Kto nie ma babć do pomocy?

[wakacyjna_iguana]

Ja jestem w ciąży z drugim i jestem na urlopie wychowawczym na moja 3-latkę i
niestety nie mam babć do pomocy - moi rodzice nie żyją a teściowie pracują
jeszcze całoetatowo bo jeszcze dużo przed emeryturą. Dlatego wizja mojego
powrotu do pracy odłożona została na czas nieokreślony. Na nianię nas nie stać
( niania+paliwo do pracy =prawie moja pensja więc się nie opłaca).Czy ktoś
jeszcze jest w takiej sytuacji?

[l.e.a]

Z pierworodnym sami sobie dawalismy radę, teraz też będziemy
zmuszeni. Obie babcie za granicą Chyba,że przekonamy tesciową aby
nie wyjeżdżała ?

[tylna.szyba]

Mieszkam sama z synem, jestem w drugiej ciazy i nie mam tu ani babc,
ani cioc. Wszystko sie da.

[anick5791]

Też nie liczę na niczyją pomoc.

[felice74]

Mieszkamy na obczyznie,zupelnie sami,moj syn jest duzy-10 lat,wiec
jakos to bedzie.

[marsupilami25]

My tez na obczyznie bez pomocy babc, mamy nianie.

[marcowa_mama]

To moja pierwsza ciąża. Najbardziej chyba boję się momentu jak
wchodzimy ze szpitala do domu i mała zaczyna płakać, a my z mężem
stoimy bezradni Nasz plan jest taki - mąż po porodzie
bierze "zwolnienie lekarskie na opiekę nad żoną" na 2 tygodnie
(podobno można się o takie ubiegać od lekarza, który jest przy
porodzie), a jeżeli to nie wypali, to na 2-tygodniowy urlop. Potem
zostaję z maleństwem sama.
Głowa do góry! Damy radę!!!

[adula2]

za miesiąc urodzę 3 córkę i jak zwykle będę musiała sama sobie dać radę, bo mąż
w pracy, jedna babcia też, a druga schorowana,
m weźmie urlop na początku- tydzień,potem będą ferie,więc przynajmniej rano nie
będę musiała się zrywać o 7 by dziewczynki do szkoły wyszykować,a potem myślę,
że już z górki

[arienne07]

>>To moja pierwsza ciąża. Najbardziej chyba boję się momentu jak
wchodzimy ze szpitala do domu i mała zaczyna płakać, a my z mężem
stoimy bezradni<<<

Jestem pewna,że będziesz wiedziała co robić, a babcie w takich
momentach jedynie działają na nerwy

>>Nasz plan jest taki - mąż po porodzie
bierze "zwolnienie lekarskie na opiekę nad żoną" na 2 tygodnie
(podobno można się o takie ubiegać od lekarza, który jest przy
porodzie>>>

Jasne że można- mąż idzie do lekarza i prosi o opiekę nad żoną, a
przy tym wcale nie musiał być przy porodzie. Osobiście nie
słyszałam, żeby lekarz jakiemuś mężowi odmówił.

Ja też za dwa miesiące spodziewam się drugiego dziecka( pierwsze ma
3 lata). Babcie są, ale tak jakby ich nie było)Do tego praktycznie
od dnia porodu praca w domu(kończy się miesiąc rozliczeniowy), a po
urlopie macierzyńskim już firma chce mnie na miejscu. Też się
zastanawiam co to będzie, ale postanowiłam nie martwić się na zapas.
Dam radę bo nie mam innego wyjścia. Oby tylko obyło się bez żadnych
komplikacji- jedynie tego nię boję.

[tolula]

ja po cesarce wyszłam ze szpitala w trzeciej dobie mąż w kolejny dzień wrócił do
pracy, a my zostaliśmy sami. ja przez dwa tyg w ogóle nie mogłam podnieść się z
łóżka. dziecko w płacz ja w płacz ale co "co nas nie zabije to nas wzmocni".

[lubie_gazete]

Babcia = Bezpłatna Niańka
Brawa dla tych Pań co chcą sobie radzić same-pełen szacun!
Nawet jeśli teściowe nie za granicą i na emeryturze to powinny jeśli chcą
pomagać tylko w nagłych wypadkach np.pójście do lekarza.
Częściej niż 2 x w tygodniu i po dłużej niż 2 godziny-opłata jak za normalną niańkę.

