mam dość bycia matką i żoną

[blum5]

cześć wszystkie mamy i żony,
czytam wasze posty o dochodzę do wniosku że wszystkie jesteście szczęśliwe z
powodu bycia mamą. owszem są i trudniejsze chwile, ale większość z was jest
ogólnie za macierzyństwem ,dziećmi , rodziną itp.
piszę ponieważ mnie to nie uszczęśliwia tzn, bycie matką i żoną.dziecka nie
oczekiwałam ze szczęściem i niecierpliwośćią, a wręcz przeciewnie wiedziałąm
że nie będzie fajnie i w większości nie jest. jestem przemęczona, juz nie
pamiętam kiedy miałam chwilę wolną na poczytanie książki, i tęsknię za tą
swoją utraconą wolnością. czy wy naprawde ani przez chwilę nie żałujecie
bycia matką??? czy nie żałujecie siebie straconej bezpowrotnie w wyniku
macierzyństwa i zamążpójścia? już widzę odpowidzi w stylu "to po co
wychodziłaś za mąż i decydowałaś się na dziecko" no właśnie a wy po co?
owszem wyszłam za mąż z wielkiej miłośći ,ale wiadomo w tej rutynie
codzienności nawet wielka miłość przygasa i odechciewa mi się grania tych
moich ról-żony i matki. nie uważam tego stanu za szczyt szczęścia i z miłą
chęcią powróciłabym do bycią kobietą niezamężną i bezdzietną.
pozdrawiam

[kerstink]

Czasami tez mam wszystkiego dosc. Ale gdy pomysle, co bybylo, gdyby nie moje
dzieci i maz - to czulabym wielka pustke. Bym nie wiedziala co robic najpierw i
po co. A tak wiem, gdzie jest moje miejsce, co mam robic i czuje satysfakcje,
jak mi sie uda zrobic cos poza tym.
Mialam taki przelomowy moment, gdy moj syn mial zlamanie kosci ciemieniowej. Na
szczescie nic mu z tego nie pozostalo. Ale bardzo cenie, jak jest nudno i
wszyscy sa zdrowi.
K.

[justinka_s]

hejka
ja myslę, ze każda kiedyś miała chwilę załamania, ja też...może nie załamania,
ale chęci uwolnienia się od obowiązków, nocnego wstawania, zabawy z córką,
gotowania obiadów itp
jestem samotną matką, więc czasem jest ciężej, ale...ja zostawiam często
dziecko u rodziców, z bratem, koleżanką i wychodze, na disco, na piwo ze
znajomymi, do przyjaciół
wiem, ze opiekujący dadzą sobie rade, a mi tez potrzeba wolności...więc tu tkwi
delikatne rozwiązanide Twoich problemów, napewno pomoże

[mamapabla]

Ja też nie jestem szczęśliwa, ale takie deklaracje na tym forum są
niebezpieczne.Pozdrawiam!

[miola]

Nie piszesz jak długo jestes żoną i matką, ale myślę ze na pewnym etapie w obu
tych rolach człowiek ma siebie dość. W małżeństwie najbardziej męczące jest
chyba nieustanne "zarządzanie" czyli ciągle myślisz co kupić, ugotować,
zrobić... A jak spojrzałam na moje dziecko po powrocie ze szpitala to ogarnęło
mnie przerażenie, zrozumiałam, że zrobiłam coś nieodwracalnego!!! Jeżeli możesz
pomyśl tylko o sobie, zapisz się np. na aerobik, lub basen, żeby mieć raz w
tygodniu wyjście tylko dla siebie, a jak nie, to chociaż urządzaj
sobie "kosmetyczny dzień" kąpiel, maseczka - muzyka żeby nie słyszec domowych
odgłosów, drobnymi kroczkami odzyskasz część swojej autonomii a ta nieodzyskana
zacznie mniej doskwierać. Uśmiechu i Wesołych Świąt.!

[adzia_a]

Hej, a w jakim wieku masz dziecko?

