tesknie za wolnoscia

[marysia_wroc]

Mam 29 lat, 2 mce temu urodzilam pierwsze dziecko (i ostatnie).
Zawsze bylam osoba radosna i niezalezna. do 27 roku zycia bylam
sibngielka i stwierdzam, ze to byl najwspanialszy okres w moim
zyciu. Nie, nie chodzi mi o to, ze dzien w dzien imprezy zakarapiane
alkoholem, ale spontaniczne wyjscia, wyjazdy - duzo podrozowalam,
srednio 4-5 razy w roku za granice- odsypianie w weekendy , a
teraz... czuje sie jakby ktos ze mnie wypuscil powietrze. Meza
poznalam 2 lata temu, nie chcialam miec jeszcze dziecka , ale stalo
sie ...i to nie z powodu braku zabezpieczenia...czasem antyknocepcja
zawodzi. Maz jest dla mnie wsparciem, ale dla mnie przerazajace jest
to, ze nie ciesze sie, ze jestem matka. Ciagle mysle, jakby to bylo
super, jakbym znowu byla wolna, moj dzien nie bylby podporzadkowany
i ograniczony do dziecka...wiem, to straszne, nie ejstem dobra
matka. Dla mnie to, ze wszytsko co robie w ciagu dnia jest bieganina
wokol dziecka, jest dolujace. Nie czuje sie w tym dobrze. Wlasnie
skonczylam karmic, weszlam na neta i ogladalam moje zdjecia z
podrozy po swiecie....wrecz sie poplakalam. sama mysl, ze to nie
wroci, ze wszystko teraz jest pod dziecko...mam fantastyczna prace,
na pewno bede wracac po macierzynskim, ale zastanawiam sie czy nie
wczesniej... jestem w domu ciagle smutna, rozdrazniona,
nieszczesliwa. Maz namawia , ze mozemy wynajac nianie wczesniej,
jesli powrot do pracy sprawi, ze odzyje. Dzieki bogu mam takiego
meza jakiego mam, a nie innego, ktory by miowil,ze jestem wyrodna
matka, bo nie chce siedziec w domu... choc wiem, ze wiekszosc tak
bedzie mowic. Trudno. marze o powrocie do pracy, do ludzi. Jak rano
sie budze i wiem, ze clay dzien w domu, ewent dom-spacer-drzemka to
mi slabo. jutro przychodzi babcia , ja ide z kumpela do miasta, choc
miec namiastke tego co mialam wczesniej...

[miruka]

ale to bardzo dobrze ze umiesz nazwać swoje oczekiwania, a że je
rozważasz jakbyś miała do czynienia z wyrzutami sumienia to świadczy
o tym, że dużo od siebie wymagasz, jesteś b. krytyczna. Jeśli
kochasz dziecko to jako matka jesteś w porządku, masz prawo
wychowywać je po swojemu, także jako szczęśliwa pracująca mama przy
pomocy niani i męża. ja bym posiedziała na Twoim miejscu na
macierzyńskim do końca,przygotowała się do powrotu do pracy, a i
znalezienie niani na kilka lat nie jest łatwe. Ja tak zrobiłabym na
twoim miejscu, jeśli masz wrócić do super pracy, ja takiej nawet
wyobrazić sobie nie umiem, więc wolałabym być z dzieckiem w domu,
ale wiadomo podchodzić trzeba indywidualnie. Trzymaj się i postaraj
sie teraz odpoczywać przed kołowrotkiem praca i dzidziuś.

[krolowanocy]