[szampanna]

Dacie radę. My teraz czekamy na trzecie (i już mamy luz w tej
kwestii), ale przed pierwszym też mieliśmy takie obawy. Co prawda
teściowa niedaleko, ale żadna z nas nie chciała tego pomagania przy
dziecku i dawaliśmy sobie sami radę od pierwszych dni. A urlop
macierzyński czy wychowawczy to świetna sprawa, biorę na każde
dziecko i mam czas na wszystko Co do pieniędzy, nie wiem jak jest
teraz, ale kiedyś można było na wychowawczym dorobić np. na umowę-
zlecenie czy o dzieło (o ile skleroza mi czegoś nie poplątała )

[anna-maria3]

Ja jestem w podobnej, chociaż z zupełnie innych powodów.
Pierwsze dziecko ma 2,5 roku, drugie w drodze. Jestem z dzieckiem w domu i
jednocześnie pracuję prowadząc działalność. Mąż w większości czasu poza domem -
delegacje, wyjazdy służbowe... Osobiście uważam, że to rodzice, a nie babcie, są
od wychowywania dzieci, więc na pobyt w domu zdecydowalam się świadomie. Mam też
świadomość, że w domu będę przez kolejne minimum 3 lata do czasu, aż młodsze
dziecko pójdzie do przedszkola (starsze pójdzie od września). Jedna babcia jest
na miejscu, druga - gdyby zaszła potrzeba - pewnie moglaby przyjechać i pomóc,
ale uważam, że babcie już swoje dzieci odchowały, a teraz mają swoje życie i nie
oczekuję od nich, że zajmą się moim dzieckiem/dziećmi. Owszem, miło jest, jak
babcia weźmie synka na spacer, czy czasem na weekend do siebie, ale to tyle.
Zdaję sobie też sprawę, że często pozostawienie dzieci z babcią jest jedynym
rozwiązaniem, bo zarabiać trzeba, a niania jest dość droga. Na szczęście nie
musiałam takiej decyzji podejmować, ale podejrzewam, że skończyłoby się jednak
na niani. Babcia - dla przyjemności od czasu do czasu.

[wronka30]

No a przedszkole, zlobek? Ja mieszkam zagranica, nie mamy zadnej
rodziny (oprocz kilku ciotek meza i jej dzieci ale nikt nam nie
pomaga). Mala jest od ponad roku w zlobku. Ja jestesm w 9 miesiacu
ciazy, od nastepnego tyg. na macierzysnki. Po 16 tyg. wracam do
pracy a druga corka musi rowniez isc do zlobka. Niestety, nie ma
zmiluj sie.
Ale nie narzekam, do tego pracuje na pol etatu wiec dzieci rowniez
beda mialy matke pol tyg w domu. Acha, i prace mam fajna

[wakacyjna_iguana]

No cóż moja filozofia jest taka, że żłobek to akurat nie pomoc tylko
ostateczność, a nie po to mam dzieci, żeby je oddawać do żłobka, poza tym to
dodatkowy koszt na miesiąc. Próbowaliśmy już z młodszą córką i był to
mega-niewypał. Nigdy więcej żłobka!!!!

[seytan_a_22]

Tez nie mam nikogo do pomocy, mama mojego patnera nie zyje, moja mama mieszka
1200km dalej i pracuje.Na miejscu nie ma zadnej rodziny oprocz brata mojego meza
i jego ojca, a oni raczej sa niezdatni do opieki nad maluszkiem tym bardziej, ze
pracuja. Moj facet tez 24na dobe pod telefonem, wiec z dzieckiem bede zostawac
sama, albo jesli zdecyduje sie na powrot do pracy z niania, choc wizja obcej
kobiety ogladajacej pierwsze kroki mego synka zamiast mnie jakos mnie nie
satysfakcjonuje, wiec raczej zdam sie na siebie, a niania bedzie od wielkiej
okazji. Oddawaniu dzieci do zlobka jestem calkowicie przeciwna, uwazam to wrecz
za barbarzynstwo, male dziecko nie powinno byc wciaz pod opieka obcych ludzi,
ktore zajmuja sie wiecej niz jednym podopiecznym na raz traci na tym tylko
ono. Uwazam, ze jesli kogos stac na dziecko to stac go rowniez na to, by
poswiecic mu te 3lata zycia zanim pojdzie do przedszkola. Oczywiscie nie pisze o
mamach, ktore z powodow losowych nagle musialy oddac dziecko do zlobka, ale
kobiet, ktore z pelna swiadomoscia decyduja sie na potomstwo, wiedzac, ze
oddadza je pod opieke innych nie jestem w stanie pojac. Mozecie sie obrazac,
albo mnie krytykowac, ale uwazam, ze w Polsce dalej panuje przekonanie, ze
dziecko to dar bozy i jak juz jest to i jakos to bedzie z jego wychowaniem. Moze
to okrutne co napisze, ale jesli kogos nie stac na dziecko to niech go nie ma, a
nie decyduje sie na dziecko wiedzac, ze musi szybko wracac do pracy, by
przetrwac i miec na chleb dla siebie i dla rodziny. Po to jest swiadome
planowanie rodziny, antykoncepcja, a w ostatecznosci aborcja.