Bo ze mną było tak, że dziecka oczekiwałam w wielkim szczęściu i z wielką
niecierpliwością, a potem...oj, zdarzyło mi się myśleć "Rany Boskie, co ja
tutaj robię!". Nie jeden i nie dwa razy. Kiedy czteromiesięczny rozdarciuch nie
dawał się uśpić, kiedy zaczął ząbkować, kiedy nie dawał spać po nocach, ech...

Wiesz co, nie pisałaś, w jakim wieku masz dziecko - może to kwestia Twojego
zmęczenia? Moja córeczka ma teraz ponad trzy latka i jest po prostu wspaniała -
pomimo, że absorbuje, że nadal uprawia "pady na glebę" - nie żałuję. Za
parę dni urodzę drugie dziecko i nie zakładam, że będę chodzić po chmurach ze
szczęścia - pewnie nieraz jeszcze przejdzie mi przez głowę myśl, że żałuję, że
się na nie zdecydowaliśmy.

Ale tak naprawdę, to świetnie wiem, że gdyby nie dzieci - nie miałabym celu w
życiu

Spróbuj złapać dystans do codzienności. Pogadaj z kimś przyjaznym. Czemu nie z
mężem? Nie graj ról, bądź sobą, nie ukrywaj, że Ci smutno i ciężko. Każdy ma do
tego prawo...

[wieczna-gosia]

Znasz opowiesc WITAMY W HOLANDII? Ja ja znalazlam na stronie dzieci z jakas
straszna nieuleczalna choroba, ale wydaje mi sie ze pasuje do kazdej
nieoczekiwanej, nieodwracalnej sytuacji jaka nas spotyka, a nie da sie
zaprzeczyc ze bycia zona i matka z zyciorysu nie wymazesz chociaz sama
obecnosc meza i dziecka mozna (czego mam nadzieje nie planujesz ))

"Witamy w Holandii."
- "W Holandii??" - pytasz.
- "Jak to w Holandii? Ja miałam lecieć do Włoch! Ja powinnam być we Włoszech!
Cale życie marzyłam o wyjeździe do Włoch!"

Ale była zmiana planu lotu. Samolot wylądował w Holandii i tu musisz zostać.
Najważniejsze, ze nie zabrano cię do jakiegoś okropnego, brudnego miejsca,
pełnego zaraz, głodu i chorób. To jest po prostu inne miejsce. Musisz kupić
nowy przewodnik. Musisz nauczyć się nowego języka. I spotkasz wiele osób,
których nigdzie indziej byś nie spotkała.
To jest po prostu inne miejsce. Jest powolniejsze. Mniej rzucające się w oczy
niż Włochy. Po jakimś czasie, kiedy złapiesz oddech i rozejrzysz się dookoła,
zauważysz ze Holandia ma piękne wiatraki, Holandia ma tulipany. Holandia ma
nawet obrazy Rembrandta.
Ale każdy, kogo znasz, jest "zajęty" wyjazdami do Włoch, i wszyscy chwała się,
jak wspaniale spędzili czas we Włoszech. I do końca życia Ty będziesz
mówić: "tak, ja tam miałam pojechać; ja tak planowałam."
Ale jeżeli spędzisz cale swoje życie, użalając się od tego, ze nie pojechałaś
do Włoch, nie będziesz mieć czasu, aby docenić piękno i osobliwość Holandii.

Jestes teraz na etapie "dlaczego jednak nie polecialam do Wloch". Co gorsza
masz wrazenie ze wszyscy ktorzy sa w Holandii swietnie sie tu czuja.

bycie matką i żoną.dziecka nie
> oczekiwałam ze szczęściem i niecierpliwośćią, a wręcz przeciewnie wiedziałąm
> że nie będzie fajnie i w większości nie jest. jestem przemęczona,

A skad wiedzialas? Wrozka jestes? ZALOZYLAS ze nie bedzie fajnie. I jak
czlowiek cos sobie zalozy to szuka nie zaprzeczenia tej tezy tylko
potwierdzenia. Musisz zmienic teze- czyli wytlumaczyc tej swojej glowinie ze:
jestes matka. Bedziesz nia w sposob intensywny pzez najblizsze 20 lat, w
sposob mniej lub bardziej intenstywny przez cale zycie. Z tym ze to nadal
twoje zycie. Mozesz je spedzic na przemysleniach w stylu bycia mmama jest do
luftu i unieszczes;liwiac sama siebie, lub cos z tym zyciem zrobic.

juz nie
> pamiętam kiedy miałam chwilę wolną na poczytanie książki, i tęsknię za tą
> swoją utraconą wolnością.