spokojnie
żeś "wyrodna matka" i tak ktoś kiedyś powie - niezależnie od tego co się robi, zawsze ktoś się czegoś doczepi, nie raz usłyszysz "dobre rady" że źle robisz że ubierasz za ciepło/za lekko (szczególnie to drugie), że źle że pracujesz, że dobrze że pracujesz, że jesteś wyrodna bo karmisz/nie karmisz piersią, że to, że tamto...
więc to z góry olej.
nigdy nie dogodzisz wszystkim - najważniejsze żebyś ty się dobrze czuła z tym, jak wychowujesz dziecko, żebyś kierowała się instynktem, a nie "życzliwymi radami"
masz zdrowe dziecko, wsparcie w mężu i pracę, do której wrócisz. to dużo.
za "wolnością" każdy tęskni czasami. bardziej lub mniej.
nie będzie już jak dawniej, ale da się czasem wyjść, tak jak jutro, gdy przychodzi babcia, prawda?
ciesz się że masz babcię, że możesz wynająć nianię - zaczniesz bardzije doceniać te chwile wolości, nauczys się efektywniej wykorzytywać każdą chwilę dla siebie.
trzymaj się i pamiętaj że idealnych matek nie ma i każda ma czasem momenty, że chciałaby się teleportować gdzieś daleko stąd, szczególnie jak dziecko wyje, bo ma kolkę, ząbkuje, itp, itd

pamiętaj że dziecko szybko rośnie, za parę lat będzie można z nim pogadać, podróżować - inaczej trochę, ale wciąż to jest możliwe.
a swoją drogą nie musi wszystko co robisz w ciągu dnia być bieganiną wokół dziecka - i przecież nie jest
weszłaś na forum, napisałaś tego posta - zobacz jak dobrze że jest internet - możesz przez chwilę pobyć chociaż wirtualnie innymi ludźmi, poczytać o czymś innym, pooglądać zdjęcia, możesz się czegoś nauczyć, przeczytać książkę, dziecko twoje wciąż więcej śp i niż ty i jak śpi to masz czas dla siebie
doceń to
i powodzenia

[pati9.78]

Masz 29 lat, czyli nie jesteś już taka najmłodsza. Czea poznać
prawdziwe życie. Szczerze mówiąc nie mam zrozumienia dla takich
kobiet jak Ty, które do pewnego momentu żyją zabawą, a jak
przychodzi prawdziwe życie to zachowują się jak małe dziewczynki.
Oj, oj jaka Ty jesteś biedna, że już nie możesz podróżować i się
bawić. Płaczę nad Twym losem

[seniorita_24]

Tak, bo prawdziwe życie to nie podróże i interesująca praca tylko rodzenie
dzieci ))

[ally]

> Masz 29 lat, czyli nie jesteś już taka najmłodsza. Czea poznać
> prawdziwe życie. Szczerze mówiąc nie mam zrozumienia dla takich
> kobiet jak Ty, które do pewnego momentu żyją zabawą, a jak
> przychodzi prawdziwe życie to zachowują się jak małe dziewczynki.

sugerujesz, że prawdziwe życie to tylko z dzieckiem?

[smerfetka8801]

wybacz ale czasem trzeba przestać być totalnym egocentrykiem...zgodzę
się jednak z poglądem ,że jesli kochasz swoje dziecko i POTRAFISZ to
okazać to wszystko mieści sie w granicach normy-matka ma prawo
pracowac i spelniać sie.Byle nie kosztem dziecka bo to jednak ono
jest najwazniejsze prezenty miłości nie zastąpią.

[lilka69]

o jakim spelnianiu sie piszesz!

do garow i do rodzenia dzieci a ty jak widac antykoncepcje stosujesz!

liluś

[smerfetka8801]

stosowanie antykoncepcji nie ma nic do rzeczy.ja akcptuję to,że
jestem matką podoba mi się ten stan rzeczy.wiem też ,że nie stać mnie
i mojego męża na 2 dziecko póki nie uporam się ze studiami.stosując
anykoncepcje hormonalną staram się być odpowiedzialna.
może nie wiesz ale kobieta będąc matką może spełniać się zawodowo
,intelektualnie ,może mieć hobby itd macierzyństwo to nie koniec
świata lecz początek czegoś nowego i tylko od kobiety zależy ile
znajdzie w tym pozytywów a ile cech negatywnych.
przyznaje sie do byka w innym, wątku ale nie chcę go zaśmiecać nie
potrzebną dyskusją.

[lilka69]

jestes taka urocza- mloda studentka smerfetka z dzieciaczkiem o
niestabilizownych pogladach zyciowo. czy to wlasnie pociaga twojego meza?
zastanow sie o co ci chodzi bo co watek to inny poglad.

niedawno besztalas mnie za nieodpowiedzialny stosunek do dziecka czyli za nie
poswiecanie sie mu w calosci. a tu prosze-teraz piszesz o rozwoju innym niz
macierzynskim.