[deela]

> No cóż moja filozofia jest taka, że żłobek to akurat nie pomoc tylko
> ostateczność, a nie po to mam dzieci, żeby je oddawać do żłobka, poza tym to
> dodatkowy koszt na miesiąc.
jestes po prostu smieszna

[uullaa]

A ty deela jesteś po prostu wredna. I pewnie żłobek doskonale się
łączy z twoim "etosem pracy".

[joanna.marta]

A czemu śmieszna? ja myślę tak samo i wcale nie uważam się za
śmieszną.
Chyba Ameryki nie odkrywam twierdząc, że czym mniejsze dziecko tym
większej uwagi potrzebuje. A nikt mi nie powie, że obca pani (nawet
najlepsza) jest lepsza lub tak samo dobra jak rodzice.
Ja bym dziecka do żłobka nie oddała; chyba że sytuacja finansowa by
mnie do tego zmusiła. Nie wyobrażam sobie, by moje dziecko było pod
opieką obcych osób przez całe dnie tylko dlatego, że ja chcę iść do
pracy (a nie muszę). Te opiekunki to zawsze są obce, choćby były
najlepsze. No i dziecko przeważnie w żłobku przebywa długie godziny
a wraca do domu późnym popołudniem, a wtedy to tylko kolacja i
spanie. I kiedy ja bym się dzieckiem nacieszyła? W nocy, kiedy śmimy?
Pisze to z doświadczenia, bo mam troje małych dzieci i żadnego nie
chciałabym oddać do żłobka.

[hamerykanka]

A moje spedza sporo czasu w zlobku. I widze jak jej to wychodzi na
dobre. Uwielbia przebywac miedzy innymi dziecmi, duzo sie od nich
uczy, lubi swoje opiekunki (jedna na czworke dzieci). I widze tez
jak mala sie nudzi z nami w czasie weekendow-chocbysmy caly czas
spedzali z nia na podlodze, to nie jest to. W poniedzialek rano jak
ja zanosze do zlobka jak zobaczy inne dzieci od razu ma usmiech od
ucha do ucha i rwie sie z rak do nich.
Nie wiem jak wygladaja polskie zlobki ale nasz bardzo sobie chwale:
codziennie dostaje kartke ile wypila mleka w jakich godzinach, ile
zjadla sloiczkow i jakie, w jakich godzinach spala, kiedy zmieniano
jej pieluchy i czy miala kupke/siku/sucho...notatki do rodzicow..
Moi tesciowie mieszkaja na drugim koncu Stanow, rodzice w Polsce.
Bez zlobka nie potrafilabym zyc!

[joanna.marta]

A mnie byłoby jednak troszkę smutno, gdybym widziała, że moje
dziecko (takie malutkie, bo później to już jst inna sprawa) woli
bardziej spędzać czas z opiekunką w żłobku niż z własnymi rodzicami.
Ja się cieszę, jak moje dzicko chce się DO MNIE przytulić w czasie
drzemki, jak się cieszy na widok taty wracającego z pracy (czyt.
teraz tata jest w domu to będziemy się razem bawić). A jaka radość
jest, kiedy razem coś robimy na dworze. Ja sobie nie wyobrażam, żeby
dzieci się z nami nudziły. One po prostu tylko czekaja na wspólne
zabawy. Wtedy wrzaskom i śmiechom nie ma końca.
Poza tym ja (podkreślam JA) byłabym zwyczajnie zazdrosna o ten czas,
kiedy dziecko jest z obcymi ludźmi. Mam na myśli nie sporadyczne
przypadki czy godzina, dwie dziennie ale o regularnym żłobku od rana
do popołudnia.
W końcu moje dzieci nigdy drugi raz małe nie będą
Ale to jest moje zdanie

[deela]

jesli wybor jest miedzy zarciem trawy a zlobkiem wybor jest oczywisty
dla mnie nawet wybor miedzy zarciem mielonki a zlobkiem jest oczywisty
i oczywiscie wszystkie matki ktore oddaja do zlobka a nie musialyby zrec trawy
sa zle
prawda?