No to cos z tym trzeba zrobic. Dlaczego nie masz chwili na przeczytanie
ksiazki? Moze wykonujesz mnostwo niepotrzebnych czynnosci w czasie gdy dziecko
spi zamiast uczciwie walnac sie z kawa i ksiazka? A moze zbyt oszczedzasz
meza? Rozejrzyj sie po tym forum- diewczyny pracuja stidiuja na dwoch
kierunkach, chodza na aerobic, nurkuja, zala po gorach spotykaja sie na
babskich wieczorkach. pewnie nie co noc impreza (chyba ze pzy cycu) ale nie
jest tak zle.

wy po co?

Na mozg mi padlo. A po co zostawac do konca zycia kobieta wolna i niezalezna.
Wtedy to trzebaby jakis sukces odniesc zawodowy, albo chociaz poetka zostac. A
ja za leniwa jestem ))

Mysle ze kazda z nas jak tu jestesmy wscieka sie na bycie matka i zona
regularnie. Ja tez. Ale kiedy znajomi planuja wyprawe safari- pilnuje swoich
mysli by przypadkiem nie zzieleniec z zazdrosci i nie zaczac zalowac. Przeciez
na safari moge pojechac za 20 lat. A oni wtedy beda na etapie "dlaczego znowu
sie nie uczysz".
Blum rzuc w diabla te Wlochy. Holandia jest OK a wolni ludzie maja
paszporty ) i czasami moga wyjechac )

[mama_wiktora]

Gosiu!
Wspaniale to ujęłaś. Jestem pod wrażeniem! Chyba wszystkie wylądowałyśmy w
Holandii, no i powoli uczymy się dostrzegać tulipany! I wiesz co, ja już wcale
nie żałuję tej wycieczki do Włoch...

Pozdrawiam
Gosia

[kolorko]

Ja nietypowo- nie tęsknię do czasów przed dziećmi.
Mam urlop wychowawczy, czasami pracuje w domu i cieszę się, że nie wychodze z
pracy o 3 nad ranem i nie muszę tłuc się nocnymi przez pół Warszawy.
Boję się tylko ,czy po urlopie uda mi sie znależć normalną pracę, ale w moim
zawodzie ludzie od-do raczej nie pracują. Gdybym wcześniej miała mniej
absorbująca pracę i bujniejsze życie towarzyskie- byc moze zateskniłabym ,ale w
mojej sytuacji rodzina okazała sie azylem .
Jeśli Ci zupełnie nie odpowiada ta sytuacja , spróbuj ją zmienić .Zupełnie
odwrócić się jej nie da, ale możesz poszukać opiekunki, zapisać dziecko do
żłobka/przedszkola i zająć się pracą lub po prostu soba.
pozdrawiam- Ania

[bazylea1]

tak, oczywiście miewam takie chwile. częstsze były na początku, teraz
rzadziej - dzieciątko daje się jako-tako wyspać i jest naprawdę coraz bardziej
kumate, wesołe, samodzielne, często aż puchnę z dumy patrząc jakie jest
śliczne i mądre. ja ugrzęzłam na urlopie wych. a że jestem osobą b. aktywną to
trochę cierpię, teraz pracuję nad tym żeby coś z tą sytuacją zrobić. zawsze w
takich chwilach wyobrażam sobie alternatywną wersję życia i dochodzę do
wniosku że nie byłabym szczęśliwa nie mając dziecka, męża. choć czasem wizja
kobiety samotnej, która wraca z pracy i kładzie się do wanny z maseczką na
twarzy i dobrą książką, a w weekend idzie na całodniowe zakupy ubraniowe bywa
kusząca... ale jestem przekonana że wkrótce będę miała możliwość takiego
poleżenia przy moim Buboniku

[odalie]

Hej!

