Psy w bloku!!! - strach na klatce!

[ewail]

Moją radość z nowego, dużego mieszkania przyćmiewają P S Y. Na mojej nowej
klatce są 3 duże i 2 małe (nie chcę nikogo obrażać, ale dla mnie głupotą jest
trzymanie wilczura w bloku!!!). Napiszcie mi jak sobie radzicie na Waszych
klatkach schodowych z psami puszczanymi bez smyczy - ja ich się panicznie
boję i moja 5-letnia Julka też. Nie chcę siedzieć w dziurce i nadsłuchiwać
przed każdym wyjściem z domu, a strachu już nie opanuję, ponieważ w
dzieciństwie gonił mnie wściekły pies i lęk pozostał!!! Słyszałam, że są
jakieś gazy na psy może będę ich używać???

[adzia_a]

Ja co prawda nie mieszkam w bloku, ale też denerwują mnie psy biegające bez
uwięzi.

Mocnym argumentem dla Ciebie jest przepis, że psy nie mogą biegać swobodnie,
nawet pomimo tego, że "to taki łagodny piesek, na pewno nikogo nie ugryzie".

Nie wiem, szczerze mówiąc, czy jest jakieś inne wyjście, niż upomnienie
sąsiadów - niestety, tu ryzykujesz utratę dobrych z nimi stosunków, ale to
chyba łągodniejsze wyjście niż uzywanie gazu

Sąsiedzi po prostu łamią przepisy, możesz się na to powołać. I nie daj się zbić
z tropu twkstami o łagodnych pieskach...

[izams]

Witam - nie upomnienie, a już to co najgorsze podniesiony głos
- zakładam , ze sąsiedzi dobrze wychowani - pójść do sąsiada i powiedzieć , że
panicznie boicie sie psów i prosicie o trzymanie ich na smyczy na klatce .
Lepiej zrobić to zawczasu - chodzi mi o to , żeby nie rozmawiać o tym jak się
spotkacie na klatce oko w oko z biegającym psem , mając u boku wystraszoną
córcię i sąsiada . Ponieważ sama jestem w takiej sytuacji i to przerabiałam -
wiem , że konfrontacja i rozmowa na klatce kiedy włąsnie obok biega pies (
czyli sie stało) nie jest dobra
- mnie tak na pół roku popsuły się kontakty z 2- ma sąsiadami . Później
pogadaliśmy , powiedzielismy sobie o co chodzi i...jest super
gorzej jak niewychowani,
poz, Iza
p.s. u nas po prostu nikomu taka sytuacja nie przeszkadzała - ty też jestes
nowa , więc może oni myslą , że wszystko jest OK

[odalie]

Hej!

Jeśli się będziesz tak bardzo bała, to strach przejdzie i na Twoją córeczkę, bo
ona wyczuje, że mama się panicznie boi i to ją dodatkowo przerazi. Może piszę
jakieś głupoty (nie mam psa) ale wydaje mi się, że te zwierzęta odbierają
paniczny lęk człowieka i to im podsuwa głupie i groźne pomysły. Nie wlno
okazywąc psu, że się go boisz.

Dziecko powinno być uczone ostrożności w kontaktach z psami, ale bez
panikowania. Na przykład nie wolno przy psie machać ramionami, czy co gorsza
patykiem trzymanym w dłoni (dzieci kochają przecież patyki), nie powinno się
wyonywac gwałtownych ruchów i te de, absolutnie nie wolno głaskać. Tego warto
nauczyć dziecko, ale na zasadzie spokoju, opanowania, a nie przerażenia.
Rozumiem, że Tobie trudno, znam dziewczynę pogryzioną dotkliwie przez psy i
wiem, jak to potem ciężko przezwyciężyć.

A co do gazu... Oj, sąsiedzi po czymś takim (gdy puszczą CI newry i za szybko
użyjesz gazu na psie) nie dadzą Wam żyć...

A może wprost zagadać do psiarzy i wprost wyłożyć o co chodzi?

Jest jeszcze jeden cudowny sposób, lekko nieetyczny ale skuteczny ))) -
skłamać, że dziecko ma silną alergię na psa!!! i prosić w związku z tym o
tryzmanie psów na smyczy na klatce, aby nie podchodziły i nie ocerały się/nie
lizały.

Trzymaj się i nie daj się, ale też troszeczkę wyluzuj.

[ewail]

Dzięki za rady!!!Super jest ta z alergią!!!Może nie będzie aż tak źle
(zamieszkamy dopiero za 3-dni), więc się okaże. Tym gazem chciałam popsikać
swoje buty - żeby w ogóle nie podchodziły!!!
A swojego lęku już nigdy nie opanuję, ponieważ w dzieciństwie byłam goniona
przez dzikiego, wściekłego psa w lesie. Julka już poszła w moje ślady i psów
się boi!!!

[odalie]

Trzymaj się! I uwierz, że teraz jako dorosła osoba świetnie byś sobie poradziła
nawet z dużym atakującym psem - a coś takiego, to już naparwdę pech i większość
psów nie jest groźna. Zajrzyj na stronach Gazety - nie pamiętam adresu - ale są
porady eksperta dotyczące bezpieczeństwa, jest i długi wątek o psach. Padło tam
kilka logicznych patentów - jak się obronić w ostateczności (co się naprawe
bardzo, bardzo rzadko zdarza) - nie uciekać, ale na przykład zarzucić na psa
kurtkę czy płaszcz...

A ja Ciebie rozumiem. Dwa lata temu w wakacje, z małą moją wtedy cóerczką,
zostałam zaatakowana przez luzem biegającego po osiedlu moich rodziców psa. Nie
rzucił się na nas, ale oszczekiwał w bardzo agresywny sposób, pomimo iz
spokojnie, powili szłyśmy przez teren jak najbardziej publiczny, nawet nie
rozmawiałyśmy - a ja zwątpiłam, bo nie miałam ani kurtki, ani moich ciężkich
butów - tylko sandałki. Odsunęłam małą za siebie i byłam gotowa walczyć - na
szczęście rozeszło się po - nomem omen - kościach.

A mnie irytują własciciele psów narzucający się ze swoimi zwierzakami, chociaż
ja wolę uczyć dziecko ostrożności - choć bez paniki, jak mówiłam, bez przesady -
ale dystansu i ostrożności w stosunku do obcych psów i kotów.

[ewail]

Rozumiem Cię doskonale, ponieważ również przeżyłam bliskie spotkanie z psem na
klatce!!!Byłyśmy akurat pod drzwiami właścicieli zwariowanego jamnika, kiedy
drzwi się otworzyły i wybiegł przerażliwie szczekając wprost na nas. To cud, że
uciekając po schodach nie przewróciłyśmy się i nie połamały!!! Kiedy dotarałam
do pracy (Julia już była w przedszkolu) - płakałam rzewnymi łzami z emocji i
nerwów. Miałam już różne pomysły (nawet, żeby porozrzucać kiłbase ze
szpilkami).

[odalie]

Hej!

ewail, jak ja uważam, rasa rasą, wrodzony charakter psa charakterem, ale jednak
największa odpowiedzialność spada na właścicieli - to oni powinni psa ułożyć i
za zwierzę odpowiadają. Mimo wszystko pomysły kiełbasy z czymś w środku mnie
mrozi... szkoda by było zwierzaka, nawet jeśli źle ułożony to nie jego wina...
Oj, musisz być mocno zdesperowana, ja bym tak z premedytacją nie planowała
skrzywdzenia zwierzaka, co to, to nie - chociaż gdyby jakiś rzeczywiście rzucał
się z ząbkami do łydek mojej młodej, i byłabym pewna że inaczej sie nie da, oj
to chyba by nie wyżył.

Wiem, że się wymądrzam, sama nie jestem zbytnio asertywna, bywam bardzo ale
tylko bywam, no ale radzę jednak porozmawiać z właścicielami. Chociaż niestety
większośc do psa podchodzi jak do członka rodziny (to zresztą ulubione hasło) i
baaardzo emocjonalnie traktuje wszelkie "ataki" na psa (tak jak np. zdecydowana
większość matek podchodzi do krytyki ich dzieci) - uwaga - moje "niestety"
odnosi się do "baaardzo emocjonalnie" a nie do "jak do członka rodziny"

[agunia38]

ewail napisała:

> Rozumiem Cię doskonale, ponieważ również przeżyłam bliskie spotkanie z psem
na
> klatce!!!Byłyśmy akurat pod drzwiami właścicieli zwariowanego jamnika, kiedy
> drzwi się otworzyły i wybiegł przerażliwie szczekając wprost na nas. To cud,
że
>
> uciekając po schodach nie przewróciłyśmy się i nie połamały!!! Kiedy
dotarałam
>
> do pracy (Julia już była w przedszkolu) - płakałam rzewnymi łzami z emocji i
> nerwów. Miałam już różne pomysły (nawet, żeby porozrzucać kiłbase ze
> szpilkami).


masz chyba duży problem psychiczny - serio! to, co wypisujesz jest po prostu
CHORE. uciekałas z córką przed jamnikiem????? naprawde nóż w kieszeni mi się
otwiera, jak to czytam, uczysz dziecko strachu przed zwierzętami kompletnie bez
powodu (jamnik szczekał, co jest zupełnie normalne, bo bronił terenu, i nie
sądzę, żeby miał ochotę cie gryźć). pogadaj z pyschologiem, byc może to jakiś
uraz z dzieciństwa.
o tym truciu psów, no comments...

[neronka]

Podpisuję się pod Twoją wypowiedzią Agunia.

[ewail]

Problemy psychiczne masz ty - skoro nie rozumiesz - to zrób sobie manicure!!!

