Warunki dla dziecka

[arioso1]

Słuchajcie nie rozumiem zupełnie postepowania niektórych ludzi.
Ma jedno dziecko ,jest przewlekle powaznie chora,i decyduje sie na
kolejne -po czym pisze na forum zeby im pomóc.

Zrozumiem przypadki losowe,wypadki i inne nieszcześcia,ale skoro
jestem biedna, nie mam na chleb,jestem chora to po co mi jeszcze
dziecko?Niezeby o dziecko chodziło-tylko takie dziecko cierpi-
cierpi na glod niedostatek, cierpi bo widzi chorobe matki-nie
rozumiem takiego egoizmu rodziców.

Moze mi ktos wyjasnic-sensownie-zebym nie miala takowych dylematów-
po co ludzie sami sobie stwarzaja problemy?

CZy któras z was-nie majac na chleb,nie majac zabezpieczenia
finansowego, nie pracujac, majac juz jedno chore dziecko, samej
jeżdząc na wózku, nie mogac nawet zrobic zakupów,zdecydowała by sie
jeszcze na jedno dziecko?

[mearuless]

z tego co pamietam to ty majac wyjatkowo nieciekawa sytuacje zyciowa, tez
zdecydowalas sie rozmnozyc???

to oczywiscie nie jest atak na twoja osobe. pragne ci uswiadomic ze ludzie
patrzacy na to z boku moga sobie zadac identyczne pytanie jak ty wyzej

[arioso1]

mearuless napisała:

> z tego co pamietam to ty majac wyjatkowo nieciekawa sytuacje
zyciowa, tez
> zdecydowalas sie rozmnozyc???

ja rozumiem tylko ze ja akurat wtedy mialam inna sytuacje, potem
chciałam ratowac to zego nie bylo warto-ale moje dzieci nie
zmagaly sie z glodem,nie chodzilam do opieki, nie żebralam na
forum, dwoilam sie i troiłam aby zapewic dzieciom wszystko-fakt
troche inaczej powinno byc ,mialam 17 lat-nieo inne spojzenie na
swiat-sama sobie wymawiam swoje wtedy zachowanie.
Jednakze gdybym byla chora, biedna, bez pomocy to nigdy nie
zdecydowalabym sie skazywac kolejnego dzieciaka na takie warunki.

[chipsi]

Przyznam że to zagadnienie mnie równiez fascynuje. Osobiście znam kilka osób, które świadomie decydują sie na dziecko w sytuacjach dla mnie nie zrozumiałych. O ile jeszcze mogę (z wielkim trudem) zrozumieć kobietę która mimo iż planuje rozstać się z mężem "robi" sobie z nim kolejnego dzieciaczka tak nie mogę pojąć dlaczego nastepnie skazuje siebie i dzieci na wegetacje bez srodków do życia (pani pracować nie lubi).
Znam kilka innych przypadków jakiegos chorego instynktu rodzicielskiego, gdzie ludzie decydują się na dzieci gdy np. akurat stracili pracę, jeszcze nie skończyli szkoły, zaczynają budować dom itd, itp.
Są oczywiście oprzypadki że ktoś żyje skromnie i świetnie sobie radzi z całą rodzinką. Co jednak kieruje ludźmi którzy, gdyby odczekali chwile, przeczekali aż np. znajdą nową pracę, spokojnie mogli by miec dzieci a teraz na własnie życzenie komplikują sobie życie?

[filipianka]

Znaleźć nową pracę? To nie jest żaden gwarant.
Chyba od decyzji o dziecku do czasu jego pojawienia się nie mija tydzień tylko
jakieś 40. Mają odczekać aż znajdą pracę i już mogą się starać? Nie, muszą w tej
pracy zagrzać miejsce żeby była stabilniejsza, tak? Potem ciąża i pod koniec
(przypomnę po 9 miesiącach) bach! strata pracy. A było tak rozważnie...

[arioso1]

filipinko-dlatego ja takie przypadki odpuszczam-zdarza sie,jednak
watpie aby uboga rodzina, matka cierpi na bardzo powazne
schorzenia,córka tez, pracuje tylko maz- nagle decyduje sie na
dziecko i co? czy to jest odpowiedzialne?

