciszy. W srodku amoku, wybiegania spoznionym z domu, podrozowania
srodkami komunikacji miejskiej, w srodku obiadkow, uczulen, stluczonych kolan i
odrzuconych zawodowych szans, w srodku tego calego kolowrotka jest taka
przestrzen Ciszy, ktorej nie umiem opisac.

MOja dusza siedzi tam sobie w kwiecie lotosu, a nigdy wczesniej nie umiala tak
zgiac nog.
fajnie, nie?
mi fajnie....

i to tyle.

[mika_forum]

Piekna, przepiekna wypowiedz.

[kokarda]

Ika, gratuluje!

[Gość: tiny]

Ika, podpisuję sie ekami i nogami
Życie "przed dzieckiem" i "z dzieckiem" to dwie różne płaszczyzny. nie dają się
porównać. Ta druga płaszczyzna - choć mniej "wolnościowa" daje jednak inne
doznania. NIGDY wcześniej nie czułam tak przepełniającego mnie szczęśia, takiego
mistycznego doznania jak wtedy, gdy głaszczę główkę mojego śpiącego synka ))
I chyba to właśnie jest ta "magia", która niweluje wszystkie niedogodności
związane z "zupkami i kupkami".
I jeszcze jedno - muszę przyznać, że niegdy wcześniej tak bardzo się nie bałam i
nie martwiłam Dziecko chyba diabelnie eskaluje uczucia i odczucia )))))))))
Pozdrawiam, tiny.

[Gość: ania]

Tak sie wzruszylam,ze zapragnelam dziecka.Pieknie to opisalas!!!

[Gość: paula]

Jezeli sa bezdzietni z wyboru to pewnie sa szczesliwsi, ale od kogo? Od
dzietnych z wyboru? od bezdzietnych z nieplodnosci, od ksiezy?
Mysle ze to kwestia priorytetow i potrzeb zyciowych. Ja nie chcialabym
byc "szczesliwsza" bez dziecka, nie umiem sobie tego wyobrazic. A poza tym, co
w tej ankiecie posluzylo za kryterium "szczesliwosci"? Tylko brak dzieci?
A poza tym skad wiedza ze sa szczesliwsi, kiedy zeby ten stan okreslic
(szczesliwszy), to trzeba byc mniej szczesliwym (idac tropem ankiety) i
posiadac dzieci dla porownania.
Albo ja nie rozumiem, albo to jakas pomylka z taka ankieta.
pozdrawiam

[kokarda]

Gość portalu: paula napisał(a):

> Jezeli sa bezdzietni z wyboru to pewnie sa szczesliwsi, ale od kogo? Od
> dzietnych z wyboru? od bezdzietnych z nieplodnosci, od ksiezy?
> Mysle ze to kwestia priorytetow i potrzeb zyciowych. Ja nie chcialabym
> byc "szczesliwsza" bez dziecka, nie umiem sobie tego wyobrazic. A poza tym,
co
> w tej ankiecie posluzylo za kryterium "szczesliwosci"? Tylko brak dzieci?
> A poza tym skad wiedza ze sa szczesliwsi, kiedy zeby ten stan okreslic
> (szczesliwszy), to trzeba byc mniej szczesliwym (idac tropem ankiety) i
> posiadac dzieci dla porownania.
> Albo ja nie rozumiem, albo to jakas pomylka z taka ankieta.
> pozdrawiam

Paula, nie mam wgladu w probe, jaka brano pod uwage przy prowadzeniu ankiety,
ale domniemuje, ze chodzi tu o ludzi bez/dzietnych z wyboru. Mnie sie wydaje,
ze ci bezdzietni szybciej, latwiej i chetniej okreslali sie jako szczesliwi,
bez doglebnego analizowania przyczyn ich szczescia, natomiast ci bedacy
rodzicami najwidoczniej nawet jesli realnie patrzac byli szczesliwsi (w naszych
oczach) to za takich sie nie uwazali. Paulo, nie chodzi tu o ciebie czy mnie,
ale o dana wiekszosc. Kazdy szczescie postrzega na swoj sposob, tylko dlaczego
bezdzietni predzej utozsamiaja sie z nim niz rodzice..??

[strzygga]

Chyba, że brano pod uwagę tylko tych, którzy są bezdzietni z własnego wyboru.
Wiem, że bezdzietność, ta niezamierzona jest bolesna i nie ma mowy o szczęściu.
No ale, .... może ......
Ja bez dziecka nie byłam szczęśliwa.

[Gość: lola]

kokarda napisała:

> Moze wbije tu kij w mrowisko, ale gdzie indziej jak nie tutaj..?
> Ostatnio doszly mnie sluchy o sondazu, ktorego wyniki glosily, ze ludzie
> bezdzietni sa szczesliwsi. Z ankiety wynikalo, ze sa mniej zestresowani,
> przez co bardziej odporni na choroby, wiecej czasu poswiecaja na siebie, swoj
> rozwoj tak zawodowy jak i fizyczny.. no i w ogole sa bardziej zadowoleni z
> zycia.
> Nie podam wam zrodla, bo i tak nic wam nie powie, nie chodzi o Polske, ale
> jeden z krajow europejskich, jesli to robi roznice..
>
> Dzis w pracy zeszlismy na te tematy, okazuje sie, ze ludzie z ktorymi pracuje
> zgadzaja sie z wynikami ankiety. A co wy sadzicie na ten temat??


Nie znają na pewno pewnego rodzaju szczescia jakim jest rodzicielstwo, moze
rzeczywiscie problemów mniej, pieniedzy wiecej, ale ja wiem ze za zadne skarby
swiata nie chciałabym byc bezdzietna.Ale skoro sie czegos nie zaznało to sie
nie wie co sie traci.

[Gość: patyczako]

No cóż bezdzietni zazwyczaj nie wiedzą co tracą - mówię o tych co z założenia
nie mają dzieci. Sama mam znajomych, którzy są sami. Ci ludzie po prostu
gnuśnieją... Może dzieci to i problemy i stres (czasami), ale też ogromna
radość. Jak dzieci nas odmładzją wiedzą tylko ci co je mają, jak wiele wnoszą
nowych wartosci w nasze życie... Więc na pewno bezdzietni nie są szczęśliwsi...

[mam-darynka]

Bezdzietni sa tylko szczesliwi i nieszczesliwi sami za lub dla siebie. Jako
matka moge byc tylko na tyle szczesliwa lub nie, jak szczesliwe lub nie sa moje
dzieci wiec np. w moim przypadku jest to jakies trojczlonowe rownanie - Masza
szczesliwa sama z siebie, Masza szczesliwa, bo szczesliwy jest syn Maszy i
Masza szczesliwa, bo szczesliwa jest corka Maszy. Jezeli jednak choc jedna z
tych czesci szczesliwosci szwankuje, cala Masza nie jest szczesliwa. Tak wiec
aby rodzic byl szczesliwy jako czlowiek, musi byc wiecej elementow spelnionych
niz gdy mowa o szczesliwosci osoby bezdzietnej. Dlatego, wedlug mnie,
porownywanie szczesliwosci i nieszczesliwosci dzietnych z bezdzietnymi nie ma
sensu - to jak porownywanie mozliwosci jakie daje wspanialy wyscigowy rower z
mozliwosciami jakie daje elegancki yacht. Pewnych rzczy w zyciu nie da sie po
prostu porownywac sprawiedliwie i z sensem. Takie jest moje zdanie.
Masza

[mary_ann]

OO, jaki fajny watek i jakie mądre wpisy. Pozdrowienia dla Mandarynki!

Przypomniało mi się coś jeszcze: myslę, że przynajmniej niektórzy bezdzietni,
o ile zdawali sobie sprawę z celu ankiety (bo nie wiemy, czy byli swiadomi, że
jej celem jest badanie "szczęśliwości", byc może problem ten był w badaniu
zawoalowany), mogli czuć się niejako "w obowiązku" deklarować szczęśliwość dla
uzasadnienia swego wyboru. Podobnie rzecz ma się np. z osobami samotnymi
(ktore przekonując innych, przekonują same siebie, jakie to są ze swej
samotności zadowolone), z dziećmi rozwiedzionych rodzicow ("to lepiej, że się
rozwiedli"). UWAGA! Nie twierdzę, że dotyczy to wszystkich: sa niewątpliwie
autentycznie szczęśliwi samotni, bezdzietni, dzieci rozwiedzionych rodziców
zadowolone z ich rozwodu. Ale wpływ na wynik badania mógł ten czynnik moim
zdaniem mieć.

[mary_ann]

OO, jaki fajny watek i jakie mądre wpisy. Pozdrowienia dla Mandarynki!

Przypomniało mi się coś jeszcze: myslę, że przynajmniej niektórzy bezdzietni,
o ile zdawali sobie sprawę z celu ankiety (bo nie wiemy, czy byli swiadomi, że
jej celem jest badanie "szczęśliwości", byc może problem ten był w badaniu
zawoalowany), mogli czuć się niejako "w obowiązku" deklarować szczęśliwość dla
uzasadnienia swego wyboru. Podobnie rzecz ma się np. z osobami samotnymi
(ktore przekonując innych, przekonują same siebie, jakie to są ze swej
samotności zadowolone), z dziećmi rozwiedzionych rodzicow ("to lepiej, że się
rozwiedli"). UWAGA! Nie twierdzę, że dotyczy to wszystkich: sa niewątpliwie
autentycznie szczęśliwi samotni, bezdzietni, dzieci rozwiedzionych rodziców
zadowolone z ich rozwodu. Ale wpływ na wynik badania mógł ten czynnik moim
zdaniem mieć.