[jogaj]

Najlepsze i najprostsze rozwiazanie-porozmawiaj z sasiadami,przeciez oni nie
wiedza,ze Wy sie tak boicie.Nie krzycz,nie rob awantury tylko normalnie powiedz
co i jak.
Ja mam psa i tez puszczam go w klatce,bo ciezko mi go prowadzic na smyczy,jak
wzosze czy znosze synka w wozku,pies idzie przy mnie i jak ktos sie pojawi na
klatce przywoluje go do siebie.Teraz moi sasiedzi poznali juz mojego psa i sami
sie z nim witaja.
Zycze powodzenia-Jola z Szymonem (24.01.2003)

[e.beata]

A jż sąsiedzi okażą się odporni i pozbawieni dobrej woli, to zawiadom Straż
Miejską, Spółdzielnię.

[odalie]

Jogaj, ale Ty idziesz przy swoim psie i jesteś za nigo odpowiedzialna. A zmora
są te puszczane luzem, bez kagańca, samopas po osiedlach!

[nulka2]

Ja miałam taką sytuację gdy moja teraz 5.5 letnia córeczka była niemowlakiem.
Mieszkalismy na 4 piętrze w poniemieckim bloku, więc te pietra wysokie, na 2
piętrze rodzina z ogromnym wilczurem, którego na klatkę wypuszczali bez smyczy,
bez kagańca, a jak się rozpędził to nawet właściciele nie byli w stanie go
zatrzymać, złapać. Kilka razy kiedy wnosiłam dziecko na rękach na górę pies
szaleńczo biegł do nas (akurat wypuszczony został na dwór), skakał, ujadał, coś
strasznego. We mnie ten strach był olbrzymi, bo jako dziecko byłam napadnięta
przez wilczura. Po tym występie poszłam do właścicieli i powiedziałam, że tak
być nie może itd. Ale gdy sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy po prostu
zadzwoniłam na Policję, zainterweniowli natychmiast i się uspokoiło - pies
zaczął być wyprowadzany na smyczy już od drzwi mieszkania.

[evee1]

Ale to juz nawet nie chodzi o bezpieczenstwo. Ja bylam dwa razy
pogryziona przez psa jak bylam dzieckiem i nawet dostawalam
"serie bolesnych zastrzykow przeciew wsciekliznie", ale psow
sie nie boje.
Ja po prostu brzydze sie jak mnie obsliniaja i juz. Nawet
jak sa to bardzo mile i sympatyczne pieski.

[neronka]

Wiem że wywołam teraz burzę, ale cóż..........

Myślę że trochę zbytnio przesadzasz z tym strachem przed psami.
Jeszcze nie mieszkasz a juz Cię psy sąsiadów denerwują.
Nie chce mi się wierzyć że wszystkie psy mieszkające w tej klatce są
wyprowadzane bez smyczy. To raczej niemożliwe.
Poza tym jeśli nie mieszkasz to skąd to tak dobrze wiesz?
Czyżbyś podczas krótkich pobytów w nowym mieszkaniu aż tak to obserwowała?
Trochę chyba szukasz problemu na siłe.
A może to rzeczywiście są łagodne psy i lubią dzieci?
Nie możesz tak od razu zakłądać że każdy pies rzuci się na ciebie i Twoje
dziecko. Dziecko wyczuwa strach matki i też robi sie strachliwe. I potem takie
dzieci na widok psa nawet na smyczy zaczynają uciekać albo krzyczeć a to na psa
działa bardzo stresująco, on głupieje bo nie rozumie czemu ktoś na jego widok
ucieka.
Pamiętaj że nie ma złych psów, są tylko ludzie którzy nie umieją ich dobrze
wychować.
Żaden normalny pies nie rzuci się bez powodu na dziecko, psy lubią małe dzieci.
A nienormalne psy nie mieszkają raczej w bloku i nie są wyprowadzane luzem.

Może więc najpierw dobrze poobserwuj które psy chodzą luzem i wtedy na
spokojnie porozmawiaj z sąsiadami, powiedz że prosisz o wyprowadzanie psów na
smyczy bo masz małe dziecko i boisz się że je przewrócą. I tyle.
Mówiąc że boisz sie pogryzienia, wiadomo że każdy właściciel odpowie że jego
pies nie gryzie.
A walka z właścicielami psów nie ma sensu, zostaniesz wrogiem na zawsze i
będzie ci niemiło spotykać potem takie osoby na klatce czy ulicy.

A dziecka nie strasz psami bo z takich dzieci wyrastają potem takie mamy które
też boją się psów i straszą nimi swoje dzieci........

Życzę powodzenia i troszkę bardziej obiektywnego spojrzenia na te psy i ich
właścicieli.

ps. Żeby nie było niedomówień, nie mieszkam w bloku i nie spuszczam psa bez
smyczy na klatce.

[adasari]

Nie mów,że nie ma złych psów.Są,zdarzają się osobniki agresywne.Nieumiejętnie
prowadzone przez właściciela są mieszanką wybuchową.Tylko.....jakie to jest
pocieszenia dla osoby,która się boi lub która będzie ofiarą?
Ok,winni są właściciele (zakładamy,że pies jako istota nie ludzka nie może być
winna)tylko, co to zmienia?
Piszesz,że żaden normalny pies nie rzuci się bez powodu.Marne to pocieszenie,bo
skąd niby mamy wiedzieć,że ten akurat jest normalny?Ma to gdzieś napisane?
Gdyby tak było,to nie dowiadywalibyśmy się o przypadkach pogryzień.Chyba,że to
są przypadki pogryzień przez normalnego psa z jakiegoś powodu.To ja dziękuję
bardzo.
Dlatego mamy prawo się bać i uczyć nasze dzieci,że psy mogą ugryźć.
Bo mogą.
Dasz gwarancję,że nie? )

[jogaj]

neronka napisała:
> A może to rzeczywiście są łagodne psy i lubią dzieci?

Czy kazdy musi lubic psy?
Nie kazdy pies lubi male dzieci,zalezy to od rasy i wychowania,poza tym jak
napisalas duzo zalezy od wychowania i sa psy,ktore maja nienormalnych
wlascicieli i Ci ludzie moga mieszkac w bloku i dlatego,ze sa nienormali
wypuszczaja psy luzem,nie zwazajac,ze sa np.grozne.
Nie wszyscy lubia jak im sie narzuca swoja wole i ja uwazam,ze decyzje o
kontaktach z adnym psem powinien ponosic kazdy osobiscie,a nie wlasciciel
psa,ktory na pewno jest w nim zakochany.
Jak pisalam wyzej mam psa,ale nie zakladam,ze kazdy chce go poglaskac czy sie z
nim przywitac.
Pozdrawiam-Jola z Szymonem (24.01.2003)

[odalie]

Jogaj, bardzo Tobie dziękuję za tak rozsądny głos - pochodzący na dodatek od
właścicielki psa!

Zgadzam się z Twoją wypowiedzią w 100%.

[ewail]

Hej!!!
Neronko!Już wywołałaś u mnie burze!!!Mieszkanie mam od sierpnia i codziennie
tam bywałam, więc zaobserwowałam, że trzy duże psy (wilczur, wyżeł i mieszaniec)
są wypuszczane bez smyczy i kagańca - nieuważnie przeczytałaś mój post. Nawet z
jedną z sąsiadek rozmawiałam - to ona mi odpowiedziała, owszem jest spokojny
ale do końca zwierzęciu nie można ufać i ja mam być spokojna???Co ty na to???

[neronka]

ewail napisała:

> Mieszkanie mam od sierpnia i codziennie
> tam bywałam, więc zaobserwowałam, że trzy duże psy (wilczur, wyżeł i
mieszaniec
> )
> są wypuszczane bez smyczy i kagańca - nieuważnie przeczytałaś mój post. Nawet
z
>
> jedną z sąsiadek rozmawiałam - to ona mi odpowiedziała, owszem jest spokojny
> ale do końca zwierzęciu nie można ufać i ja mam być spokojna???Co ty na to???


Uważnie przeczytałam Twój post i nigdzie tam nie pisałaś że mieszkasz tam od
sierpnia, ani od kiedy masz mieszkanie.
Wyraźnie natomiast napisałaś że wprowadzasz się za 3 dni. Więc jednak nie
mieszkasz tylko bywasz sporadycznie jak sądzę.
Może i widziałaś 3 biegające psy,a może tylko słyszałaś od jakiejś sąsiadki. ...
Zdecyduj się bo to róznica.
Z jednej strony wierzysz jakiejś sąsiadce co do biegających psów, a z drugiej
strony nie wierzysz właścicielom psów.
Czyli słyszysz to co chesz słyszeć.
Nadal uważam że robisz problem, pomimo że jeszcze nie sprawdziłaś czy taki
problem istnieje.....
Najpierw zamieszkaj, poobserwuj czy to wszystko prawda, porozmawiaj z
właścicielami i dopiero rób aferę.
A córki nie wychowuj w lęku przed psami, szkoda dziecka.
Ja mam dwoje dzieci i żadne nie zostało pogryzione ani zaatakowane przez psa,
nigdy.
Więc coś jest w tym lęku człowieka i w jego strachu przed psem. Psy po prostu
wyczuwają niechęc do nich i tyle. Znają się na ludziach.

[ewail]

Neronko!!!Wyłożę ci jak najprościej jeszcze raz - skoro masz takie problemy ze
zrozumieniem : mieszkanie kupiłam w sierpniu i bywałam tam codziennie (nawet po
kilka razy)- remonty, zakupy i przede wszystkim - radość z tego mieszkania,
więc byliśmy tam CODZIENNIE!!!Rozmawiałam z sąsiadką-właścicielką psa, który
biegł bez smyczy i kagańca - o tym, że boimy się z dzieckiem i jesteśmy tu
nowi - po czym to ona mi odpowiedziała, że spokojny, ale psu nie wolno ufać!!!
Nie wiem skąd u ciebie tyle złośliwości i uszczypliwości!!!Cieszę się, że
większość zorientowała się o co mi chodzi!!!