[osa551]

gdzie
> ludzie decydują się na dzieci gdy np. akurat stracili pracę,

My z mężem zdecydowaliśmy się na pierwsze dziecko właśnie kiedy on stracił
pracę. Córka ma w tej chwili 6 lat i dotąd uważam tę decyzję za słuszną. Każdy
ma zapewnioną pracę na tyle ile ma okresu wypowiedzenia jeśli pracuje na etacie,
albo tylko do końca zlecenia jeśli pracuje na zlecenie. Mąż po utracie pracy
założył firmę całkiem nieźle sobie radzi. W każdym razie zarabia więcej niż
wtedy na etacie.

>zaczynają budować dom itd,

A na drugie dziecko zdecydowałam się jak mieliśmy w planach za rok przebudowę
domu. Miałam 34 lata i nie zamierzałam czekać z dzieckiem aż dom się skończy
przebudowywać. Nie wiem jaki to ma związek naprawdę. Syn urodził się na 2
miesiące przed rozpoczęciem przebudowy.

Sorry, ale dla mnie to nie są argumenty. Jeśli miałabym nie mieć moich dzieci
tylko ze względu na status materialny - to wolałabym sobie cały ten status
materialny i pieniądze, które zarabiamy z mężem odpuścić i żyć o wiele
skromniej, ale z dziećmi.

[18_lipcowa1]

znam taka pare
zero kasy, mieszkaja u tesciow i jak rodzilo im sie drugie i ludzie
sie pytali PO CO im to bylo to robili wielkie oczy i mowili
NO JAK TO??????????PRZECIEZ MUSI BYC DRUGIE!!!!!!!!!!!!!!

[chipsi]

O tak, znam te parcie na drugie dziecko
Radze sobie swietnie z jednym dzieckiem, mam plany (budowa),mam prace, robie uprawnienia... Drugie dziecko teraz to by była masakra. Mimo to wszyscy w koło zamęczają mnie o drugie dziecko i zarzucają mi egoizm i materializm gdy słyszą że nie chce teraz

[q_fla]

Tez znam takich: mieszkanie 28m2, jeden pokój, slepa kuchnia. Ona
nie pracuje, on zarabia 1200zł. Mają z mopsu liczne dodatki
mieszkaniowe, znizke na prąd i gaz, mops opłaca także przedszkole.
Jedno dziecko (4 lata), drugie w drodze. Wszyscy śpią we trójkę na
wąskiej wersalce, dzieciak nie ma nawet własnego kąta z zabawkami.
Planują jeszcze trzecie...

[gabrielle76]

A ja nie rozumiem po co się wtrącac, podniecac czyimś zyciem?? Nikt mi nie dał
prawa do osadzania innych więc tego nie robię

[atra1]

Wiesz z tym osądzaniem jest tak - o ile są samowystarczalni na tych 28m - to niech robią i 30 dzieci. Ale jeżeli zaczynają żyć w kieszeni państwa na sporą skalę - to troche niefajnie.

Znam taką parę - on do pracy nie pójdzie, bo zusy i us to złodzieje, robi na czarno, ona coś tam czasem robi, ale własciwie co rozmowa przewija się temat pieniędzy i ich braku i kombinowania skąd jaki jeszcze uzyskać dodatek. MIeszkanie mają, ale bida, ale spróbuj zasugerowac jakieś rozwiązanie rozsądne lub zapytać czy są zadowoleni ze swoich decyzji rodzinno-zarobkowych to Ci oczy wydrapią, że przecież dobrze zrobili. Ale jesli chodzi o dostanie pieniędzy, lub robienie jakiś szacher-macherów żeby uniknąć podatku to problemu nie ma. Ciężko mieć szacunek do takich ludzi.

[marzeka1]

"Wiesz z tym osądzaniem jest tak - o ile są samowystarczalni na tych 28m - to
niech robią i 30 dzieci. Ale jeżeli zaczynają żyć w kieszeni państwa na sporą
skalę - to troche niefajnie. "- zgadzam się całkowicie.