[lilka69]

wlasnie widze, ze ty dziecko masz dopiero 20 lat i chyba nawet nie polrocznego
dzidziusia!

to o jakiem ty spelnianiu sie piszesz. wpadka i chec studiowania to dwie rozne
sprawy. a ty jeszcze toczysz boje z mamusia. dziecko ma dziecko a innym porad
udziela.

lilusiu-"kobieto dojrzała"

[smerfetka8801]

to dziecko które ma dziecko ma spójne poglądy.dziecko dla matki
powinno być najważniejsze-ja choćby dla tego zamienilam studia
dzienne na zaoczne-zeby być ze swoim dzieckiem.
a matka która kocha swoje dziecko i mu to okazuje ma prawo do
przyjemności życia.to logiczne chocby dla tego ,że każdy potrzebuje
czasem odskoczni-żeby zebrać sily i być dobrym rodzicem.

co pociąga mojego męza we mnie?pytaj jego.
ja wiem jedno w przeciwieństwie do ciebie nie narzekam w co drugim
poście na swój los
pozdrawiam bardzo ale to bardzo serdecznie bo chyba jestem twoja
ulubienicą skoro odpisujesz na kazdy mój post.
ja w każdym razie ciebie uwielbiam dostarczasz mi swoimi
wypowiedziami niebywałej rozrywki.i chyba nie mnie jednej.

[lilka69]

z dzieckiem na studiach dziennych i w dodatku na pierwszym roku ni edalabys
rady. a moze wcale nie dostalas sie na dzienne. jak wiadomo studia zaoczne to
drugi sort.

[kruche_ciacho]

a skąd to wiadomo? jakieś badania, dowody poproszę bom ciekawa

[fantasmagorii]

lilka69 napisała:

> z dzieckiem na studiach dziennych i w dodatku na pierwszym roku ni
edalabys
> rady. a moze wcale nie dostalas sie na dzienne. jak wiadomo studia
zaoczne to
> drugi sort.
bredzisz.

pudło lilusiu

[smerfetka8801]

dostałam sie spokojnie na dzienne na UJ ale myśl sobie co chcesz
gdybym chciala studiowac dziennie to dziecko poszło by do żłobka albo
podrzucałabym tesciowej-ale ja mam inne priorytety
i nie sądź po sobie może ty byś nie dała rady a są matki
studiujace które świetnie sobie radzą

[lilka69]

najpierw kozczy sie studia dzienne a potem bierze za rodzenie dzieci. bo tak
latwiej dla wszystkich. a teraz opowiadaj jak to wlasnie na takim rozwiazaniu ci
zalezalo.

masz racje- sa matki, ktore daja rade wychowywac dziecki i studiowac dziennie .
a jak widac na twoim przykladzie TY DO NIECH NIE NALEZYSZ.

tesciowej musialabys podrzucac dziecko bo z wlasna mama jak nastolatka sie nie
dogadujesz. i ty masz dziecko?

[lilka69]

"ja mam inne priorytety". ha ha ha

jakie? wszystkich przekonujesz, ze jak mialas 6 miesiecy to przestala ci mamm
zakladac pieluszke bo siusiu robilas do nocniczka. a teraz twoim priorytetem
jest trzymanie niespelna 6 miesiecznego dziecka caly dzien n a naocniku, zeby
zaoszczedzic na pieluchach? no, to rozumiem czemu przenioslas sie na zaoczne.
mniej zajec a wiecej czasu nad nocnikiem.

[lolinka2]

lilka69 napisała:

> z dzieckiem na studiach dziennych i w dodatku na pierwszym roku ni
edalabys
> rady. a moze wcale nie dostalas sie na dzienne. jak wiadomo studia
zaoczne to
> drugi sort.

lilka, nie wiem czy smerfetka dałaby radę czy nie, ale wiem, ze tak
się da, bo ja w ten sposób studiowałam - i skończyłam te studia. Córa
mi się urodziła w trakcie pierwszej sesji na pierwszym roku. Na
dziennych.