A ja ostatnio myślałam o mojej przyjaciółce, która jest singlem. Też bym tak
czasami chciała. Bez faceta, bez prowadzenia domu, bez zmartwień o dziecko. Ja
nie żartuję, naprawdę tak sobie myślę. Pracować dużo i intensywnie, odnosić
sukcesy, parę razu do roku jeździć na wycieczki w ciekawe miejsce (Petersburg,
Norwegia - ten sprawy). Nie przejmować się relacjami w związku. Nie dostawać
skurczu żołądka na widok pustego konta (gdy idą Święta, które za coś trzeba
wyprawić - a wynagrodzenie znowu idzie piechotą i jeszcze kuleje...).

Ale ta moja przyjaciółka to po prostu tak ma. A ja mam inaczej. Nawet jeśli bym
pozbyła się faceta, to na wiek wieków amen będę jego żoną i matką mojego
dziecka. Rozwód jest na papierku, a kontakt z ojcem dziecka (i jego rodziną,
brrr) trzeba by utrzymywać. Matką też się jest, a nie bywa.

Kijem wody nie zawrócę.

Noooo i...

Nie gram roli matki.

Jestem sobą, no i akurat ta "ja" ma córkę, faceta, pracę, swoje hobby. Tak się
jakoś złożyło. Nie aspiruję do bycia matką i żoną idealną, przeciwnie, jasno i
od samego początku nakreślam granice mojej prywatności, nie jestem podpórką dla
bluszczu.

No i wszystko widzę w perspektywie czasowej. Gdy mała była malutka, mogłam
poczytać książkę karmiąc ją cycem, ale nie mogłam wyjechać na kilka dni na
konferencję, na ten przykład. Czy to miałoby oznaczać, że nigdy w życiu nie
byłabym w stanie zostawić jej na tydzień u rodziców i zrobić sobie wolne?

[joa_boa]

Poczucie niespełnienia, zawodu związanego z kolejnymi, nowymi rolami życiowymi
ma źródło nie tylko w teraźniejszości ale i na ogół w przeszłości konkretnej
osoby. W jej przeszłości nawet sięgającej jej wczesnego dzieciństwa i historii
jej rodziców, ich powodzeniu lub niepowodzeniu w przyjmowaniu życiowych ról -
matki, ojca, żony, męża itp. Kobieta, w której rodzinie nie było udanego,
szczęśliwego modelu realizowania się w sferze macierzństwa czy partnerstwa z
mężczyzną najprawdopodobniej prędzej czy później "zderzy" sie w swoim życiu z
problemami w tych sferach. Piszę o tym bo to jest również moje doświadczenie.
Zniechęcenie, cierpienie związane z poczuciem "niepasowania" do jakiejś roli,
niemożności wpasowania się w nią i pogodzenia się - jestem żoną, jestem matką
zawsze jest zakorzenione w historii tej osoby. Nigdy jedynie w teraźniejszych
problemach - zmęczeniu, braku czasu, pieniędzy, itp.

[jagienka.harrison]

