Dylylemat miec czy nie miec

[hudaka]

Pewnie ten temat byl poruszany i to nie raz...Moj maz chce miec
drugie dziecko, ja tez...Mamy 2 letniego synka.Chyba by sie cieszyl
z rodzenstwa.Ale boje sie ze sobie nie poradze, smieszne nie?!Boje
sie problemow w ciazy bo w poprzednich byly, boje sie tego
wszystkiego po porodzie, boje sie o dziecko czy urodzi sie zdrowe,
ech moglabym wymieniac...Czy majac tyle watpliwosci lepiej jeszcze
sie wstrzymac z decyzja?

[dee.angel]

A czy wstrzymanie sie z decyzja cos zmieni? Czy w przyszlosci bedziesz miala
mniejsze watpliwosci? Sama sobie odpowiedz...

[e_r_i_n]

Przypuszczam, że tego typu wątpliwości nie znikną z upływem lat.
Może się ewnetualnie pojawić tylko silniejsza potrzeba posiadania
dziecka. Albo wręcz odwrotnie - tak duże zadowolenie z posiadania
juz samodzielnego potomka, że odechce się Tobie i/lub mężowi
pakowania w pieluchy po raz kolejny.

[madame_zuzu]

A czy wstrzymując się z decyzją wątpliwości miną? I dostaniesz gwarancję, że
Twoje obecne obawy były słuszne czy nie?

[sir.vimes]

no ale chcesz czy nie chcesz?

Czym innym są wątpliwości u osoby, która po prostu chce mieć dziecko a czym
innym u osoby, która rozumowo decyduje, że mieć dziecko jest niezłą opcją.

chce miec dziecko

[hudaka]

ale zwyczajnie sie boje, pierwsza ciaze poronilam przy drugiej
miesiac przelezalam w szpitalu ciagle cos sie dzialo.Synek przez
pierwszy rok zycia nam duzo chorowal, bylo tego troche.Na pewno chce
miec drugie dziecko, ale boje sie ze bedzie jeszcze gorzej niz
poprzednio.Macie racje te watpliwosci z czasem raczej nie mina

[kasiaba1]

No dobra- palec do góry niech podniosą te które:
- nie miały żadnych wątpliwości czy i jak sobie poradzą z dzieckiem
- nie bały się czy się urodzi zdrowe ani przez momencik
- nie miały w ciąży żadnych najmniejszych problemów
Ja ręki nie podnoszę ;P chociaż mam troje dzieci.
Chyba u każdej myslącej istoty wątpliwości w tych kwestiach są
normalne, ja bym nawet powiedziała że dojrzalsze niż postawa "jakoś
będzie".
Na pocieszenie- moje ostatnie dziecko w sumie równa się wzorcowa,
bezproblemowa ciąża w przeciwieństwie do poprzednich. Czego i tobie
zyczę

dziekuje ci kasiaba1

[hudaka]

kiedys zawsze marzylal o trojce dzieci, ale ze mnie jest niezla
panikara i chyba wykonczylabym sie

[beatrix_75]

bo przy pierwszym dziecku tak naprawde nie wiemy co nas czeka
potem walizka jest pełna doswiadczen i obaw ...i stad watpliwosci

Ja je takze mam
mysle o drugim dziecku - ale w środku zżera mnie strach ...

beatrix_75 wiec sie rozumiemy

[hudaka]

doskonale.Cigle jeszcze ten strach czy donosze ciaze, czy dziecko
bedzie zdrowe, problemy z karmieniem piersia, jak lezalam z nim w
szpitalu i modlilam sie o zdrowie mojego synka.Zdaje sobie sprawe ze
moze byc calkiem inaczej, ciaza moze sie okazac bezproblemowa itd
ale ten moj lek jest tak zakorzeniony ze ciezko mi go zwalczyc.A
jednoczesnie pragnienie posiadania drugiego dziecka narasta we
mnie...
Czytalam tutaj rozne posty od dziewczyn, ktore nie chca miec juz
wiecej dzieci bo maja juz starsze odchowane i nie chca juz wracac do
pieluch, albo czuja sie juz zrealizowane jako matki.Pewnie za pare
lat na pewno bede myslec tak samo, a nie chce tego.
Wiem ze chce miec dziecko, zeby moja rodzina byla 4-osobowa.
Moj maluszek jest bardzo przeze mnie rozpieszczany hehe ale to jego
chorowanie zrobilo swoje i trzese sie nad nim jak galareta.
Przyznam sie Wam, ze nie stosujemy z mezem antykoncepcji i juz minal
3 cykl i bezowocny.
Ja oczywiscie dorobilam sobie ideologie ze to moze znak zeby
poczekac, a moj maz mnie wysmial i chyba ma racje.Zawsze sobie
znajde problem taki moj urok.Strzelcie mi po glowie to moze sie
naprostuje

nie rozumiem tego

[sir.vimes]

