Do ematek jedynaczek

[forma-lina]

Czy odczuwacie brak rodzeństwa? Doskwiera Wam to w życiu? Czujecie się samotne, bez wsparcia, czy powoduje jakiś inny dyskomfort? Pyta matka jedynaczki, która się zamartwia z tego powodu (mam siostrę rok młodszą, relacja super).

[borsuczyca.klusek]

Nawet przez jedną minutę swojego życia nie odczuwałam braku rodzeństwa.

[muszkaberiberi1066]

borsuczyca.klusek napisała:

"> Nawet przez jedną minutę swojego życia nie odczuwałam braku rodzeństwa."
>

W pełni się pod tym podpisuję

[zerlinda]

Poszukaj wątków, jak to rodzeństwo każdy sobie, walka o majątek po rodzicach i inne takie. Od razu przestaniesz się zamartwiać.

[beataj1]

Albo o strasznych szwagierkach, szwagrach i przyległościach. O faworyzowanych dzieciach rodzeństwa i konfliktach o spadek.

[gryfna-frelka]

Dokladnie - sam fakt posiadania rodzenstwa zupelnie nie guarantee dobrych z nim relacji, na kazdym etapie zycia. Kuzynostwo moze być bardzo fajne na przyklad.

[simply_z]

No nie wiem, znam sporo osob, ktore nie utrzymuja bliskich relacji z kuzynami. Mam sporo kuzynostwa, blizszego i dalszego ale ze wzgledu na roznice wieku nigdy nie bylismy blisko i sporo znajomych z mojego otoczenia tak ma.. to nie Wlochy czy Grecja, gdzie utrzymuje sie bliskie i braterskie relacje.

[gryfna-frelka]

Napisalam "moze byc".

[mysiulek08]

nigdy nie odczuwalam braku rodzenstwa, ani samotnosci ani braku wsparcia

tylko o to wszystko trzeba zadbac i dbac

[daniela34]

Nie, nie odczuwam. Mam przyjaciół, kuzynostwo. Nigdy nie tęskniłam za rodzeństwem.

[koronka2012]

Chodzi ci o to odczuwanie braku innych dzieci?
Miałam fazę schizy I panicznego lęku o to że coś może się jej stać nie będę miała przed sobą żadnej przyszłości, wnuków, ciągu dalszego.
Trochę przeszło.
Nie czuję się samotna ani nie potrzebuję żadnego wsparcia

[nangaparbat3]

koronka2012 napisała:

> Miałam fazę schizy I panicznego lęku o to że coś może się jej stać nie będę mia
> ła przed sobą żadnej przyszłości, wnuków, ciągu dalszego.
Ile miałaś lat, a ile ona?

[ophelia78]

Im jestem starsza tym bardziej odczuwam...
Głównie takie poczucie że jak mama zacznie się starzec (tata już nie żyje) to z wszelkimi związanymi z tym kłopotami, odpowiedzialnością itp zostanę komplwtnie sama.

Mój chlop - będący w identycznej sytuacji -, ma tak samo.

[daniela34]

Rodzeństwo może być wsparciem w takurj sytuacji, na pewno często jest, ale jeśli autorka (jako mama jedynaczki) ma się zamartwiać co będzie jak ona się zestarzeje czy zachoruje, to to jest bez sensu. Nie da się przewidzieć przyszłości. 2 moje przyjaciółki, mając każda po bracie, z chorobą rodzica zostały same. Albo nie, nie same, bo ze wsparciem mężów i własnych dorosłych dzieci, ale nie rodzeństwa.
Kiedy moja babcia umierała, moja mama, o czym otwarcie mówi, najbardziej mogła liczyć na mojego ojca (brat na studiach, siostra z traumą szpitalną i pogrzebową).

Mnie nie chodzi o to, żeby rolę rodzeństwa deprecjonować, tylko żeby pokazać, że zamartwianie się o przyszłość jest kontrproduktywne. Ona i tak może nas zaskoczyć.

[forma-lina]

Znam takie przypadki z najbliższego otoczenia. Właściwie tylko takie, o osobach starszych zostawianych na święta w szpitalach można książki pisać.