[18_lipcowa1]

gabrielle76 napisała:

> A ja nie rozumiem po co się wtrącac, podniecac czyimś zyciem??
Nikt mi nie dał
> prawa do osadzania innych więc tego nie robię


Po to wlasnie jest forum. Zeby oceniac, krytykowac, chwalic,
komentowac.Nie pasuje? Nie wchodz tu.

[18_lipcowa1]

q_fla napisała:

> Tez znam takich: mieszkanie 28m2, jeden pokój, slepa kuchnia. Ona
> nie pracuje, on zarabia 1200zł. Mają z mopsu liczne dodatki
> mieszkaniowe, znizke na prąd i gaz, mops opłaca także przedszkole.
> Jedno dziecko (4 lata), drugie w drodze. Wszyscy śpią we trójkę na
> wąskiej wersalce, dzieciak nie ma nawet własnego kąta z zabawkami.
> Planują jeszcze trzecie...

Nie, no to nie wiesz po co?
Bo za 20-30 lat bedzie super, bedzie widac ze warto sobie bylo
odmawiac! )))

a ja nie rozumiem

[mama-maxa]

co to kogo obchodzi. Jeżeli uważasz to za niedorzeczne, nie
zamierzasz pomagać, to w czym problem? Dla mnie to też jest niejako
niezrozumiałe, ale wg mnie każdy żyje jak chce i jak może. On/ona
kiedyś odpowiedzą za swoje decyzje, a czy pozytywnie czy negatywnie
czas pokaże.

To chyba oczywiste

[marychna31]

Mają niepełnosprawne dziecko, a żyć wiecznie nie będą to chcą aby to
dziecko miało kogoś bliskiego w przyszłości, kto mu pomoże, kto może
się nim nawet zaopiekuje, gdy ich zabraknie. To akurat bardzo
perspektywiczne myślenie.

a z tym "cieprpieniem głodu" to chyba nieco koloryzujesz bo w takiej
sytuacji przeciez by się na następne nie zdecydowali.

Skoro sie jednak zdecydowali to pewnie mają inne przesłanki, o wiele
ważniejsze, niż te o których piszesz, a których nie znasz.

[maxxt]

"oczywiste","perspektywiczne"???? robienie sobie drugiego dziecka żeby ze startu
wyznaczyc mu role opiekuna, zywiciela, pielegniarza??? motywacja jaka podalas
jest dla mnie OBRZYDLIWA. jedna z mozliwych najgorszych.

[18_lipcowa1]

nie byloby mi milo gdybym sie dowiedziala ze mama z tata maja mnie
tylko po to zebym zostala po ich smierci opiekunka niepelnosprawnego
rodzenstwa

Zastanawiam się, czego tu można było nie zrozumieć

[marychna31]

Zastanawiam się, czego tu mozna było nie rozumieć????
Jesczze raz cytat z mojego poprzedniego postu:
"Mają niepełnosprawne dziecko, a żyć wiecznie nie będą to chcą aby
to
dziecko miało kogoś bliskiego w przyszłości, kto mu pomoże, kto może
się nim nawet zaopiekuje, gdy ich zabraknie."

Gdzie to wyznaczana rola" opiekuna, żywiciela, pielęgniarza"???
Poprostu rola kogoś bliskiego. Co w tym dziwnego, że liczy się na
to, że w przyszłości rodzeństwo będzie sobie bliskie?? A kto temu
niepełnosprawnemu dziecku ma być w przyszłości bliski? Opiekunki w
jakimś obskurnym i brudnym domu opieki pomocy społecznej?

Co w tym złego, że mając kolejne dzieci chcesz by w przyszłości były
dla siebie oparciem, niezależnie od tego czy są zdrowe czy są chore?
A jak chore to co? Na śmietnik? Bliski może być tylko brat lub
siostra zdrowy i ładny?

A jak byś zapalnowała perspektywicznie pryszłość dla swojego
niepełnosprawnego dziecka? Bardzo jestem ciekawa, w jaki sposób
starała bys się o zabezpieczenie jego przyszłości?

[18_lipcowa1]

> Gdzie to wyznaczana rola" opiekuna, żywiciela, pielęgniarza"???
> Poprostu rola kogoś bliskiego.