[ewail]

Afery nie zrobiłam, tylko napisałam post - to jest zasadnicza różnica! Sama
piszesz, że twoje dzieci nie były pogryzione, a ja nie chcę dopusić, żeby moją
Julcie kiedykolwiek coś takiego spotkało!!!Mój lęk nie jest wyssany z palca -
tyklo miałam spotkanie z psem w dzieciństwie(moi rodzice byli świadkami tego
zdarzenia i musieli kijem i torebką odganiać tego psa w lesie).Niechęć do psów
mam i do ciebie też!!!

[ewail]

Jeszcze raz neronko NIE SZUKAM PROBLEMU NA SIŁĘ - to jest dla mnie problem,
szkoda, że nawet nie postarałaś się mnie zrozumieć. Ale cieszę się, że znalazły
się osoby, które są po mojej stronie!!!

[majcia74]

Przychylam się do wypowiedzi Koleżanki
Zdrowe, asertywne podejście nie pozwoli Ci zrazić do siebie ludzi już na
początku Twojego tam mieszkania
Więcej dyplomacji i nie od razu gazem bo zrobisz krzywdę nie psu, bo ten
ucieknie, a sobie i co gorsza dziecku! A psy dopiero wtedy będą na Ciebie
wyczulone bo skojarzą Cię oprócz dziwnego zachowania /strach - wyczuwalny przez
zwierzaki/ to jescze ze psikaniem gazem pieprzowym a to jest już ból i dopiero
mogą być jaja

Pozdrawiam
Maja

[majcia74]

Koleżanki Neronki

Źle się wkleiła wiadomość

Maja

[neronka]

Dzięki majcia.
Dobrze że znalazł się ktoś kto zrozumiał o co mi chodziło.
Nie można od razu atakować , trzeba najpierw porozmawiać......

[73nikusia]

czesc
No to masz zmartwienie. Ja nie boje sie psow ale moj maz Wojtek boi sie ich
bardzo. W dziecinstwie byl pogryziony przez psa. Lek zostal mu do dzis. Kiedy
po chodniku idzie pies Wojtek przechodzi na druga strone ulicy.
Ale nie o tym chcialam pisac. Mamy w bloku psa, Dobermana, dokladnie maja go
nasi sasiedzi z pietra pod nami. Co rano kiedy wychodzimy do pracy (6:00 - 7:00)
pani z tym pieskiem wraca bedz wychodzi na spacer (zalezy od pory). Doberman
psisko duze i niebezpieczne, idzie bez kaganca, bez smyczy. Wojtek panicznie
sie go boi. Zwrocilismy Pani uwage zeby chociaz zakladala mu kaganiec. Nasze
prosby nie odnisoly natychmiastowego skutku ale po jakims czasie pies
spacerowal w kagancu a na klatce prowadzony byl na smyczy.

Popros wlascicieli psow, jak nie sa uparci i madrzy to zrozumieja Twoj strach.
Wkoncu nie wszyscy musza kochac naszych czworonoznych przyjaciol.

A co do trzymania psow w bloku, to tez nie rozumiem jak na 40 metrach mozna
mieszkac z rodzina i psem wiekszym od latlerka.

Pozdrawiam Nika

[riddle1]

Witam!!!
Ja odnośnie trzymania psów w bloku.Mieszkamy w kamienicy w centrum miasta na 47
m2, mamy 5,5 miesięczne dziecko i ....trzy owczarki niemieckie. Wybiegane,
zadbane, bez najmniejszych oznak znudzenia. Chciałam napisac, Ze w małych
mieszkaniach męczą się tylko małe psy,bo duze nie traktują mieszkania jak
wybieg. Przeciez mieszkanie to nie wybieg dla psa, prawda..???!!!!A odnośnie
dziecka i psa, mam propozycje dla mam dzieci -kupcie psa, albo zabierzcie ze
schroniska jakiegoś szczeniaka, badz takiego co toleruje dzieci. Dzieciaki
wychowywane od małego z psami są bardziej pogodne, mają szacunek dla zwierząt i
przede wszystkim sie ich nie boją. Po co przenosic na dziecko swoje dawne urazy.
pozdrawiam
Ps dzieci wychowywane ze zwierzetami mniej choruja i nie sa alergikami

[odalie]

> dzieci wychowywane ze zwierzetami mniej choruja i nie sa alergikami

...pod warunkiem, że już nie mają alergii na tego zwierzaka.

[riddle1]

Pod warunkiem...ale że nie odziedziczyło skłonności do alergii. Nie koniecznie
musi to być alergia na zwierzęta, co najczęściej starają się wmówic lekarze (
oczywiscie niektórzy). Przecież uczula tylko slina i naskórek, więc nie
koniecznie trzeba od razu kupować psa mocno śliniacego się, badz z chorobami
naskórka.

[kassik]

Jestem włascicielką psa dużo większego od wilczura. mieszkam w bloku i pies się
nie męczy bo ma długie spacery. ale to na marginesie. On NIE MA PRAWA podejść
do nikogo obcego bo nie każdy kocha psy (i ma do tego święte prawo). Na klatce
i na terenie osiedla ZAWSZE jest na smyczy. Na klatce mieszka kilka psów.
Niektóre były puszczane luzem ale szybko to właścicielom przeszło gdy okazało
się że psy się niecierpią (terytorializm). Jeśli faktycznie psy latają bez
smyczy to najpierw porozmawiaj z właścicielami (przepisy, strach dziecka) a
jeśli rozmowy nie pomogą to zwróć się do Straży miejskiej lub do policji.
Pewnie stosunki z sąsiadami się pogorszą ale spokój Twój i dziecka jest
ważniejszy. Przepisy są po to żeby ich przestrzegać (zwłaszcza gdy mają sens).
Ktoś napisał, że niosąc dziecko ma psa luzem i go odwołuje. Ja też noszę małego
na ręku ale pies zawsze jest na smyczy. Mając dziecko na ręku nie jestem w
stanie szybko go zapiąć na smyczy gdy przed jego nosem pojawi się nagle wróg a
gdy jest na smyczy to wystarczy komenda i nie ma mowy o żadnym szarpaniu(pies
był na szkoleniu).

[jogaj]

Pisalam,ze jak ide klatka z dzieckeim w wozku to pies idzie bez smyczy,nie na
osiedlu,zadko spotykam kogos na klatce i zawsze pies idzie przy mnie,jak kogos
na poczatku zamieszkania spotkalismy lapalam go,ale teraz juz sasiedzi go znaja
i sami chca zeby on do nich podszedl sie przywitac.
Pozdrawiam-Jola z Szymonem

[neronka]

Też uważam że pies powinien byc pod kontrolą właściciela i chodzić na smyczy po
klatce, czy placu zabaw.
Ale nie lubię kiedy ktoś tak jak ewail zakłada z góry że wszystkie psy na jej
przyszłej klatce chodzą luzem. Może najpierw powinna to sprawdzić a potem
kombinować z gazem czy szpilkami.
Narazie jeszcze tam nie mieszka i nie rozmawiała z właścicielami.
Jeśli upewni się że psy chodzą luzem i właściciele okażą się oporni na jej
zwrócenie im uwagi to wówczas może wzywać straż, policję i używać innych
argumentów.
A nie od razu zakładać że sąsiedzi jej nie posłuchają i że psy się rzucą na jej
dziecko.

A pomysł z gazem czy szpilkami w kiełbasie to już jakiś horror, tym bardziej w
takiej nie sprawdzonej do końca sytuacji....
Skąd wogóle takie chore pomysły?

Najpierw próbuje się rozmawiać z właścicielami a nie od razu, z założenia szuka
sposobów na unieszkodliwienie psów.

[maj03]

A moj chodzi luzem, nie umie chodzic na smyczy, choc zaczelam go przyzwyczajac
bo czasem dostaje mapiego rozumu i szczeka, a sa ludzie ktorzy reaguja na to
drgawkami i blado-purpurowa twarza, rozumiem psa ma bac sie kazdy, ale takiego
co siega mu do kostki i jest niewiele wiekszy od zajaca. LUDZIE ! . A teraz
uwaga! Mielismy juz w domu Straz miejska bo ktos nas widocznie nie lubi, nigdy
wczesniej nie bylo skarg czy rozmowy, po prostu ktoregos dnia przyszli
mundurowi. Po krotkiej rozmowie, maz zapytal czy chca zobaczyc to starszliwe
zwierze, wykazali zainteresowanie i hehe maz im wyniosl nasza kluske,
usmiechneli sie, powiedzieli ze sa ludzie bardziej i mniej normalni i poszli. A
wiecie dlaczego, bo ktos kazal naszemu miniaturowemu jamnikowi chodzic w
kagancu i na smyczy, hehe ciekawe gdzie ja kupie taki kaganiec?
Mam dwoje dzieci, wiec pies dzieci kocha, nie pozwalam mu szwendac sie po placu
zabaw, bo to nie jest miejsce dla niego, jezeli zaczyna szczekac natychmiast
jest brany na smycz i uciszany. Wszystkie dzieci na podworku go znaja i
tarmosza sie z nim na rozne sposoby, a te ktore sie boja pewnie nie podchodza,
nie zauwazylam takich.
To tyle.

[libra.alicja]

Wcale nie jest tak, ze miniaturowy jamnik nie jest niebezpieczny.

Mój mąż wychodził kiedyś od swoich rodziców i na klatkę schodową wybiegł jamnik
(właśnie wychodził z panią na spacer bez smyczy) i najzwyczajniej w świecie
podbiegł do męża i ugryzł go w nogę (dotkliwie!). I co, złośliwość psa?, raczej
wina właściciela, który go nie dopilnował.

Dlaczego inni mają ryzykować takimi przeżyciami (a są gorsze, bo ten incydent
nawet trudno nazwać pogryzieniem).

Ja na widok psa idącego bez właściciela przechodzę na drugą stronę ulicy i nie
jest to strach przed tym konkretnym psem, ale strach przed tym, co może się
wydarzyć podczas bliskiego spotkania z tym miłym czworonogiem.

