Jesteście asertywne u lekarzy?

[kiraout]

A pewnie jesteście... , to zastanawiam się w jaki sposób: miły, acz stanowczy, czy raczej stanowczo nerwowy, czy może jeszcze jakiś inny?
Raczej chodzi mi o to, aby więcej skorzystać i "wydusić" skrzętnie skrywaną wiedzę lekarską, zainteresować problemem i pacjentem i nie dać się traktować rutynowo i z góry (pani nie jest lekarzem, niech pani nie wtyka nosa).
Mówię tu o setkach sytuacji w ciąży, z małym dzieckiem, przepisywaniem fury leków itp...

[nangaparbat3]

Najgorsza ze wszystkich sytuacji (z punktu widzenia mojej asertywnosci), po
prostu porażka.
Ostatnio zaczęlam sobie zapisywac pytania, ktore chce zadac, i przed wejsciem
powzinac stanowcze postanowienie, ze nie wyjde, poki mi wszystkiego nie wytłumaczy.
Ale cięzko.

[mama_misi]

Jestem. Akurat tutaj zawsze mam coś do powiedzenia i mówię co myślę. A i zdarza
mi się pouczyc lekarza. Jak na razie nikt za drzwi mnie nie wyrzucił

[lolinka2]

jestem, okrutnie, z racji profesji własnej.

Moi (nasi) lekarze są wyjątkowi w każdym calu, na przypadkowe
egzemplarze trafiałam w szpitalach, tragedia. Kończyło się różnie:
wyjaśnieniem pani dr, że jej wiedza z całym szacunkiem, to rocznik
1942 (serio, powoływała się na badania z tego roku sama o tym nie
wiedząc), a w sumie widzimy się tylko na IP, więc może się o moje
dziecko specjalnie nie kłopotać, bo jej leczeniem zajmą się w
oddziale...; wypisaniem mnie z oddziału na własne żądanie; uzyskaniem
potrzebnych skierowań na badania (zwłaszcza bakteriologiczne);
pisemną naganą udzieloną pewnej pani dr przez jej przełożonego;
inwazją SANEPIDu i karą nałożoną na oddział.... różnie bywało

[phantomka]

Jestem, ale w mily sposob, czyli taki, jakiego sama oczekuje. Zadaje
mnostwo pytan, nie daje sie zbywac glownie dlatego, ze medycyna
zawsze mnie interesowala i staram sie na biezaco czytac rozne
nowinki. Dlatego idac do lekarza okreslonej profesji, staram sie byc
przygotowana, zeby wlasnie nie dac sie zbyc. Nauczylam sie, ze od
niektorych lekarzy trzeba ciagnac rozne informacje.
Zdarza sie, ze nie zgadzam sie na przepisanie danego leku, tlumacze
swoje przekonania. Pediatra mojej corki jest pelna zrozumienia dla
moich fobii antybiotykowych i tym podobnych, smiejemy sie z tego,
ale szanuje moja opinie.
Wazne, zeby nie wymadrzac sie zbytnio, tylko tak zadawac pytania,
zeby lekarz nadal czul, ze jest tu po to, zeby nas leczyc, a nie
odwrotnie

[minerallna]

Ja mam tak samo. Nie da rady, żeby jakiś lekarz zbył mnie.
Phantomka ma rację, lekarze to nie rodzice naszych dzieci, i czasem trzeba im przypomnieć, że to lekarstwo akurat w tej sytuacji nie nadaje się.
Ja mam tak samo jak Phantomka , dobrego i uczulonego na wszelakie dziecięce choroby dzieci lekarza nie trzeba "pouczać".

[sanna.i]

Jestem dociekliwa.Nie przemądrzała,ale dociekliwa strasznie."Sto pytań do.."

[aguskin]

raczej aż za bardzo,
pytam, wymagam, podpowiadam, bo skąd może lekarz wiedziec co mi jest,
widzi mnie lub dziecko kilka minut, a i czesto diagnoze lepsza
stawiam, choc mówie mu na koncu, przy wyjsciu, zeby nie sugerowac,
ale czasem zdarza sie oporny i trudno z dukania pod nosem cos
wydobyc,
wtedy naciskam, az ulegnie,

[katia.seitz]

W zbyt małym stopniu. Przy najbliższej wizycie postanawiam sobie zapisać
wszelkie pytania na kartce i dopytać o wszystko, bo zwykle tchórzę (albo
zapominam) i nie zadaje połowy, których bym chciała....

