Do kiedy ochraniać, od kiedy usamodzielniać...?

[sanna.i]

Temat poważny,ostrzegam,w razie gdyby któraś nie miała ochoty na sprawy
poważne i wstrząsające.
Przeglądałam ostatnio stronę zaginieni.pl, po czym trafiłam na niezbyt już
nowy artykuł tu:
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=artykul&id=4431
I naszło mnie kilka refleksji...
Są sytuacje oczywiste - pani z fundacji wypowiedziała się,że "Jesteśmy krajem
zdumiewających paradoksów. Kobieta jest gotowa utrzymywać dorosłe dziecko, ale
trzylatka zostawi samego na podwórku. Trzydziestolatkom pierzemy i podtykamy
obiadki, a zapominamy, że czteroletnie dziecko raczej nie przeżyje nocy w
lesie." Fakt. Jeśli ktoś bez opieki zostawia tak małe dziecko,to pozostaje
liczyć na szczęście.Jednak w tym artykule jest sporo o starszych dzieciach.O
trzynastolatce,którą ktoś porwał ze spokojnej osiedlowej uliczki w biały
słoneczny dzień,kiedy wracała ze szkoły.W dodatku przydarzyło się to tej,która
sama pouczała inne dzieci,żeby nigdy nie rozmawiać z nieznajomymi. O
jedenastolatkach,które przecież egzystują już w miarę samodzielnie.Pomijam,że
współwinne są instytucje (szkoły,przedszkola),jak w przypadku
dziesięciolatki,którą nauczyciele wypuścili ze szkolnej zabawy,żeby sama po
ciemku wróciła do domu...
Chodzi mi o tę granicę,pewnie płynną bardzo,kiedy trzeba zacząć dawać dziecku
samodzielność,ale liczyć się z tym ryzykiem (i strasznymi konsekwencjami).Jak
to właściwie zrobić? Uświadamiać - wiadomo.Ale jak pokazują niektóre
historie,samo uświadamianie na niewiele może się zdać,bo wciąż jest to tylko
dziecko - słabsze,bardziej bezbronne,z natury rzeczy naiwne.Na dole artykułu
jest parę przestróg...A co wy o tym myślicie? Jak powinna wyglądać ta nauka
samodzielności"?

[hellious]

Ciekawy temat Sanna. chetnie poczytam, bo wypowiedziec sie nie wypowiem. nie mam doswiadczenia Cholera, ale troche mnie przeraza to, ze moje dziecko wkoncu zechce isc sobie na dyskoteke np

[verdana]

Winni sa ci, ktorzy dziecko porywaja czy zabijaja - nie rodzice.
Owszem, można winić kogos, kto nie dopilnował 3-latka. Ale cóż
zawinili rodzice, ktorych dziecko zaginęło w dorodze do szkoly? Co
sa winni inni dorosli - trudno przeciez zatrzymywać kazda 13-latke
idaca droga - a zresztą zgodnie z ramka w artyule dziecku i tak nie
da się pomoc - jesli tylko się do niego odezwiemy powinno krzyczeć...
Nieszcęścia po prostu się zdarzaja - mozna uczyc dziecko, aby nie
dawło sie podwozic, czy nie przyjmowało od obcych poczestunku, ale
wbudzac w nim pzeswiadczenie, ze caly swiat jest groźny - to tez
bardzo niedobrze.
Gdyby iść tokiem tego rozumowania, to przeciez zdarzaja sie wypadki -
dzicko nie powinno jeździc samochodem, zdarzaja się zatrucia -
dziecko nie powinno jeść poza domem, zdarzaja sie choroby zakaźne -
dziecko nie powinno w ogóle wychodzić z domu.
Nie wszystkiemu w zyciu da się zapobiec.

[sanna.i]

Mnie nie chodzi o szukanie winy w rodzicach i linczowanie ich.Winny jest zawsze
ten,kto krzywdzi.Zastanawia mnie jednak to, KIEDY i JAK zacząć taką naukę
samodzielności.

> Gdyby iść tokiem tego rozumowania, to przeciez zdarzaja sie wypadki -
> dzicko nie powinno jeździc samochodem, zdarzaja się zatrucia -
> dziecko nie powinno jeść poza domem, zdarzaja sie choroby zakaźne -
> dziecko nie powinno w ogóle wychodzić z domu.
> Nie wszystkiemu w zyciu da się zapobiec.

To święta prawda,ale myślę,że ciężko ją przyjąć rodzicom takich
dzieci...Rodzicielstwo to sto milionów dylematów...