[pyzapyza]

Ja na tekst "mój piesek nie gryzie" odpowiadam "a co, powiedział pani?". Pies
zawsze może zareagować na nasz zapach inaczej, niż "normalnie", może źle
zinterpretowac nasze zachowanie, a co dopiero malucha machającego patykiem (jak
zacznę mu ten patyk odbierać, to już na bank zdenerwuję psa niewiedzącego co
się dzieje). Zastanawiam się, czy właściciele psów nie mają na tyle wyobraźni,
żeby nie pomyśleć choć raz, co byłoby, gdyby mój pies skrzywdził małe dziecko.

[odalie]

> ale takiego
> co siega mu do kostki i jest niewiele wiekszy od zajaca.

Taki doskonale poradzi sobie z poszarpaniem rajstop, płaszcza, czy łydek!

Podarte spodnie czy rajstopy, pogryzione nogi czy zniszczony drogi płaszcz
(zwłaszzca w sytuacji, gdy np. pędzimy biegiem do pracy i trzeba wyglądać
nienagannie) to wątpliwa przyjemność.

Gdy miałam jakieś 15 lat zaatakował mnie mieszaniec pekińczyka i zniszczył
kurtkę. Że nie poranił mnie samej? To wspaniale, ale naraził na stres i na
szkody. Kurtka musiała iść do naprawy (to nie były czasy, gdy się szło do
salonu/sklepu/na bazarek i kupował od ręki nową), ja musiałam do szkoły chodzić
w zimowej, choć była ciepła jesień - obciach jak się patrzy. Nie boję się
psów, ale nie lubię bagatelizowania problemu.
I wybacz, ale z moich obserwacji wynika, że to właśnie psy mikrej postury są
najbardziej hałaśliwe, najczęście rzucają się z ujadaniem na przechodniów.

[jamnica]

moi rodzice maja dwa male pieski

[kajus3]

U mnie na osiedlu krąży pani z pieskiem wielkości zająca - zawsze bez smyczy,
pies szczeka i agresywnie warczy jak tylko zobaczy kogoś w pobliżu. Na
zwrócenie uwagi, że powinien być na smyczy pani stwierdziła, że piesek tego nie
lubi i nie umie (nikt go nie nauczył???). Większość osób, które spotykają ową
panią z jej pieskiem sztywnieje ze strachu. To, że pies jest mały nie jest
żadnym argumentem za tym, że może chodzić bez smyczy. Ja i każdy inny
mieszkaniec osiedla ma prawo spokojnie i bez stresu przejść się po swoim
podwórku, wyjść lub wejść do mieszkania za które zapłacił ciężkie pieniądze.
Acha, pani oczywiście za każdym razem "pilnie" odwołuje pieska - inna sprawa,
że piesek nie zawsze słucha.

Nie ma złych psów?

[adzia_a]

Może to i prawda, ale nie ma też dobrych psów.
Mam kolegę, który robi staż w stowarzyszeniu ratowników i powiedział mi dużo
ciekawych rzeczy o psach. Przede wszystkim to, że łagodność pieska to mit. Pies
jest na tyle łagodny, na ile się go ułoży i na ile czuje autorytet własciciela.

A już zupełnie inną sprawą jest stosunek psa do dziecka. Dziecko nie ma - jak
dorosły - wyrobionego odruchu cofania się na widok psa szczerzącego kły i
szczekającego. Co za tym idzie, pies traktuje je jako agresora, w dodatku mniej
niebezpiecznego (bo mniejszego).

Do osób puszczających pieski bez uwięzi miałabym kilka słów, ale większość
uznanych powszechnie za obraźliwe, więc sobie daruję. Nie trafiają do mnie
argumenty o braku kagańca, o niemożności uwiązania pieska itp. jest na to
jeden, świetny sposób - nie trzymać psa w bloku. prawda, jakie to proste?

A osobom wierzącym w łagodny charakter swojego pieska dziwię się i to bardzo.
Mój brat w dzieciństwie kilka razy został pogryziony przez psa w publicznym
miejscu. i za kazdym razem właściciel był w szoku, że jego łagodny i grzeczny
pupil tak się zachował...

[maj03]

Ja nie bardzo sobie moge wyobrazic doroslego sztywniejacego na widok jamnika,
troche wyobrazni, pomysl, ze ten piesek jest kilkanascie razy mniejszy od
ciebie i masz nad nim niewatpliwa przewage i to ty mozesz mu zrobic ala a nie
on tobie.
A dziecko moze sie pieska obawiac i wiedziec , ze bez pytania wlasciciela ,
pieska nie wolno glaskac, ale paniczny strach i sztywnienie u dzieci, hmmm,
zwrocilabym na to szczegolna uwage bo to nie jest normalne, a przynajmniej
dziwne.
Moj jamnik tez czesto szczeka, ale zaraz, mam mu wyciac struny glosowe?
To chyba jest naturalne u psow. Pewnie , ze nie szczeka godzinami, ale jak ma
ochote na dworzu troche poszczekac to prosze bardzo, takim go stworzono.

[odalie]

> ten piesek jest kilkanascie razy mniejszy od
> ciebie i masz nad nim niewatpliwa przewage i to ty mozesz mu zrobic ala a nie
> on tobie.

Oj, przeczytaj moją opowieść, jak to pekińczyk zniszczył mi kurtkę )))

Nie nosiłam wtedy jeszcze glanów ))))) i nie zgniotłam biedaka na masę
(sorriii za czarny humor... a tak poważnie - nie wiedziałam wtedy, jak się
zabrać za obronę, choć pewnie teraz bym sobie poradziła, no i wziął mnie z
zaskoczenia).

[libra.alicja]

maj03 napisała:
> Ja nie bardzo sobie moge wyobrazic doroslego sztywniejacego na widok jamnika,
> troche wyobrazni, pomysl, ze ten piesek jest kilkanascie razy mniejszy od
> ciebie i masz nad nim niewatpliwa przewage i to ty mozesz mu zrobic ala a nie
> on tobie.

To przeczytaj mój post trochę wyżej, jak to jamnik ugryzł mojego męża (190 cm
wzrostu) w nogę. Owszem, jamnik nie miałby szans skoczyć mu do gardła, ale
ugryzienie w nogę tez było przykre i nie widzę powodu aby się na to narażać.

[maj03]

Chyba sie nie do konca zrozumialysmy.
Miec niemile wspomnienia to nie znaczy sztywniec ze strachu na widok jamnika,
prawda?
A dokladnie mi chodzilo o to okreslenie.
Nie sadze aby maz kolezanki z poprzedniego postu panicznie bal sie tej rasy bo
kiedys spotkalo go niemile zdarzenie. Moze nie lubic jamnikow ale strach to
chyba za duze slowo
Moje zdanie jest takie , ze sa jakies granice normalnosci.
A strach doroslej osoby, a co gorsze uczenie go dziecka dla mnie zakrawa na
miare problemow emocjonalnych , a od tych schorzen jest psycholog.

[libra.alicja]

maj03 napisała:
> Nie sadze aby maz kolezanki z poprzedniego postu panicznie bal sie tej rasy
bo
> kiedys spotkalo go niemile zdarzenie. Moze nie lubic jamnikow ale strach to
> chyba za duze slowo

Masz rację. Mój mąż uwielbia psy i to zdarzenie tego nie zmieniło.

Mnie chodziło o to, że każdy pies, nawet mały jamnik stanowi zagrożenie i takie
psy też powinny być w miejscach publicznych na smyczy, a tłumaczenie że piesek
jest malutki nie zmienia faktu, że może ugryźć (chociaż nie zagryźć) lub
wyrządzić szkody (np. zniszczyć ubranie jak pisała Odalie).

[addria]

Bardzo lubię wszelkie zwierzaki, pieski również. Sama wychowywałam się z psem i
rzeczywiście był on jak członek rodziny. Nie mniej jednak uważam, że w
kontaktach ze zwiezrętami ZAWSZE należy zachować ostrożność. Nigdy nic nie
wiadomo, co pies może zrobić, nawet ten najbardziej ułożony i spokojny.

Mój kolega miał od lat spokojnego psa (wilczura), którego nie jeden raz
głaskałam. Pewnego dnia jego ojciec wrócił do domu, rozebrał się i nagle, bez
żadnego powodu, ten pies rzucił się na niego tak, że go przewrócił, pogryzł
dotkliwie i... poszedł sobie do drugiego pokoju. Kolega wrócił z pracy i
zawiózł psa do kliniki, gdzie był poddany obserwacji, ale nikt nie widział
dlaczego tak się stało (wścieklizny nie miał). Jego ojciec oczywiście trafił do
lekarza i miał zakładane szwy na ręce. Potem oddali gdzieś tego psa, bo się już
bali z nim przebywać.

Piesek, z którym ja mieszkałam, był to mały kundelek, śliczny, puszysty i
spokojny pieszczoch, ale zdarzały mu się od czasu do czasu napady złości i
straszył nas wyszczerzonymi zębami, powiem szczerze, że nie dałabym słowa, że
wtedy kogoś by nie dziabnął. Ale do obcych (o ironio) był z reguły przyjaźnie
nastawiony, za wyjątkiem momentu wychodzenia na dwór, kiedy to "dziamolił" bez
opamiętania na wszystkich.

Ostatnio szłam z synkiem ulicą i przyczepił się do nas ogromny pies. Synek miał
listki w rączce, więc ten pies chyba myślał, że to jedzenie i cały czas patrzył
się na nas wyczekująco, a nawet czasem podskakiwał, a że był duży, to wtedy
jego pysk był na wysokości rączek synka. Ja niosłam synka na rękach, bo bałam
się tego psa i czym prędzej wracałm do domu, a on cały czas biegł za nami, a
był to spory kawałek. Bałam się postawić synka na ziemi, bo nie wiedziałam jak
ten pies się zachowa, ostatecznie "odprowadził" nas aż do klatki i Bogu dzięki
nic się nie stało.