[deela]

nie jestem asertywna
jestem wredna ikaze sie dlugo lekarzowi spowiadac z antybiotyku

[marzeka1]

Staram się, ale nawet nie bardzo mam jak to wypróbować na lekarzu rodzinnym, bo dzieci mi od zawsze bardzo rzadko chorują, a i lekarz nie jest skory do wypisywania furu leków,dlatego wiem,że gdy raz na rok czy 2 dziecku zapisze antybiotyk, to to ma sens i działa.

[mamabuly]

Pewnie, że tak wyciagam wszelkie informacje. Natomiast trudno mi
wchodzić w jakieś skomplikowane wywody albo podważać wiarygodność
lekarza bo nie jestem specjalistką. Często jeżeli coś budzi moje
wątpliwości proszę o zapisanie po łacinie nazwy przypadłości i
dzwonię do mamy lekarza po konsultacje.
Ale zdecydowanie domagam się zawsze wszystkich inforrmacji które są
mi potrzebne.
Ja wogóle tak mam, że jak nie wiem to pytam.

jestem bo muszę

[zonka77]

z racji swojej choroby o której przeciętni lekarze wiedzą mało.
I w ciąży i teraz z maluchem muszę na każdym kroku tłumaczyć, nie raz kłócić
się. Standardowo noszę ze sobą wydrukowane informacje - publikacje i adresy www
gdzie można zasięgnąć info.

Częściej spotykam się z postawą "nie będzie mnie Pani pouczać" ale zdarzają się
miłe wyjątki gdzie lekarz mówi wprost że niewiele wie i chętnie się dowie więcej.

Ostatnio byłam w pozytywnym szoku bo poszłam do pediatry w Limie. Pani dr bardzo
leciwa, pomyślałam że pewnie będzie mnie przekonywać że źle robię nie karmiąc i
że będzie dysponować wiedzą na temat boreliozy sprzed 30 lat. A tu totalne
zaskoczenie - wiedziała naprawdę dużo i ta wiedza była jak na Polskę bardzo
nowoczesna i rozległa.

[nangaparbat3]

W pierwszej chwili pomyslalam, zes pojechala do Peru.

[karambol45]

ja tez tak pomyslałam
a gdzie to w Polsce jest ta Lima?

[e_r_i_n]

CM Lim
A w temacie - zadaję pytanie, prosze o precyzyjne odpowiedzi 'co
jest dziecku', na co jest dany lek (jesli go nie znam). I chyba
robie to tak, ze uzyskuje odpowiedz . Zawsze.

[mamabuly]

w googlu stoi, że jest w Wraszawie LIM Medical Center Przychodnie CM
LIM M1 M2 M3 M4 Budynek Hotel Marriott A

[figrut]

Tak, bardzo. Pytam się o wszystko. Pytam też o rodzaj, działanie i zasadność
przepisania danego leku, jakie ma działanie uboczne przy częstym stosowaniu.
Jeśli słyszę "przepiszemy antybiotyk" często zaczynam się jeżyć i pytam z jaką
bakterią ma walczyć . Jak słyszę, że gardełko zaczerwienione, czy też "zapalenie
oskrzeli" proszę o wypisanie antybiotyku na osobnej recepcie i dodaję, że jeśli
nie będzie poprawy, to wykupię wtedy antybiotyk (dość sporo ich w stanie
nienaruszonym odniosłam do ośrodka, aby ktoś inny skorzystał).