[kokarda]

mary_ann, trafilas w dziesiatke, samej tez przyszlo mi to na mysl, ale
czekalam az ktos inny sie odezwie.. mysle, ze masz w tym duzo racji!

[Gość: joa_boa]

Dla mnie dzieci to dodatkowy lęk - o ich bezpieczeństwo, rozwój, szczęście. Ale
też dzieci otworzyły we mnie te duchowe czy psychiczne przestrzenie, których
nigdy nie otworzyłabym bez ich udziału. Być może, byłabym bez tego szczęśliwsza
- to znaczy nieświadoma.

[Gość: ika]

zarowno mam-darynka jak joa-boa wyrazily to znacznie lepiej ode mnie, a
zwiezle. dziekuje!

[Gość: kamilka]

A ja tam odpowiem tylko za siebie: jestem bezdzietna (z wyboru) i szczęśliwa,
a wiekszość "dzietnych" wydaje mi się znacznie starsza niż jest w
rzeczywistości i niezbyt szczęśliwa. Szczęście dają im tylko dzieci (o!
zrobiło kupkę!), w miarę ich dorastania zapominają o dziecku w sobie, i
pielęgnują wyłacznie wewnętrzbego rodzica - poważnego, bez poczucia humoru,
hiperodpowiedzialnego itd. Są wiecznie zmęczeni, zgorzkaniali, pełni pretensji
do świata i ... ostatecznie dzieci - bo nie są takie, jakie oni by chcieli.

Ale oczywiście dla wszystkich mamuś (tych szczęśliwych i tych nieco mniej) -
szacuneczek

[Gość: ika]

Szczęście dają im tylko dzieci (o!
> zrobiło kupkę!), w miarę ich dorastania zapominają o dziecku w sobie, i
> pielęgnują wyłacznie wewnętrzbego rodzica - poważnego, bez poczucia humoru,
> hiperodpowiedzialnego itd. Są wiecznie zmęczeni, zgorzkaniali, pełni
pretensji
> do świata i ... ostatecznie dzieci - bo nie są takie, jakie oni by chcieli.
>
> Ale oczywiście dla wszystkich mamuś (tych szczęśliwych i tych nieco mniej) -
> szacuneczek
hihi. masz racje, kamilko. jak sie ma dzieci, to łatwo się zapętlić w byciu
ciągle rodzicem, powaznym, nudnym ,zestresoanym, odpowiedizalnym, ale bez
radosci zycia...
ale nawet ci najbardziej zapetleni moga przeciez sie wyplatac
wydaje mi sie, ze to, czy pielegnujemy w sobie wewnetrzne dziecko, czy tez
oscylujemy w strone ponurego doroslego, zalezy nie od tego, czy jestesmy
dzieciaci, tylko od podejscia do zycia. Znam tylu bezdzietnych, ktorzy sa
ponurzy, zestresowani, zmeczeni i zgorzkniali...jestem mloda, ale wiele moich
bezdzietnych kolezanek to zapracowane, wymeczone, zestresowane istoty, ktore
choc moga to nie maja sily poszalec ... oczywiscie nie wszystkie . Natomiast
moje kolezanki dzieciate, lolol, te z malymi dziecmi, to zmeczone, zapracowane
kobiety, ktore maja w sobie tyle radosnego szlenstwa i wewnetrznej przestrzeni
na przezywanie radosci, na poddawanie sie rozesmianym glupawkom i do
filozoficznego podejscia do malych i duzych "katastrof", ze sa o wiele
weselszym i mlodszym duchem towarzystwem.
Ale oczywiscie to moj punkt widzenia, bo my mamy duzo wspolnych tematow .
tylko tyle rzeczy przestaje byc wazne w smiertelnie powazny sposob, choc wciaz
sa wazne w radosny.jak juz po tych 3 tygodniach kobietap omaluje paznokice, to
czuje sie jak krolowa, tysiac razy namacalniej, niz jakakoliwek bezdizetna,
ktora ma te paznokcie zrobione codzien i jest to dla niej oczywiste. wiesz,
jakim manicure jest cudownym przezyciem? lolol. nauczylam sie doceniac duzo
wiecej rzeczy, ktore kidys byly oczywiste. i daltego teraz smieje sie i
zachwycam chwila obecna znacznie czesciej, niz kiedys .
Nagle dbanie o siebie, utrzymywanie formy, realizowanie sowich marzen i pasji,
etc to wszystko jest taaakie smakowite! a kiedys bylo oczywiste.


a moze to po prostu kwestia dojrzewania.
tak sobie mysle, ze szczescie ni zalezy od tego, czy mamy dzieci, tylko ,czy
potrafimy byc szczesliwi. Czy potrafimy radosnie wspoltworzyc rzeczywistosc, w
ktorej zyjemy. Dla jednego szczesciem bedzie samotne podrozowanie po swiecie,
albo bezdzietny namietny zwiazek i juz- dla innego wstawanie w nocy, by
wtulone, przy zgaszonch swiatlach, zaniesc swoje zaspane dziecko do lazienki i
umyc mu pupe i zmienic mu pieluszke ( tak, tak- kupka! lolol), utulic do
snu...i dopiero wtedy wrocic w namietne ramiona czekajace w sypialni.
Kto potrafi byc bardziej szczesliwy? a jakie to ma znaczenie, jesli jestesmy
szczesliwi?
jesli jestesmy szczesliwi, to z radoscia przyznajemy tę umiejętność innym ,
niezaleznie od tego, jak bardzo inaczej to swoje szczscie realizujacym.
si?

zycie jest takie fajne, z dziecmi czy bez. ale jak juz sie ma te dzieci, to
wlasnie taki watek sprawia, ze czlowiek moglby pisac i pisac i pisac... bo
nagle widzi, ze naprawde ma dokladnie to, czego JEMU potrzeba.
choc pewnie bezdzietnych sklania do tego samego, hihi.

W "Wyzej podniescie strop, ciesle" Salinger'a jest takie zdanie, cytuje z
pamieci : "jestem paranoikiem na opak, podejrzewam caly swiat o to, ze
spiskuje, by uczynic mnie szczesliwym."

i o to chodzi.
i o to chodzi.

[mka16]

Niedawno "przerabialam" na zajeciach z psychologii podobny temat.I wiem, ze sa
badania, z ktorych wynika, ze bycie szczesliwym zalezy od:
-wysokiego poczucia wlasnej wartosci
-bycia optymista, otwartym i przyjaznym
-posiadania bliskich przyjaciol lub bycia w satysfakcjonujacym zwiazku
-pracy badz zainteresowan, ktore pozwalaja nam sie wykazac
-posiadania wiary religijnej

Natomiast szczescie wedlug tych badan nie jest w znaczacym stopniu zalezne od:
-wieku, plci
-wyksztalcenia
-posiadania dzieci (!)
-atrakcyjnosci fizycznej.

Tyle badania (nie tyko ankieta). Samej mi trudno sie z tym zgodzic, zwlascza
jesli chodzi o tedzieci, reszta nawet wydaje sie miec sens. Tak tylko chcialam
dorzucic ziarenko do dyskusji. Pozdrowka M

Ps. Sam jescze nie mam dzieci i moj M, ktoremu sie do tego nie spieszy uzywa
teraz tego jako argumentu..

[kokarda]

mka16 napisała:

> Niedawno "przerabialam" na zajeciach z psychologii podobny temat.I wiem, ze
sa
> badania, z ktorych wynika, ze bycie szczesliwym zalezy od:
> -wysokiego poczucia wlasnej wartosci
> -bycia optymista, otwartym i przyjaznym
> -posiadania bliskich przyjaciol lub bycia w satysfakcjonujacym zwiazku
> -pracy badz zainteresowan, ktore pozwalaja nam sie wykazac
> -posiadania wiary religijnej
>
> Natomiast szczescie wedlug tych badan nie jest w znaczacym stopniu zalezne od:
> -wieku, plci
> -wyksztalcenia
> -posiadania dzieci (!)
> -atrakcyjnosci fizycznej.

mka,
to co napisalas byc moze nie bezposrednio wplywa na poczucie szczescia, ale w
jakims tam stopniu uzaleznia faktory ktore ujete sa w tych badaniach jako
wplywajace na szczescie. I tak np atrakcyjnosc fizyczna moze wplywac na zycie
seksualne, ktore z kolei wplywa na satysfakcje w zwiazku; wyksztalcenie moze
wplywac na poczucie wlasnej wartosci.. itd.. a posiadanie dzieci moze
uswiadamiac sens szczescia, ktorego bez dzieci nie bylibysmy w stanie
doswiadczyc. Tak sobie dywaguje, sama dzieci tez nei posiadam.

[Gość: Mati]

Dla mnie szczęscie było wiarą w to że jestem szczęsliwa.Tak myślałam. Ale bez
naszej córeczki już bym nie była.
Mati

[Gość: ala]

Niech się wypowiedzą rodzice nastolatków.Na ogół oni nie ekscytują się tak
rodzicielstwem, bo często doświadczają w znacznej przewadze stron przykrych .
Trzylatek jest słodki ,15 latek częściej nadęty i z fochami i wymaga
anielskiej cierpliwości.
A ja dzisiaj znowu nie byłam aniołem, ale mam nervosol.