[liwilla1]

zapisze sobie artykuł i pokażę mojej kochanej gó...arzerii, jak już im palma
hormonów zacznie odbijać i gdy - jak niegdyś ich głupia mamusia - będą burzyć
się przeciwko rodzicielskiej przezorności.
a w temcia - myślę, ze to w duzej mierze zalezy od dziecka, stopnia dojrzalosci
oraz zaufania w jego/jej racjonalnosc zachowania.

[sanna.i]

No właśnie ta racjonalność i dojrzałość niekoniecznie wystarcza,jak się okazuje..

[nangaparbat3]

Ochraniac do jakichs 15, gora 16, potem juz tylko mozna wspierac i ratowac, w
razie czego.
A usamodzielniac - od urodzenia, byle adekwatnie do mozliwosci dziecka.
W sumie - caly czas chodzi się po linie.

[lola211]

Mam 10 latke i obawa o nia towarzyszy mi codziennie.To dla mnie
najtrudniejsze w macierzynstwie.A bedzie jeszcze gorzej, im bedzie
starsza i bardziej samodzielna.

[e_r_i_n]

Mam dokładnie to samo - nic nie powoduje u mnie takiego stresa, jak świadomość,
że kiedyś przestanę mieć nad nim kontrolę 24 godziny na dobę.
Taki artykuł warto by podrzucić niektórym 'mundrym', co to uważają, że
siedmiolatek, który nie zostaje sam w domu/nie chodzi do szkoły samodzielnie to
głupek z niewydolnymi wychowawczo rodzicami.

[nangaparbat3]

e_r_i_n napisała:

> Mam dokładnie to samo - nic nie powoduje u mnie takiego stresa, jak świadomość,
> że kiedyś przestanę mieć nad nim kontrolę 24 godziny na dobę.

Erin, przeciez nie czuwaliscie na zmiane z M nad jego snem, kiedy był
noworodkiem - wiec juz wtedy nie mialas takiej kontroli.

[e_r_i_n]

Nie no, chyba wiesz, o co mi chodzi

[kropkacom]

> "Jesteśmy krajem
> zdumiewających paradoksów. Kobieta jest gotowa utrzymywać dorosłe > dziecko, ale
> trzylatka zostawi samego na podwórku. Trzydziestolatkom pierzemy i > podtykamy
> obiadki, a zapominamy, że czteroletnie dziecko raczej nie przeżyje > nocy w
lesie."

Usamodzielnianie dziecka to nie pchanie go w świat kiedy nie jest jeszcze na to
gotowe. Czy trzylatek poradzi sobie w zetknięciu z kimś chcącym go skrzywdzić?
Mam wątpliwości czy poradziłby sobie nawet siedmiolatek. Ale ludzie boją się
wychować mięczaka czy mami synka i wypychają.

[nangaparbat3]

Własnie nie bardzo.
To nie jest tak, zeby mi od razu wszystko latwo przychodziło, ale od kiedy sie
urodzila wierzę, ze ona tez chce zyc, byc zdrowa i szczęśliwa, i że ma w sobie
wiele siły - nie wszystko zalezy ode mnie.
I ze ja musze wierzyc, ze sobie poradzi, bo moj brak wiary ją osłabia.

[myelegans]

Zastanawialam sie nad tym odkad urodzilam dziecko. Mieszkam w dzikim
kraju, codziennie w drodze do pracy patrze na samochody z ulotkami
pt "zaginiony - pomozcie odnalezc" ze zdjeciem dziecka.
Ja na serio zastanawiam sie nad wszczepieniem podskornym chipa jak
osignie wiek szkolny, zeby mozna bylo namierzyc w kazdej chwili.
wiem, ze to tez zadna gwarancja, ale podobno pierwsze kilka godzin
decyduje czesto o zyciu lub smierci.
Maz sie krzywi, mowi, ze to puszczanie danych w swiat, tak jakby
swiat nic o nas nie wiedzial, a 10-latem mial nackane konto bankowe.
Osignie wiek sluszny, sie wyjmie.

[e_r_i_n]

To wyjaśniam. Wierzę w jego rozsądek (coraz większy wraz z wiekiem, przynajmniej
teoretycznie ), staram się tłumaczyć, uczulać itd i mam świadomość, że MUSZĘ
usamodzielniać. Ale mnie to stresuje.
I nie ma to nic wspólnego z brakiem wiary - w niego wierzę. W otoczenie,
przypadki, wypadki - nie. Teraz jest dobrze, bo odprowadzam do szkoły, odbieram
z niej, jest pod moją lub wybraną opieką. Z czasem będzie bardziej samodzielny,
będę miała mniejszy wpływ na to, co się z nim dzieje. I ten brak wpływu mnie
stresuje.
Ale to JA muszę sobie z tym poradzić.