[rotera]

tak,
zapisuje sobie pytania szczególnie do lekarzy specjalistów
moja i syna choroba rózne ale długoletnie, można łatwo znaleźć dużo
info, łatwo zapytać, a jak się obcuje kilka lat to już wiadomo o co
zapytać i poznać nowicjusza
albo naciągacza, który chętnie skieruje do swojego kolegi super
specjalisty....z regóły wiem co w trawie piszczy, ale świeżo dałam
się naciąć i chodzić żeby sobie pan dr pogadał i czarował to już nie
na tym etapie choroby, zresztą zadając bardziej szczegółowe pytania
i wyłapując delikatne aczkolwiek różnice po chwili można się
zorientować że chodzi po cienkim lodzie, szkoda mi wyrzuconej stówy,
ale z drugiej strony mam spokojne sumienie że nie przeoczyłam.
w takim przypadku nie jestem już asertywna, rzucam ciężkie, cięte
merytoryczne riposty,kończy się to czerwieniem albo yyyy lekarza, ze
mnie uchodzi powietrze ale jednak nie do końca bo największa złość
dotyczy mojego zmarnowanego czasu.

co do pediatry/internisty to jeden i drugi super, dużo wie, a jak
nie wie to otwarcie mówi, nie skąpi badań i pamięta na co chorujemy,
leki też pamięta prawie nie zaglądając do karty, zna rodzine i
sprawdza ewentualną dziedziczność przypadłości,
mam do nich zaufanie i szacunek

[moni.ka32]

Czesto walcze o antybiotyk,ktory moim zdaniem jest ostatnia deska
ratunku a nie lekiem pierwszej pomocy u zakatarzonego,przeziebionego
dziecka.Ostatnio mialam niezbyt mile wspomnienia z chirurgii DSK w
Lublinie,syn wyladowal z zapaleniem wyrostka,po operacji wiele
informacji musialam wyciagac na sile w koncu mi ich udzielali ale na
zasadzie zebym im dala swiety spokoj.

[lolinka2]

w DSK w Lublinie???

Ja mam po nich jak najlepsze wspomnienia.... z chirurgami się
widziałam na IP, generalnie sporo poradni obeszłam i naprawdę
ludeczkowie do rzeczy byli...

[moni.ka32]

Dokladnie chodzilo mi o ordynatora tego odzialu.

[madameblanka]

Najczęściej jest tak że to ja stawiam diagnoze i pytam się co on na to.
Tzn opisuję objawy i co o tym myślę czy z jaką chorobą je wiążę.
Po czym lekarz czy ja argumentujemy swoje "wywody".

Oczywiście muszę przyznać że zanim wybiorę sie do lekarza i czegoś nie jestem
pewna, coś mnie nurtuje czy nie daje spokoju sięgam po literaturę medyczną
/jeżeli z dzieckiem to rzucam sie na pediatrię i układ oddechowy - bo z tym
najczęściej jest problem/.

Muszę dodać że wszystko przebiega w świetnej atmosferze tak że lekarz nie ma
odczucia, że przyszła "przemądrzała".

[dag_dag]

Spróbuj nie być u lekarza w UK... Oczywiście. I to jak asertywna jestem!

[kiraout]

Myślę, czy w UK, czy w Polsce - jedna ryba. Obecnie z UK mam bardzo dobre
odczucia. Przygotowuję się do wizyty, mam informacje, ale asertywna nie jestem,
po prostu słucham, co ma do powiedzenia, a do powiedzenia ma dużo. Może na
takich lekarzy tu trafiłam, ale jestem z nich o niebo bardziej zadowolona niż z
polskich.

W Polsce zaczęłam byc asertywna dopiero na krótko przed urodzeniem sie mojego
dziecka, kiedy trafiłam do szpitala i kompletnie nie byłam w stanie się
dowiedzieć dokładnie co mi jest jakie rokowania, jaki mają plan awaryjny itp.
W związku z tym napisałam podanie o wgląd do swojej karty i wręczyłam je z łóżka
szpitalnego ordynatorowi przy obchodzie. Był oburzony! Zbeształ mnie, że nie
leże sama, że personel nie po to, zeby z nami kawke pić. Powiedziałam, że z
wglądu nie zrezygnuję. Kartę dał, oddelegował lekarkę do mnie z wyjaśnieniami.
To był mój pierwszy sukces i popis asertywności. I chociaż wszyscy byli sztywni
z przerażenia, że coś mi się porąbało w głowie (bo w szpitalu przeciez trza
leżeć z buzią w ciup), to ja dowiedziałam się wtedy na czym stoję i uspokoiłam
się co nieco
Tamto chyba zadziałało, a teraz jakoś nie potrzebuję być "czujna" Boję się,
ze stracę lwi pazur!