Uważać jednak na psy będę zawsze i będę również uczyć synka ostrożności w
kontaktach ze zwierzakami, choć tych kontaktów mu zabraniać nie będę. Chociaż
psa już w domu nie chcę mieć.

Ja jako dziecko wogóle nie byłam ostrożna, lgnęłam do każdego zwierzaka,
znosiłam je do domu, a każdy zapchlony i brudny pies, był dla mnie
prześliczny Najgorsze było to, że kiedy mama nie widziała, ja biegłam do
tych wszelkich psów czy kotów i je głaskałam, nieważne czy znałam to zwierzę
czy nie. Chyba Ktoś nade mną wtedy czuwał, bo nigdy mnie żaden pies nie
pogryzł, na szczęście...

Pozdrawiam,

[odalie]

A ja jeszcze o tej "alergii"...

Akurat w naszym przypadku to jest do pewnego stopnie prawda (do pewnego
stopnia, bo owszem w testach wyszło, ale z obserwacji nie wynika).

Jak napisałam jest to wybieg raczej mało etyczny. Hmm, jak się zastanowiłam, to
widzę, że już przy tak dużym dziecku jak moje (4,5 roku) go stosować nie będę
(ostatnio jakoś długo nie było okazji) i biję się w pierś

Chodziło mi o sytuacje typu:

- ja i młoda, np. 3 latka, na spacerze, teren sportowy (tak!) przyszkolny
(tak!) choć dostępny dla mieszkańców osiedla (blokowisko)

- mała biega, wywija kijkiem

- pojawia się pies, duży, bez smyczy, bez kagańca

- ja spokojnie, pogodnym tonem wołam młodą, tłumaczę, że jest pies, my go nie
znamy i on nas też , zostawimy na chwilę kijek

- albo - gdy była jeszcze mniejsza - biorę ją na ręce, i nie w jakimś paniczno-
histerycznym szale ale tak spokojnie, na zasadzie: "a teraz pobawimy się w
wielbłąda" (to ja mam być wielbłądem )) ), który przeniesie dzidzię przez
pustynię pełną straaaaszliwych )))) bestii )))) " (forma żartu, bajki)

- właściciel psa podchodzi, pies nadal luzem

- pani lub pan psa dziwi się: "ależ mój Pimpuś nie gryzie, czemu się pani
boi..." albo jeszcze co gorsze... święte oburzenie.

- no to ja - kapitulując - wychodzę z tekstem o alergii...

[wieczna-gosia]

No wiec- po pierwsze bardzo lubie psy. uwielbiam. Duze ))
Duzego psa posiadal moj maz. Duzego nawet jak na owczarka. Pies ten byl
swietnie wyszkolony co mialam okazje nie raz obserwowac. Dzieci wkladaly mu
glowe do gardla. Raz w zamierzchles przeszkosli wlazla na niego Ania a on
wstajac ja zrzucil. Maz go ochrzanil i do konca swego zycia pies nie podniosl
sie gdy siedzialo na nim dziecko. Piszczal tylko. Wbrew pozorom poza wyjatkami
gdy chodzilismy do lasu pies bez smyczy nie chodzil. Czasami chodzilismy na
takie pole obok blokow go spuszczac ale wtedy zawsze byl w kagancu.
Ale przez te lata poglad na psy mi sie zmienil nieco.
Nie kupie sobie psa do bloku bo:
psy brudza a wlasciciele po nich nie sprzataja.
psy sa glosne.
psy sie gryza na klatkach

Ja sie w ogole psow nie boje, chociaz pittbull z wlascicielem krotkogolonym
obaj luzem i bez kagancow sprawia ze miekna mi nogi.
Ale niestety prawda jest taka ze psy ras duzych statystycznie atakuja
rzadziej, bo sa duze i w wielu przypadkach udowadniac swej sily nie musza.
Mnie pies usilowal pogryzc dwa razy zawsze bylo to male i zajadle. Oczywiscie
bez kaganca i smyczy bo male. Obiecalam pani ze nastepnym razem kopne. pies
jest brany na smycz. Poza tym regularnie robie akcje strazy miejskiej i
zapraszam ich do nas przed blok. Psy prawie juz bez smyczy nie chodza )
polecam kotki. Kotki smierdza wylacznie swojemu wlascicielowi jesli ten nie
sprzatnie kuwety, gryza swoja rodzine jesli maja akurat taki humor i moga nie
wychodzic )

Gosia wlascicielka kotka i swini morskiej, niespelniona posiadaczka domu z
ogrodem i dwoma goldenami lub owczarkami- to maz )

Zaraz, czy my żyjemy w dzungli?

[adzia_a]

Bo czegoś tu nie kumam.

Proszę, wytłumczcie mi - dlaczego miałoby mnie obchodzić, ze jakieś zwierzę
wyczuje mój strach? I dlaczrgo nie miałabym tego strachu okazywać?

[majcia74]

Chodzi tu o to żeby nie robić właśnie dżungli
Dyplomatyczna rozmowa czy jakiś fortel np.z alergią - super!,
żądanie ujarzmienia czworonogów - jest przecież na to jakiś paragraf! - jasne!,
w razie niepowodzenia - "parę krótkich" ) i straż miejska - owszem,
ale nie od razu gaz bo to jest groźne nie tylko dla psa, ale i dla osoby która
go używa, zwłaszcza w towarzystkie małego dziecka. Konsekwencje mogą być
poważniejsze niż tylko chwilowe zadowolenie z odstraszenia przeciwnika, a
właśnie zagrożenie zdrowia i faktyczna wojna... bo to jest już broń...
Dopiero zaczełaby się dżungla...

Maja

[adasari]

A ja jestem za połączeniem środków.
Powiedziec właścicielom-to jedno.
A poza tym jest takie urządzenie,które wydaje dźwięki na poziomie
niesłyszalności (przez człowieka-człowiek słyszy chyba lekki szum), a pies
odczuwa to bardzo nieprzyjemmnie i ucieka.
Może więc zamiast pieprzu....skoro ten taki niebezpieczny....

[adzia_a]

Zgadzam się, Majcia, że nalezy zacząć od rozmowy z włascicielem, bo pies tu
niczemu nie jest winny. Jednak nie o to mi chodzi.

Chodzi mi o to, że nie mogę pojąć, czemu właściciele piesków bezmyślnie
spuszczanych ze smyczy starają się przekonać resztą społeczęństwa, że ma
przejść do defensywy w stosunku do ich ulubieńców i nie okazywać strachu.
Ciekawe tylko, jak to zrobić?

W doświadczenia wiem, że wiele osób - w tym i blokowi hodowcy psów - boi się
krowy. Czy mamy ich wobec tego zmuszać do bliższych kontaktów z tym przemiłym
zwierzęciem? No ciekawe, jak by im wyszło to nieokazywanie strachu...

[adasari]

Nie lubisz być polizana przez krówkę ciepłym ozorkiem? ))

A tak na serio,gdyby któreś z naszych dzieci zaczęło na kogoś wskakiwać albo
łapać za nogawkę,to by było!!
))

[majcia74]

Pisząc o strachu miałam na myśli nieokazywanie go nie dlatego żeby udawać że
nie istnieje i dostosowywać się do zachowań psa, ale żeby nie sprowokować go
dodatkowymi bodźcami. To nie dżungla poznawać zwyczaje i przyczyny reakcji
przeciwnika. Pamiętaj! Najważniejsze jest rozpoznanie wroga! ) A
rozszyfrowanie jego zachowań pozwoli uniknąć niektórych sytuacji. Bo po co uczy
się np. młodego jeźdźca żeby nie bał się konia?... ano nie po to by dostosować
człowieka do konia i "zniżyć" się do jego poziomu co byłoby dżunglą ), ale po
to by człowiek wiedział czego może się po wierzchowcu spodziewać gdy okaże mu
strach i tego właśnie uniknąć co pozwoli nauczyć się na nim z przyjemnością
jeździć Taka jeździecka dygresyjka
Wracając do tematu; pies wyczuwa zmianę zapachu np. potu przestraszonego
człowieka, ale my możemy go troszkę zmylić nie dając mu innych powodów do
agresji czyli nie okazywać go w dodatkowy widoczny sposób.
Co do reszty to już pisałam... nie popadajmy w skrajności. )Nie wszystko jest
czarne albo białe...

Pozdrawiam
Maja

[adzia_a]

No nie, to jednak nie to samo.
Jeździec uczy się jazdy konnej z własnej woli.

A ja nie mam psa, i co za tym idzie, nie mam zyczenia uczyć się, co tu robić,
żeby pies nie pomyślał sobie, że jestem agresorem.
Własnie to, co proponuje tu parę osób uważam za zniżanie się do poziomu
zwierzęcia, konieczność odgadywania jego myśli i przewidywania reakcji.
A ja się na tym nie znam i nie moja to rzecz, tylko właściciela.

Zgodzę się oczywiście, że jeśli wchodzi się na czyjąś posesję i zaatakuje nas
pies, to sami jesteśmy winni. Albo, jeśli pozwolimy dziecku podchodzić do
uwiązanego psa. Ale nie zamierzam rozstrzygać dylematów psychologicznych
pieska, którego beztroski właściciel puszcza bez uwięzi.

[kajus3]

Wyjęłaś mi to z ust

strach

[odalie]

Adziu, ja nie jestem ekspertem od psiej psychologii )) ale moja wiedza o
psach podpowiada mi, że to zwierzę można s p r o w o k o w a ć okazywanym
strachem, niezbornymi, panicznymi ruchami, ucieczką.

Raz, że leży to ponoć w naturze psa, dwa, że ponoć takie zachowanie (reakcje
agresją na strach) jest wpajane tresurą.