[nangaparbat3]

daniela34 napisała:


>
> Mnie nie chodzi o to, żeby rolę rodzeństwa deprecjonować, tylko żeby pokazać, ż
> e zamartwianie się o przyszłość jest kontrproduktywne. Ona i tak może nas zasko
> czyć.

Ona nas na pewno zaskoczy i często nawet pozytywnie 😄

[koronka2012]

Wiesz, moja kumpela ma brata została z demencyjnym ojcem sama. Ba, gdyby nie durny brat to podejmowała by znacznie lepsze decyzje

[daniela34]

Brat jednej mojej przyjaciółki umarł krótko przed zdiagnozowaniem Alzheimera u jej matki. Brat drugiej pojawił się dopiero na pogrzebie zmarłej na raka matki.

[turkusowozlota]

Bycie jedynakiem w sytuacji starości i choroby rodziców ma swoje plusy. Moj partner kiedy zachorowała i zmarła najpierw mama potem ojciec był jako jedynak że wszystkim sam. Miało to też plusy, sam podejmował wszystkie decyzję, nie ogladal się na nikogo. Jak zadecydował, ,że mama idzie do ośrodka, to poszla. Bez awantur, szarpania się z rodzeństwem, które być może by się nie zgadzało. Wiedział, że jest że wszystkim sam i nie oglądał się na nikogo, tylko załatwiał sam, opiekę, pomoc, lekarza, ośrodek, no a potem pogrzeb jeden i drugi. Ja mu pomagałam jesli mogłam, bo bedac nie żoną miałam ograniczone pole manewru.
No i potem że spadkiem żadnych problemów, wystarczyła jedna wizyta u notariusza.
Tak jak zawsze i ze wszystkim sa plusy i minusy.

[beataj1]

Dokładnie, to ma plusy. Obecnie obserwuje sytuacji matki mojej przyjaciółki. Ich babcia miała wylew. Jest sparaliżowana. Chcieli umieścić babcie w odpowiednim domu opieki. Ale nagle pojawiła się siostra (ciocia mojej przyjaciółki) i urządziła taki podjazd na poczuciu winy że jak to matkę oddawać że to bez serca, jak tak można, że zrezygnowali z domu dal babci.
Babcia oczywiście została z mamą mojej przyjaciółki a nie z wrażliwą ciocią, bo mama ma duży dom, pracuje zdalnie i bo po prostu "to rozwiązanie jest lepsze". Ciocia przyjeżdża co jakiś czas i narzeka na niewystarczające standardy opieki.
Jakby cioci nie było pewnie decyzje byłby by inne.

[princesswhitewolf]

No ja nie jestem jedynaczka a mame ściągnęłam za granice do siebie bo moja siostra mieszkajaca 400 metrow od mojej mamy domu odwiedzala ja raz na ruski rok. Tak ze wiec tego ...

[arabelax]

Nie mysl tak, nie wiesz co będzie.
Ja jestem jedynaczka, kiedyś tez tak się martwiłam, co będzie pozniej, co jak x lat będę sama opiekowała się rodzicami.
Rzeczywistości to śmierć rodziców w krótkim odstępie czasu. Takiego scenariusza w zyciu nie bralam pod uwagę.

[little_fish]

Tak. Są takie momenty w życiu, że brak rodzeństwa bardzo mi doskwiera. Nie mam także bliskiego kuzynostwa (w sensie emocjonalnym - bo kuzynki są, ale z tak dużą różnicą wieku, że żadna więź nie powstała). Dlatego między innymi zdecydowałam się na drugie dziecko. Choć oczywiście doskonale wiem, że rodzeństwo to żadna gwarancja i lekarstwo na samotność. Mój mąż ma średnie kontakty z bratem. Moja mama ze swoją siostrą chyba z 5 lat nie rozmawiała, a szczególnej więzi nigdy nie miały. Ale zawsze jest szansa 🙂 znam też przykłady wielu fajnych układów z rodzeństwem.