[protozoa]

Zawsze rozmawiam z pacjentami, pytam czy zrozumieli. I robi to większość
kolegów. Pacjenci... cóż są rózni.
Część pyta o to o czym przed chwila mówiam, a więc nie słucha, część słucha, ale
i tak wie lepiej....
Miałam kiedys takiego asertywnego pacjenta, który o mało nie przepłacił życiem
swojej hm... głupoty. A było to ta:
Po przyjęciu na chirurgię na planowy zabieg badam go, zbieram wywiad i
odpowiadam na liczne pytania ( spisane na kartce i chwała mu za to). Pacjent
pyta czy w szpitalu dostanie WSZYSTKIE leki. Odpowiadam, że tak. Co więcej
wpisuję zlecone leki do karty gorączkowej. Mierzę ciśnienie, które w szpitalu
okazało się być nieco większe od ciśnienia mierzonego w domu ( pacjent leczony
na nadciśnienie i dobrze ustawiony przez internistę). Wpisuję wartość ciśnienia
do karty gorączkowej.
Pacjent gdy zamknęły się za mna drzwi rozpoczął studiowanie tego co napisałam.
Większość leków zgadzała się z tymi, które przyjmował w domu - z wyjątkiem
jednego - tego na nadciśnienie. Ten sam lek, ale inna nazwa. Pacjent postanowił
leczyc się sam, a właściwie "uzupełnic brakujący lek" własnym. No i zamiast
jednej dawki wziął 3. Jedna zlecona przeze mnie, dwie "domowe" ( z czego jedna
narmalna, a druga, żeby szybciej spadło ciśnienie). Tak zeznawali współpacjenci
z sali. Facet tak obniżył sobie ciśnienie, że doszło do zapaści. Gdy go
doprowadzilismy do stanu wyjściowego ( oczywiście spadł z zabiegu następnego
dnia) rzekł, że on wie jakie bierze leki a tego domowego nie było.
Ręce opadają.

[e_r_i_n]

protozoa napisała:

> Zawsze rozmawiam z pacjentami, pytam czy zrozumieli. I robi to
> większość kolegów. Pacjenci... cóż są rózni.

Lekarze też są różni.
Moi 'stali' faktycznie mówią sami z siebie. Tacy, których widzę raz w życiu -
zazwyczaj muszą jednak być ciągnięci za język.

[gryzelda71]

Wiem,ze tak to powinno wyglądać,ale chyba wyobraźnia troszkę poniosła panią
doktor.Od kiedy to lekarz mierzy ciśnienie pacjentom?

[protozoa]

Przy PRZYJĘCIU pacjenta na oddział ZAWSZE sama mierzę ciśnienie. Potem robia to
już pielegniarki, no chyba, że cos mi sie nie podoba i wtedy przed poproszeniem
na konsultację internisty sama kontroluje pomiar.
I, co pewnie też wyda Wam sie dziwne, zdarza mi sie przy przyjęciu poprosic, aby
w mojej obecności pacjent zmierzył temperaturę. Nie jest to standard, ale jesli
mam watpliwości, cos mi sie nie podoba to jestem przy pomiarze.

[gryzelda71]

Jesteś wyjątkowa.....
O stolec zapewne sam też pytasz....

[protozoa]

Jeżeli badam brzuch i cos mi sie nie podoba to pytam kiedy ostatni raz było
wypróznienie nie sugerując się kreskami w karcie gorączkowej wymalowanymi przez
pielęgniarki. Rutynowo nie pytam.

[reszka2]

No wszyscy święci pańscy...
Chyba wszytskie asertywne matki z całej Polski zebrały się w jednym wątku...
Ja zazwyczaj nie słyszę z tamtej strony ŻADNYCH pytań, ŻADNYCH wątpliwości,
ŻADNEGO duszenia wiedzy lekarskiej ani niczego innego. Zero.
Pacjenci zazwyczaj wstydzą się powiedzieć, że czegos nie rozumieją. Nie szkodzi,
że poświęcam odpowiednią ilość czasu na tłumaczenie, rysuję schematy, daję
zalecenia na piśmie. Do poziomu subkomórkowego, gdzie kiedys gnał mnie pęd
niesienia kaganka oświaty medycznej już nie schodzę.
Dlatego nie pomaga tłumaczenie, pisanie. W sporym odsetku przypadków pacjent
kiwa głową potakując, gdy pytam czy wszytsko jasne, kręci przecząco, gdy pytam,
czy ma jakiś pytania. Po czym robi po swojemu - zupełnie inaczej niż zalecałam.
Ale byłabym skłonna uznać za sukces życiowy, jeśli uda mi się kogoś
wyedukować,że Grpiex nie leczy grypy.