Na pewno każda mama na forum Cię rozumie i na pewno każda od czasu do czasu
przechodzi przez takie chwile zwątpienia. Ja nawet codziennie, gdy przechodzę
koło jakiejś kafejki to sobie myślę: gdyby nie Dominik, siedziałabym sobie z
gazetą przy kawie...I wieczorem chciałabym się przytulić do męża czy wyjechać
gdzieś na weekend, zamiast wyparzać butelki i prasować... ale się nie da.
Muszę przyznać, że z miesiąca na miesiąc jest lepiej, jakoś sobie coraz lepiej
radzę, przyzwyczajam się. Dominik jest coraz większy i da się go zostawić z
babcią czy opiekunką. I choć czasem jest trudno, to jednak naprawdę się cieszę
że Dominik jest zdrowy, że moje życie się tak potoczyło. A obrazy Rembrandta i
tulipany z dzieckiem też można oglądać! Moja starsza siostra jest niezamężna i
bezdzietna i czasem jej zazdroszczę tego bezstroskiego życia, a ona mi mojego.
I pamiętam jak to było bez Dominika, było fajnie ale...nudno. I miało się tę
wolność na marnowanie czasu. I tak sobie też myślę, że gdy moje koleżanki
zaczną brać śluby i mieć dzieci, ja będę miała już starsze dziecko i one będą
mi zazdrościć. Trzeba zacisnąć zęby i myśleć o tym, że może wychowujesz
przyszłego geniusza albo Leppera
Z pozdrowieniami
Jagienka & Dominik (29.11.02)najnowsze zdjęcia:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=7662007&a=9506776

[aluc]

a mi się jeszcze wydaje, że czasem człowiek decyduje się na drastyczne zmiany w
życiu, typu związek z kimś, urodzenie dziecka, dlatego, że wydaje mu się, że od
tej chwili wszystko zmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, że
od tego momentu będzie już tylko dobrze, szczęśliwie, sielankowo, jakby ten
ślub albo to dziecko było lekarstwem na niezbyt udane życie

mój syn jest owocem nie tylko miłości, ale także recesji, poczucia zawodowego
wypalenia, dołu psychicznego na wszystkie możliwe tematy... chciałam odpocząć,
zająć się tylko sobą i nim... i dopóki tak było, to - poza silnym atakiem baby
bluesa na samym początku - pomagało i czułam się naprawdę szczęsliwa

niestety, nie przewidziałam, że to jeszcze nie było recesyjne dno

nie tęsknię do przeddzieciowych czasów, chociaż z pewnością łatwiej byłoby mi
podejmować pewne decyzje - i tylko o życiu zawodowym tu myślę, bo resztę
przystosowałam sobie lepiej lub gorzej do nowego stanu pasażerów na
pokładzie ) ale bez niego, bez Grubego, wszystko nie miałoby większego sensu

Gruby utrzymał mnie kiedyś na powierzchni i dalej trzyma ))

PS. a czytamy razem, przy stole - on swoje, a ja swoje )

[kasia_jed1]

Na pewno każda z nas nie raz i nie dwa przechodziła to co Ty. świetna i bardzo
prawdziwa jest opowieść wiecznej_gosi o wyprawie do Holandii. i zgadzam się
też z którąś z dziewczyn niektóre z nas przypadkiem też zamiast do Włoch
wyjechały do Holandii. ale każda sytuacja ma dwie strony, dobrą i złą, mam
wrażenie że Ty dostrzegasz tylko tą złą. nie chcę Cię urazić, ale skoro
jeszcze "przed" dzieckiem że nie będzie fajnie to dlaczego się na nie
zdecydowałaś? mam wrażenie że na własne zyczenie wyjechałaś do Holandii i tam
dopiero dotarło do Ciebie, że jednak wolałabyś włochy...ale skoro już tam
jesteś to spróbuj dostrzec jej uroki..

nikt nie zapewniał że bycie matką to same miłe dni, takie jak sobie
zaplanujesz, że zawsze będzie dobrze i różowo. ale można starać się spróbować
żeby choć w części tak było.