[majenkirr]

Całe życie (i do tej pory)było mi przykro z powodu braku rodzeństwa. Pewnie nie to chciałaś usłyszeć😉

[primula.alpicola]

Byłam jedynaczką przez 10 lat, liczy się?
Plus jest taki, że nie nudzę się sama ze sobą.

[nangaparbat3]

primula.alpicola napisała:

> Byłam jedynaczką przez 10 lat, liczy się?
Ha ha ha, oboje z exem byliśmy jedynakami przez 7 lat. Kiedyś powiedział: Przez 7 lat człowiek był jedynakiem, a potem nóż w plecy.


> Plus jest taki, że nie nudzę się sama ze sobą.

A to prawda.

[pseudo_stokrotka]

W dzieciństwie bardzo chciałam mieć rodzeństwo, teraz widzę, że tak też jest dobrze

[heca007]

Moja przyjaciółka zawsze marzyła o rodzeństwie. Do dziś żałuje, że nie ma. Dwa dni temu się z nią widziałam i znowu powtórzyła, że bardzo chciała mieć to rodzeństwo...

[la_mujer75]

Dziękuję za życzenia
Przydadzą się, zwłąszcza teraz, bo cięzko mi się pogodzić z ostatnimi informacjami
Dla Was- zdrowia, zdrowia, zdrowia!

[heca007]

Dzięki I jeszcze raz wszystkiego najlepszego. Będzie dobrze!

[gr.uu]

Tak, brakowało mi rodzeństwa w dzieciństwie i teraz też odczuwam brak. Ale poza tym że jestem jedynaczką to nie mam żadnego ciotecznego rodzeństwa, żadnych kuzynów, więc moja jedyna rodzina to rodzice.

[kamin]

Ja odczuwałam brak rodzeństwa jak miałam z 13-15 lat. Nawet po cichu liczyłam na to, że jednak rodzicom przydarzy się jakaś wpadka. Nie wiem skąd mi się to wzięło, bo wcześniej absolutnie nie pragnęłam konkurencji
Teraz też mi szkoda, że moje dzieci nie mają ani jednej ciotki, wujka, żadnych kuzynów. Słabe to.

[arabelax]

nie masz żadnych koleżanek, przyjaciółek, które są ciociami dla Twoich dzieci?

[kamin]

Mam koleżanki, ale nie są ciociami dla moich dzieci. Skąd ten pomysł? To są moje koleżanki, a nie rodzina.

[arabelax]

Naprawdę?
Przyjaciolki mojej mamy zawsze byly dla mnie ciociami.

Skąd pomysł, że nie są? 🙂
Na pewno bliższa relacje mialoby dziecko z przyjaciółka matki, niż zoną wujka Miecia, ktora widuje rzadziej, ale.co kto lubi 💁‍♀️

[kamin]

Przyjaciółki mojej matki były przyjaciółkami mojej matki. Nawet jak mówiłam do nich ciocia, to nie są osoby, z którymi miałabym jakikolwiek relacje jako dorosła.

[wapaha]

kamin napisał(a):

> Przyjaciółki mojej matki były przyjaciółkami mojej matki. Nawet jak mówiłam do
> nich ciocia, to nie są osoby, z którymi miałabym jakikolwiek relacje jako doros
> ła.

miałam takie przyszywane wujostwo-miałam, bo wujek zmarł w tamtym roku
to byli znajomi rodziców- w zasadzie zaczęło się od cioci i mojej mamy, które pracowały razem. zaczęli się spotykac rodzinnie - oni z kubusiem ( pies ) , moi rodzice ze mną-wspólne wyjazdy, sylwestry, imieniny, spotkania -wspaniale to wszystko wspominam. Z czasem jeździłam na wyjazdy, które organizował wujek-miałam z nim więc więcej okazji spotkań, potem z różnych powodów relacje miedzy mamą a nimi się rozluźniły ale..między mną a nimi nie. spotykałyśmy się całkowicie poza obszarem związanym z moimi rodzicami, nawiązaliśmy własne relacje. Obecnie-moi rodzice nie zyją, wujek też nie a ja..wciąż mam świetny bliski kontakt z moją ciocią. Mówię do niej już po imieniu czasem ale to moja najukochańsza ciocia ( nadmienie, że dzięki temu że rodzice mieli liczne rodzeństwo 10 z jednej i 2 z drugiej strony- ciotek i wujków mam po kokardę więc mam podstawy twierdzić tak a nie inaczej -moja przybrana ciocia, ciocia z serducha-jest najlepsza

[arabelax]

mam tak samo moja mama juz nie zyje, a ja wciaz spotykam się regularnie z jej przyjaciółka, moja ciocia.