[szachula30]

Też jestem sama, a rodzina tylko przysparza kłopotów. Jak nie ma wyjścia, to
wszystko się da. No bo nie ma wyjścia...

[embeel]

My tez nie mamy babć do pomocy - na co dzień. Jedna mieszka w Polsce a druga
wprawdzie na miejscu, ale ok.800 km od nas. Oczywiście odwiedzają i będą
odwiedzać raz na jakiś czas ale ogólnie jesteśmy zdani sami na siebie. Po
porodzie mąż wziął urlop tacierzyński (w sumie 14 dni), ale teraz już jestem z
kozą sama i na razie tak zostanie, bo terminy do żłóbków dłuuuugaśne no a do
tego wszystkiego się przeprowadzamy, więc wpis na listę oczekujących trzeba
zacząć od nowa w nowym miejscu. Musi się dać - nie mamy wyjścia, na razie
zamiast szukać pracy w nowym miejscu będę dalej z młodą w domu.


Marsylia na horyzoncie

[deela]

ja
dziecko chodzi do zlobka
drugie tez pojdzie do zlobka

[vion]

witam,
tez mam 3,5 rocznego synka i wielki brzuch z coreczka w srodkutermin na koniec
marca.rok temu przeprowadzilismy sie i teraz mieszkamy 200km od moich
rodzicow,ktorzy z checia by pomagali(choc pracuja)ale za daleko ,a tesciowa juz
po urodzeniu synka powiedziala ze ona juz swoje sie w zyciu nawychowywala i nie
bedzie nam pomagac.ok.jej sprawa.nigdy nie wziela nawet malego na spacer.wiec
tez jetem sama.a co do pracy to nawet 1 dnia nieprzepracowalam-synek urodzil sie
na 4 roku studiow a potem przenosilismy sie z miejsca na miejsce za praca
meza.wiec ja nawet nie szukalam dla siebie.wiec jestem juz 3 lata w domu i teraz
znowu troche pobede.bo kazdy wie ze jak zaczne szukac pracy i jak cos znajde to
kokosow zarabiac nie bede
tym bardziej ze nie pracowalam wczesniej.ale narazie o tym nie mysle a jak juz
to staram sie nie w czarnych barwach.jakos to bedzie.

[anikleo86]

My czekamy na pierwsze dziecko, ale na babcie nie mamy co liczyc bo
i babcie i dziadki pracuja dosc dlugo. Mąż bedzie w pracy, a ja sama
z Dzidziusiem. Bedzie dobrze

[kamelia04.08.2007]

jestesmy sami z dzieckiem i sobie bardzo dobrze radzimy, i cieszymy
sie, ze mozliwości wtracania sie zostały ograniczone do minimum.
Darmowych pomocników z rodziny nie ma i bardzo dobrze, bo nie po to
wyprowadzałam się z domu, by mi sie tutaj z powrotem sprowadzili i
strofowali jak za dawnych lat.

Dziecko, jak bedzie w odpowiednim wieku, to pójdzie do żłobka, a
potem do przedszkola. Nie urodzialam jej po to, by sobie wsadzic pod
spódnicę.

[bweiher]

Jestem mamą 3 dzieci.5 latka i 11 miesięcznych bliźniaków.Od początku jestem
sama,w ciąży musiałam leżec,bo była zagrożona.Radzę sobie mimo że mąż jest do 18
w pracy(zanim wróci do domu jest przed 19.00).Mamy i babcie i dziadków ale
strasznie daleko.Raz na jakiś czas starszak zostaje u moich rodziców na jakiś
tydzień i wtedy ja mogę choćby w połowie zregenerować siły.
I też się cieszę że nikt mi nie siedzi na głowie,nie mówi co mam robic albo co
powinnam.Jak chcę to jadę na weekend do rodziców lub teściów i to mi wystarcza w
zupełności.Dziadkowie cieszą sie wnukami a ja jak wracam do domu to odczuwam
ulgę.Że jadę do siebie.