Mogę się mylić. Jak już powiedziałam, nie jestem specjalistką-kynologiem ani
nawet kynologiem domorosłym. (Psów nigdy nie hodowałam i raczej nie będę,
prędzej kota, ale tylko gdy warunki lokalowe pozwolą na model a la np. Wielka
Brytania, czyli kot wypuszczany do ogródka, w domu tylko karmiony i pieszczony.)

Pies-przewodnik znajomego na ten przykład tak był układany, aby na ucieczkę
osoby stającej w drzwiach mieszkania reagować stanowczym zatrzymaniem i
doprowadzeniem delikwenta do pana. Dla tego psa człowiek, który nagle wycofuje
się spod drzwi musi mieć coś na sumieniu. Pewnego razu, w akademiku, chłopak z
natury bojący się psów, na widok szczekające i miotającego się ww. zwierzaka
zdezerterował i uciekł, a pies - ruszył w pogoń za nim i złapał go za ramię.
nie ugryzł go, nie poranił, ale jeszcze bardziej wystraszył. A wystarczyło
tylko spokojnie stanąć w drzwiach (akurat tak trafiło, że właścicielowi nie
udało się złapać za obrożę, a pies w jego włąsnym pokoju chodził bez kagańca i
smyczy.)

Jeśli zaczniesz okazywać atakującemu (czy w ogóle - zbliżającemu się) psu
strach, to na moje rozeznanie dasz mu wskazówkę: ooo, to jest idealna ofiara,
no jaka ciapa, sama kuli ogon choć go nie ma...

A poza tym, zamiast skupić się na obronie czy uniknięciu niebezpiecznej
sytuacji, spanikujesz. Już samo to świadczy, że musimy być twardzi i
zwarci )))

[adzia_a]

Oczywiście, że można sprowokować psa zachowaniem.

Nie w tym rzecz - nad psem ma panować jego właściciel i tylko on. To na nim
ciąży obowiązek niedopuszczenia do ataku na człowieka, nawet tego, który
prowokuje.

Nie można wymagać od ludzi, żeby nie okazywali strachu, bo niby czemu? I w jaki
sposób mają to zrobić?

[wieczna-gosia]

Zgadzam sie z adzia. Naszego psa ludzie raczej sie bali. I nigdy nie zdarzylo
mi sie przekonywac kogokolwiek ze piesek jest lagodny i nie ugryzie. Ze
szkolony. pies po prostu byl na smyczy.
Wiedza jak obronic sie przed psem i jak strachu nie okazywac, zeby nie patrzyc
psu w oczy i takie tam jest pozyteczna, ale korzystac z niej bym nie chciala.
Wole do woli okazywac swoj strach wiedzac ze wlasciciel zadba o to by pies mi
nic nie zrobil.

[odalie]

Oki, oki, ja też uważam, że odpowidzialność za psa ponosi wyłącznie właściciel.

Chciałam jedynie coś doradzić, coś praktycznego w naszej - pewnie i pokręconej -
rzeczywistości, w której bardzo często nie ma w ogóle mowy o jakimkolwiek
właścicielu (pies biega luzem) czy jego odpowiedzialności.

Osobiście uważam, że wiedza jak się przed psem obronić jest przydatna. Ja nie
mam z psami aż tak wielkiego problemu w miejscu mojego zamieszkania, ale gdy
odwiedzamy moich rodziców, żyjących w typowym blokowisku z epoki późnego Gierka-
wczesnego kryzysu, to problem jest i to jaki. Nie czułabym się bezpiecznie
wychodząc z dzieckiem na specer, licząc wyłącznie na dobrą wolę właścicieli
psów - zwłaszcza, że jak powiedziałam, tych właścicieli po prostu nie ma, psy
hasają luzem. Komu mam zwracać uwagę, z kim prowadzić negocjacje? To nie są psy
z konkretnej klatki schodowej moich rodziców. Czy byłoby w ogóle możliwe
obejście połowy osiedla i upominanie, rozmowy z właścicielami? Nie, oczywiście.

To ja wolę liczyć na moje opanowanie, na rozsądek córeczki... no i w
ostateczności na solidne buty

[ehhermiona]

Adziu, ja w sprawie tego strachu itd. Otóż dlatego mogłoby nas to obchodzić, bo:
1. Kiedy się boisz, wydzielasz adrenalinę. Kiedy jesteś "podminowana" i
agresywna - również. Pies czuje tę Twoją adrenalinę, ale nie rozróżnia, czy ona
jest wydzielana pod wpływem strachu, czy agresji. Dlatego jest częściej skłonny
zaatakować czy choćby zacząć warczeć na osobę, która się boi. Aby to opanować,
można wziąć parę głębokich wdechów i spróbować myśleć o czymś innym - mnie o
zwykle pomaga (mam psa, lubię psy, ale obcych czasem się boję). I to nie chodzi
o to, czy Ciebie (albo kogoś innego) to powinno obchodzić, czy nie. To jest
część natury i podejrzewam, że nie tylko w przypadku psów.
2. Pies ma (każdy pies) instynkt myśliwski - czyli goni to, co ucieka. Goni
kota, bo kot przed nim wieje, ale gdy się zatrzyma, najczęściej pies głupieje -
nie wie, co z tym fantem zrobić. Nie ma nic milszego dla psa ( a już owczarka w
szczególności) niż wpaść w grupkę biegających dzieci, które na jego widok
rozbiegną się z piskiem - jakież to wyzwanie, można je gonić i zaganiać na
różne sposoby.Przywołanie takiego psa jest naprawdę bardzo trudne. Dlatego tak
ważne jest nauczenie dziecka, a czasem i mamy, że jeśli podchodzi pies -
jakikolwiek - to największą głupotą byłoby uciekać, podskakiwać czy machać
rękoma. Na to ostatnie też trzeba zwrócić uwagę - często na szkoleniu pies jest
uczony obrony przy pomocy pozoranta, który macha na wszystkie strony rękoma,
żeby pobudzić go do agresji. Stąd może się w nim zakodować odruch skakania na
ludzi wykonujących gwałtowne ruchy, opędzających się od niego itd.
3.Nie chodzi mi wcale o to, że każdy człowiek, mający psa lub nie, studiował
dokładnie tajniki psiej psychiki. Jednak jeśli mamy gdzieś zakodowane "nie
szarp kota, bo cię podrapie", "nie wkładaj ręki do klatki z chomikiem, bo
złapie cię za palec", to można się też nauczyć paru reguł dotyczących psów,
choćby dlatego, że spotykamy się z nimi najczęściej.
4. Jeśli będziemy wychodzić z założenia, że "nic mnie to nie obchodzi, brzydzę/
boję się psów, nie życzę sobie, żeby szczekały, biegały, w ogóle istniały, to
nie dziwmy się potem, że ktoś oświadczy nam, że nie lubi jak płaczą dzieci,
ryczy na cały regulator radio, ma dość błota wnoszonego przez nasze dzieci na
schody, kiedy wracają z piaskownicy, albo echa robionego przez stado 6-latków
na klatce schodowej. I że nie będzie sposobu, żeby się z takimi osobami dogadać.
5. Skakanie na widok jamnika wybiegającego przez akurat otwierane drzwi uważam
za histerię. Zamiast uciekać wystarczyłoby pewnie zatrzymać się na chwilę,
przywitać z sąsiadami, dać się obwąchać psu. Zapewne po paru takich spotkaniach
pies zachowywałby się spokojniej.
6. Przepraszam, Adziu, to nie wszystko jako adresowane do Ciebie, ale po
drodze nasunęło mi się parę rzeczy na myśl

[odalie]

I znowu się zgadzam!

)))

[adzia_a]

Dziewczyny, to oczywiste - podstawy teoretyczne są jasne i wiem, że warto jest
o tych rzeczach wiedzieć. Ale - po raz trzeci - ja nie o tym )))

Chodziło mi o to, że nie mogę zrozumieć, czemu właściciele psów wymagają od nas
zgłębiania psychiki swoich podopiecznych, zamiast sami przejmować nad nimi
kontrolę. Czyli, jednym słowem - dlaczego zwalają odpowiedzialność na nas i na
nasze dzieci, które nie powinny machać rączkami??????

Tego nie rozumiem .

Aha, może troszkę niefortunnie wyszedł mi podział na "my" i "oni" - podczas,
gdy sama planuję zakup psa, ale dopiero wtedy, kiedy się wyprowadzimy na wieś i
ogrodzimy naszą działkę.

[ehhermiona]

Adziu, to nie do końca tak Kontrola kontrolą, ale są pewne zachowania
instynktowne i np. prawie niemożliwe jest przywołanie psa myśliwskiego ( i
prawdę mówiąc każdego innego) gdy zacznie gonić zająca, choćbyś nie wiem, jak
się starała Ta nasza "strachowa" adrenalina to też coś, na co właściciel
psa może nie mieć dużego wpływu, chociaż oczywiście pies też powinien być
nauczony powściągania swoich emocji.
Jednak nie o tym chcę napisać. Adziu, nie jest tak, że właściciel psa zwala
winę na machające rączkami dziecko. Jeśli np. dochodzi do tego, że mój pies
wbiega między goniące się dzieci i one z wrzaskiem zaczynają uciekać na
wszystkie strony...a ja proszę głośno i dobitnie, żeby na chwilę chociaż się
zatrzymały, to i pies się uspokoi i się z nimi przywita, jeśli tego chcą (bo to
w więksości nie jest pisk strachu, tylko takie "iiiiii!!!!!" kwiczące, żeby
było śmieszniej i głośniej. No więc ja proszę raz i drugi, a one zatrzymują
się, a po paru sekundach znów zaczynają skakać, bo jednak okazuje się, że
fajniej jest, jeśli pies goni, bo coś się dzieje?
Albo jeśli każdej osobie, która zbliża się do mnie i na widok której pies
zaczyna radośnie podskakiwać, mówię "proszę nie głaskać psa, jesli skacze", a w
odpowiedzi słyszę "mnie to nie przeszkadza"? Ale trzy dni później jest święte
oburzenie, bo pies skoczył komuś na czysty płaszcz. Od razu dodam, że uczę
mojego psa, aby nie skakał, ale czasem z radości mu się to zdarzy, bo też
skoczna jest to rasa Pies niestety nie odróżnia starego dresu od
wełnianego, drogocennnego płaszcza.