[Gość: ania]

Ja jestem bezdzietna z wyboru i bardzo szczesliwa. Moze gdybym miala dziecko
poczulabym sie jeszcze szczesliwsza, ale tego nie dowiem sie nigdy. Ale nawet
gdybym wiedziala ze majac dziecko bede szczesliwsza niz jestem teraz to wole tak
jak jest teraz byle bez dzieci. Moja postawa zapewne wynika z tego ze lubie zyc
tak jak mam ochote i poswiecac caly czas sobie. Wiec jestem egoistka ale mam
prawo byc egoistka. Lubie porzadek i spokoj, a z dziecmi to niemozliwe. Lubie
robic to na co mam ochote a z dziecmi to niemozliwe. Moje zycie jest wolniejsze
i bardziej zrelaksowane niz zycie moich kolezanek majacych dzieci, one wiecznie
gdzies pedza, ledwo ze wszystkim nadazaja. Jak patrze na moja siostre,
dzieciata, ktora ledwo dyszy, caly czas na pelnych obrotach jakos trudno mi
pojac na czym polega ta przyjemnosc i szczescie w posiadaniu dzieci. A dzieci i
tak cie zostawia jak dorosna, beda mialy wlasne zycie a tobie pozostana tylko
wspomnienia i smutek. A do tego matkom z lekka odbija i robia sie strasznie
nudne i monotematyczne.

[Gość: Triss Merigold]

Jak dotąd (30 lat) jestem bezdzietna z wyboru i jest mi z tym dobrze. Za
dziećmi nie przepadam (nie utrzymuję kontaktów towarzyskich z dzieciatymi
koleżankami), hałasu wręcz nie znoszę, mam poukładane, szczęśliwe życie.
Najwyraźniej mój instynkt macieżyński jeszcze się nie obudził bo w cudzych
dzieciach nie widzę nic ciekawego są raczej nudne i męczące.

[Gość: anma]

No i fajnie, każdy żyje jak chce. Ja prawie do 30-stki byłam bezdzietna,
bynajmniej nie z wyboru. Bardzo chcielismy miec dziecko, ale się nie
udawało.... Wcale nie byłam szczęsliwa. To znaczy byłam w pewnym sensie, udane
małżeństwo, praca, studia, wyjazdy. Ale dopiero kiedy po 9 latach małżeństwa
pojawił się w naszym życiu nasz synek wiem, ze dopiero teraz jestem
szczęsliwa!!! Są kłopoty, troski, ale o wiele wiecej radości i miłości. Nie
umiałabym juz życ bez niego.
A co do tego, ze "matkom z lekka odbija i robia się strasznie nudne i
monotematyczne"... Fakt bywaja i takie matki. Ale wiesz ile ja znam osób
bezdzietnych zgorzkniałych i nudnych?? Ale nie uogólniam, znam i fajnych
bezdzietnych. Więc prosze też nie uogólniaj)
Pozdrawiam

[doriskazwrocka]

To bardzo osobista kwestia - miec te dzieci czy nie ? Z jednej strony świat
woła nas aby go zdobywać z drugiej strony presja społeczna, instynkt biogiczny
kierują uwagę w drugą stronę. Szczególnie teraz w Polsce wiele kobiet ma ten
dylemat.
W tej kwestii trzeba byc uczciwym wobec siebie. Trzeba głęboko spojrzeć w
siebie i zadać sobie to pytanie - chcę być matką czy nie ? Nie oglądać się na
koleżanki "zachwalające" uroki macierzyństwa, ani nie poddawać terrorowi
teściowej (jeśi już jest). Oczywiście nie należy pomijać w tym wszystkim
partnera - jeśli on uznaje że nie wyobraża sobie przyszłego (lub dalszego)
życia tyko we dwoje, to kobieta która nie planuje zostać mamą może (chociaż nie
musi) mieć problem.
Z własnego dświadczenia wiem, że kobieta zamężna bezdzietna nie ma najłatwiej.
Długi staż małżeński (12 lat) i dojrzały wiek (35 lat) dla niektórych wydaje
się być alarmujący, jeśli chodzi o podjęcie decyzji o dziecku.
A ja jestem naprawdę szczęśiwa. Żyję z interesującym mężczyzną, robię
interesujace rzeczy, praca także dostarcza mi wiele satysfakcji. Jak się temu
przyglądam to o prostu w moim życiu nie ma miejsca dla dziecka bo też nie ma w
nim pustki. Czasami zastanawiam sie dlaczego w tej kwesti różnię się od
większości kobiet, ale nie jest to też powód jakiejś mojej nadmiernej troski.
Myślę, że trzeba być wierną sobie.

[Gość: ania]

> A co do tego, ze "matkom z lekka odbija i robia się strasznie nudne i
> monotematyczne"... Fakt bywaja i takie matki. Ale wiesz ile ja znam osób
> bezdzietnych zgorzkniałych i nudnych?? Ale nie uogólniam, znam i fajnych
> bezdzietnych. Więc prosze też nie uogólniaj)
Oczywiscie nie wszystkim matkom odbija ale wiekszosci

[Gość: aga]

Wcale nie neguję Twojego światopoglądu,ale zadam Ci jedno pytanie -komu
zostawisz to czego dorobisz się w swoim życiu?? Życzę też dobrego nastroju na
święta gdy my zasiądziemy do stołu ze swoimi dziećmi.....

coś Wam wklejam

[mary_ann]

Wklejam tekst, znaleziony kiedyś na Forum:

To odmieni twoje życie


Czas mojej przyjaciółki szybko ucieka. Siedzimy przy lunchu, kiedy jakby
mimochodem wspomina o tym, że myśli z mężem o "założeniu prawdziwej rodziny".
Naprawdę chce mi powiedzieć, że jej biologiczny zegar rozpoczął już swoje
końcowe odliczanie, toteż musi poważnie rozpatrzyć perspektywę macierzyństwa.
- Przeprowadzamy sondę - mówi półżartem. - Sądzisz, że powinniśmy zdecydować
się na dziecko?
- To odmieni twoje życie - odpowiadam ostrożnie, zachowując naturalny ton.
- Wiem - mówi. - Żadnego wylegiwania się do późna w soboty, żadnych nie
planowanych wypadów...
Ale ja nie to miałam na myśli. Patrzę na przyjaciółkę i zastanawiam się, co
jej powiedzieć.
Chciałabym przekazać jej rzeczy, o których nigdy nie dowie się w szkole
rodzenia. Chciałabym opowiedzieć jej o tym, że po porodzie rany fizyczne
prędko się zagoją, ale pozostanie pewna uczuciowa rana, która jest tak
wrażliwa, że na zawsze uczyni ją kruchą.
Rozważam, czy aby nie przestrzec jej, że już nigdy nie przeczyta gazety bez
zapytania: "A co, jeśli to byłoby moje dziecko?" Że każdy wypadek samolotowy,
każdy pożar będzie ją prześladował. Że kiedy zobaczy zdjęcia głodujących
dzieci, będzie zastanawiała się, czy istnieje coś gorszego od patrzenia, jak
umiera twoje dziecko.
Spoglądam na jej wymalowane paznokcie i stylowy kostium i rozmyślam o tym, że
bez względu na to, jak bardzo jest dystyngowana, zostanie matką zredukuje ją
do poziomu niedźwiedzicy, która ochrania swoje młode. Że nagły okrzyk: "Mamo!"
sprawi, iż bez chwili zwłoki porzuci suflet czy swój ulubiony kryształ.
Czuję, że powinnam ją ostrzec, że niezależnie od tego, ile lat poświęciła
swojej karierze, macierzyństwo zawodowo ją wykolei. Może znaleźć kogoś do
opieki nad dzieckiem, ale któregoś dnia będzie spieszyła się na ważne
spotkanie w interesach i przypomni sobie słodki zapach swojego dzieciątka.
Będzie musiała użyć wszystkich swoich sił, by powstrzymać się od wrócenia
biegiem do domu, żeby przekonać się, czy aby nic złego nie przytrafiło się jej
dziecku.
Pragnę, by moja przyjaciółka wiedziała, że codzienne decyzje nie będą już dla
niej rutyną. Że postanowienie pięciolatka, by w McDonaldzie wejść do męskiej
toalety, a nie do damskiej, stanie się olbrzymim dylematem. Że właśnie tam,
pośród trzasku tac i krzyku dzieci, ważyć się będzie samodzielność i tożsamość
płciowa jej synka i jej niepokój przed jakimś dewiantem seksualnym, który może
czaić się w łazience. Chociaż w pracy z łatwością może przychodzić jej
podejmowanie decyzji, jako matka wciąż będzie miała wątpliwości.
Patrzę na moją atrakcyjną przyjaciółkę i chcę zapewnić ją, że w końcu zrzuci
kilogramy swojej ciąży, ale potem zawsze już będzie czuła się inaczej. Że jej
życie, które teraz tak wiele dla niej znaczy, po porodzie stanie się mało
ważne. Że bez wahania poświęci je w każdej chwili, by ratować swoje potomstwo,
ale zarazem zapragnie żyć kilka lat dłużej - nie, żeby zrealizować własne
plany, ale żeby patrzeć, jak jej dziecko osiąga swoje marzenia. Chcę, by
wiedziała, że blizny po cesarskim cięciu czy błyszczące rozstępy staną się dla
niej odznakami honoru.
Jej stosunki z mężem także ulegną zmianie, ale nie w taki sposób, w jaki o tym
teraz myśli. Chciałabym, by pojęła, że o wiele bardziej można kochać
mężczyznę,który nigdy nie waha się poświęcić czasu, żeby zaopiekować się
dzidziusiem czy pobaraszkować ze swoim synkiem lub córeczką. Myślę, że powinna
wiedzieć, iż pokocha swojego męża z powodów, które będą dalekie od
romantycznych.
Pragnę, by wyczuła więź, jaka połączy ją z kobietami z przeszłości, które
desperacko starały się powstrzymać wojny, przesądy czy jazdę po pijanemu. Mam
nadzieję, że zrozumie, dlaczego o większości spraw potrafię myśleć
racjonalnie, ale kiedy rozmawiam na temat zagrożenia wojną nuklearną
przyszłości moich dzieci, staję się chwilowo niepoczytalna.
Chcę opisać jej zachwyt, jaki sprawia widok dziecka, które uczy się odbijać
piłkę baseballową. Chcę uchwycić dla niej dźwięczny śmiech dziecka, które po
raz pierwszy dotyka miękkiego futerka psa. Chcę, by posmakowała radości, która
jest tak prawdziwa, że aż boli.
Zagadkowe spojrzenie mojej przyjaciółki sprawia, iż dociera do mnie, że łzy
stanęły mi w oczach.
- Nigdy tego nie pożałujesz - mówię w końcu.
Potem wyciągam rękę nad stołem, ściskam jej dłoń i odmawiam cichą modlitwę za
nią, za siebie i za te wszystkie zwykłe, śmiertelne kobiety, które bohatersko
pokonują przeszkody na drodze do tego najświętszego z powołań.