No ale czesto bywa tak ze jest sie jednak opiekunem, pielegniarzem,
osoba odpowiedzialna. Wszystko zalezy od sytuacji.
Zeby nie bylo ze nie wiem o czym mowie, dokladnie jestem w takiej
sytuacji.


Co w tym dziwnego, że liczy się na
> to, że w przyszłości rodzeństwo będzie sobie bliskie?? A kto temu
> niepełnosprawnemu dziecku ma być w przyszłości bliski? Opiekunki w
> jakimś obskurnym i brudnym domu opieki pomocy społecznej?

Jasne ze liczy sie na rodzenstwo. Ale przykro by mi bylo gdyby sie
okazalo ze to powod mojego bycia na tym swiecie.

>
> Co w tym złego, że mając kolejne dzieci chcesz by w przyszłości
były
> dla siebie oparciem, niezależnie od tego czy są zdrowe czy są
chore?
> A jak chore to co? Na śmietnik? Bliski może być tylko brat lub
> siostra zdrowy i ładny?

Nie, ale jest to spore zrzucanie odpowiedzialnosci na to dziecko.
Moze nie kazde po prostu chce. Fajnie jak jest bliskosc, wsparcie
ale nie kazdy chce byc opiekunem uwiazanym 24 na dobe a TAK BYWA.

>
> A jak byś zapalnowała perspektywicznie pryszłość dla swojego
> niepełnosprawnego dziecka? Bardzo jestem ciekawa, w jaki sposób
> starała bys się o zabezpieczenie jego przyszłości?

Starala sie by byl jak nabardziej samodzielny fizycznie, psychicznie
i materialnie. Wiem ze to roznie bywa, ze fakt ze jest ktos bliski
daje na pewno komfort, ale to wszystko zalezy od sytuacji.
Jak wyobrazasz sobie zycie np. mlodszej siostry niepelnosprawnego
brata, ktory wymaga sporej opieki i kosztow? Takiej 24 na dobe?

[maxxt]

rola osoby "bliskiej" dla niepełnosprawnego (fizycznie badź mentalnie) jest
bardzo specyficzna. wiem to z racji niegdys wykonywanego zawodu oraz stycznosci
z takimi ludźmi. obciążenia/obowiazki/powinnosci spoczywające na rodzicach,
zdrowym rodzenstwie i pozostałej (chcacej sie angazowac) rodzinie sa dalece
innej natury niz zwiazki rodzinne osob pelnosprawnych. w sytuacji "fundowania"
zdrowemu dziecku rodzenstwa aby "mialo kogos bliskiego gdy zabraknie rodzicow"
nie wspisujemy w ten układ założenia ze jedno dziecko BEDZIE MUSIAŁO udzielac
drugiemu wszelakiego wsparcia w wiekszosci dziedzin zycia. gdy zas rodzi sie
pelnosprawne dziecko tylko po to by te "bliskosc" niepelnosprawnemu zapewnic-
jest to obarczenie olbrzymim, przymusowym bagazem, z ktorym nie kazdy
chce/musi/potrafi sobie poradzic.
nie chodzi o to aby osobe niepelnosprawne, chore wyrzucać na smietniek. chodzi o
to aby tym pelnosprawnym dac wybor i wolna wole, a nie rodzic ich juz "z
przeznaczeniem". takie założenie, powtórze- dla mnie OBRZYDLIWE.
a co bym zrobiła gdybym miała chore dziecko? NA PEWNO nie urodzilabym kolejnego
z mysla ze bedzie zajmowal sie chorym rodzenstwem gdy mnie zabraknie. bo to
glownie moj problem jako rodzica a nie mojego drugiego dziecka które ma pelne
prawo do zycia wg swych wyobrazen i standardow. owszem, dobrowolną, życzliwą i
wypływająca z wlasnych checi pomoc przyjmowalabym ale w nigdy nie ustawialabym
zycia rodzenstwa pod chore dziecko. odkladalabym pieniadze na dom opieki w
ktorym mozna liczyc na godne warunki i staralabym sie tak wychowac pelnosprawne
potomstwo aby o chorym nie zapominalo ale mialo swoje wlasne zycie bez
przymusowych obarczen.

[18_lipcowa1]

zgadzam sie, wlasnie o to mi chodzilo.