A jeszcze coś mi się przypomniało a propos tego, co pisała autorka wątku - że
po prostu brzydzi się psów i dlatego nie życzy sobie, aby poruszały się w
jakikolwiek sposób po schodach itd. A jaka będzie jej reakcja, jeśli za parę
miesięcy któryś z sąsiadów natykając się na nią i jej dziecko oświadczy, że
nie znosi małych, zaślinionych dzieci i z obrzydzeniem odtrąci małą, obmazaną
chrupkami łapkę? Miło będzie? Czy będą posty oskarżające sąsiadów o brak serca?

[magdalenack]

Ehhermiono, myślę, że Adzi chodzi o to że nie powinno dojść do sytuacji gdy
pies wbiega między bawiące się dzieci (i nie tylko dzieci). Zadbać o to
powinien przede wszystkim właściciel psa nie spuszczając go ze smyczy w pobliżu
placów zabaw i innych miejsc przeznaczonych przede wszystkim dla ludzi.
Wybacz, ale gdybym widziała sytuację którą opisujesz (twój pies wbiegł między
dzieci) to na pewno zwróciłabym właścicielowi uwagę, a gdyby to nie wystarczyło
to interweniowałabym u odpowiednich służb.
To nie dziecko ma wiedzieć jak się zachować, ale właściciel psa ma nie dopuścić
do pewnych sytuacji.
I wielkość czy rasa psa nie ma tu nic do rzeczy. Jamnik mojej koleżanki
kilkakrotnie dotkliwie pogryzł dorosłą osobę.
Pozdrawiam i życzę rozwagi.

[maj03]

Ja w obronie tych nieszczesnych jamnikow !
Nie bardzo moge sobie wyobrazic , ze taki maly stwor moze KILKAKROTNIE ugryzc (
bo napewno nie pogryzc) dorosla osobe, to co stala jak slup soli i dala sie
gryzc ?
Rak nie ma , nog ? Przepraszam ,to straszne co pisze ale... Moj pies wazy 6 kg
hehe, a ile wazy twoja kolezanka?
Z zaskoczenia raz moglby mnie ugryzc , nie widzialam , nie spodziewalam sie, on
by byl zapewne bardziej poszkodowany, ale kilkakrotnie pogryzc ,wybacz, ale to
mi sie w glowie nie miesci !
Mojego jak i wiele innych podworkowych pieskow, dzieci uwielbiaja ( czasem,
staram sie wychodzic z psem w czasie gdy na dworzu jest pusto ,bo dzieci
potrafia zameczyc takie stworzenie)wymyslaja sobie rozne zabawy z udzialem
mojego jamnika i dopoki to nie jest niebezpieczne dla niego , ani nie stwarza
problemow opiekunom dzieci nie widze problemu i nie ingeruje.

[ehhermiona]

Magdaleno, akurat tak się składa, że nie zauważyłam, czy Adzia pisała coś o
placach zabaw, bo ja na pewno o tym nie pisałam. Jest dla mnie samo przez się
zrozumiałe, że nie puszczam psa w takich miejscach. Natomiast opisywane przeze
mnie wydarzenia miały miejsce na tzw. polu, czyli łące, kilkaset metrów od
najbliższych domów. I ktokolwiek spróbowałby na mnie nasłać wtedy służby
porządkowe/ miejskie czy jak zwał, gorzko by tego pożałował. A raczej służby
usłyszałyby ode mnie, co o tym myślę.
I to nie jest prawda, że dziecko nie musi wiedzieć, jak ma się zachować, bo tak
samo może je pogryźć czy przewrócić bezpański pies tylko dlatego, że nie
wiedziało, jak się zachować. Przechodzenia przez ulicę też uczysz, prawda? Nie
mówisz "A niech się kierowcy martwią". Przed nieznajomymi ludźmi też
ostrzegaszi uczysz, co zrobić, gdyby ktoś zaczepiał. To na tej samej zasadzie
uważam, że (nie w zastępstwie właścicieli) należy dziecko nauczyć podstawowych
reguł zachowania w towarzystwie zwierząt. I tyle.

[isma]

Brr... Jako dziecko psow sie nie balam, chociaz nie zapomne, jak jako
kilkulatka tarmosilam sie z psem lawinowym mojego wuja, ratownika GOPR-u i w
koncu zniecierpliwiony owczarek "polozyl" mnie stanowczo na lopatki i zaczal
warowac jak przy ofierze wypadku. Zero ruchu...
Raz bylam pogryziona przez psa - moja wina o tyle, ze uskoczylam przed
przejezdzajacym samochodem tuz pod jego pysk. Afera z wlascicielami, bo
zaniedbali wozenia psa na obserwacje (podobno zwymiotowal im w aucie na
tapicerke, tak!). Obylo sie bez zastrzykow.
W dalszej rodzinie tragiczny wypadek z wlasnym psem krewnej, ktory nabil sie na
siatke ogrodzenia i zdejmowany przez nia pokasal ja i zarazil tezcem. Opisu
reszty oszczedze.
A od kiedy mam biegajacego maluszka, to w psach irytuje mnie ich paskudzenie an
wszystkich osiedlowych trawnikach. To znaczy, wlasciwie irytuja mnie
wlasciciele, ktorzy podobno powinni po nich sprzatac.
Co do Twojego problemu: porozmawialabym. Moze nawet pomysl z alergia jest
dobry. Ale w toku tej rozmowy staralabym sie powiedziec dobitnie, ze to nie
jest kwestia ocenna, czy ktos lubi psy czy nie, czy ona sa malutkie, czy nie,
czy sa agresywne czy nie. To jest kwestia wyraznej dyspozycji przepisu, ktory
stanowi o wyprowadzaniu tychze na smyczy i w kagancu. A od egzekwowania
przepisu sa odpwoednie sluzby: straz miejska czy ewentualnie policja.
Mnie latem zdarzalo sie kilka razy dziennie wzywac straz miejska do ogrodka
jordanowskiego, ktorego regulamin wyraznie stanowil o zakazie wprowadzania
psow, ze juz nie wspomne o luznym ich puszczaniu. Na poczatku szafowali tzw.
pouczeniami, ale poniewaz bylam upierdliwa, to w koncu zmandatowali pare osob
raz i drugi i pieski biegaly sobie odtad gdzie indziej.
Inna rzecz, ze jest to metoda wymagajaca duzego samozaparcia, bo tak to
niestety glupio jest, ze to ciebie opanowuje "wstyd ofiary", kiedy po raz
kolejny dzwonisz do dyzurnego strazy...

[ewail]

Dzięki za tak szeroki odzew!!!Oczywiście miałam zamiar zacząć od grzecznej
rozmowy (i tak zrobiłam), ale sytuacja się nie zmieniła!!!Raczej (???) jestem
grzeczna, ale jak jest potrzeba... Walkę zostawiam na sam koniec (mam
nadzieję,że nie będzie konieczna) - mąż jest policjantem, a kolega komendantem
Straży Miejskiej! Jak coś się będzie działo to Wam napiszę!!!Muszę sprawdzić to
urządzenie - to jest to - co rozwiązałoby mój problem!!!A psów na pewno nie
przestane się bać!!!

[majcia74]

No i super
Nie chciałam żebyś przestała się bać, bo to pewnie nie nastąpi, ale żebyś sobie
jakoś tak bardziej asertywnie poradziła z problemem, ale Ty tu piszesz, że masz
TAKIE ZNAJOMOŚCI ))) No to super!! To sprawa załatwiona! Pogadaj grzecznie
acz stanowczo z debilami co nie dbają o swoje zwierzaki, a jak nie da rady
załatwić nic tą drogą to uderzaj do "mundurów" Ale dla własnego
bezpieczeństwa naucz się paru sposobów na radzenie sobie z problemem, warto
zwłaszcza ze względu na dzieciątko

Pozdrawiam
Maja

[lidqa]

mam goldenke roczna nie wyprowadzam jej bez smyczy ale jak dojdziemy na laczke
to spuszczam, pies tez ma swoje prawa i gdzies biegac musi. Z mojego punktu
widzenia: gdybym ja puszczala luzem a ty bys przyszla i powiedziala ze boisz
sie psow masz male dziecko itd bez problemy bym wziela na smycz. Ty
wlascicielom sie po prostu nie chce z psem wychodzic, za leniwi sa. Ale gdybys
potraktowala ja gazem bylabys wrogiem nr 1. No ale co jesli spotkasz nas na
laczce kiedy dunia lata luzem? podbiegnie do ciebie na 100% zeby cie powachac.
szczkac ni bedzie nawe jeli wyczuje twoj strach, ona jest przyjazna, ale tez na
ciebie nie skoczy. Ty moze sie zatrzymasz ale dziecko moze zaczac machac
raczkami albo uciekac. Pamietaj nie machaj rekoma przy psie i coreczke oducz bo
lagodny pies zacznie skakac bo potraktuje to jako zaproszenie do zabawy a nie
lagodny nie wiadomo co zrobi. ucieczka to tez powod zeby gonic, co moze bardzo
wystraszyc. NAucz swoja coreczke jak ma sie zachowywac przy psie bo to naprawde
wazne. Ja mam synka 3 miesieczneg i tez zamierzam go nauczyc bo boje sie ze
bedzie wierzyl ze kazdy pies jest taki jak moja goldenka a to nieprawda. Jesli
jestes z katowic albo okolic mozemy sie spotkac, moze jesli nie ty to twoja
coreczka troszke opanuj strach przed psami, moja sunia sie do tego swietnie
nadaje