Dale Hanson Bourke

[Gość: laura_p]

mary_ann, ile razy czytam ten text(juz sie pare rzy na niego tu natknęłam), to
mi sie ryczeć ze wzruszenia chce.
Pare pięknych perełek można znależć na tym forum.To już chyba prawdziwa
literatura, co?

[Gość: Myszka.]

Mozecie mnie ukamieniować, ale mnie ten tekst nie porusza. Dla mnie jest
kiczowaty. Ja go po prostu nie rozumiem... Bo sa kobiety, które są matkami wcale
nie są z tego powodu szczęśliwe. Bo bywa bardzo różnie. Bo posiadanie dziecka
nie jest sposobem na życie...

[Gość: anma]

Dla jednych "posiadanie" dziecka jest sposobem na życie, dla innych nie. Dla
mnie bycie rodzicem jest istotą mojego życia. Oczywiscie nie znaczy to ze nie
mam zaiteresowań, znajomych, że nie robię czegoś dla siebie. Oznacza to
jedynie tyle, ze dziecko jest NAJważniejsze. I ten tekst który ktoś powyżej
wkleił, a który też już kiedyś tu czytałam, jest najprawdziwszy. Może kogoś
poruszać lub nie, ale jest to cała prawda. Przynajmniej dla mnie. A jeśli ktoś
ma inny sposób na życie? Jego prawo i jego wybór i jego szczęście)
Życząc wszystkim szczęśliwego życia, pozdrawiam.

[Gość: baba]

Na Dworcu Centralnym w Warszawie sa golebie, ktore tam wlasnie zyja, tzn.
nigdy nie nie wylatuja, dobrze im jest w tych podziemiach, maja cieplo, sa
bezpieczne, ale nie unosza sie wysoko.
Nie chce wcale napisac, ze bezdzietni z wyboru sa do nich podobni.
Sa ludzie, ktorzy maja dzieci i sa do nich podobni, a sa tacy bezdzietni z
wyboru, ktorzy maja cudowne, satysfakcjonujace zycie, pelne oddania jakiejs
idei NA PRZYKLAD (niekoniecznie zreszta religijnej).
Sama ie wyobrazam sobie szczescia bez dzieci,ale nie wszyscy koniecznie musza
byc tak w srodku zrobieni jak ja.
Czy brak checi posiadania dziecka czy tez wielkiej radosci gdy sie juz pojawi
swiadczy o egoizmie i niedojrzalosci ?
Kiedys myslalam, ze tak, ale w miare uplywu lat jestem coraz mniej tego pewna.
PZDR

[mary_ann]

Mnie ten tekst tez miejscami irytuje lekką kiczowatoscią (pomijając już fakt,
że przekład nienajlepszy, miejscami"przeswituj" oryginał), ale... jednoczesnie
bardzo porusza. Jest w nim coś, co odbieram jako niesamowicie autentyczne.
Pewne myśli, wrażenia, są po prostu moimi wrażeniami, choć pewnie
zwerbalizowałabym je w inny sposob (albo w ogóle przemilczała, wszak
wychowałam się na niezłej literaturze i wiem, że egzaltacja jest w złym tonie:-
). Myślę sobie tylko po cichutku, że to, co najwspanialsze w życiu, jakos
zawsze zatrąca o kicz...

[mamalgosia]

ja myślę, że mają mniej zmartwień, ale i mniej radości. Tylko jak to się ma do
szczęścia?

[Gość: ania]

Dlaczego uwazasz ze bezdzietni maja mniej radosci?
Dlaczego wszyscy ktorzy maja dzieci uwazaja ze maja wiecej radosci w zyciu niz
ci bezdzietni. Przeciez nie tylko dzieci sa powodem radosci.

[Gość: patyczako]

Tak moze mówic tylko ktos kto tego nie doswiadczyl...Sam nie wie co traci...
Radze przeczytac list do redakcji w ostatnich Wysokich Obcasach...

[Gość: opona]

Poniewaz sama nie mam dzieci, ale nie wykluczam, ze sie niedluga pojawia
narazona jestem na nieustajace ataki innych dzieciatych kobiet. Meczace i
nudne z ta swoja babska troskliwoscia o moich przyszlach potomkow.

Nie czarujmy sie- wiekszosc kobiet dzieci ma, bo mialy ich matki, babki i maja
wszystkie kolezanki. Nie potrafia wyobrazic sobie zycia bez potomka, nie
dlatego, ze sa tak wspanialymi matkami dyszacymi instynktem rodzicielski,
tylko dlatego, ze nie potrafia zyc inaczej niz narzuca przyjety stereotyp. I
wszystkie wasze: tkliwe ramionka i rozesmiane twarzyczki i kupki ciesza was bo
tak zostalyscie nauczone. Gdyby spoleczenstwo pogardzalo matkami, szybciutko
zapomnalybyscie o urokach macierzynstwa. Oczywiscie obecnosc kolejnego czlonak
rodziny poszerza horyzonty i budzi nowe uczucia- nawet kupno kanapy budzi nowe
uczucia, a co dopiero dwumiesieczny szczeniak.

Zeby uprzedzic lawine obelg- planuje miec dziecko (dzieci) ale nie bede z tego
robila kultu, wiary i nie bede wypytywala z niesmakiem bezdzietne kolezenki-
KIEDY- bo juz powinna sie zastanowic


pozdrrawiam

[Gość: lola]

Nie wiem jakich ty masz znajomych, ale ja nigdy nikogo o to kiedy planuje
dziecko nie pytałam.Nie wnikam kompletnie.Natomiast nie badz teraz taka
stanowcza co do twoich zachowan po urodzeniu.Nie wiesz jak bedzie dopóki nie
doswiadczysz.W ogóle jak tak czytam to widze ze wg wiekszosci bezdzietnych
rodzice to ludzie obłakani, ja sie spotkałam moze z 2 takimi przypadkami na
dziesiatki normalnych.Piszecie o wyjątkach a nie regule.

[jawe]

jak można być szczesliwym żyjąc tylko po to aby mieć więcej czasu dla
siebie.przerypanie nudne musi być takie życie.nie określiłaś w jakim wieku byli
ludzie wypełniający ankietę.Jeśli byli to ludzie młodzi to myślę że na pewno
zmienią zdanie z czasem

[Gość: Aa]

A jak można być szczęśliwym żyjąc tylko dla dzieci i wszystko im
podporządkowywać, wszystko im dawać itd.

[Gość: patyczako]

Ja jestem szczesliwa bo mam dziecko i je chcialam miec. I wcale nie zyje tylko
dla niego i wszystkiego mu nie podporzadkowalam. A tak wlasnie moze powiedziec
ktos kto kocha samego siebie i nic nie potrafi albo nie chce z siebie dawac. To
przerazające...

[Gość: ania]

> Ja jestem szczesliwa bo mam dziecko i je chcialam miec. I wcale nie zyje tylko
> dla niego i wszystkiego mu nie podporzadkowalam. A tak wlasnie moze powiedziec
>
> ktos kto kocha samego siebie i nic nie potrafi albo nie chce z siebie dawac. To
>
> przerazające...
Dlaczego twierdzisz ze jak ktos nie chce dzieci to znaczy ze kocha tylko siebie
i nic nie chce z siebie dawac. Ja nie kocham tylko siebie, kocham rowniez mojego
meza i moich rodzicow i bardzo duzo z siebie daje wlasnie im.
Przerazajace jest to ze tak wiele ludzi potepia tych ktorzy nie chca miec dzieci
zarzucajac im to ze sa egoistami. A ja bym nazwala te kobiety ktore chca miec
dzieci tez egoistkami. Bo dlaczego one chca miec dzieci? Zeby zaspokoic wlasne
instynkty. Na pewno nie robia tego dla dobra ludzkosci, tylko i wylacznie dla
siebie. A te kobiety ktore po urodzeniu dziecka przestaja sie przejmowac swoimi
mezami, odstawiaja ich na bok przelewajac wszystkie swoje uczucia na dziecko, to
jest uczciwe?