No proszę, a tu taka ilość asertywnych (ciekawe, co autorka rozumie pod tym
pojęciem), dociekliwym mam... Aż się wierzyć nie chce.

[figrut]

Reszka, myślę, że nie masz czego żałować, bo czasami taki asertywny pacjent (czy
opiekun pacjenta) potrafi niezłego wstydu lekarzowi narobić
W mojej przychodni mam dostęp do czterech lekarzy, gdzie mogę się leczyć wraz z
rodziną bez względu na to, do którego jestem w tym dziwacznym formularzu
zapisana. Kiedy mój młodszy dostał plamicy Schoenleina-Henocha, jeden z tych
lekarzy stwierdził, że to świerzb i zapisał wtedy niespełna 3 letniemu dziecku
Jacutin (czy jak tam się zwie to mleczko - trucizna), którym zalecił wysmarować
zmienione chorobowo miejsca, co oznaczało wysmarowanie całych nóg wraz z
pośladkami (swoją drogą, dość dziwne umiejscowienie tego pseudo świerzbu....).
Przyznam, że pierwszego dnia byłam tak skołowana po nie przespanej całej nocce,
że opisałam tylko "lekarzowi" objawy i przyjęłam receptę. Jednak już dnia
następnego, weszłam do niego i zrobiłam awanturę przy otwartych drzwiach, co z
niego za lekarz, skoro siniaczki i plamki na nogach i pośladkach uznał za
świerzb i do tego kazał tak małe dziecko, wysmarować taką trucizną na tak
wielkiej powierzchni ciała.
Nie zrobiłam awantury lekarce, która owe zmiany uznała za uczulenie, gdyż
choroba bardzo rzadka i lekarz też człowiek, że może z mety nie wiedzieć co to
takiego, a ona aby nie zaszkodzić przepisała tylko wapno i zyrtec. Do trzeciego
lekarza weszłam już niemal jak nosorożec, nabuzowana złością na zapas, gdyby nie
zechciał wysłuchać uważnie, co to według mnie za choroba. Lekarz uniknął ataku,
gdyż przyznał się do tego, że z czymś takim się nie spotkał. Wysłał syna na
badania moczu kiedy tego zażądałam i nie uznał moich podejrzeń za mądrzenie się.
Prawda jest taka, że lekarze strasznie nie lubią, kiedy ktoś sam podpowiada,
co to może być za choroba, bo nie będzie im byle laik się wymądrzał. Większość
osób wychowana jest też tak, że mają specjalną bieliznę do lekarza, a skoro tam
trzeba iść ubranym niemal świątecznie, to znaczy, że idzie się do kogoś bardzo
ważnego, przed kim trzeba czuć respekt i dla tego też boją się powiedzieć cokolwiek.

[protozoa]

Oj pacjent wymądrzając się tez potrafi sobie narobić wstydu, tylko, ze nie do
końca zdaje sobie z tego sprawę. Przykład pierwszy z brzegu. Pytam w którym
miejscu boli ( pacjent uskarza sie na bóle głowy, a on, że boli go kośc sitowa.
Kto zna anatomie ten widzi absurd.
Badam brzuch i widzę bliznę. Pytam czy to po usunięciu wyrostka robaczkowego.
Pacjent zaprzecza, wiec pytam co to była za operacja. W odpowiedzi słysze, że
usunięto mu ślepą kiszkę. Przed operacją oznaczam grupę krwi. Wynik O Rh(+),
chory krzyczy, że ma Rh(-). Sprawa poważna,zaczynam prowadzić dochodzenie i w
pliku badań pacjenta znajduję oznaczaną przed laty grupe krwi. Jest O Rh(+). Na
obchodzie pacjent upiera się, ze miał Rh(-) i widocznie mu sie zmieniło. Na
dowód swojej racji wyciąga mi..... wynik WR sprzed 30 lat, który faktycznie jest
ujemny.