[maj03]

No wlasnie gdyby ktos do mnie podszedl i powiedzial mi , ze obawia sie o swoje
zdrowie, czy zycie natychmiast, no,moze po krotkiej wymianie zdan, moj pies
zostalby wziety na smycz. Nic takiego jak dotad nie mialo miejsca.
Oprocz jednej sytuacji kiedy wyszlam z psem na dwor, pies polecial w swoja
strone a pani siedzaca z dzieckiem na lawce zaczela, sie trzasc , obejmowac
dziecko, krzyczac " Nie boj sie , piesek ci nic nie zrobi", szkoda tylko ze
pieska juz nie bylo widac bo pognal sie bawic z innymi czworonogami.Rozumiem ,
zeby pies do niej podlecial, zaczal ja wachac czy szczekac, ale moj jamnik
nawet jej nie zauwazyl. Pani, no coz osoba dorosla, jej juz nic nie pomoze, ale
uczyc dziecko strachu ,to juz jest dziwny sposob na wpajanie dziecku
ostroznosci, bo rozumiem , ze o to jej chodzilo.
Moj pies nikogo nie pogryzl, ale nie twierdze, ze tego nie zrobi. Natomiast juz
jakas swolocz skopala psa tak porzadnie, ze pies bedzie mial w grudniu
operacje, totalny debil pokryje koszty calego zabiegu, ale zdrowia psa, mu nie
zwroci.
Takze, wedlug mnie to smycz moze takze ustrzec zwierze przed " przerazliwym
strachem " ( bo taka byla obrona zamachowca )niektorych jednostek .
To jasne, ze kazdy wlasciciel odpowiada , za swoje zwierze, ale kto odpowie za
czyny i zachowanie wybitnie "azwierzecych" jednostek.
Z przyjaznym Hau

[kasia_mm]

kurde.... też kocham psy - mialam 16 lat suczkę wziętą z Palucha i to był mój
najlepszy przyjaciel
i rozumiem że dzieci trzeba uczyć żeby tak i tak się przy psach zachowywały
ale na Boga to więcej trzeba na psy uważać ze strony właściciela, trzymać je na
smyczy a nie odpowiedzialność zwalać bo np 2 letnie dziecko macha rączkami!!!
ja nie stawiam zarzutu wobec Ciebie ale ton tej wypowiedzi można tak rozumieć.
pies, często trzymany kilka-kilkanaście godzin sam w domu, czy nawet
wyprowadzany 5 razy dziennie zawsze traktuje wyjście jak wyładowanie energii -
objawia się to u jednych wesołym szczekaniem , "kopaniem" ziemi, bieganiem w
kółko a u innych agresją niewymuszoną czyli taką na zawołanie - ktoś się źle w
wyobrażeniu psa zachowa i - atak.
cała moja wypowiedz ma na celu jedyne stwierdzenie - psa w warunkach miejskich
(blokowych) TRZEBA wyprowdzać na smyczy, to że pies "musi " się wybiegac to
sprawa właściciela - powinien o tym myśleć kupując psa - wyżeł 3 godziny
dziennie spacerów a pekińczyk nawet wcale; jeśli się musi wybiegać to proszę z
nim jechać do lasu czy na łąkę - ulice chodniki i place zabaw są dla ludzi; i
to ze brudno ze głośno (mam jamnika w bloku na przeciwko wypuszczanego o 6 rano
na balkon - dziamie do 9 aż go wpuszczą spowrotem) czy że niebezpiecznie - to
jest tylko i wyłącznie kwestia ODPOWIEDZIALNOŚCI właściciela - niestety może
2% kupujących/biorących do domu psa ludzi ma o tym pojęcie((((((

pomijam juz kwestię zakupcianych chodników, ulic, skwerków czy piaskownic -
to już inny temat... (gwoli ścisłości moja rodzina mając w/w psa wzbudzała
kilkanaście lat temu śmiech bo sprzątaliśmy po psie)

[lidqa]

kasia_mm napisała:


> ale na Boga to więcej trzeba na psy uważać ze strony właściciela, trzymać je
na
>
> smyczy a nie odpowiedzialność zwalać bo np 2 letnie dziecko macha rączkami!!!
>
nie wiem czy to do mnie ale odpowiem pisalam ze chodze na laczke, nie na plac
zabaw. tam chodza psiarze z calego osiedla, dzieci sie bawia gdzies indziej,
ale moga sie tam przeciez jakims cudem zjawic. nie spuscilabym agresywnego psa
ze smyczy i wogole sie dziwie ze ludzie kupuja takie psy. i nie zwalam
odpowiedzialnosci na 2 latka jak taki agresywny pies go pogryzi. Niestety sa
ludzie nieodpowiedzialni i spuszczaja swoje psy. W tamtym roku w bialymstoku
byl wypadek ze pitbul wgryzl sie w raczke dziewczynki i pozrywal jej sciegna.
Ja sie pytam co za czub puszcza pitbul wolon pod blokeim. I wlasnie dlatego ze
sa tacy ludzie uwazam ze dziecko trzeba uczyc jak sie przy psie zachowac. Dla
tych co nie wiedza jak. Raczki splecione na kark, glowa spuszczona i nie
patrzec w oczy i sie nie ruszac, a najlepiej jeszcze ukleknac na zolwika

[odalie]

Kolejna wypowiedź właściciela psa, z którą się całkowicie zgadzam!

pies bez smyczy

[odalie]

Chętnie bym poszukała na sieci i dała linka, ale jak znam archiwum tamtego
serwisu to musiałabym długo grzebać, więc na skróty opowiem (jak będzie trzeba
to się zawezmę i poszukam, powinnam dać radę dogrzebać się, chyba że przenieśli
do archiwum zamkniętego albo wykasowali).

Na pewnym lokalnym forum dziewczyna, mama tuptusia chyba półtora rocznego,
opowiedziała (w wątku, bardzo gorącym, o psach własnie) jak kiedyś szła sobie
spokojnie po szerokim chodniku, na spacerze z maluszkime, który dzielnie tuptał
obok (nie za rączkę), tak ze dwa metry od mamy.

Nagle z trawnika wbiegł sporych rozmiarów pies, był w kagańcu, ale co z tego -
przewrócił maluszka, a ten gruchnął z całej siły główką o chodnik.

Właścicielka odwołała psa, ale nie pofatygowała się w ogóle, aby sprawdzić, czy
i jakiej pomocy trzeba udzielić małemu dziecku. A skończyło się na wstrząsie
mózgu i pobycie w szpitalu, tak, tak, z podejrzeniami bardzo niefajnych rzeczy.

Morał - same sobie dośpiewajmy.

[73nikusia]

Jeszcze raz ja ...
Wlasnie przeczytalam posty ... duzo ich od czasu kiedy i ja sie na ten temat
wypowiedzialam.
Ja bardzo lubie psy. Nie boje sie psow, jak mialam 7 lat dostalam od Taty
owczarka podhalanskiego. Suczka wabila sie Saba. Miala 17 lat jak zmarla. Byla
kochana.
Ale jezeli chodzi o psa to mam pewne zasady.
1. Po pierwsze, rase psa (ktora charakteryzuja pewne cechy charakteru) powinno
sie dobierac do natury wlasciciela.
2. Po drugie, rase psa dobieramy zawsze odpowiednio do warunkow lokalowych
jakie mozemy psu zapewnic (nie wyobrazalabym sobie mieszkac z moja Saba w bloku
na ten przyklad).
3. Po trzecie, Jezeli mieszkamy w duzym skupisku ludzkim (osiedle blokow,
osiedle domkow) nie mozemy kupic sobie psa tzw agresywnego.
Jezeli palamy miloscia wielka do pitbulterierow, dobermanow, bulterierow,
rodwailerow itp najpier musimy zaszyc sie w gluszy, w ktorej do najblizszych
sasiadow bedziemy miec wiecej niz 3 km.
4. Zawsze na spacerach psa duzego czy malego wyprowadzamy w kagancu i na
smyczy. Smyczke zdejmujemy tylko wtedy kiedy jestesmy pewni ze nie ma w okolicy
dzieci, starszych ludzi i niego komu pies moglby zrobic krzywde.
A czemu male i duze psy nalezy ubrac w kaganiec i smyczke.
Daje przyklad. Kiedys jechalysmy z siostra na rowerach i za nami zaczol
wsciekle ujadac maly kundelek, gonil nas przez dluzsza chwile az wreszcie
dopadl nogawke mojej siostry i wczepil sie swoimi zebami w jej spodnie. Pies
byl maly wiec wystarczylo mocno "trzepnac" noga ... pies odlecial na kilka
metrow. Nic sie nikomu (ani psu ani nodze mojej siostry nie stalo)
Co do duzego psa, rasy zupelnie nie groznej, bo wlasnie Golden retriwer. Pies z
tych ras ktore uwarzam za najbardziej przyjazne. A jednak jest to pies dosc
duzy i swoja masa moze przewrocic dziecko, wystraszyc je i doprowadzic do
placzu. Taka sytuacje widzialam ostatnio w parku. Z daleka wygladalo to jak
zabawa, ale nie chcialabym byc nigdy w takiej sytuacji, jako mama biegnaca do
dziecka placzacego, wylizywanego przez goldena, z dwoch metrow wygladalo to o
wiele grozniej, szczegolnie dla kogos kto nie zna tej rasy i ocenia psa tylko
po wygladzie.

To moje zasady ... pozdrawiam
Nika

[majcia74]

))))))
Ale tu się jatka rozpętała!! ))
Opowiedziałam wczoraj swojemu niemężowi o temacie wątku i wiecie co wspólnie
stwierdziliśmy? Tak by wszystkim dogodzić? )
"otóż fobie leczy się u psychologa, a nieodpowiedzialnych należy karać"
Ot i wszystko

Ze szczególnym pozdrowieniem
Maja