[malila]

bweiher napisała:
> Jestem mamą 3 dzieci.5 latka i 11 miesięcznych bliźniaków.Od
początku jestem
> sama,w ciąży musiałam leżec,bo była zagrożona.

Jak sobie poradziłaś? Pytam, bo w trzeciej ciaży musiałam lezeć, a
mój młodszy syn miał wtedy 6 lat. Wynajęłam opiekunkę, żeby małego
odprowadzała z przedszkola, poszła z nim na spacer i coś ugotowała.
Z trzylatkiem jest jeszcze trudniej. Jak to zrobiłaś?

malila

[bweiher]

Jak byłam w ciąży to syn miał 4 lata i nie chodził do przedszkola,a więc
odpadało prowadzenie DO i z powrotem.Na spacer niestety albo nie wychodził wcale
albo czekał aż mąż wieczorem się z nim przejdzie.Dobrze że mamy dość spory
balkon,co młody mógł sie na nim bawić no jakoś trzeba sobie było poradzić,ale
powiem ci że dzięki temu strasznie wydoroślał.Bo mama musiała leżeć,żeby nie
zgubić brzucha a Młody sam wszystko robił.Rano się ubrał,zjadł śniadanie
przygotowane przez tatę,mi podawał co potrzebowałam,wieczorem do łazienki się
umyć...wszystko sam. A nawet smarowac chleb masłem sie nauczył

[malila]

Czyli nie ma tego złego
I tak Cię podziwiam.
A balkon rzeczywiście, dużo daje, my jeszcze wtedy nie mieliśmy...

[katklos]

my nie mamy babć do pomocy, obie mieszkają w odległości 350 km od nas. Z
pierwszym dzieckiem poradziliśmy sobie bez problemów, ma juz 5 lat, wiec sądzimy
ze z drugim też damy radę

[yoggi87]

Moja mama i tesciowa mieszkaja 1500 km od nas... Ale przez pierwszy rok zycia
corki jak mieszkalismy w Polsce tez pomocy nie mialam jako takiej, bo nie
prosilam, nie potrzebowalam, bo do czego?
No a juz branie pod uwagi babci jako darmowej opiekunki na caly etat to troszke
egoistyczne. Babcie tez maja swoje zycie...
Pewnie, fajnie byloby moja 2 latke czasem zostawic u babci na kilka godzin, ale
nie narzekam, sami sobie radzimy i jest to dla mnie naturalne.

[ahhna]

Ja też muszę liczyć na siebie . Jedna babcia pracuje, choć mogłaby
być na emeryturze już (61 lat). Namawiam ją, żeby pracowała jak
najdłużej, dopóki da radę. Druga babcia daleko. Ale nawet gdyby obie
były gotowe do pomocy, nie miałabym serca angażować ich w opiekę.
Mają prawo do własnego życia i świętego spokoju. A ja mam 20 tyg.
macierzyńskiego plus jakies 2 miesiące urlopu zaoszczędzonego z
ubiegłych lat. Potem wrócę do pracy, może na pół etatu, a dziecko do
żłobka, ponoć lepszy niż niańka .
Damy radę.

[anick5791]

Widzę, że Wy się rozpisujecie, to ja też jeszcze wyjaśnię, czemu nie chcę
niczyjej pomocy.
Po pierwsze pracuję w domu i jestem pewna, że zdołam pogodzić prace z opieką nad
dzieckiem.
Mąż też weźmie urlop albo zwolnienie, może nawet z miesiąc, dopóki nie oswoimy
się z nową sytuacją i nie urządzimy (po porodzie przeprowadzka).
A pomocy ani mamy ani teściowej bym nie zniosła. Mieszkają blisko, ale na
dłuższą metę obie działają mi na nerwy i obie mają poglądy, z którymi się nie
zgadzam i nic chcę, żeby oddziaływały na moje dziecko.
Żłobek - odpada, zgadzam się z jedną z przedmówczyń: wg mnie też to
ostateczność. I to nie ma noc wspólnego z chowaniem dzieciaka pod spódnicę,
tylko z fazami rozwoju - do 3 lat małe nie jest gotowe do rozstania z matką na
kilka godzin dziennie. Oczywiście jak mus, to mus i też nie ma co rozpaczać.
A jak będziemy chcieli z mężem gdzieś się sami wyrwać, to wynajmiemy opiekunkę,
ale to od czasu do czasu.