[hanusinamama]

Ja mam dobrą więź z mojej mamy siostrą. Ale taką samą mam ze znajomą moich rodziców.
Ona ma chyba większą więź z moimi dziećmi niż z moi rodzice z rodzonymi wnukami...

[turkusowozlota]

Ja mam rodzeństwo. Rodzeństwo jest przereklamowane. Też mam córkę jedynaczkę, z wyboru.

[heksa-aga]

Tak samo.

[angazetka]

Nie odczuwam.

[alina460]

W dzieciństwie nie chciałam mieć rodzeństwa. Teraz myślę, że fajnie byłoby mieć jakieś, zwłaszcza siostry. O ile, oczywiście, miałybyśmy ze sobą dobre relacje...

[slonko1335]

Najbardziej odczułam brak rodzeństwa gdy umierali rodzice, gdy trzeba było podejmować decyzje o leczeniu, organizować opiekę, pogrzeb.

[mikams75]

wlasnie chcialam napisac to samo ale wtedy tez sobie pomyslalam, ze w takiej sytuacji nie zawsze rodzenstwo jest wsparciem, a bywa, ze stwarza dodatkowe problemy. Mozna sie bardzo zawiesc na oczekiwaniach wobec bliskich. A tak to przynajmniej nikt nie podwazal moich decyzji.

[slonko1335]

Ja akurat widzę jak bardzo wspieraja sie w opiece nad rodzicami mój mąz i jego brat mimo, że wcale nie mają jakis super stosunków ze sobą i sa one tylko poprawne. Byłoby bardzo cięzko i mężowi i mnie gdyby nie było jego brata.

[ursgmo]

Jako dziecko bardzo odczuwałam, a już najbardziej w wakacje. Nie miałam nikogo, ani babci na wsi, ani cioci z innego miasta. Wszyscy moi krewni mieszkają w jednym mieście. Jak zaczynały się wakacje osiedle pustoszało, bo każdy gdzieś tam kogoś miał i wyjeżdżał. A ja siedziałam i strasznie się nudziłam. Bardzo mi wtedy brakowało rodzeństwa. Teraz też czasami myślę, że fajnie byłoby mieć taką siostrę- przyjaciółkę i siostrzeńców.

[snakelilith]

ursgmo napisała:

> Bardzo mi w
> tedy brakowało rodzeństwa. Teraz też czasami myślę, że fajnie byłoby mieć taką
> siostrę- przyjaciółkę i siostrzeńców.

Ale to nie jest tak, że sobie możesz wybrać. A gdyby nie zdarzyła ci się fajna siostra w podobnym wieku, którą jak też chciałam mieć, a brat i do tego z kompletnie niekompatybilną różnicą wieku? Z własnego doświadczenie mogę napisać, że sporo młodszy brat napsuł mi w dzieciństwie sporo nerwów.
Faza, w której się lubiliśmy była krótka, a teraz to się ze sobie nudzimy, bo mamy całkiem inne sposoby na życie, więc kontakty są poprawne, ale bardziej formalne.

[obrus_w_paski]

No ja mam dwie siostry i jakoś w wakacje nie odczuwałam żebyśmy wszystkie szalały z radości że mamy się z kimś bawić. Raczej każda z nas była tymi innymi zmęczona do granic, po zaledwie kilku dniach i reszta czasu to rodzice robiący wygibasy żeby nas rozdzielać. Żeby nie było- siostry lubię i mamy dobry kontakt

[mamtrzykotyidwato5]

Tak, zawsze chciałam mieć rodzeństwo, ale moi rodzice niestety nie chcieli.
Tak, odczuwam brak rodzeństwa.
No, ale nie każdy tak ma.
Mój mąż też jedynak i jemu to wisi.