[kali_pso]

Mam wrażenie, że widzisz zbyt duzy rozdzwięk między życiem, jakie
prowdziłaś przed urodzeniem dziecka a tym, które wiedziesz teraz.
Łatwiej w sumie zaakceptować chyba jest zmiany tym, u których te
różnice są słabiej zarysowane- bo o dziecku bardzo marzyły, bo ich
zycie od dawna było ustawione pod kogoś, bo wczesniej nie było
wystarczająco ekscytujące a teraz dzięki dziecku ekscytacji nie
brakuje itp.
Tobie dziecko się po prostu przydarzyło,nie do końca
przereformowałaś sobie życie, nie przygtowałaś się, dlatego jest Ci
trudno.
Zrób tak, jak zaplanowałaś. Zobaczysz, jak się sytuacja rozwinie.

[ally]

> Łatwiej w sumie zaakceptować chyba jest zmiany tym, u których te
> różnice są słabiej zarysowane- bo o dziecku bardzo marzyły, bo ich
> zycie od dawna było ustawione pod kogoś, bo wczesniej nie było
> wystarczająco ekscytujące a teraz dzięki dziecku ekscytacji nie
> brakuje itp.

zgadzam się. moje życie też jest przepełnione podróżami, nauką, pracą, i jest mi
bardzo dobrze. gdybym zaszła w ciążę i urodziła dziecko, czułabym się pewnie tak
samo jak autorka wątku. dlatego uważam, że opowieści o tym, że wraz z wczesnym
macierzyństwem nic się nie traci, można włożyć między bajki. ja np. straciłabym
bardzo wiele.

[akado]

WKLEJĘ tu moją odpowiedź, która wczoraj napisałam innej dziewczynie na tym
forum. Z tą różnicą, że Tobie polecam również PSYCHOLOGA - pozwól sobie pomóc,
ja chodziłam po urodzeniu dziecka bo nie umiałam sobie poradzić sama ze sobą i
z tą sytuacją - przerosło mnie to - i pomogło. Jak czytałam Twój post, to jakbym
to ja pisała wtedy...
Tak jak Ty chodziłam i ryczałam za utraconą wolnością, było po prostu
strasznie!!! Na dodatek nikt mnie nie rozumiał, nawet moi rodzice, bo każda
matka kocha swoje dziecko i się cieszy z niego a ja byłam totalnie załamana.
Proszę, idź do psychologa, bo taki stan jak Twój łatwo przeradza się w depresję.
Nie czekaj tylko idź szybko. Napiszę Ci jak to u mnie wygląda z perspektywy już
2,5 roku z moim dzieckiem.

Czułam właśnie jak Ty.
Przeszkadzało mi dziecko. Chciałam chodzić do pracy którą lubiłam, wyjeżdżać
gdzie chcę, spotykać się kiedy będę chciała ze znajomymi, mieć święty
spokój,chciałam żeby TAMTO życie wróciło!!! Wróciłam do pracy natychmiast po
macierzyńskim (najchętniej wróciłabym od razu po porodzie). Zatrudniliśmy
opiekunkę. Wtedy nie wyobrażałam sobie inaczej!!!

Ale to wszystko było bardzo nieodpowiedzialne, ja nie potrafiłam kochać dziecka
bo wg mnie "zniszczyło" mi zycie. Dobrze że miam odpowiedzialnego męża - nie
wiem jak on to wszystko zniósł ale bardzo dużo mi tłumaczył, że pora dorosnąć
wreszcie itp.

Wiesz do czego doszłam po tym wszystkim? (a zajęło to dużo czasu)
Do tego, że pora dorosnąć i że muszę wyzbyć się mojego EGOIZMU.
Tak, właśnie egoizmu. Trzeba zmienić myślenie - trzeba przestać się użalać nad
sobą i zrozumieć, że małżeństwo i rodzina to życie miłością dla drugiego
człowieka (męża, dziecka) - a nie tylko dla siebie.

