Powrot do pracy - mam dola

[ese1]

Wracam do pracy w lutym, ale juz teraz mnie sciska jak o tym mysle. Dzisiaj
mnie zebralo na refleksje. Znalazlam opiekunke - jak narazie wydaje mi sie,
ze niezle trafilam. Mojemu dziecku na pewno niczego nie zabraknie (oprocz
mnie), a ja juz za mala tesknie, jak tylko pomysle o powrocie. Czy mozecie
sie podzielic ze mna swoimi doswiadczeniami jak przezywalyscie chwile po
powrocie do pracy?

[lanna1]

Wątpliwości, jak będzie wyglądało życie miałam przed pójsciem do pracy,
potem po prostu juz nie bylo na to czasu. Starałam się jak najszybciej wracac
po pracy do domu w pierwszym miesiacu, a potem to juz różnie bywało.
Oczywiście tęskniłam za Maleństwem, jak widziałam na ulicy dziecko, to od razu
czułam jakieś ukłucie w serduszku. Ale z różnych względów musiałam i chciałam
pójść do pracy.
A teraz juz wiadomo, że mama musi wyjść, ale zawsze wraca do swojego Maleństwa
i jest gotowa na przytulanki.
Nie przejmuj się na zapas.lanna

[toolateforyou]

wróciłam do pracy w zeszłym tygodniu-mój synek skończył właśnie pół roczku.
Przeżywałam załamania, miałam straszne doły, ryczałam po nocach, że krzywdzę
dzidzię, miałam wyrzuty sumienia, ale wiesz co? nie było tak tragicznie Mały
zostawał z babcią i płakał tylko przed zaśnięciem(co i przy mnie się zdarza),
gorzej z mleczkiem, którego nie chciał z butelki- po świętach spróbujemy z
niekapkiem.A ja wchodząc do pracy nie miałam czasu rozczulać się nad sobą
Strach ma wielkie oczy-wierz mi , nie będzie źle.Skoro iść MUSISZ i nic nie
zmienisz, to nie warto aż tak się zadręczać! Ale w serduszku nie raz pewnie
jeszcze nas zakłuje... Trzymaj się i ciesz każdą wspólną chwilą z maleństwem!
Monika

[agy]

Cześć.
W sierpniu minął rok odkąd wróciłam. Ale już od czerwca się stresowałam.
Okropieństwo. POd koniec lipca wróciłam z wakacji becząc. Pomyślałam jednak,że
to nieuniknione i ...natychmiast po 7 godzinach (wciąż karmiłam) wracałam do
domu. Zdjęcie Nisi na biurku, a potem szybciutko do niej by dać jej tyle
miłości ile mogłam w godziny, które pozostały nam razem. Mała szczęsliwa
natychmiast zasypiała przy piersi - i tak zadbała o mój odpoczynek i dała choć
chwilę na odsapnięcie.
Życzę Ci spokoju. Będzie przecież tak samo tylko...ciut krócej....

[agusiakraj]

Doskonale rozumiem co teraz czujesz.Ja takze wracam do pracy od 1 lutego i
kazdego dnia jest mi coraz trudniej z ta mysla.Nie wiem jak dam sobie rade
przez pierwsze tygodnie.Z moim synkiem zostanie moja mama wiec wiem ze nic
zlego mu sie nie stanie,babcia go uwielbia a on babcie,jemu jakos te godziny
zleca,ale co ze mna??
Boje sie powrotu do pracy,tak dawno tam nie bylam,pewnie wiele sie
zmienilo,musze nadgonic zaleglosci,nie chce by szef mial do mnie jakies
pretensje.
Prawie cala ciaze bylam w domu,a do pracy wracam po 11 miesiacach opieki nad
Michalkiem.Mam nadzieje ze wszystko sie jakos ulozy,ze sobie poradze,a
wieczory bede poswiecac tylko dla synka i wszystko mu wynagrodze.
Serdecznie pozdrawiam Agnieszka mama Michalka(18.02.2003r.)

a to zdjecia mojego synka:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=5884462

[beata32]

Nie jest tak źle. Zazwyczaj my mamy więcej sobie wyobrażamy niż to się potem
dzieje się naprawdę. Powiem tak mały dobrze to zniósł - nawet potem miałam
załamanie 'on już mnie wcale nie potrzebuje i chyba woli babcię', ale to się
okazało nieprawdą - mic nas nie jest w stanie zastąpić zawsze będziemy dla
naszych pociech te najważniejsze.

Trzymaj się
Beata mama Maciusia (2 lata i 10 mies) i Adasia (10 mies)