Rozmowa z nowym dziekanem Wydziału Prawa UG

[khmara]

Nowy dziekan wydziału prawa powiedział w kontekście sprawy prof. Płachty:
"Nie pochwalam jednak działania - powodowanego emocjami i opartego na
wątpliwych podstawach - które będzie dążyło do zanegowania potężnego dorobku
tego człowieka i odebrania mu tytułu profesora."

Panie dziekanie, a co jeżeli podstawy nie są wątpliwe?
Jedynie kierowana przez Pana rada wydziału może w sposób pozbawiony emocji i
rzetelny zbadać dorobek profesora Płachty i przekonać się, czy podstawy są
wątpliwe, czy nie. A co jeżeli niedawno uzyskany tytuł profesora został
nadany na podstawie plagiatu? Profesor Płachta otrzymał tytuł profesora 2-3
lata temu, plagiat prac magisterskich powstał w mniej więcej tym samym
okresie. Bez rzetelnego i pozbawionego emocji postępowania rady wydziału nie
dowiemy się, czy prof. Płachta na tytuł zasługuje. Czy woli Pan bezczynnie
czekać w nadzei, że nie zgłosi się już nikt więcej z pozwem przeciwko
profesorowi? A jeżeli?

Podsumowanie sprawy profesora Płachty

[khmara]

W kwietniu do prokuratury w Gdańsku wpłynęło zawiadomienie o plagiacie dwóch
prac magisterskich popełnionym przez profesora Płachtę, złożone przez autorki
tych prac. Profesor Płachta był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji
Uniwersytetu Gdańskiego. Pokażne fragmenty tych prac magisterskich ukazały się
jako artykuły podpisane nazwiskiem profesora Płachty, bez podania nazwisk
prawdziwych autorek. Wydźwięk moralny tej sprawy jest jednoznaczny - autorem
plagiatu jest profesor tytularny, dziekan i w dodatku jeszcze prawnik,
specjalista od prawa karnego.

Natychmiast po publikacji w GW dziekan Płachta rozmawiał z rektorem UG,
profesorem Ceynową, który zapewnił go o swoim poparciu (sic!) i wyraził zgodę
na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron - tyle wiadomo z doniesień
prasowych. Od tamtej pory minął miesiąc. Co wydarzyło się od tamtej pory?
Prokuratura gdańska przekazała sprawę do podległej jej prokuratury rejonowej w
Toruniu, która nie podjęła jeszcze żadnych działań. Rektor UG odmawia wszczęcia
postępowania dyscyplinarnego przeciwko podejrzanemu o plagiat profesorowi, mimo
że rozwiązanie umowy o pracę nie stoi na przeszkodzie wszczęciu takiego
postępowania. Maksymalna kara przewidziana ustawą o szkolnictwie wyższym to
dożywotnie wydalenie z zawodu nauczycielskiego.

Splagiatyzowane przez profesora prace magisterskie powstały w 2002 roku. W tym
samym mniej więcej czasie profesor Płachta otrzymał tytuł profesorski. Zachodzi
więc podejrzenie, że część dorobku naukowego profesora, uznanego karnisty,
powstała w okresie gdańskim a służąca za podstawę nadania tytułu
profesorskiego, może być również plagiatem. Prof. Płachta zrobił habilitację w
1998 roku i w tym samym roku podjął pracę na UG.

Jedynym ciałem władnym dokonać ponownej oceny dorobku naukowego profesora po
habilitacji pod kątem ewentualnego plagiatu jest komisja powołana przez radę
wydziału. Powołania takiej komisji odmawia nowowybrany dziekan.

Nie chodzi o zemstę na profesorze, ale o elementarną sprawiedliwość - jeżeli
tytuł został uzyskany na podstawie oszustwa, to należy ten tytuł odebrać.
Postawa władz Uniwersytetu Gdańskiego w tej sprawie, odmowa wszczęcia
jakichkolwiek działań, które mogłyby zaszkodzić plagiatorowi, budzą najgłębsze
zdumienie. Tytułu nie można odebrać, jeżeli jest zasłużony. Popełniając plagiat
profesor zaszkodził sobie sam. O nieznajomości prawa i nieświadomości
konsekwencji popełnianych czynów ze strony prawnika, i to w dodatku karnisty,
nie możemy mówić. Próba ochrony profesora przed skutkami jego własnych działań
przez władze UG jest co najmniej niezrozumiała.

PATOLOGIA W NAUCE I SZKOLNICTWIE WYŻSZYM

[Gość: jw]

LIST OTWARTY W SPRAWIE PATOLOGII W NAUCE I SZKOLNICTWIE WYŻSZYM
(zamieszczony jako wątek na tym forum list ten został usuniety po kilku
minutach ! - prosze szybko czytać!)

Sytuacja polskiego szkolnictwa wyższego i nauki jest krytyczna. W interesie
całego narodu leży uzdrowienie tej niezmiernie ważnej dziedziny życia
publicznego, od której w dużej mierzy zależy nasza przyszła pozycja w
zjednoczonej Europie i na świecie.