[Gość: lola]

Widze dwie walczace frakcje...
Mysle, ze patyczako odniosła to nie do wszystkich, wiec nie ma sie co
goraczkowac, tylko do poprzedniego postu, w którym autorka za złe uwaza
dawanie cos od siebie dzieciom.
Sama jestem mama i nikogo nie potepiam z tego powodu ze nie chce miec
dzieci.Potepiam te które maja i obchodza sie z nimi jak z przedmiotem albo i
gorzej.
Te z nas które maja dzieci kiedys przeciez były bezdzietne, prawda?I zapewne
nie czuły sie ani gorsze ani nieszczesliwe.Teraz doswiadczaja nieznanego
bezdzietnym rodzaju szczescia i tyle.Mają o jedno doswiadczenie wiecej.
Sama bardzo ciesze sie ze dane mi było zostac mamą, ale wcale na nikogo nie
napieram zeby dziecko koniecznie miał.Krzywdzace sa powielane stereotypy o
egoistycznych bezdzietnych ale takze o wariujących, narzucajacych swój model
zycia rodzicach.

[Gość: ania]

> jak można być szczesliwym żyjąc tylko po to aby mieć więcej czasu dla
> siebie.przerypanie nudne musi być takie życie.

Jak mozna byc szczesliwym zyjac tylko po to aby caly czas zajmowac sie dzieckiem?
To dopiero musi byc nudne.
Skoro tylko dziecko wypelnia twoj czas i daje ci szczescie to twoje zycie musi
byc puste.

[evee1]

Po pierwsz, to kazdy inaczej definiuje sobie szczescie.
Dla jednego szczescie, to wzruszenie, ale kogos innego
- moznosc uwalenia sie w spokoju po pracy na kanapie.
We mnie napewno dzieci otworzyly jakies poziomy wrazliwosci,
o ktorych siebie w ogole nie podejrzewalam. Poza tym zawczelam
zyc jakos tak w wiekszej ilosci wymiarow ). Nie licze sie
tylko ja, ale jest ktos inny za kgo kestem odpowiedzialna,
ktos kto jest czescia mnie. Ja nie potrafie tego dobrze
wytlumaczyc. Moje dzieci sa juz starsze, wiec okres fascynacji
kupka czy pierwszymi krokami, slowami baaaardzo dawno juz
u mnie minal, ale ja mimo to nadal czerpie radosc z posiadania
dzieci i ciesze sie, ze rosna i nawet ciesze sie, ze moja corka
za jakis czas bedzie nastolatka )).
Milosc do meza (partnera), czy rodzicow, to zupelnie co innego
niz uczucie, ktore sie ma dla swoich dzieci. Tego po prostu nie
da sie porownac i byc moze ten kto nie ma i nie kocha wlasnych
dzieci, nie jest po prostu tego w stanie tego uczucia zrozumiec.
Dzieci siostry czy brata to niestety tez nie to samo.
Podejrzewam, ze malo jest osob, zarowno wsrod tych bez dzieci
z wyboru, jak i z tych z dziecmi, ktore zamienilyby by sie miejscami.
I to by moze oznacza szczescie dla kazdego z nich.

[Gość: n m]

moja siostra mówi mi ze lepiej jest nie mieć dzieci , sama ma 11 letnią córke .
codziennie drży jak tam w szkole , jak poszła jej klasówka , czy "przyjaciółka"
nie jest znowu złośliwa , czy nauczycielka znowu z czymś nie wypali , czy
dziecko bezpiecznie wróci ze szkoły itd.
nie ma czasu żeby mnie odwiedzić , pomaga córce w lekcjach więc wieczory już
ma "zorganizowane",
patrzy na mnie i mi mówi "będziesz wyła do księżyca kiedy będziesz musiała
siedzieć a dzieckiem w domu a potem zaczną sie inne problmy a jak dorośnie to
i tak zostaniesz sama bo dziecko ułoży sobie własne życie i nie bedzie siedziec
z tobą , nie oszukuj sie..."
nie matka

[Gość: Paola]

Zależy, czy są bezdzietnymi z wyboru, czy może po prostu bezplodni. Ja
zaliczam się dobezdzietnych walczących z chorobą, która uniemożliwia mi
posiadanie potomstwa. Jestem bardzo nieszczęśliwa. Każdy test z jedną kreską
oznaczającą brak ciąży bardzo przeżywam.
Zazdroszczę wszystkim tym, które mają swoje dziedziusie, a już na pewno nie
mogę sluchać, jak ktoś mowi: zobaczysz odechce ci się dzieci, to takie
uwiązanie. Brrrrr, tak mówić to jest naprawdę grzech. Zauważylam, że wiele
dziewczyn nie docenia tego, że bez problemów urodzily maleństwo. Gdyby choć
przez rok borykaly się z taką chorobą z jaką ja się borykam, nigdy by nie
wypowiedziały takich slów.

[Gość: nm]

tak Paola Ty masz rację , ale nie każdy Cie zrozumie bo część ludzi nie chce
mieć dzieci , a pozatym dopiero jak ktoś będzie miał "ochote" mieć dzidziusia i
okaże sie ze nie jest to takie proste to dopiero zrozumie Cie.
nm

[Gość: anma]

Paola, ja czekałam na dziecko 9 lat. Więc doskanale wiem o czym piszesz i masz
rację, ze jak ktoś tego nie przeszedł to nie zrozumie. Trzymam kciuki)

cuda sie zdarzaja

[Gość: agsza]

może nie na temat tego postu cogólnego, ale chciałabym cie pocieszyć. Moi
znajomi sa tuż po 40-stce, naście lat starań i za pare miesięcy spełni sie ich
marzenie, a stracili nadzieję dwa lata temu!!! Ogromna radość ich i moja i
wszystkich ich znajomych. Życze Tobie z całego serca takiego cudu, obyś nie
musiała jednak tak długo czekać.
Poza tym sama znam ból ogromny oglądać jedną kreskę poraz kolejny a do tego
wiadomość o porzuconych dzieciach na śmietniku. Przez te pare miesięcy tych
wiadomości było jak na złośc multum. Nie powiem co życzyłam tym matkom w duszy.
Mój post jest też na końcu, gdy go napisałam postanowiłam jednak przeczytać
wszystko.

[Gość: lola]

To bardzo przykre, ze tak traktuje rodzicielstwo, ale wg mnie taka postawa nie
jest normalna.Jakby bała sie zycia, które niesie takze przeciez problemy, ale
chodzi o to by stawic im czoła a nie bac sie.Zycie nie składa sie z samych
przyjemnosci, w koncu ja sama tez kolezanki moga róznie potraktowac, tego tez
panicznie sie boi?
Wyc do ksiezyca, ubolewc ze w domu sie siedzi? Wybacz,ale to meczennica
jakas.Dla takich osób kazdy pretekst jest dobry do tego, by uzasadnic
swoje "ciezkie" zycie.Niekiedy jest to dziecko.

Sadze, ze ci bezdzietni moga byc ...

[Gość: Gosc]

szczesliwsi jezeli nie maja za soba nieudanych prob poczecia dziecka - bo wtedy
jest to niezmacona bezdzietnosc z wyboru.

Ci bezdzietni co sa bezdzietnymi z koniecznosci (chcieli miec kiedys dziecko
ale im nie wyszlo) maja o wiele trudniejsza droge do tego by byc szczesliwymi.

[Gość: Agsza]

Przyznaję się, że nie wiem co jest we wszystkich poprzednich wypowiedziach, ąle
dodam swoje zdanie.
Z jednej strony są , bo maja przespane noce, zarabiają tylko na siebie,
organizuja czas wg siebie, zajmuja się tylko sobą, moga zostać po godzinach w
pracy, wziąc prace do domu, jechac na wakacje i szaleć w każda noc itp,
itp...jak chca to niech tak mają, ale ci co mają dzieci sa równie szczesliwi,
bo chca tego, sprawia im radość wszystko co związane z dzieckiem, a małe
kłopoty są przesłonietę przez radość posiadania maluszka lub maluszków i
wszystkiego co z nim zwiazane. Moi znajomi nie mają dzieci, nie wiem czemu,
mówią,że ich nie stać...mają wakacje za granicą (daleką przeważnie), ale ciągle
nie maja czasu bo pracują (a pracuja tyle co my), sa ciągle zmęczeni, powiem
krótko i brzydko ... kapcanieją w domu i czy tak na prawde są szczęśliwsi? To
niech oni sobie odpowiedzą. Ja też pracuję, zajmuje sie domem, spotykamy sie ze
znajomymi, jeździmy na wycieczki weekendowe, mam swoje hobby, którego nie
porzucę, bo to mnie uspokaja. I jestem bardzo szczęśliwa aczkolwiek czasem
zmęczona.

[Gość: szemesz]

Ja też jestem bardzo zmęczona moimi dziećmi,krzykiem i wrzaskiem w domu,
ciągłym bieganiem, pośpiechem, problemami, brakiem pieniędzy na ich choroby...
Ten post mnie bardzo zainteresował, bo sama się teraz zastanawiam po co mi to
było??? Instynkt? Chyba tak... Tęsknie za godziną ciszy, ale nie nadchodzi....A
cholera szkda słów...

