Napiszcie, proszę

[iwoniaw]

Wiosną - czyste szczęście, że już się zaczyna normalna pora roku, aż się
normalnie zaczynam bez innych powodów czuć lżejsza, szczuplejsza i żwawsza

Jesienią - smutek, bo przypominają konieczność pogodzenia się z losem, że to już
koniec, że znowu mi będzie brakować światła, powietrza i życia przez parę
miesięcy oraz zazdrość, że one sobie lecą do ciepła i słońca, a ja nie mogę.

Na szczęście właśnie pierwsza opcja się uruchomiła

[mniemanologia]

Budzi.
Taką refleksję o zmianach.
Niezbyt silną.

No i co z tymi ptakami? :D

[aniuta75]

[guderianka]

Tak-a zwłaszcza nocą, gdy odlatują/przylatują dzikie gesi i wydają
charakterystyczne dźwięki. Budzi się we mnie nostalgia i dziwny
niepokój/oczekiwanie

Po ptokach? ;) n/t

[salma75]

[mallina]

zachwyt, zdumienie, jakas tesknote, skojarzenie z jesienia

[dlania]

Wspomnienia bajek z dzieciństwa



…*…

[kamcia_79]

Wiele z was pisze o tęsknocie, ja też to odczuwam, i myślę, że to płynie z
komórek naszego ciała, które "pamiętają" że kiedy latały, jeśli wierzyć teorii
ewolucji, pewnie jakieś pozostałości po ptakach nam się odzywają

[asia_i_p]

Budzi, bardzo silne, ale trudno mi się w tych emocjach połapać. Bez
logiki, to co mi najbardziej brzmi. Wolność. Tęsknota. Poczucie
nieograniczonych możliwości. Nadzieja.

[bombastycznie]

to zależy kiedy go widzę. Jeśli widzę go jesienią to w sumie czuję się nawet zła
bo wiem że już niedługo zrobi się zimno a dni staną się krótsze, ale jeśli widzę
go wczesną wiosną to klucz ptaków budzi we mnie olbrzymią radość z tego że już
niedługo będzie piękna kolorowa wiosna

juz sie tlumacze

[nangaparbat3]

Ale najpierw przede wszystkim Wszystkim pieknie dziekuje.
To nie byl konkurs (wszystkie odpowiedzi dobre ) ani test, prawda wyglada
tak,ze ja sama mam kompletnego swira na puncie klucza ptakow na niebie - nie ma
chyba niczego, co budziłoby we mnie rownie silne emocje - szczeście pomieszane z
tęsknota, jedno i drugie bezmierne.
Zastanawiam sie od dawna, czy tylko ja tak mam, i wychodzi, ze w takim
natęzeniu, to tak (potrafie płakac patrzac).
Podejrzewam, ze w poprzednim wcieleniu bylam zurawiem. serio.
Jeszcze raz dziękuje i pozdrawiam.
Stern, odbierz @.

odpisałam n/txt

[morgen_stern]

[nangaparbat3]

[salma75]

Eeee...zaraz żurawiem. Może po prostu kawką migrującą gdzieś do południowej
Europy .

[nangaparbat3]

salma75 napisała:

> Eeee...zaraz żurawiem. Może po prostu kawką migrującą gdzieś do południowej
> Europy .
>
Nie.
Przymierzalam sie juz do najrozniejszych - od razu wiedzialam, ze z tych
wiekszych, ze na pewno nie labędź. Przez dlugi czas sądzilam, ze gęś - ale po
obejrzeniu "Makrokosmosu" tez wyeliminowalam.
Żuraw pasuje, choc racjonalnych argumentow brak

[guderianka]

Z żurawia od razu na człowieka?Etam -cosik nie bardzo się to w
karmiczne koło układa. Może widokowi/dźwiekowi ptaków towarzyszyło
silne wyładowanie emocjonalne i stąd ta pamięć?
A to dobre łzy czy "złe" ?

[nangaparbat3]

Dobre.
Podobne (choc intensywnosc doznania jednak mniejsza) mi sie czasem zdarzaja w
kosciele (choc wierzaca za bardzo to nie jestem) i w czasie ogladania "Kontraktu
rysownika" - fragment, kiedy spisywany jest kontrakt i pokazane rozne fragmenty
zalozenia, co to je ma rysowac. No i Nyman
acha, i jeszcze raz mi sie zdarzyło cos podobnego - jak na porodowce pani koło
mnie urodziła - jakos lekko bardzo - dziecko.

[guderianka]

A myślałaś żeby poddać się hipnozie ?

[nangaparbat3]

Myślalam, myślałam, i jakos sie nie zdecydowalam.
Ale moze to rzeczywiscie dobry pomysł.

[jestem.mama]

tak. tęsknotę, zadumę, jakieś takie dziwne poczucie zatrzymania chwili.

proszę o odpowiedz o co chodziło, bo specjalnie nie czytałam innych postów )

[jestem.mama]

już doczytałam, to nie był test

[bri]

Może jak byłaś mała rodzicie Ci czytali Cudowną podróż?

[aluc]

ha! o tym samym pomyślałam

ale to jednak gęsi tam byli głównie

PS. Cudowną podróż czytałam namiętnie sama, być może we mnie też ten
klucz z tego powodu siedzi

[nangaparbat3]

Chcieli, bo to byla ukochana ksiązka mojej mamy, ale ja nie pozwalalam - czulam
do niej instynktowna niechęc, nie mam pojecia dlaczego.

[broceliande]

Się spóźniłam.
Uwielbiam takie większe klucze, a najbardziej najpierw usłyszeć
gęganie, a potem podnieść głowę i zobaczyć.
Do płaczu doprowadza mnie raczej roślinność.
Ta kiełkująca trawa, albo młode liście, jak na zdjęciu w mojej
wizytówce.

Ciekawe, że smutno mi, kiedy przyroda się budzi. Jesień uważam za
uroczą i niby też mnie wzrusza, ale nie aż tak.

[nangaparbat3]

Ależ skad, nie spoźniłaś się - nie ma terminu