Moje przemyślenia były takie:
1) Wybrałam drogę małżeństwa - więc muszę ZAAKCEPTOWAĆ ją z plusami i minusami.
2)Dziecko jest owocem miłości i pojawia się, żeby je kochać i żeby czuło się
bezpieczne, więc poświęcę mu się całkowicie, a zwłaszcza pierwszych kilka lat
życia. Dopiero gdy dziecko miało 1,5 roku poszłam na urlop wychowawczy (przedtem
mieliśmy opiekunkę) i bardzo żałuję teraz, że nie było mnie przy dziecku przez
ten wcześniejszy okres (niestety praca MUSI zejść na dalszy plan i teraz mało
mnie obchodzi czy będę miała gdzie wracać, każda chwila TERAŹNIEJSZA jest ważna)
3)Droga singla też ma plusy i MINUSY - nie zawsze byłoby fajnie!!! Żadna droga
nie jest w 100% idealna, każda ma jakieś wady! A ja zawsze chciałam mieć kogoś
do kochania, więc droga singla też nie była dla mnie w 100%.

Mija czas, bardzo powoli ewoluuje moja psychika...- mam nadzieję, że w dobrym
kierunku, czuję, że po prostu dojrzewam wewnętrznie, kosztuje mnie to naprawdę
wiele wyrzeczeń ale cieszę się z moich małych sukcesów.

[akado]

Dodam jeszcze, że tak jak Ty urodziłam pierwsze dziecko dość poźno - miałam 30
lat. Byłam PEWNA na 100% że nigdy więcej żadnego drugiego dziecka!!!! Wszystkie
ubranka które miałam po dziecku porozdawałam znajomym, bo BYŁAM PEWNA że nigdy
nie będę mieć drugiego dziecka.
A teraz gdy moje dziecko ma 2,5 roku.......chciałabym drugie! Tak więc nigdy nie
mów nigdy Teraz skoncentruj się na swojej psychice - i marsz do psychologa!

[kol.3]

Przesadzasz, jedno dziecko nie rujnuje życia. Po prostu musisz się
nauczyć żyć we troje. Można podrózować, jeździć po świecie.
Trzeba to wszystko umiec zorganizować, żeby pogodzić obowiązki z
przyjemnosciami a nie uciekać od realnego życia zostawiając
dzieciaka i czarną robotę innym.
Trochę Cię rozumiem, bo po urodzeniu pierwszego dziecka miałam
podobne odczucia. Życie jednak mnie nauczyło, że się nie ucieknie.
Po prostu musisz dojrzeć. Czasem to przychodzi bardzo późno ale
przychodzi.

[sanna.i]

Dziewczyny,darujcie sobie odpisywanie.Marysia (inaczej Wiktorka) to ta sama
panienka, która z uporem maniaka, raz na jakiś czas, próbuje wywołać na forum
awanturę o to,że matki siedzące w domu to nieroby,idiotki i podludzie.
Załączam link do jednego z jej postów:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=79026886&s=0

[toniesamowite]

sanna-na jakiej podstawie uznalas,ze te dwa rozne nicki to jedna
osoba?

TROLL - dlatego...

[gorzkasweetie]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=79026886&a=79176006
Daty ci się niestety Marysiu nie zgadzają... Wg tego, własnego
posta, w maju planowałaś w lipcu jechać do Stanów, najwyraźniej jako
aupair, cytuję "pozwiedzać, pożyć w innej kulturze, tam
zapisać się na kolejne studia nacieszyć się wolnością i
niezależnością"
A skoro twoje dziecko ma 2 miesiące, urodziło się na początku
września. Czyli planowałaś i jechałbyś na te studia i wolność w
zaawansowanej ciąży? Bredzisz, kochana...

[sanna.i]

A no na tej,że pseudonim Marysia powstał na potrzeby wątku Wiktorki, bo jakoś
nie było innych chętnych forumowiczek, które by wsparły Wiktorkę. Poza tym,
poczytaj dalsze wypociny Marysi.Niejednokrotnie będzie wracała do tego tematu.
Ta osoba ma jakąś obsesję.

[marychna31]

Marysiu, to minie
Najtrudniej jest na poczatku -potem tylko łatwiej.