[joanna.marta]

Też tak uważam. Dziecko malutkie chce być z mamą i tatą najbardziej
na świecie. I jeśli mama zostaje w domu, to tylko z korzyścią dla
dziecka. A o chowaniu pod spódnicą nie ma mowy, kiedy dzieciaczek ma
rok czy dwa lata.
Ja mam troje dzieci i żadne nie było w żłobku. I wcale nie chowam
dzieci pod spódnicą, bo gdy najstarsza córka skończyła 3 lata, to
poszła do przedszkola. Ale z zastrzeżeniem, że jak będzie to dla
niej trudne przeżycie, że będzie płakać, to jeszcze rok poczekamy z
tym przedszkolem. No ale płacze, jak nie może iść, np. z powodun
choroby. A dzień bez przedszkola to dzień stracony .
Z pozostałymi dziećmy będzie tak samo.
I chociaż mamentami bywa ciężko, bo jednak trójka małych dzieci może
dać w kość, to nigdy nie chciałam oddać żadnego do żłobka. A babć
też nie mamy blisko. Jak jest sytuacja awaryjna, to moja mama
przyjedzie do dzieci i tylko w takich sytuacjach dopuszczam pomoc.
Po pierwsze wychowywać maja rodzice a nie babcie, bo potem dzieci
rozpieszczone są
po drugie - babcie miały swoje dzieci i teraz należy im się
odpoczynek. ja wychodzę z założenia, że jak już poproszę mame o
pomoc, to wiem, ze przyjedzie do dzieci z radością. Gdyby miała sie
nimi opiekować częście, to mogłaby odczuwać zmęczenie, znużenia. A
ja chcę żeby cieszyła się z widoku wnuczek a nie kojarzyła ich z
obowiązkiem opieki.
Także nie ma co się martwić. Czy jest jedno, dwoje czy troje dzieci -
damy radę

[id.kulka]

Ja w zasadzie nie mam. Teściowa tylko czasem przychodzi, ale tylko
do starszaka, młodszym bałaby się/nie umiała zająć.
Żłobek zawsze uważałam za ostatecznosć, do której na szczęście (póki
co) nie musiałam się posunąć. Moje pierwsze wspomnienia z
dzieciństwa są właśnie żłobkowe i bardzo przykre, między innymi
dlatego chciałabym, by moje dzieci miały lepsze
A bez pomocy... czasem jest cieżko. Szczególnie w nagłych wypadkach.
Pamiętam, jak w noc przed przyjęciem do szpitala na planowe cc
dostałam ataku jakieś paskudnej jelitówki, przy której dostałam
całkiem regularnych skurczy. Patrzyłam na zegarek, liczyłam skurcze
i wciaż sie zastanawiałam, czy budzić młodego, by małż mógł mnie
zawieźć do szpitala, czy jeszcze czekać.
Do kina chodzimy tylko, jak przyjedzie w odwiedziny moja mama
(mieszka 200 km od nas)

[magdakaam]

ja też nie mam babć do pomocy. mam czterolatkę i 3-miesięczniaka.
jak córka miała 2 miesiące przeprowadziliśmy się na drugi koniec Polski, teraz z
miesięcznym synkiem znów przeprowadzka do innego miasta. mąż pracuje, ja z
dziećmi, obce miasto, nie mamy nikogo.
jak znajdę pracę i nianię+ przedszkole to pewnie zostanie mi na waciki.

ja:)

[mearuless]

[kra123snal]

Jestem na wychowawczym. Rodzina kilkaset km ode mnie. Jak chcę iść
do lekarza, to umawiam się na godziny po pracy męża, albo w sytuacji
podbramkowej idę z koleżanką (jeżeli ma czas i chęć). Niania została
wykluczona z tych samych powodów co u Ciebie (poza tym bałabym się,
że spanikuje, bo córka często zakrztuszała się), żłobek ze względu
na stan zdrowotny córki i zdecydowany protest lekarza
Drugiego dziecka na razie nie planujemy. Córka do przedszkola a ja
do pracy

[mama-tyma]

Ja nie korzystam. Na czas obecny niebardzo wiem do czego te babcie
byłyby mi potrzebne, ja jestem na wychowawczym.