[Gość: warum]

Przeczytalam wszystko i ... naleze do tych szczesliwcow , ktorzy maja dzieci. I
jesli moge cos powiedziec - to moje szczescie wyglada tak: nieprzespne przez
kilka lat noce, leki,zmeczenie i niesamowita, niespozyta zywotnosc mimo
wszystko - bo to moje dziecko zakwililo, bo to moje dziecko mnie potrzebuje,
nawet jak byla to tylko "egoistyczna" potrzeba zwrocenie na siebie uwagi. Moje
dzieci tez sa juz nastolatkami mocno wyrosnietymi, mimo sprzeczek,
niekiedy "podchodow psychologicznych"- bo zazdrosc gdy z pierwszego nagle robi
sie ... zdetronizowany " jedynak, po pojawieniu rodzenstwa, mimo nieustannych
problemow finansowych i rodzinnych i mimo niedoroslego do ojcostwa meza... moge
z czystym sumieniem powiedziec - Moje szczescie - to moje dzieci. A wszyscy
bedzietni z wyboru / nie Ci wszyscy pragnacy, a nie mogacy byc rodzicami- bo to
dotyczy takze panow/- moze sa "doraznie" szczesliwi, maja wiecej materialnie,
wiecej zobaczyli, zwiedzili...ale...nie zaznali wlasnie tego niesamowitego
uczucia- gdzie dzielenie sie, wspolodczuwanie i odpowiedzialnosc za dziecko
jest uczuciem budujacym, dajacym sily do zycia dalej. Warunkiem tego poczucia
szczescia jest - pragnienie posiadania dziecka. Pozdrawiam wszystkich -40+. I
nie boje sie,ze moje dzieci wkrotce odejda i zaczna zyc swoim zyciem - to
wkalkulowane jest w moje szczescie - dziecko to nie moja "wlasnosc"- To
niezalezna osoba, ktorej ja w naturalny sposob zycze bezinteresownie szczescia

[Gość: Arte]

Wszystko zależy od punktu widzenia. Jeśli ktoś chce mieć własnego potomka, a nie może, to szczęśliwy nie jest. Jeśli chciał i ma, to jest odwrotnie.
Z posiadaniem dziecka jest, wg mnie, inny problem: obserwując znajomych i ich podejście do poczęcia, w tym także usilnych zmagań z naturą, aby potomka posiadać - jedną z pobudek takiego postępowania jest czysty egoizm. Możliwe, że niektórzy się oburzą, ale tym bardziej utwierdza mnie to w tym przekonaniu. Gdy słyszę w tv, że sławnej parze ( jakiś aktor z żoną, nie pamiętam kto,oboje po 60 r.ż., kilka dni temu pokazywali) urodziło się dziecko ( nieźle lekarze musieli się natrudzić), to jest to dla mnie chore. Rodzice myśleli tylko o sobie, dziecko potraktowali przedmiotowo. Ludziom brakuje pokory wobec życia, przyrody ( Boga - jak kto woli). Wydaje nam się, że wszystko nam się należy. Tak jest i z potomstwem. Czemu nie możemy uznać i pogodzić się z faktem, że nie jest to nam dane? Uznajemy to za wielką niesprawiedliwość losu i walczymy z nim. Natura pewnie ma jakiś powód ku temu, ale nas to nie obchodzi; jesteśmy opętani chęcią posiadania potomstwa. Dzięki współczesnej medycynie może uda nam się w końcu osiągnąc cel. Przekazaliśmy swoje geny ( które z pewnych przyczyn nie powinny być dalej przekazywane) następnemu pokoleniu, te zaś też chce mieć dzieci i też, dzięki jeszcze nowszym terapiom, ma je. Ludzie są ci coraz słabsi, gorsi. Może to będzie powód końca Homo sapiens ( a nie katastrofa kosmiczna). Wiem, że został tu poruszony też problem sensu medycyny, która z jednej strony pomaga jednostce ( mając do dyspozycji coraz większe środki ku temu), z drugiej szkodzi ogółowi. Wiem też, że rozwoju nauki nie da się powstrzymać ( i wcale tego nie chcę, jestem wielkim zwolennkiem postępu z racji zawodu i przemyśleń). Apeluję tylko do ludzi o rozsądne podejście do własnego życia, mniej egocentryzmu, konsumpcyjnego podejścia. Cieszenia się z tego, co mamy a nie wiecznej pogoni za tym, czego mieć nie możemy. Nasze życie jest za krótkie, żebyśmy uważali się za bogów; podchodźmy do niego raczej z pokorą i... przymrużeniem oka. Wtedy będziemy szczęśliwi

[Gość: twinsy-mom]

Tak sie sklada, ze w kregu moich znajomych 90% malzenstw w wieku pom.30 a 38
rokiem zycia to ludzie bezdzietni z wyboru lub tez los tak sprawil.To co
obserwuje utwierdza mnie w przekonaniu, ze z dzieckiem, -cmi lepiej.Oni sa
sfrustrowani, znudzeni, wymyslaj sobie hobby,uciekaja z domu, wpadaja w szal
robienia zakupow i bez przerwy narzekaja na brak czasu!!!!w weekendy spia do 12
i tak sie kreca albo jezdza do Afryki, do USA i potem ogladaja zdjecia ,
nagrania video,ale widze ze ich to nudzi...oni sa NIESZCZESLIWI z cala
pewnoscia. My rodzice kiedy jestesmy padniecie to przynajmniej wiemy dlaczego,
kiedy zostawi,y dzidziusia z niania na jeden wieczor od czasu do czasu to
wracajac do domu, czeka na nas cos co nam daje sile i radosc do zycia, to jest
cos co ma sens! A przede wszystkim spojzcie na dzieci jak na prezety od
Najwyzszej istoty jaka jest Bog...z prezetami obchodzic sie powinno z
szacunkiem i cenic to. I wierzcie mi poczatki zawsze sa trudne,ale kiedy dzieci
podrosna to niepamieta sie tych niedospanych nocy i tego stresu i tych
wszystkich chorob itp.tylko ten projektZIECKO.

To moje przemysenia,a mam 3 ke slodkich dzieci z oczami jak pileczki...i to
jest moje szczescie, ktorgo nie zaluje....

[Gość: bea]

Jestem(śmy) bezdzietni nieszczęśliwi. Bezdzietni bo natura nie chce dać nam
tego, o czym tak bardzo marzymy - dziecka. Nie wierzę, że bez dzieci można być
szczęśliwym. Co z tego, że mamy czas dla siebie, rozwijamy się, mamy
pieniądze.... To jest nic. Kiedy przytulam jakieś dziecko z rodziny lub
znajomych - cały świat oddałabym za takie chwile z moim maleństwem. A lata,
kiedy walczymy o cud to nie lata beztroskiego korzystania z "wolności" to lata
łez, załamań, depresji i obłędnego myslenia tylko o jednym. I kiedy kolejni
lekarze mówią: Nie ma szans - odechciewa mi się żyć. Nie chcę być szczęśliwa
bezdzietna. Nie potrafię. Wolę nie być....

[Gość: ania]

To dlaczego nie zaadoptujecie dziecka? Uczyn szczesliwym jedno z tych dzieci juz
urodzonych. Przeciez ta cala milosc do dzieci nie polega na ich urodzeniu ale
wychowaniu.

[agacz2905]

Ja z kolei jestem mamą i chyba tego nie doceniam. Tzn. oczywiście kocham moje
dzieci i prawdę mówiąc pan Bóg mi je chyba zesłał, bo wg. kilku niezależnych
opinii lekarzy mam PCO i nigdy się nie leczyłam, mam też inne zdrowotne
problemy. Ale jest mi trudno. Nie wiem na ile wynika to z ułomności fizycznej,
a na ile z braku hartu ducha i niedojrzałości własnej...Ciężko to ocenić.
Myślę, że poprzez moje dzieci powoli się zmieniam, przeistaczam w kogoś jednak
dojrzalszego. Dzieci mobilizują do wielu rzeczy: od prozaicznych starań o
większe lokum i wzięcie kredytu mieszkaniowego do "heroicznej" (w moim
przypadku) rezygnacji z własnego snu i czuwania przy chorym, niespokojnym
dziecku. szczerze pisząc, NIE SĄDZIŁAM, ŻE MOGĘ MIEĆ DZIECI!! Czasem jeszcze
się dziwię, że to właśnie mnie i mojego męża obdarowano tak udanym
potomstwem... Teraz śmieję się ze swoich dylematów z czasów, kiedy jeszcze
dzieci nie miałam....tyle czasu przeciekło mi przez palce. Mając dzieci jestem
najpierw zmęczona, potem dopiero zadowolona i dumna. A szczęśliwa bywam. Jako
bezdzietna - chyba jednak nie bywałam wcale....Pozdrawiam
Agnieszka

[inusia0]

kokarda napisała:

> Moze wbije tu kij w mrowisko, ale gdzie indziej jak nie tutaj..?
> Ostatnio doszly mnie sluchy o sondazu, ktorego wyniki glosily, ze ludzie
> bezdzietni sa szczesliwsi. Z ankiety wynikalo, ze sa mniej zestresowani,
> przez co bardziej odporni na choroby, wiecej czasu poswiecaja na siebie, swoj
> rozwoj tak zawodowy jak i fizyczny.. no i w ogole sa bardziej zadowoleni z
> zycia.
> Nie podam wam zrodla, bo i tak nic wam nie powie, nie chodzi o Polske, ale
> jeden z krajow europejskich, jesli to robi roznice..
>
> Dzis w pracy zeszlismy na te tematy, okazuje sie, ze ludzie z ktorymi pracuje
> zgadzaja sie z wynikami ankiety. A co wy sadzicie na ten temat??

Ja myślę,że takie generalizowanie jest bez sensu.
Jedni są szczęśliwi z dziećmi,inni bez,nie ma reguły.

[rebbi]

Wreszcie jakiś rozsądny i bez emocji głos w tej dyskusji...

pozdrawiam.
rebbi.

[Gość: warum]

Moze rozsadny, ale czy my tu filozofie mamy uskuteczniac czy wypowiadac swoje
poglady? Pozdrawiam wszystkich, ktorym wydaje sie, ze sa szczesliwi

[mary_ann]

rebbi napisała:

> Wreszcie jakiś rozsądny i bez emocji głos w tej dyskusji...
>
> pozdrawiam.
> rebbi.