Niemal codziennie media donoszą o aferach w środowiskach akademickich i
naukowych. Plagiaty są na porządku dziennym, zarówno ze strony studentów, jak i
profesorów, ale to co się ujawnia to tylko ‘wierzchołek góry lodowej’.
Kupowanie gotowych prac dyplomowych jest częstą praktyką. Do tego należy dodać
ustawiane konkursy na projekty badawcze i fikcyjne konkursy na obsadzenie
stanowisk uczelnianych, nierzadko przez członków rodzin akademickich. Powstają
co prawda jak grzyby po deszczu akademickie kodeksy etyczne, których jednak
nie zamierzają przestrzegać nawet ich twórcy. Rektorzy zwykle pozostają głusi
na swe własne apele o uczciwość. Patologia akademicka sięga dna. Piszą o tym na
ogół anonimowi członkowie środowiska akademickiego w dyskusjach internetowych
oraz nie-anonimowi Polacy pracujący za granicami.
Okazuje się, że pomimo wejścia do UE matura międzynarodowa uprawniająca do
przyjęcia na Oksford nie wystarcza, ażeby dostać się na polską uczelnię. Brak
habilitacji nie przeszkadza pracy w Harvardzie, podczas gdy w Polsce jest to
wymóg uniemożliwiający samodzielną pracę naukową.
Mimo ogromnego bezrobocia, także wśród absolwentów szkół wyższych, a nawet
doktorów, kwitnie wieloetatowość profesorów fikcyjnie zatrudnianych w wielu
szkołach dla
produkcji niewiele wartych dyplomów.
Potrzeba zmiany całego systemu nauki i edukacji w Polsce - niestety nie
pracują nad tym ani kolejne rządy, ani parlament, ani środowisko polskich
naukowców. Potrzeba szerokiej debaty społecznej nad obecnym stanem nauki i
edukacji w Polsce, ażeby przełamać opór konserwatywnego lobby profesorskiego i
wprowadzić oparty na wzorach anglosaskich system wolnego rynku usług
edukacyjnych oraz wolnych i obiektywnych konkursów na finansowanie projektów
badawczych z budżetu państwa. Obecny system organizacji i zarządzania nauki w
Polsce łączy ze sobą cechy przestarzałego systemu sprzed II wojny światowej z
wieloma mocno zakorzenionymi naleciałościami sowieckimi. Jest on głęboko
szkodliwy - nie do zaakceptowania przez otwarte na świat młode społeczeństwo.
Palący problem stanowi zwiększenie nakładów na naukę zarówno ze źródeł
budżetowych, jak i prywatnych.
Tymczasem kolejne pokolenia młodych naukowców emigrują za granicę lub porzucają
naukę, co nie jest właściwą perspektywą rozwoju Polski.

W imieniu powstającego Niezależnego Stowarzyszenia Na Rzecz Nauki i Edukacji


Józef Wieczorek, Kraków
Cezary Wójcik, Dallas
Maciej Krzystek, Dublin
Piotr Drabik, Montreal
Marek Wroński, New York
Jerzy Janusz Mosna, Dąbrowa Górnicza
Michael J. Urbanski, Freiburg i. Br.
Mariusz Skwarczyński, Kyoto
Krzysztof Schmidt-Szałowski, Warszawa
Zofia Szychowska, Wrocław
Karol Jalochowski, Warszawa
Jacek Bąbka, Wrocław
Tomasz Strabel, Poznań

[Gość: ciekawski]

Na onecie jest nad tym listem nawet burzliwa dyskusja
info.onet.pl/1,15,11,6102054,18259186,1044467,0,forum.html
W Gdańsku patologia jest - dyskusji nie ma. Ciekawe dlaczego ?

[Gość: Ksywa]

Moim zdaniem, Pan Dziekan Warylewski wybrał najwłaściwszą drogę załatwienia
sprawy z "pania profesor", która użyła jego pracy i Pani, które oskarżyły prof.
Płachtę powinny były też pójść do jakiegoś prawnika.

Może wtedy w całej historii zachowałyby klasę.

[khmara]

Gość portalu: Ksywa napisał(a):

> Moim zdaniem, Pan Dziekan Warylewski wybrał najwłaściwszą drogę załatwienia
> sprawy z "pania profesor", która użyła jego pracy i Pani, które oskarżyły
prof.
> Płachtę powinny były też pójść do jakiegoś prawnika.
>
> Może wtedy w całej historii zachowałyby klasę.

'Klasa' miałaby polegać na niezgłaszaniu przestępstwa do prokuratury. Różnica
między tym przypadkiem a sprawą profesora Warylewskiego polega na tym, że te
dziewczyny prawdopodobnie nigdy już nie będą w swoim życiu zawodowym od żadnego
profesora zależne. Czy 'klasa' ma polegać na tuszowaniu akademickich brudów?

[takitamjeden]

Khmara - jeśli myśleć tak jak Ty to dzisiaj wielu profesowrów np. z wydziału
nauk społecznych straciłoby tytuły profesorskie ponieważ ich prace powstawały w
oparciu o prace magisterskie, które nie są podawane w bibliografii. Sami
profesorowie piszą, że ich prace powstawały w oparciu o prace magisterskie ale
nie podają tytułów tych prac - znam co najmniej kilka takich profesorów.
pozdrawiam

[khmara]

A co wart taki profesor, jeżeli byle magistrant potrafi robić naukę
na 'profesorskim' poziomie? Co warta taka nauka?