[gagunia]

Ja tak miałam. Moja mama pracuje, teściowa też. Kiedy wróciłam do pracy musiałam
wynająć opiekunkę, później było przedszkole. Pracowałam za darmo, bo dojazdy i
opiekunka pochłaniały moją pensję. Ale nie wytrzymałabym dłużej w domu, cieszyła
mnie ta praca. Po 3 miesiącach zaczęłam zarabiać, bo zmieniły mi się warunki
finansowe. Wszyscy mi odradzali pracę, a jednak wyszło na moje.

[m_o_k_o]

ja nie mam i nigdy nie miałam, dziadkowie i babcie sa osobami
pracującymi na pełnych etatach. Do pracy poszłam, jak młody miał
nieco ponad 3 lata - on poszedł do przedszkola.

[aetas]

ja nie mam, dlatego wzięliśmy nianię, emerytkę, która bierze połowę
warszawskiej stawki, do pracy jeżdżę środkami masowego rażenia

[elske]

Corke urodzilam w Polsce.Dziadkowie mieszkali na tej samej ulicy,ale jakos nigdy
nie wpadlam na pomysl, zeby pomagali mi w opiece nad dzieckiem.Kiedy byla
potrzeba,maz bral wolne w pracy i zostawal z cora w domu,a ja zalatwialam swoje
sprawy.
Syna urodzilam za granica,ciaza byla zaplanowana.Maz przywiozl mnie ze szpitala
i nastepnego dnia poszedl do pracy,ja zostala w domu z dwojgiem dzieci.I tu szok
dla niektorych w rodzinie:przeciez moja mama powinna przynajmniej przez pierwszy
miesiac byc przy mnie i mi pomagac. Ale po co ,w czym?
Cora jak na trzylatke byla bardzo samodzielnym dzieckiem,a syn tylko spal i
jadl.Mlody juz ma 8 mies,nawet nie wiem kiedy to zlecialo.

[donkaczka]

waszej niecheci do zlobka nie podzielam, bo to najwyrazniej od dziecka zalezy
moja corka poszla na probe 2 razy w tygodniu na 4 godziny i uwielbia, lapie
jezyk (a przyda sie przed przedszkolem troche zalapac), zabawy uwielbia, plakala
raz, chyba 3 dnia i to tez do momentu jak wyszlam tylko
potem bawila sie i szalala, panie mowia, ze do kazdej zabawy jest pierwsza,
wszystkiego musi sprobowac

ja lada moment bede miala trojke, ponizej 3 lat tez nie mam nikogo i zaluje,
ale nie ze wzgledu na pomoc, tylko ze babcia to instytucja i fajne wspomnienia z
dziecinstwa
druga corke tez wysle do zlobka jak skonczy dwa lata, chyba ze dostanie miejsce
w przedszkolu z siostra, jest jedno fajne dla dzieci od 1,5 roku, ale o miejsca
trudno

ja

[pyzunia2007]

nie mam do pomocy dziadków bo i moi rodzice i teściowie
pracują,siedzę w domu z młodym(18 m)niani nie wynajmę bo po pierwsze
nie mam ochoty aby przez pierwsze lata dzieciństwa młody był z obcą
osobą,po drugie nie opłaca mi się to,do żłobka nie oddam z tych
samych powodów dla tórych nie wynajmę opiekunki,do pracy idę jak
młody skończy 3 lata i pujdzie do przedszkola

[pyzunia2007]

oczywiście "pójdę" miało być

[majan2]

Nasze babcie pracują bardzo dużo i w związku z tym lubią/chcą odpoczywać potem
odpowiednio czyli bez maluchów. Raz w tygodniu przychodzi moja mama na 2-3
godziny, druga babcia nie interesuje sie, nie ma czasu, chęci cokolwiek,
dziadkowie to samo, tylko jeszcze bardziej.