Bez emocji - czyli OK? Przypominam, że nie dyskutujemy tu o cenie pietruszki,
tylko o szczęściu i w jakimś sensie celu życia.

P.S. Dla jasności - nie polemizuję z samą opinią, do której się odniosłes.

[kokarda]

o kurcze, ale daliscie czadu jak mnie nie bylo, a juz myslalam, ze watek
utonal gdzies w czelusciach!
piszcie nadal, bo dla mnie sprawa jest wciaz aktualna i jak sie wydaje nie
tylko dla mnie
w kazdym razie poki co wygrywa strona optujaca za MIEC (dzieci) a my juz sie
zabieramy za robienie )
zyczcie nam powodzenia
pozdrowienia
kokarda

[kokarda]

rebbi,
gdyby kazdy tak sadzil jak ty i przedmowca, ktorego popierasz, to forum nie
mialoby sensu, o to przeciez tu chodzi - aby wymieniac sie pogladami, a nie
skwitowac skomplikowana sprawe jednym zdaniem, niczego do dyskusju nie wnoszac.
Pozdrawiam
kokarda

[Gość: barbamama]

Jestem "dzietna", ma trójeczkę Znam to szczęście przed i po urodzeniu
dzieci, są to dwa rózne wymiary szczęścia, których nie da się porównać... Nie
mozna mówić ze nie chce się miec dzieci bo jak obserwuje się dzieci siostry
czy brata to ma się dość . Jest jedna suptelna róznica: nie siostry testy
ciązowe się obserwuje z zapartym tchem, nie nosi się w sobie siostry dziecka,
nie siostry dziecko kocha cię tylko i wyłacznie dla tego że ...jesteś...
I jeszce jedno, może wywołam burzę, ale nie moge się powstrzymac:
czy jesli nie było by Was na świecie Wasi Rodzice byliby szczesliwsi????

zamknijcie oczy, przypomnijcie sobie kiedy poraz ostatni podarowaliście
ogromne poczucie szczęścia swoim Rodzicom.
Podrawiam Barba

Ps Pozdrowienia dla Mary_ann

[kokarda]

No nareszcie udalo mi sie nadrobic zaleglosci, stwierdzam, ze nieglupie rzeczy
napisaliscie. Kazdy oczywiscie ma prawo do przezycia swojego zycia tak jak mu
sie podoba, pod warunkiem, ze sam nie zagraza spoleczenstwu, w ktorym
funkcjonuje. Bynajmniej nie pogardzam, a wrecz rozumiem, kobiety nie
decydujace sie na dzieci (chociaz zastanawia mnie jak one potrafia swoje
uczucia przewidziec? skad wiedza jak beda sie czuc bezdzietnymi za 10-20 lat?)
a jednoczesnie podziwiam te, ktore swiadomie zdecydowaly sie na macierzynstwo.
Pomijam tu przypadki niechcianych czy nieplanowanych ciaz, mowa o swiadomym
zakladaniu rodziny. Ja osobiscie NADAL nie czuje instynktu macierzynskiego i
pomimo, ze wiem, ze chce doswiadczyc macierzynstwa, nie mam pojecia jak
podolam temu zadaniu, jesli (i o ile) juz do tego dojdzie. Najchetniej
macierzynstwo odlozylabym na jakies nastepne 10 lat.. gdyby tylko czlowiek
mial mozliwosc takiegoo planowania. Niestety prawa biologii czynia swoje i nie
jestem w stanie przewidziec jak moje cialo zniosloby takie wyzwanie w wieku
okolo 40 lat... ??? Dlatego decyzje w pewnym sensie zmuszona jestem podjac
teraz, pomimo, ze tak naprawde nie czuje tego trudnego do opisania instynktu.
Mysle sobie, jak wygladaloby moje zycie za 10, 20, 30 lat, kiedy moze byc za
pozno na odwrocenie czasu i zmiane decyzji. Czy nadal bede sie czuc tak
szczesliwa jak obecnie, mimo ze nie posiadm dzieci? Zycie mamy tylko jedno, a
czas plynie nieublagalnie nie gwarantujac nam szansy na poprawienie bledow z
przeszlosci. Czy nie decydujac sie na dziecko w czasie kiedy moje cialo jest
do tego przystosowanie nie popelniam bledu? Czy odwlekajac decyzje o
posiadaniu dziecka nie kalecze go w jakims stopniu, nie tylko psychicznym
(bedzie mialo stara mamusie, inne poglady, inny sposob wychowania itp) ale
rowniez fizycznym (im starsza kobieta w ciazy tym wieksze szanse na powiklania)
Troche dramatyzuje.. wiem, ale niedawno mojej kolezance zmarl 2-miesieczny
dzidzius... Boje sie takiego ryzyka..
Pozdrawiam
kokarda

[Gość: ania]

Przeczytalam wasze wypowiedzi jednym tchem.Jestem od niedawna mezatka,prawie 30
letnia.Moje przyjaciolki maja juz potomstwo.Przyznam,ze lubie je odwiedzac i
pobawic sie z maluchami,ale osobiscie nie odcuwam jeszcze checi posiadania
swoich pociech.Nie wiem od czego to zalezy,moi rodzice szybko posmakowali tego
stanu.Musze stwierdzic,ze z podziwem patrze na nich zadajac sobie pytanie jak
to jest bedac odpowiedzialnym nie tylko za siebie.Moja mama zawsze podkresla,ze
gdyby mogla cofnac czas postapilaby tak samo i nie zaluje ani przez chwile,ze
nie miala czsu i mozliwosci,by sie 'wyszumiec'.Teraz kiedy wraz z rodzenstwem
jestesmy dorosli czuja sie dumni,ze wygladaj przy nas tak mlodo(to prawda)!Dla
mnie wychowanie dziecka(a tymbardziej trojki)to nie lada wyczyn!Jestem z
natury'panikara',obawiam sie ciagle o zdrowie i samopoczucie moich
najblizszych,a z tym zwiazany jest takze moj strach przed byciem mama.Boje
sie,ze kazde kichniecie czy placz odbiore jako wstep do powaznej choroby,ze
bede kontrolowac kazdy ruch dziecka wyobrazajac sobie najgorsze.Nie rozumiem
tych lekow,ale moze jeszcze nie dojrzalam do macierzynstwa?Na szczescie
mieszkam w otoczeniu ludzi,ktorzy nie pytaja nas (jeszcze)o potomstwo,ale
widze,ze czasem chcieliby sie dowiedziec.Zaobserwowalam jednak,ze malzenstwa
bezdzietne z wyboru nie sa najlepiej odbierane w naszym spoleczenstwie,a glowny
powod to wedle niektorych egoizm i zanizanie statystyk.To przykre,bo kazdy ma
prawo przezyc zycie na swoj sposob.Klaniam sie nisko Wam,ktorzy kazdego dnia
uczestniczycie w zyciu waszych milusinskich i Wam bezdzietnym z wyboru,ktorzy
czerpiecie radosc zycia znajdujac jego sens w sobie samych!I jestem
szczesliwa,ze moi rodzice odnalezli swoje szczescie w nas-we mnie,siostrze i
bracie pomimo wielu trosk,ktorych im dostarczalismy,ale to juz za nami!a co
przed nami?kto wie...

[Gość: czy to wazne?]

tyle w tym watku jest pisane o troskach, obawach o dziecko i ze czlowiek
przejumjac sie tym wszystkim
robi sobie wiele problemow
hmm ... ciekawi mnie w tym momencie to dlaczego ktos nie pojdzie dalej z
pytaniem
czy ludzie nie byliby szczesliwsi gdyby zyli zupelnie sami czyli bez swoich
partnerow/małżonków

poco poddawac sie takiemu uczuciu jak milosc przeciez to rodzi analogiczne
problemy jak w przypadku
posiadania dziecka gdyż tak samo zaczynamy troszczyc sie o drugiego czlowieka,
tak samo myslimy "a co by bylo gdyby w tym wypadku
zgional moj najukochanszy/sza" i tak samo sie denerwujemy jak on/a ciezej
zachoruje
tak samo musimy ograniczyc swoja wolnosc i swoje wybory ma rzecz drugiego
czlowieka

ale nikt przy zdrowych zmyslach nie odwazy sie napisac ze ludzie samotni sa
szczesliwsi niz ci
zakochani

ze tak na prawde to spoleczenstwo wywiera na nas presje aby laczyc sie pary i
aby kochac drugiego czlowieka

przeczytajmy to jeszcze raz
kazdy stwierdzi ze to bzdury

no bo jak mozna twierdzic ze lepiej byc samotnym !!!
hmmm...ale jak mozna twierdzic ze lepiej byc bezdzietnym ? taka teza jest juz
postawiona !

czy za pare lub kilkanascie lat okaze sie ze tak na prawde glupota jest laczyc
sie w pary aby wspolnie zyc ?
ze glupota jest kochac ? glupota jest poswiecac sie dla drugiego czlowieka
ktorego kochamy?

jak widac niewykluczone ze tak bedzie ...