2 miesiące to bardzo krótko, żeby się odnaleźć w nowej roli.
Będziesz tylko lepsza A za jakiś zas wrócisz to tych zajęć, które
lubisz- tylko wtedy będziesz z kimś, przed kim będziesz mogła
odkrywac uroki tego, co sama tak lubisz i co cię pasjonuje. To duo
większa frajda

To co przeżywasz teraz potraktuj jako ekstremalne doświadczenie.
Każda chwila jest niepowtarzalna. Teraz pewnie dni wydaja się
podobne do siebie ale z perspektywy czasu sama ocenisz, że sytuacja
zmieniała się jak w kalejdoskopie. Twoje dziecko już nigdy potem nie
będie miało 2 miesiecy i nigdy nie dostarczy Ci tych przeżyć i
emocji jakie wzbudza teraz.
Opieka nad i wychowywanie człowieka to absolutnie wyjatkowe i do
niczego nie porównywalne doświadczenie. Ciesz się każdą chwilą i
pamietaj, że jest ona ulotna. A do tego, co tak lubiłaś wrócisz
bardzo szybko

[staan2]

Tak, jak bym czytała o sobie. Daj sobie czas.
Rok i 2 miesiące temu urodził się mój maluch, też chciałam wracać do pracy
jeszcze przed końcem macierzyńskiego, wróciłam zresztą zaraz po. Też myślałam,
że jestem wyrodną mamą, niewystarczająco kochając swoje dziecko. Też sobie
mówiłam, że pierwsze i ostatnie.
I wraz z upływem miesięcy wszystko się zmienia - na LEPSZE. Coraz więcej
wolności, wspólne wyjazdy w trójkę, czasami w pojedynkę, a kocham synka z dnia
na dzień mocniej i mocniej. Codziennie wychodząc z pracy nie mogę doczekać się
jak do niego wrócę.
Główa do góry - przekonasz się, że będzie lepiej i niejedna wspaniała podróż
jeszcze przed Tobą. Pamiętaj jest czas poświęceń i czas zabawy...

[mamabuly]

Oj to mi pachnie jakąś deprechą poporodowa. Pogadaj o tym z lekarzem.
To doraźnie.

Z czasem przekonasz się, że dziecko nie jest żadnym ogranicznikiem.
Odchowaj troszkę podrośnnie i będziecie podróżować z Wami. Nie masz
pojęcia jak czas szybko płynie i jak to maleństwo zmienia się w
cywilizowanego osobnika. Z takim pogadać można, pożartować i wybrać
się w podróż życia!!! Obiecuję, że tak będzie i to szybciej niż
się zorientujesz. No, a teraz ciesz się małym ssaczkiem bo to se
newrati!

karmienie trolli...

[gorzkasweetie]

oczywiście w ciązy, jeszcze w sierpniu, Marysia dzielnie pracowała w
USA a teraz tam studiuje

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11154&w=82581653&a=83541123
sorry, wkurza mnie oszukiwanie

eeetam

[marychna31]

każdy nick w internecie to tylko, w większym lub mniejszym stopniu,
kreacja. Każda odpowiedz na forum dotyczy tak naprawde tylko
sytuacji hipotetycznej

[wieczna-gosia]

sluchaj jesli nie umiesz znalesc sensu zycia jak nie pracujesz to oczywiscie
wracaj.

[masha_qrella]

co nie wroci,

marudna jestes.

jak tylko skonczysz z cycem po kilku miesiacach, meza zostaw na weekend i lec
sobie gdzies.

brat z bratowa, i DWOJKA dzieci (4 i 2) wlasnie sa na weekend w Atenach, bo
maraton biegnie brat.