[mama-maxa]

to akurat jest najgłupszy pomysł na jaki można wpaść. Kolejne
dziecko, żeby opiekowało się tym chorym?? A co z jego życiem? A co z
jego szczęściem? bez sensu. Uważam, że nigdy nie należy wymagać od
rodzeństwa, aby zaopiekowało się chorą siostrą/chorym bratem, to nie
jego rola!!!

kolejna...

[marychna31]

Tu nie chodzi o zaopiekowanie się w sensie zabranie do swojego domu
i zrezygnowanie z własnego życia. Tu chodzi o miłość, ciepło i
zaintersowanie kogoś bliskiego. Czy naprawde uważacie, że kochać
można tylko zdrowe rodzeństwo??

Marycha

[gabrielle76]

Miłośc i zainteresowanie nie wystarczy jesli takie rodzenstwo nie pracuje i nie
ma za co zyć i nie chodzi tu o to że sie nie kocha bo chore.

[mama-maxa]

Cytat kto może się nim nawet zaopiekuje, gdy ich zabraknie

dla mnie oznacza to, że zdrowe rodzęnstwo zaopiekuję sie nim nie
tylko pod względem duchowym, ale tez materialnym i weźmie go pod
swoje skrzydła.

Cytat Tu nie chodzi o zaopiekowanie się w sensie zabranie do
swojego domu i zrezygnowanie z własnego życia. Tu chodzi o miłość,
ciepło i zaintersowanie kogoś bliskiego.

a to co napisałas teraz akurat brzmi rozsądnie, tylko to tez jest
dla mnie oczywiste i akurat tu nie trzeba specjalnie podkreślać,żeby
rodzeństwo się kochało, bo kocha się bez względu na to czy chore czy
zdrowe.

Tylko powiedz mi, czy zdrowe dziecko ma potem szansę na ułożenia
sobie życia po swojemu? np. na wyjazd za granicę? nie, bo powinno
zostac z chorym bratem - to jest dla mnie niezrozumiałe.

[18_lipcowa1]

marychna31 napisała:

> Tu nie chodzi o zaopiekowanie się w sensie zabranie do swojego
domu
> i zrezygnowanie z własnego życia. Tu chodzi o miłość, ciepło i
> zaintersowanie kogoś bliskiego. Czy naprawde uważacie, że kochać
> można tylko zdrowe rodzeństwo??

Mozna kochac KAZDE rodzenstwo.
Ale nie napisalas co jesli wlasnie to rodzenstwo wymaga ogromnej
uwagi i opieki?

[gabrielle76]

Lipcowa Ty do osadzania i krytykowania to chyba pierwsza jesteś na tym forum

Mnie tez wkurzaja niektóre ludzkie zachowania, ale każdy zyje jak chce i ani ja
ani nikt inny z tego forum nie ma wpływu na innych ludzi, więc po co się podniecac.

Co do tego że rodzeństwo powinno sie zaopiekowac chorym rodzeństwem to cos wiem
na ten temat. Mój mąż ma starszego brata który ma astme i został tak wychowany
że choć ma 41 lat jest zyciową niezdara, pracuje jak mu sie chce, z kasa robi co
chce i kiedys tesciowa powiedziałą wprost ze to obowiazek mojego męza zająć sie
bratem, otóz gó... prawda. Mój mąż ma obowiazek zająć sie własnymi dziećmi a nie
leniwym i niezdarnym bratem, i powtarzam mężowi że pomóc owszem może, ale nigdy
nie dojdzie do tego ze bedziemy go utrzymywac. Nie bede odejmowac swoim dzieciom
zeby jakiegos lenia utrzymywac, w życiu!! I rodzenie dziecka po to zeby
zapewnic opieke starszemu rodzeństwu to cos chorego i niesprawiedliwego.

[przeciwcialo]

Tak, zdecydowałabym się na drugie dziecko bo gdybym czekała na
lepsza prace, większe zarobki, większe mieszkanie i nie wiem co
jeszcze to menopauza mogłaby mnie zastać.

[dlania]

Czyli 50% POlaków, 70% Ukraińców, oraz 99% Afrykańczyków i 100% Chińczyków
powinno sie wykastrować, czy tak?