na pewno niejedna z nas chciałaby mieć czas tylko dla siebie, nie martwić się
czy są jeszcze pampersy i co zrobić na obiad. ile razy ja sama miałam
pomalowane paznokcie u jednej ręki, a u drugiej już nie zdążyłam, ile razy na
świeżo założonej białej bluzie lądowała papka z buraczków, ile nocy
nieprzespanych już za mną (a przede mną jeszce więcej- studiuję informatykę
spec.grafika komputerowa i marketing i zarządzanie)ile razy brałam prysznic
przy otwartych drzwiach do łazienki żeby mieć na oku wózek z
maluchem....mnożyć podobnych przykładów można bez końca i na pewno niejedna z
Mam uśmiechnie się pod nosem czytając to, bo u nich bywało podobnie. a
szczęście...to pojęcie bardzo względne. czasem też mam doła i narzekam że mały
marudzi bo ząbkuje ale...niedawno znajomym urodziło się dziecko z wadą serca,
dość poważną. wtedy uświadomiłam sobie że to moje nudne, monotonne zycie to
jednak wspaniała sprawa. to nic że czasem trzeba kombinować jak przeżyc od
pierwszego do pierwszego, że ciuchy dla siebie kupuję ze sklepów z używaną
odzieżą (ale za to ile radości jak trafie na coś oryginalnego, wszystkie
koleżanki zazdroszczą mi ciuchów i czasem nie chcą wierzyc że to z second
handu), że nie jeździmy na wczasy dwa razy w roku i za granicę...ale za to
jesteśmy zdrowi, jesteśmy razem a nasz syn coraz sprawniej biega i ma coraz
więcej ząbków

żeby Cię pocieszyć - kryzys miałam 3 dni temu, w piątek. jako że w weekend
miałam zjazd na uczelni, to już w pt przed południem posprzątałam mieszkanie,
wyprasowałam nową serwetę, przykryłam nią ławę w pokoju dziennym, dziecko
bawiło się z niemężem klockami, a ja miałam chwilkę żebyprzejrzeć gazetę.
postanowiłam zrobić herbaty, przyniosłam ją do pokoju, postawiłam na ławie i
poszłam jeszcze po łyżeczki, niemąż szukał pod ławą ułamanej części od
zabawki. ja wracam do pokoju, serweta zalana herbatą, dywan też, ogólnie -
moje sprzątanie szlag trafił. wyleciałam na balkon bo bałam sie że kogoś
zamorduję dziś mi już przeszło ale tak też czasem bywa. dobrze że nikt sie
nie poparzył.
Uśmiechnij się do siebie, albo do tej dziewczyny którą widzisz codziennie w
lustrze. pomaga))

pozdrawiam Ciebie i inne zagubione
Kasia mama Aleksa

[mygda]

u mnie bylo podobnie jak u Aluc
tez decyzja o dziecku byla podjeta min ! ze bylam strasznie zmeczona praca i
wszystkim naokolo
ale teraz po 6 latach w domu , gdy jeszcze przybyl Jasiek jestem zmeczona
siedzeniem w domu
i dogodz tu babie
z jednej strony chcialabym juz wrocic do pracy ( i pewnie tak sie stanie) a z
drugiej jakos mi sie nie chce
pamietam jak bylo w pracy, wcale nie tak fajnie jak to sie wydaje siedzac w domu
a teraz mi jest dobrze, poza dniami kiedy jets mi zle
jakas taka nie ambitna jestem

Pozdrawiam Magda

[judytak]

blum5 napisała:

> cześć wszystkie mamy i żony,
> czytam wasze posty o dochodzę do wniosku że wszystkie jesteście szczęśliwe z
> powodu bycia mamą.

Szczęśliwa, to ja bywam czasami, na chwilę. I to z przeróżnych powodów.
Permanentnego szczęścia nie ma, nie było i nie będzie. Szczęście, to taka
chwila wyjątkowa. Przeważnie czuję się dobrze, ale to jeszcze nie szczęście!

> piszę ponieważ mnie to nie uszczęśliwia tzn, bycie matką i żoną.

Mnie też nie. Z powodów, jak poniżej. Ale też nie przygnębia.Tylko czasami.

a wręcz przeciewnie wiedziałąm
> że nie będzie fajnie i w większości nie jest.