[bemm1]

Przede wszystkim - nie mozesz tak sie dolowac, bo nie masz tak naprawde
powodow... ok... nie bylas gotowa, ale niestety zdecydowalas i musisz isc
dalej... czasami tak jest - tym bardziej jak dziecko powoduje bardzo duze zmiany
w naszym zyciu i jak bylo niespodzianka...moze powinnas popatrzec z innej
strony...nie stoi nic na przeszkodzie zebyscie wyjechali z dzieckiem na jakies
fajne wakacje... ja akurat nie jezdzialm bo nie bylo mnie na to stac.. ale w
mojej rodzinie jak i znajomi pozwalaja sobie na fajne wakacje za granica z
maluszkami i sa bardzo zadowoleni... szkoda , ze na posiadanie dziecka patrzysz
jak na skazanie ... przeciez to cudowan istota.. teraz jeszcze kompletnie
zalezna od ciebie.. ale to wszystko sie zmieni... pomysl... wiesz ile jest par
chociazby w twoim otoczeniu, ktore nie moga miec dzieci... ??? a co ma
poweidziec np 17 latek, ktoremu zostalo kilka miesiecy zycia i nigdzie nie
byl??? nie ma co popadac w paranoje.... jeszcze troche i zobaczysz, bedzie
lepiej... wyslij meza na spacerek z maluszkiem... na pewno jakos sobie
zorganizujesz czas by miec i dla siebie....trzymaj sie cieplo i glowa do
gory!!!!! jak cos to pisz na email..

mama ( wogole nie super)dwoch chlopakow ( 1,8m i 4 lata..) )))

taki wierszyk...

[mearulezz]

"gdy zycie ci zbrzydło i stało sie pieklem, włóż głowę do kibla i nakryj sie
deklem...."



skoro zdecydowals sie rozmnozyc to nie piernicz, wez sie w garsc- to nie bedzie
trwalo wiecznie.
nie rodz wiecej -wiedzac jakie to dla ciebie bolesne.
p

[kol.3]

"wsadź łeb do kibla i pier..lnij deklem" - bardziej dosadna wersja.

[rauxa]

tez tesknilam za "normalnym zyciem" 2 msce po urodzeniu dziecka,
ciagly stres, napiecie, 24h wokól malego babla ktorego sie dopiero uczysz - robi
swoje, do tego zestresowany sytuacja facet, chcaca pomóc rodzina i nie daj boze
jakies choróbska malego..
nie wpadaj w samoobwinianie sie i nie uciekaj w "bezproblemowy" swiat
przeszlosci, sprawy sie powoli uloza, jeszcze pare miesiecy, w miedzyczasie dbaj
o male chwile wytchnienia dla siebie... maly zrobi sie bardziej samodzielny a ty
bedziesz mogla powoli znowu miec "wplyw" na swoje zycie
cierpliwosci

[ik_ecc]

marysia_wroc napisała:

> Mam 29 lat, 2 mce temu urodzilam pierwsze dziecko (i ostatnie).
> /.../


Dalej w zasadzie nie trzeba czytac.

Zycie sie ZMIENI, ale nie skonczy. Bedzie INNE, ale nie znaczy, ze
ubozsze. Z dzieckiem tez mozna jezdzic, w tym rowniez spontanicznie -
ja jestem z tych malo spontanicznych i malo jezdzacych, ale z
niemowlakiem zaliczylam np. dwa wlasnie spontatniczne (decyzja w
ciagu tygodnia) wypady do Stanow. Dziecko to nie jest koniec swiata.
Chodzimy na imprezy (w tym calonocne), koncerty (dla nas i dla
dziecka). Mamy nowych znajomych, wg mnie wlasnie lepszych znajomych.

Zycie bedzie inne - przez jakis czas bedziesz plakac nad utrata tego
poprzedniego, ale po jakims czasie zobaczysz ze to nowe tez jest
ciekawe, bogate, interesujace. O ile sie na to otworzysz i nie
utkniesz w wiecznym jeczeniu za tym czego juz nie masz.

2 miesiace dziecko malo kumate. Za miesiac juz bedzie lepiej.
Pozniej bedzie szlo z gorki.

Trzymam kciuki!

[majmajka]

Dwa miesiace ma dziecko? Najgorszy okres, ktory wiekszosc z nas dopada. Jest to ten moment przeskoku, kiedy nagle wszystko sie zmienia. Poczekaj, wyluzuj...Wracaj do pracy, nie rob z siebie meczenicy. Opiekunka, rodzina... Pozwol sobie zatesknic za dzieckiem. Wszystko bedzie dobrze.