[figrut]

Protoza, a nie uważasz, że między wymądrzaniem pacjenta, a diagnozą lekarza
(widziałaś kiedyś świerzb na nogach i pośladkach, bez żadnych śladów na dłoniach
? ) i zapisaniem trucizny małemu pacjentowi na cytuję "miejsca chorobowo
zmienione" czyli CAŁE nogi i pośladki jest ogromna różnica ? Chyba, że nie masz
pojęcia, jak działa Jacutin...

[mathiola]

Dobieram sobie lekarzy, z którymi możliwy jest tak zwany DIALOG. Bo
nie ze wszystkimi niestety jest możliwy. Więc ja sobie lekarzy
dobieram pod tym kątem (oczywiście plus wiedza i profesjonalizm ale
to chyba poza dyskusją). Do tego sama posiadam jakąś tam (może
minimalną, a może średnią) wiedzę na temat zdrowia i metod leczenia.
I dzięki temu wchodząc do gabinetu lekarskiego po pierwsze wiem, po
co przyszłam, po drugie mogę to powiedzieć lekarzowi i oczekiwać
konstruktywnych uwag, po trzecie - jeśli moja intuicja podpowiada mi
coś tam coś tam () to nie wyjdę z tego gabinetu, póki nie obgadam
z lekarzem problemu i nie przeciągnę go w końcu na swoją stronę,
uzyskując takie a nie inne skierowanie, takie a nie inne leki i tak
dalej.
Czy to jest asertywność? Raczej świadomość i umiejętność podjęcia
dyskusji.

nie jestem bo nic nie muszę wyduszać

[ania.silenter]

mój osobisty lekarz zawsze wie, kiedy mi pomóc, zasypuje mnie tysiącem rad
szczególnie, gdy chodzi o moje córeczki a jej wnuczki. Mowa oczywiście o mojej
mamie. Niestety mieszka bardzo daleko od nas więc "wypróbowałam" polecaną
pediatrę z naszego miasteczka i jestem bardzo zadowolona.

Aniu

[mathiola]

To doktor O.?

Mathiola

[ania.silenter]

mathiola napisała:

> To doktor O.?

Tak to pani doktor O .

[bri]

Jestem. Ale zwykle lekarz jest znacznie bardziej asertywny

[mim288]

Chodzę wyłącznie do takich, z którymi nie muszę byc asertywna (bo
oni są mili, komunikatywni i kompetentni). Mamy jednego pediatrę,
ciąże prowadziłam tez ujednego lekarza i on mi za kadym razem robił
cc i opiekował sie mna w szpitalu. Korzystamy z usług jednej pani
dr stomatolog - pedodonty (dzieci i my), a więcej lekarzy nie
potrzebujemy.
Raz "korzystaliśmy" (czy raczej usiłowalismy to zrobić) z usług
lekarzy w szpitalu na Niekłańskiej (i to był dramat w ciapki -
asertywnośc na nić gdy druga storna jest chodzącą
beznadziejnością), a poza tym wyłącznie w czasie wyjazdów
wakacyjnych za granicą (i tu też nie trzeba było byc asertywnym, bo
lekarze sami wszstko tłumaczyli, pytali się itd).

[aluc]

jestem morderczo asertywna

[guderianka]

Asertywna że hej

[boziaj]

moja mama była baaardzo asertywna
udało jej sie skłonic moja pediatrę, aby skazała mnie na
przyjmowanie penicyliny z debecylina i.m. co 10 dni przez rok,
ponieważ często chorowałam, a nieco wczesniej taka kuracja pomogła
mojej siostrze (z innych powodów)
tak tak, wiem, ze teraz asertywne mamy maja inne poglady na
antybiotyki... zapewne teraz w modzie jest uzyskac (bądz przeciwnie,
nie uzyskac) czegos innego
oczywiscie przez ten rok chorowałam duzo mniej...
podsumowujac mi sie zadna krzywda nie stała, lekarka miała święy
spokój, a mama była usatysfakcjonowana