No tak, to taka samospełniająca się przepowiednia. Jak z góry zakładasz, że nie
będzie fajnie, to i nie będzie. Ale są ludzie, którzy lubią się czuć ofiarami...

juz nie
> pamiętam kiedy miałam chwilę wolną na poczytanie książki

Ja czytam przy karmieniu piersią, przy bujaniu i usypianiu (nawet spacerując!),
przy jedzeniu, kiedy "drugą ręką" bawię się z dzieckiem, w trakcie gotowania
obiadu, a od kiedy chodzę do pracy, to komfortowo, w tramwaju.

czy wy naprawde ani przez chwilę nie żałujecie
> bycia matką???

Nie. Żadnego przeżycia, żadnego doświadczenia nie żałuję. Od każdego jestem
bogatsza, nawet od tych nieprzyjemnych.

czy nie żałujecie siebie straconej bezpowrotnie w wyniku
> macierzyństwa i zamążpójścia?

Ja nie straciłam siebie. Robiłam wszystko z własnej nieprzymuszonej woli, i
nadal z własnej woli wybieram między możliwymi alternatywami, tak w większych,
jak i mniejszych sprawach. Oczywiście skoro rodzina składa się z więcej osób,
niż ja sama, bierze się pod uwagę interes każdego, i decyzje są zazwyczaj
kompromisem.

już widzę odpowidzi w stylu "to po co
> wychodziłaś za mąż i decydowałaś się na dziecko" no właśnie a wy po co?

Ja dlatego, że nie lubię być sama i lubię, jeśli ktoś mnie potrzebuje.

odechciewa mi się grania tych
> moich ról-żony i matki.

Ja nie gram ról. Robię to, co uważam za słuszne, a jeśli musiałabym coś zrobić
wbrew sobie, to jasno o tym powiem. Z rzadka zgadzam się na takie rzeczy, ale
przy pełnej świadomości dwóch stron, czy chodzi o męża czy o dziecko.

z miłą
> chęcią powróciłabym do bycią kobietą niezamężną i bezdzietną.

A ja, jak pomyślę o tym, że codziennie bym wróciła do pustego, ciemnego domu, i
musiałabym się zająć działalnością charytatywną, żeby ktoś mnie potrzebował, to
przerażenie mnie ogarnia.
Owszem czasami chce mi się pozbyć tego całego harmidru wokół, tego, że "ciągle
ktoś czegoś ode mnie chce", od tego są wakacje, wysyłam dzieci do dziadków na
kilka tygodni (od kiedy kończą dwa lata, wcześniej się nie da).
A czasami biorę sobie dzień urlopu, pochodzę po mieście, umawiam się z mężem na
randkę...

> pozdrawiam

Pozdrawiam
Judyta

[gandzia4]

Myślę, że przechodzisz trudny okres. Ja bardzo czekałam na moje dzieci i cieszę
się z nich. Też mam momenty gdy zastanawiam sie po co się w to wpakowałam i
myślę, że byłoby mi łatwiej gdybym była sama. Gdybym nie musiała się martwić
każdym katarem, ani zastanawiać czy wystarczy mi pieniędzy jeszcze na te kilka
dni do wypłaty, bo mam tylko tyle i tyle pieluch a tyle kaszki.
Wydaje mi się, że twój problem tkwi właśnie w przemęczeniu fizycznym i
psychicznym, oraz w tym, że z góry założyłaś, że macierzyństwo nie będzie fajne.
Odpuść sobie czasem sprzątanie, lub co tam robisz gdy dziecię twe śpi i weź do
ręki tą książkę, albo się zdrzemnij. Nikomu tez się krzywda nie stanie, jeśli
jeden dzien przeżyjecie na jajecznicy lub kanapkach (ja mam właśnie zaczęte
porządki w kuchni i rozpierdolnik w pełnym rozkwicie w sypialni - to mój synio,
a piszę sobie do ciebie). Najważniejsze pomyśl o macierzyństwie innaczej a nie
jak o uprzykrzonym obowiązku. Ja potrafie sobie zepsuc całą przyjemnośc z seksu
(całkiem fajnego) gdy pomyślę o nim jako o "obowiązku małżeńskim"
A może byś tak spróbowała wyskoczyć gdzieś sama bez brzdąca.