> Czytalam tutaj rozne posty od dziewczyn, ktore nie chca miec juz
> wiecej dzieci bo maja juz starsze odchowane i nie chca juz wracac do
> pieluch, albo czuja sie juz zrealizowane jako matki.Pewnie za pare
> lat na pewno bede myslec tak samo, a nie chce tego.

Jak to będziesz tak myśleć? To w końcu nie chcesz tego dziecka?

[hudaka]

chce ale z czasem kiedy maly juz podrosnie wszystko sie moze
zmienic, takze moje myslenie na temat posiadania dziecka

[alabama8]

> No dobra- palec do góry niech podniosą te które:
> - nie miały żadnych wątpliwości czy i jak sobie poradzą z dzieckiem
> - nie bały się czy się urodzi zdrowe ani przez momencik
> - nie miały w ciąży żadnych najmniejszych problemów

A ja łapkę podniosę. Wątpliwości co do tego czy sobie poradzę czy
nie nie miałam najmniejszych.
Nigdy nie myślałam o chorobach, odżywiałam się zdrowo (aż za
bardzo).
Ciąża i poród bez zgagi, problemów, szybko sprawnie, jak korek z
szampana.

A co było potem ... straszyć czy nie straszyć. Na początku wszystko
ok, zdrowe i grzeczne dziecko, a potem przyszła ciężka atopia syna
która zabrała mi 4 lata życia. 4 lata nie przespanych nocy, 4 lata
walki o dziecko, 4 lata wizyt u lekarzy, 4 lata wypruwania flaków i
głodowania żeby na leki starczyło, 4 lata patrzenia na cierpienia
dziecka ...
Czy warto było? Warto! Dziś to duży super fajny chłopak, to jakim
jest i to że jest wyrównało mi z nawiązką te koszmarne 4 lata.

[l.e.a]

Hudaka - dziewczyny Ci napisały,że zbiegiem lat Twoje wątpliwości
nie ulegną zmianie, no to ja Ci napiszę ,że moje uległy i to
znacznie. Trwało to dosyć długo ale nie żałuję, wcześniej nie byłam
przygotowana, teraz jestem, fakt,że czekałam z różnych powodów 7 lat
ale wiem ,że to odpowiednia chwila.

[ipola]

Do decyzji o drugim dziecku dojrzewałam 8 lat. Pierwsza ciąża była
od pierwszego dnia zagrożona, musiałam zrezygnować z pracy i
właściwie wszystkiego. Leżałam w domu i szpitalu na przemian, w
ciągłym strachu przed utratą dziecka. Córka urodziła się jako
wcześniak, drżałam o jej zdrowie, bo były komplikacje. Koniec końców
jest zdrowa. Początki macierzyństwa były trudne, mała w nocy budziła
się kilkanaście razy, ja zalana mlekiem, zmęczona. Było ciężko.
Długo nie mogłam się zdecydować na drugie dziecko, bałam się tego
wszystkiego, choc wiedziałam, że bardzo pragnę dziecka. Decyzję
pomogła mi podjąć choroba. Miałam usuwany guz, i kiedy czekałam na
wyniki badań, obiecałam sobie, że jeśli będą dobre, to zdecyduję się
na ciążę. I były dobre, dostałam prezent od życia. Na początku
drugiej ciąży było trochę problemów, ale minęły na tyle, że mogłam
pracować. Dobrze się czułam. W ostatnim trymestrze było gorzej,
zagrożenie porodem przedwczesnym, ale na lekach dotrwałam do 37
tygodnia i urodziłam drugą córkę. Jestem bardzo szczęśliwa z powodu
moich dzieci. Mąż chciałby chyba jeszcze jedno dziecko, ale ja już
chyba nie. Trudno z dwójką godzić pracę, dzieci, dom. Z trójką chyba
nie dałałabym rady, albo się wykończyła. Poza tym chciałabym mieć
już trochę czasu dla siebie. To chyba nie jest zbyt egoistyczne?

[deodyma]

czy to teraz, czy za trzy lata, watpliwosci zawsze beda.