jezeli chodzi o kwestie miec dzieci czy nie miec to pare argumentow

1) bezdzietni powoluja sie na koniecznosc ciezszej pracy, wiekszego poswiecenia
i wyzbycie sie wlasnych amibicji
no coz ale przeciez to nei jest tylko atrybut dzietnosci tak jest ze
wszystkim !!!
chce pojechac na fajne wakacje to musze chodzic do pracy i zarabiac, chce zyc
z szczesliwie z drugim czlowiekiem to
rowiez sie poswiecam dla niego - zawsze trzeba sie poswiecic aby cos otrzymac
2) no tak ale okazuje sie ze jest pyatnie czy to poswiecenie jest warte tego
szczescia ktore daje nam dziecko
ciekawe pyatnie prawda ! Ciekawe ze kazdy rozwaza to w perspektywie paru lat
tylko a zapomina o starosci
kiedy to czlowiek w boze narodzenie siedzi sam, dzieci nie przychodza, nitk
prezentow nie da i nikomu prezentow sie nie kupi
bedziemy sie wprawszac na swieta do znajomych ? a to jest tylko najprostszy
przyklad
nie pisze juz o problemach niedoleznosci osob starszych kiedy to dzieci sie
opiekuja no bo moze nikt tak daleko nei wybiega w przyszlosc

nie wyobrazam sobie ze dzien w dzien wracam do domu z pracy i witaja nie puste
pokoje
i zeby zabic nude, pustke ,samotnosc to organizuje sobei zajecia spotkania itd

obcenie wracam do domu i wita mnie usmiech mojego dziecka, cala opowiesc jego
dzisiejszych osiagniec i niepowodzen , radosci i trosk
i co wazniejsze czeka mnie jeszcze troche czasu kiedy bede sie z nim bawil aby
uczynic go szczesliwym
aby zobaczyc jeszcze raz i jeszcze raz usmiech na jego twarzy
i bede go po malu uczyl tego swiata i patrzyl na jego zdziwiona mine jak
poznaje cos nowego
i bede z niego dumny jak cos samemu odkryje i zmajstruje
bede szczesliwy jak bedzie wieczorem szalal w wannie

kupic sobie cos do ubrania to nie problem, doksztalcac sie rowniez pojsc do
kina tak samo czy na impreze
wiadomo ze potrzeba na to lepszej organizacji czasu jak ma sie malego szkraba w
domu
ale nie jest to rzecz nieosiagalna!
mam wrazenie ze moge miec wszystko to co osoby bezdzietne jak tylko tego
zapragne
i jeszcze dodatkowo malą dodatkowa rzecz jaką jest szczescie drugiego
malutkiego czlowieczka


bezdzietnosc to wolny wybor i kazdy robi jak uwaza
i jestem przekonany ze kazdy kto go dokona to pozniej w wieku 50-60 lat bedzie
go zalowal
ale to jest ich problem i ich zmartwienie
mnie to nie dotyczy na szczescie

acha i niech potem w przyszlosci za te 30 lat ta grupa
samotnych, "zgredzialych" bezdzietnych nie uprzykrza mi tylko
zabawy z moimi wnukami

[kokarda]

pozwole sie z toba nie zgodzic jesli chodzi o porownanie zwiazku (pary) do
macierzynstwa lub ojcostwa. to dwie rozne sprawy.
po pierwsze bywa, ze na milosc do partnera wcale sie nie decydujemy, czesto
sama przychodzi i nie mamy wiekszego wplywu na nasze uczucia, a w tym watku
mowa o SWIADOMYM powiekszaniu rodziny
po drugie z partnerem nie tak trudno sie rozstac, wystarczy sie dogadac, a
dziecko to odpowiedzialnosc na cale zycie, decyzja nie do odwrocenia
po trzecie oddawanie czegos z siebie to nie poswiecenie, to dobrowolna decyzja
na ktora decydujemy sie, na ktora mamy wplyw, podczas gdy sam przyznajesz, ze
posiadanie dzieci wiaze sie z wieloma wyrzeczeniami
po czwarte - bycie z kims nie wymaga dojrzalosci emocjonalnej, mozna rownie
dobrze budowac zwiazek wlasnie na niedojrzalosci, podczas gdy dziecko to KTOS
za kogo bierzemy odpowiedzialnosc co najmniej na nastepne 18 lat, jestesmy
zobowiazaniu budowac jego swiat, uczyc, wychowywac, przekazywac wartosci..
Mozna by tak pisac, ale wiem o co ci chodzi, ja tez kiedys chcialabym zostac
babcia

Kokarda

[Gość: czy to ważne?]

kokarda napisała:

> pozwole sie z toba nie zgodzic jesli chodzi o porownanie zwiazku (pary) do
> macierzynstwa lub ojcostwa. to dwie rozne sprawy.
> po pierwsze bywa, ze na milosc do partnera wcale sie nie decydujemy, czesto
> sama przychodzi i nie mamy wiekszego wplywu na nasze uczucia, a w tym watku
> mowa o SWIADOMYM powiekszaniu rodziny

w naszym kraju znakomita wiekszosc stalych zwiazkow to malzenstwa a tu nie
powiedzialbym ze decyzja o slubie to takie hop siup w szczegolnosci gdy ktos
powaznie traktuje slowa przysiegi malzenskiej

> po drugie z partnerem nie tak trudno sie rozstac, wystarczy sie dogadac, a
> dziecko to odpowiedzialnosc na cale zycie, decyzja nie do odwrocenia

hmmm... rozwody to rowniez nie taka banalna rzecz

> po trzecie oddawanie czegos z siebie to nie poswiecenie, to dobrowolna
decyzja
> na ktora decydujemy sie, na ktora mamy wplyw, podczas gdy sam przyznajesz, ze
> posiadanie dzieci wiaze sie z wieloma wyrzeczeniami

a czy poswiecenie nie moze byc dobrowlona decyzja ? np. wiazac sie ze swoim
facetem dobrowolnie ograniczasz swoje prawo do umawiania sie z innymi facetami

> po czwarte - bycie z kims nie wymaga dojrzalosci emocjonalnej, mozna rownie
> dobrze budowac zwiazek wlasnie na niedojrzalosci, podczas gdy dziecko to KTOS
> za kogo bierzemy odpowiedzialnosc co najmniej na nastepne 18 lat, jestesmy
> zobowiazaniu budowac jego swiat, uczyc, wychowywac, przekazywac wartosci..

tak samo jak nie jest dobrym pomyslem decydowac sie na dziecko bedac
niedojrzałym tak samo nie nalezy np brac slubu bedac niedojrzalym

hmm tylko tak patrze ze ta analogia jest pelniejsza jednak gdy mowimy o slubie
a nie wolnym zwiazku nie mniej jednak tak jak napisalem wiekszosc zwiazkow to
malzenstwa wiec chyba mozna porownywac

hmm ale z drugiej strony tak na prawde to pytanie o sens malzenstwa juz jest
stawiane

nie mniej w swoim poscie nie zalezalo mi tak bardzo na porownywaniu malzenstwa
i dzieci a jedynie pokazanie w jakim kierunku to wszystko zmieza i ze pytanie o
sens posiadania partnera w moim mniemaniu bedzie kolejnym pytaniem

glownie chodzilo mi o kwestie ograniczenia swojej wolnosci na rzecz drugiej
osoby ktore sa i tu i tu a to zdaje sie glowny problem

ciekawe ze kazdy twierdzi ze jest dojrzaly i gotowy aby spedzic zycie ze swoim
partnerem a jezeli chodzi o posiadanie dziecka to juz tak nie jest ?

[kokarda]

Dokladnie tak jest jak napisales w ostatnim zdaniu, przynajmniej w moim
przypadku, czuje sie bowiem na tyle dojrzala aby dzielic swoje zycie z
partnerem, ale niekoniecznie na tyle dojrzala, aby byc w pelni odpowiedzialna
za druga osobe. Moj partner jest pelnoletni i sam dba o swoje sprawy, podczas
gdy dziecko to osoba w pelni zalezna ode mnie i wymagajaca mojego czasu (na
poczatku jest to 100% czasu!), uwagi (100% uwagi) i pieniedzy. Podobno tez
poczatkowe fazy posiadania dzieci nie pozostaja bez wplywu na zwiazek
partnerski. Porownywanie dzieci do meza / zony to wg mnie chybiony pomysl. Nie
zrozum mnie zle - nie neguje macierzynstwa / ojcostwa jako takiego,
przypuszczam, ze jest to cos bardzo pieknego, zaluje jednak, ze nie da sie
tego logicnie wytlumaczyc, bo ci ktorzy nie maja dzieci nigdy nie zrozumia
sensu ich posiadania, zanim tego nie doswiadcza... podczas gdy decyzje o
powiekszeniu rodziny podejmuje sie wlasnie z takiej pozycji. Rozumiesz o co mi
chodzi?

[justynamamamaksa]

Byłam szczęśliwa bez męża.Z mężem jestem szczęśliwsza.Bylismy szczęśliwi bez
dzieci.Z Maksiulkiem jesteśmy szczęśliwsi do kwadratu.
Syty głodnego nie zrozumie czyt.bezdzietny nie zrozumie rodzica.Po urodzeniu
dziecka parę klepek się przestawia.
Pozdrawiam i życzę dużo dzieci.
Justyna

[kokarda]

trafnie ujete, justyno!

[Gość: zyta2003]

Moze w zacytowanej na poczatku ankiecie chodzilo, o wynik badan
przeprowadzonych na odpowiednio duzej probie statystycznej na temat ktore
malzenstwa sa lepsze,a nie czy dzieci daja wiecej szczescia niz brak dziei.
Dzieci daja szczescie,a czasami sa przyczyna cierpien rodzicow. Wszystkie
bezdzietne malzenstwa jakie znalam i znam, w tym powyzej 50-tki sa bardzo
dobranymi i kochajacymi sie malzenstwami, maja wspolne zainteresowania,a nawet
pasje, aktywnie wypelniaja czas, sa troskliwi dla siebie. Nic dziwnego, gdyby
nie chcieli byc razem, mogli sie rozejsc, nie zmuszaja ich do bycia razem
dzieci.