Jestem zmęczona

[gocha71]

Mam dosyć, nie radzę sobie z tym wszystkim; nie, inaczej: wiele rzeczy robię,
ale kosztuje mnie to zbyt wiele wysiłku i wyrzeczeń. Dom, dwoje dzieci (Boże,
jak dobrze, że nie musiałam wracać do pracy!!!), rehabilitacja
trzynastomiesięcznej córy (na szczęście tylko obniżone napięcie mięśni nóg) i
cały ten codzienny, monotonny kierat... Mam dosyć. A gdzie ja? Buntujący się,
płaczliwy, kłótliwy czterolatek. Wyprawy z dwójką do przedszkola i z
przedszkola. Mało obecny mąż, bo pracuje. Moi rodzice daleko, a teściowie
szkoda mówić, zajęci przede wszystkim swoimi sprawami i często z pretensjami,
że tak rzadko do nich przychodzimy. I coś, co ostatnio męczy mnie
najbardziej: córa ma prawie trzynaście miesięcy i nic nie chce jeść oprócz
piersi; nic nie wchodzi w rachubę: o smoczku nie ma mowy, o kaszkach
podawanych łyżeczką również, mleko modyfikowane po prostu jej nie pasuje;
żadne zupki, deserki, obiadki...Karmię pannicę co dwie godziny; o moim
dłuższym wyjściu nie ma mowy, każdy dłuższy spacer z nią kończy się wyciem z
głodu. Nie mam pojęciaco robić, z synem nie miałam takich problemów: jadł
dania słoiczkowe, zakceptował butelkę i mleko modyfikowane. A ja już sobie
nie radzę.

[miola]

No więc moze tak: po obiedzie u teściów zostawić dzieci i pójść na spacer tylko
we dwoje, małego budzić 15 min wcześniej, ale za to nie popędzać, niech ma czas
na pwolny rozruch, bo moze tego właśnie potrzebuje, z córcią też sobie
poradzisz, i koniecznie przeczytać Antony de Mello "Przebudzenie". Pomoże
ustawić się odpwoednio do codziennych spraw. powodzenia.

[gocha71]

Na pewno sięgnę po tę książkę, dziękuję.

[ulpl]

Myślę,że pod Twoim listem ,po drobnych zmianach,mogłoby podpisać się sporo
matek.ja pierwsza
domyślam się,że pewnie próbowałaś już różnych sposobów, żeby to zmienić.
Jeśli chodzi o małą, może zechciałaby spróbować sama jeść łyżeczką? a może
niech Mama nakarmi najpierw lalkę, może akurat dziecku się spodoba ta zabawa
(na moje to działa)i zachęci je to do jedzenia albo samodzielnych prób... a ze
swojej łapki coś je (chrupki, wafle ryzowe, owoce)?
co do teściów, to skoro uważają, ze zbyt rzadko ich odwiedzacie, to moze
czasem zajęliby się wnuczętami? albo może odbierali starszego z przedszkola i
zaopiekowali się nim do wieczora?

w trudnych chwilach przypomina mi się stare powiedzenie: jesli nie mozesz
czegos zmienić, zaakceptuj to...

życzę Ci dużo siły.serdecznie pozdrawiam
Ula,mama Marty (06.11.2002)

[gocha71]

Dziękuję za pomysł z karmieniem lalki - sprobuję, może chwyci. Z rączki owszem
mala pojada, próbuje też jeść sama łyżeczką, a raczej rozmazywać nią jedzenie
po calym stoliku (nie mam nic przeciwko temu). Z teściami, sama to wiem, muszę
sobie odpuścić; jednak czasami to po prostu wkurza. Jeszcze raz dziękuję.

[ulala72]

Cześć, Gocha.
Ja też jestem strasznie zmęczona, właściwie wykończona... Też mam dwójkę
dzieci (0,5 i 4 lata), którą cały czas sama się zajmuję, nie mogąc liczyć na
pomoc teściów (beznadziejni, że aż strach), mamy (daleko)czy niani (kasa!).
Mąż wraca z pracy ok. 19, więc praktycznie do niczego się już nie nadaje
(czyli z dwójką w deszcz do przedszkola, po zakupy, na pocztę, do banku itd.).
Poza tym nie bardzo palił się do drugiego dziecka i teraz, kiedy zaczynam się
użalać, ma wymalowane na twarzy "a nie mówiłem, sama tego chciałaś" (nic nie
mówi, ale ma wymalowane, słowo daję). Połowę ciąży przeleżałam plackiem w
łóżku i mąż wtedy albo sam pomagał, albo przychodziła pani do pomocy, więc nie
mogę się teraz skarżyć (choć przecież nie leżałam dla przyjemności, ale w
panicznym strachu o dziecko). Poza normalnymi obowiązkami i częstymi
(niestety) chorobami dzieci zajmuję się jeszcze pracą zawodową, tyle że w domu
(muszę dorabiać, bo na nic nie starcza). Wyobrażasz sobie, jak to wygląda -
jak tylko mała przyśnie, rzucam wszystko i siadam do kompa, pracuję głównie w
nocy, w czasie której wstaję ciągle do jednego z dzieci, a pobudkę mam ok. 6 i
tak w kółko. Czasami rano mam wrażenie, że dziś już po prostu nie wstanę... A
dwa dni temu, kiedy miałam mozliwość zostawienia małej na trochę i wyjścia
sobie na miasto, po prostu nie miałam siły się zebrać i leżałam płacząc sobie
na dywanie (buuu...), strasznie się czułam nieszczęśliwa.
Ale jakoś dzień po dniu radzę sobie i Ty sobie też radzisz - dzieci mają co
jeść, chodzą czyste i ubrane, pewnie przez większość czasu zadowolone, z
poczuciem, że są kochane, zadbane... Czasem myślę, że to ponad moje siły, że
już nie wytrzymam, a czasem, że nie jest tak źle, że dzieci szybko rosną, że
może jeszcze kiedyś się wyśpię, coś sobie kupię, uporządkuję dom...
Życzę Ci dużo wytrwałości i mimo wszystko pogody ducha. A forum jest po to,
aby się wyżalić.

[gocha71]

Powiem tylko ( a raczej napiszę): dziękuję. Gocha

[kasiazk]

Gdy tak Was czytam uswiadamiam sobie, ze nie moge marudzic a czesto to robie.
Wydaje mi sie czasem, ze juz nie dam rady, nic mnie nie cieszy a tymczasem moje
obowiazki sa minimalne w porownaniu z Waszymi. Pracuje zawodowo, po powrocie do
domu zajmuje sie synkiem ale obiad na mnie czeka, posprzatane, poprane.
Wieczorem gotuje tylko zupke i padam nad ksiazka. W nocy wstaje tylko (dotad
wydawalo mi sie ze 'az') raz, rano zas dzien zaczynamy ok 6.
Dziewczyny jestescie bardzo, bardzo dzielne.
Pozdrawiam
Kasia