[madame_edith]

Nigdy nie korzystałam z pomocy babć i dziadków z racji odległości i bardzo sobie
chwalę. Tym sposobem dziadkowie uwielbiają wnuka i mogą go sobie bezkarnie
rozpieszczać, a ja jestem niezależna. I żłobek także polecam, bo w
przeciwieństwie do pań krytycznych akurat mam doświadczenie we współpracy z tą
instytucją i była bez zarzutu. Syn także wspomina z uśmiechem. A jak ktoś jest w
komfortowej sytuacji i może sobie pozwolić na siedzenie w chacie wiele lat to
gratulacje, ale chamstwem pierwszej wody jest traktowanie z buta ludzi w
sytuacji gorszej. Ale powywyższać się przecież trzeba, przynajmniej w necie, jak
na co dzień nie ma okazji.

[ez-aw]

Ja nie mam. Moja mama chora na serce - nie da rady, teściowie 500 km. Chciałam
wrócić do pracy, nawet oddałam dziecko do żłobka. Po 6 dniach wylądowaliśmy w
szpitalu, dokończenie leczenia w domu - łącznie 6 tygodni. Zrezygnowałam ze
żłobka. Jestem w domu i szukam pracy w której zarobię tyle, że będzie mnie stać
na nianię. Na razie cieszę się czasem spędzonym z dzieckiem

[golfstrom]

Po pół roku opieki nad młodym zaczęłam chodzic do pracy raz na
tydzień - wtedy, kiedy mój mąż miał dzień wolny.

Wróciłam do pracy na pół etatu z początkiem stycznia, kiedy mały
skończył 11 miesięcy. Ponieważ mąz pracuje na zmiany, musielismy
znaleźć kogoś, kto zgodzi się na tryb zmianowy. Znalazłam bardzo
fajna kobietę, która ma trójke własnych dzieci, jest zarejestrowaną
opiekunką. Mirek chodzi do niej 3 razy w tygodniu - jeden tydzien na
7 godzin, drugi na 5.

coś mi ucięło :/ Take 2

[golfstrom]

Po pół roku opieki nad młodym zaczęłam chodzic do pracy raz na
tydzień - wtedy, kiedy mój mąż miał dzień wolny.

Wróciłam do pracy na pół etatu z początkiem stycznia, kiedy mały
skończył 11 miesięcy. Ponieważ mąz pracuje na zmiany, musielismy
znaleźć kogoś, kto zgodzi się na tryb zmianowy. Znalazłam bardzo
fajna kobietę, która ma trójke własnych dzieci, jest zarejestrowaną
opiekunką. Mirek chodzi do niej 3 razy w tygodniu - jeden tydzien na
7 godzin, drugi na 5.

Dziecko oczywiście nie lubi momentu rozstania ze mną, ale zawsze
wita mnie uśmiechem. Chłopcy opiekunki sa grzeczni, spokojni i
przepadają za Mirkiem. Poza tym w ten sposób mały naturalnie zaczyna
się uczyc angielskiego - my w domu mówimy wyłącznie po polsku.

Teraz jest u nas moja mama na 3 tygodnie z doroczna wizytą. Nie
miałabym serca ściągac jej tu na stałe, rozłączać z ojcem, wyrywać z
własnego życia. Poza tym jestem za stara na mieszkanie z rodzicami.
I na mieszkanie z teściową też jestem za stara. Tym bardziej, że -
tak jak juz ktos napisał - one naprawdę mają prawo do własnego życia.

Obydwie babcie sa mile widziane, kiedy chcą nas odwiedzić, "pomóc"
przy wnuczku. Robić sobie z nich pomocy domowej nie zamierzamy.

Co do aspektu finansowego - płacę opiekunce 1/3 tego, co zarabiam.
Zyskuję (oprócz 2/3, które mi zostaje w kieszeni):
- socjalizację dziecka
- naukę angielskiego
- szansę na własny rozwój zawodowy
- ubezpieczenie i składke emerytalną
- zdrowie psychiczne, ponieważ zajmując się jedynie domem i
dzieckiem cyklicznie dostawałam schizy.

[deodyma]

[corneliss]

ja nie mam (mieszkam zagranica)

[2122joan]

Nie mam i nigdy nie mialam ,jakos rade mozna sobie dac bez pomocy .
Gdy ktos z mojej rodziny lub Meza nas odwiedza na krotko czy na
dluzej raczej nie oczekuje pomocy wzgledem dzieci czy
domu.Ewentualnie kanapke i herbatke sami moga sobie zrobic

Ja nie mam i jest mi z tym super!!!

[gacusia1]

Nie mam nikogo,zadnej rodziny do pomocy. Przy pierwszym dziecku
pomagala mama i to byl blad mojego zycia.