[volta2]

nigdy nie odczuwałam, ale teraz widzę, że jestem stratna. a widzę po swoich dzieciach, które dla siebie są ważniejsze niż my, rodzice dla nich. taki dialog pamiętam sprzed 2-3 lat z młodszym, gdy wszedł w wiek dorosłości formalnej.
-synu, a jak tak strasznie narozrabiasz, ale tak strasznie, że będzie policja, jakieś problemy, to do kogo najpierw przyjdziesz, do ojca czy do mnie?
-ja przyjdę najpierw do brata.

a ja, jako jedynaczka, nawet takiej opcji nie rozważyłam, bo ona w moim życiu nigdy nie występowała.

w tym roku po raz pierwszy drugi dzień świąt spędziliśmy z przyjaciółmi, rodziny się rozrosły i zamknęły w swoich gronach 13-15 osobowych, a my sami. ja jedynaczka i koleżanka też, mężowie mają rodzeństwo ale daleko i nieobecne w swoim życiu, więc jakby ich też nie było. i jak rok temu odkryliśmy, że oni i my spędziliśmy ten dzień w układzie 2+2 to ustaliliśmy, że w tym roku sami nie będziemy. (u nas dochodzi to, że nie mieszkamy w pl, więc taki jeden dzień ekstra na spotkanie ze znajomymi nie przepadł)

[szara.myszka.555]

Absolutnie nie odczuwam braku. Zamiast "narzuconego" rodzeństwa, mogłam sobie sama dobrać przyjaciół -zgodnie ze wspólnymi wartościami i zainteresowaniami.

Wszyscy moi bliscy nie mają zbyt dobrych relacji z rodzeństwem - z reguły właśnie ze względu na zupełną odmienność charakterów, temperamentów, wartości i zainteresowań.

[bylam.stara.mostowiakowa]

Mam siostrę, nie lubimy się, nie utrzymujemy kontaktu. Wolałabym być jedynaczką.

[bylam.stara.mostowiakowa]

A najlepsze jest to że jestem zaprzyjaźniona z moją siostrą cioteczną. Ona ma też siostrę rodzoną, z którą ma takie średnie relacje, a że mną - przyjaźń od pół wieku.

[kamin]

Ale dzięki temu, że twoja mama nie była jedynaczką dziś masz siostrę cioteczną.

[obrus_w_paski]

Mam i będę miała tylko jedno dziecko, bo nie mam wyjścia. Kiedyś chciałam mieć duo, ale szybko mi minęło i wychodzę z założenia że jeśli z jednym jestem zrugana życiem (żeby nie było. Uwielbiam być matką. Ale mam też b wymagającą pracęi chce wciąż mieć czas na własne zainteeesowania- i pogodzenie te go jest czasem trudne) i gdybym miała więcej niż jedno to pewnie byłabym po prostu głęboko nieszczęśliwa. Zrozumienia tego dało mi wielką ulgę.

Mój mąż ma 3 rodzeństwa ale jakby ich nie było. Kontakt jest spoko ale nie ma co liczyć na wspolny front przy okazji ewentualnych problemów Rodzeństwo o niczym nie świadczy

[marooska]

Tak, jestem jedynaczką i źle mi z tego powodu. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie. W dodatku po śmierci mamy zostalam kompletnie bez rodziny. Kiedy, jako dziecko, marzyłam o rodzeństwie mama pocieszała mnie, że nie mam rodzeństwa, ale będę miała kilkoro swoich dzieci. No cóż, nie udało się.

[berdebul]

Mam w drugą stronę - doskwiera mi rodzeństwo. Nigdy nie można na nich liczyć, zawsze brak wsparcia, a rodzic coraz starszy. Czasami lepiej nie mieć rodzeństwa, niż mieć nieudane.

[bylam.stara.mostowiakowa]

zgadzam się.